Neuromaks

INSTRUKCJA stosowania leku leczniczego NЕЙРОМАКС (NEUROMAX)

Skład:

substancje czynne: 1 ml roztworu zawiera pirydoksyny hydrochloranu 50 mg, tiaminy hydrochloranu 50 mg, cyjanokobalaminy 0,5 mg;

substancje pomocnicze: lidokainy hydrochloran, potasu heksacyjanoferian, sodu polifosforan, alkohol benzylowy, sodu wodorotlenek, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczy czerwony roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Preparaty witaminy B1 w połączeniu z witaminą B6 i/lub witaminą B12. Kod ATC A11D B.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Witaminy neurotroptyczne z grupy B wykazują korzystny wpływ w stanach zapalnych i chorobach zwyrodnieniowych nerwów oraz układu ruchu. Stosuje się je w celu wyeliminowania stanów niedoboru, a w dużych dawkach wykazują one właściwości przeciwbólowe, sprzyjają poprawie krążenia oraz normalizacji funkcji układu nerwowego i procesu krwiotworzenia.

Witamina B1 (tiamina) jest bardzo ważnym składnikiem aktywnym. W organizmie witamina B1 ulega fosforylacji z tworzeniem biologicznie aktywnych związków: tiamindyfosforanu (kofaktor karboksylazy, koenzym karboksylazy) oraz tiaminotryfosforanu (TTP).

Tiamindyfosforan jako koenzym uczestniczy w ważnych funkcjach metabolizmu węglowodanów, które mają kluczowe znaczenie w procesach metabolicznych tkanki nerwowej i wpływają na przewodzenie impulsu nerwowego w synapsach. W przypadku niedoboru witaminy B1 w tkankach dochodzi do gromadzenia się metabolitów, przede wszystkim kwasu mlekowego i kwasu pirogronowego, co prowadzi do różnych stanów patologicznych i zaburzeń czynności układu nerwowego.

Witamina B6 (pirydoksyna) w swojej zfosforylowanej formie (pirydoksal-5’-fosforan, PALP) jest koenzymem szeregu enzymów uczestniczących w ogólnym metabolizmie aminokwasów. Poprzez dekarboksylację uczestniczy w tworzeniu fizjologicznie aktywnych amin (adrenaliny, histaminy, serotoniny, dopaminy, tyraminy), poprzez transaminację – w procesach anabolicznych i katabolicznych metabolizmu (np. transaminaza glutaminian-oksaloacetatowa, transaminaza glutaminian-piruwianowa, kwas γ-aminomasłowy, transaminaza α-ketoglutaranowa), a także w różnych procesach rozkładu i syntezy aminokwasów. Witamina B6 działa na 4 różnych etapach metabolizmu tryptofanu. W ramach syntezy hemoglobiny witamina B6 katalizuje powstawanie α-amino-β-ketoadyninianu.

Witamina B12 (cyjanokobalamina) jest niezbędna w procesach metabolizmu komórkowego. Wpływa na funkcję krwiotworzenia (zewnętrzny czynnik przeciw anemiczny), uczestniczy w tworzeniu choliny, metioniny, kreatyniny, kwasów nukleinowych, wykazuje działanie przeciwbólowe.

Farmakokinetyka.

Po podaniu parenteralnym tiamina rozprowadza się w organizmie. Codziennie rozkłada się około 1 mg tiaminy. Metabolity wydalane są z moczem. Defosforylacja zachodzi w nerkach. Okres półtrwania tiaminy wynosi 0,35 godziny. Nie dochodzi do gromadzenia się tiaminy w organizmie ze względu na ograniczoną rozpuszczalność w tłuszczach.

Witamina B6 ulega fosforylacji i utlenieniu do pirydoksalo-5-fosforanu. W osoczu krwi pirydoksal-5-fosforan i pirydoksal wiążą się z albuminą. Formą transportowaną jest pirydoksal. Aby przejść przez błonę komórkową, pirydoksal-5-fosforan związany z albuminą ulega hydrolizie przez fosfatazę alkaliczną do pirydoksalu.

Witamina B12 po podaniu parenteralnym tworzy białkowe kompleksy transportowe, które są szybko wchłaniane przez wątrobę, szpik kostny oraz inne narządy proliferatywne. Witamina B12 dostaje się do żółci i uczestniczy w obiegu wątrobowo-jelitowym. Witamina B12 przechodzi przez łożysko.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Choroby neurologiczne różnego pochodzenia: neuritis, neuralgie, polineuropatie (cukrzycowa, alkoholowa), zespół korzeniowy, neuritis retrobulbaris, uszkodzenia nerwu twarzowego.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na składniki leku; ostre zaburzenia przewodnictwa serca; ostra postać dekompensowanej niewydolności serca.

Witamina B1 jest przeciwwskazana w przypadku reakcji alergicznych.

Witamina B6 jest przeciwwskazana w przypadku wrzodów żołądka i dwunastnicy w okresie zaostrzenia (ponieważ może dojść do zwiększenia kwasowości soku żołądkowego).

Witamina B12 jest przeciwwskazana w przypadku erytremii, erytrocytozy, tromboembolii.

Lidokaina. Podwyższona indywidualna wrażliwość na lidokainę lub inne miejscowe środki znieczulające z grupy amidów, występowanie w wywiadzie napadów podobnych do epilepsji spowodowanych działaniem lidokainy, ciężka bradykardia, ciężka hipotensja tętnicza, szok kardiogenny, ciężkie postacie przewlekłej niewydolności serca (stopień II–III), zespół słabości węzła zatokowego, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, zespół Adamsa-Stokesa, blok przedsionkowo-komorowy (AV) II i III stopnia, hipowolemia, ciężkie zaburzenia funkcji wątroby/nerek, porfiria, miastenia.

Okres ciąży i karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Działanie tiaminu jest inaktywowane przez 5-fluorouracyl, ponieważ ten ostatni konkurencyjnie hamuje fosforylację tiaminu do tiaminopirofosforanu. Moczopędne pętlowe, np. furosemid, hamujące resorpcję kanalikową, mogą w trakcie długotrwałej terapii prowadzić do zwiększenia wydzielania tiaminu i tym samym do zmniejszenia poziomu tiaminu.

Jednoczesne stosowanie z lewodopą jest przeciwwskazane, ponieważ witamina B6 może zmniejszać działanie przeciwparkinsonowskie lewodopy. Jednoczesne stosowanie z antagonistami pirydoksyny (np. izoniazyd, hydralazyna, penicylamina lub cykloseryna), doustnymi środkami antykoncepcyjnymi może zwiększać zapotrzebowanie na witaminę B6.

Spożywanie napojów zawierających siarczany (np. wino) zwiększa degradację tiaminu.

Lidokaina wzmacnia działanie depresyjne na ośrodek oddechowy środków do narkozy (heksobarbital, tiopental sodu dożylne), środków nasennych i uspokajających; osłabia działanie kardioglikozydów. W przypadku jednoczesnego stosowania ze środkami nasennymi i uspokajającymi możliwe jest nasilenie działania depresyjnego na ośrodkowy układ nerwowy (OUN).

Ethanolum wzmacnia działanie depresyjne lidokainy na funkcję oddechową.

Beta-blokery (w tym propranolol, nadolol) w połączeniu spowalniają metabolizm lidokainy w wątrobie, wzmacniają efekty lidokainy (w tym toksyczne) i zwiększają ryzyko rozwoju bradykardii i hipotensji. W przypadku jednoczesnego stosowania beta-blokerów i lidokainy należy zmniejszyć dawkę ostatniej.

Preparaty kuraropodobne – możliwe pogłębienie miorelaksacji (aż do porażenia mięśni oddechowych).

Norepinefryna, meksyloetydyna – nasila się toksyczność lidokainy (zmniejsza się klirens lidokainy).

Isadryna i glukagon – zwiększa się klirens lidokainy.

Cymetydyna, midazolam – zwiększa się stężenie lidokainy w osoczu. Cymetydyna wypiera lidokainę z wiązania z białkami osocza i spowalnia inaktywację lidokainy w wątrobie, co prowadzi do zwiększenia ryzyka nasilenia działania niepożąganego lidokainy. Midazolam umiarkowanie zwiększa stężenie lidokainy we krwi.

Leki przeciwdrgawkowe, barbiturany (w tym fenobarbital, fenytoina) – przy jednoczesnym stosowaniu z lidokainą możliwe jest przyśpieszenie metabolizmu lidokainy w wątrobie, obniżenie stężenia we krwi, nasilenie działania kardiodepresyjnego.

Leki przeciwarytmiczne (amiodaron, werapamil, chinidyna, ajmalina, dysopiramid), leki przeciwdrgawkowe (pochodne hydantoiny) – nasila się działanie kardiodepresyjne; jednoczesne stosowanie z amiodaronem może prowadzić do wystąpienia drgawek.

Nowokaina, nowokainamid (prokainamid) – przy jednoczesnym stosowaniu z lidokainą możliwe jest pobudzenie OUN, halucynacje.

Inhibitory monoaminooksydazy, aminazyna, bupiwakaina, amitryptylina, nortryptylina, imipramina – przy jednoczesnym stosowaniu z lidokainą zwiększa się ryzyko rozwoju hipotensji tętniczej i przedłuża się działanie miejscowe ostatniego.

Analgetyki narkotyczne (morfinę) – przy jednoczesnym stosowaniu z lidokainą nasila się działanie przeciwbólowe analgetyków narkotycznych, jednak nasila się również depresja oddechowa.

Prenylamina – zwiększa się ryzyko rozwoju komorowej arytmii typu „torsade de pointes”.

Propafenon – możliwe jest wydłużenie czasu trwania i nasilenie ciężkości działań niepożądanych ze strony OUN.

Ryfampicyna – możliwe jest obniżenie stężenia lidokainy we krwi.

Polimyksyna B – należy kontrolować funkcję oddechową.

Glikozydy serca – przy jednoczesnym stosowaniu z lidokainą osłabia się działanie kardioglikozydów.

Glikozydy naparstnicy – na tle zatrucia lidokaina może nasilać się ciężkość bloku AV.

Wazokonstryktory (adrenalina, metoksamina, fenyloepinefryna) – przy jednoczesnym stosowaniu z lidokainą sprzyjają spowolnieniu wchłaniania lidokainy i przedłużają działanie ostatniej.

Guandrel, guanetydyna, mekamylamina, trymetafan – przy jednoczesnym stosowaniu do znieczulenia rdzeniowego i zewnątrzoponowego zwiększa się ryzyko wystąpienia wyraźnej hipotensji i bradykardii.

Acetazolamid, diuretyki tiazydowe i pętlowe – przy jednoczesnym stosowaniu z lidokainą, w wyniku powstawania hipokaliemii, zmniejszają efekt ostatniej.

Antykoagulants (w tym ardeparyna, dalteparyna, danaparoïd, enoksaparyna, heparyna, warfaryna) – przy jednoczesnym stosowaniu z lidokainą zwiększają ryzyko krwawień.

Leki powodujące blokadę przewodnictwa nerwowo-mięśniowego – przy jednoczesnym stosowaniu z lidokainą nasila się działanie leków powodujących blokadę przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, ponieważ ostatnie zmniejszają przewodnictwo impulsów nerwowych.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Nie należy podawać środka leczniczego dożylnie.

Wstrzykiwania domięśniowe witaminy B12 mogą powodować reakcje anafilaktyczne u pacjentów z podwyższoną wrażliwością.

Podawanie witaminy B12 pozajelitowe może tymczasowo wpływać na diagnostykę mielopatii grzbietnicy lub anemii pernicyjnej.

Długotrwałe stosowanie witaminy B6 (ponad 6–12 miesięcy) w dawkach przekraczających 50 mg dziennie lub w dawkach przekraczających 1000 mg na dobę (ponad 2 miesiące) może prowadzić do odwracalnej neuropatii sensorycznej obwodowej. W przypadku wystąpienia objawów neuropatii sensorycznej obwodowej (parestezje) należy skorygować dawkę leku i, w razie potrzeby, przerwać leczenie.

Preparat zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Preparat zawiera mniej niż 1 mmol (39 mg)/dawkę potasu, czyli jest praktycznie pozbawiony potasu.

Ponieważ preparat zawiera witaminę B6, należy stosować go z ostrożnością u pacjentów z wywiadem wrzodu żołądka i dwunastnicy, z wyraźnymi zaburzeniami czynności nerek i wątroby.

Pacjentom z nowotworami, z wyjątkiem przypadków towarzyszących anemii megaloblastycznej i niedoboru witaminy B12, nie należy stosować preparatu.

Nie należy stosować preparatu w ciężkiej postaci niedokrwistości serca oraz w stanie dławicy piersiowej.

Ponieważ preparat zawiera lidokainę, należy wziąć pod uwagę, że przy dezynfekcji miejsca wstrzyknięcia roztworami zawierającymi metale ciężkie zwiększa się ryzyko wystąpienia lokalnej reakcji w postaci bólu i obrzęku.

Ponieważ lidokaina wykazuje wyraźne działanie przeciwarytmiczne i może sama być czynnikiem arytmogennym, należy stosować preparat z ostrożnością u osób z dolegliwościami arytmii w wywiadzie.

Należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością serca w stopniu umiarkowanym, z hipotensją tętniczą w stopniu umiarkowanym, niepełną blokadą przedsionkowo-komorową, zaburzeniami przewodnictwa wewnątrzkomorowego, zaburzeniami czynności wątroby i nerek w stopniu umiarkowanym (klirens kreatyniny 10 ml/min), zaburzeniami czynności oddechowej, padaczką, po operacjach serca, u osób z genetyczną predyspozycją do hipertermii, u chorych osłabionych oraz u pacjentów w podeszłym wieku.

Podczas stosowania lidokainy konieczne jest monitorowanie EKG. W przypadku zaburzeń czynności węzła zatokowego, wydłużenia odcinka PQ, poszerzenia zespołu QRS lub rozwoju nowej arytmii należy zmniejszyć dawkę lub odstawić lek.

Przed zastosowaniem lidokainy w chorobach serca (hipokaliemia zmniejsza skuteczność lidokainy) należy znormalizować poziom potasu we krwi.

Po podaniu domięśniowym może wzrosnąć stężenie kreatyniny, co może prowadzić do błędu w rozpoznaniu ostrzego zawału mięśnia sercowego.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

W okresie ciąży i karmienia piersią zaleca się dzienne spożycie witaminy B1 w dawkach 1,4–1,6 mg, witaminy B6 — 2,4–2,6 mg. W okresie ciąży dawki te mogą być wyższe, jeśli pacjentka ma niedobór witamin B1 i B6.

Witaminy B1 i B6 przenikają do mleka matki. Wysokie dawki witaminy B6 mogą zmniejszać ilość mleka.

Środek leczniczy zawiera 100 mg witaminy B6 w ampułce, dlatego nie należy go stosować w okresie ciąży ani karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Preparat nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów. Jeśli podczas leczenia wystąpią zawroty głowy, należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Do wstrzykiwań domięśniowych.

Testy skórne z zastosowaniem leków znieczulających miejscowo należy przeprowadzać u osób, u których stwierdzono potwierdzone reakcje na te leki. W przypadku negatywnych wyników testów skórnych zaleca się wykonanie testów prowokacyjnych. Testowanie pacjentów z potwierdzoną alergią na leki znieczulające miejscowo powinno być przeprowadzane wyłącznie przez alergologów posiadających doświadczenie w zakresie alergii lekowej.

W ciężkich (ostrych) przypadkach leczenie należy rozpocząć od 2 ml roztworu wstrzykiwanego domięśniowo raz dziennie, aż do ustąpienia objawów ostrych. W celu kontynuacji leczenia należy podawać po 2 ml (1 wstrzyknięcie) 2–3 razy w tygodniu. Leczenie trwa nie krócej niż 1 miesiąc.

Wstrzyknięcie domięśniowe należy wykonywać w górnym zewnętrznym kwadrancie mięśnia pośladkowego.

W celu kontynuacji lub utrzymania terapii za pomocą wstrzyknięć lub w celu zapobiegania nawrotom zaleca się stosowanie leku Neuromaks, tabletek powlekanych.

Dzieci. Leku nie stosuje się u dzieci.

Przedawkowanie.

Witamina B1 charakteryzuje się szerokim zakresem terapeutycznym. Bardzo wysokie dawki (powyżej 10 g) wykazują działanie kurarepodobne, hamując przewodnictwo impulsów nerwowych.

Witamina B6 charakteryzuje się bardzo niską toksycznością.

Nadmierny przyjmowany dawki witaminy B6 w ilości przekraczającej 1 g na dobę przez kilka miesięcy może prowadzić do efektów neurotoksycznych.

Neuropatie z ataksją i zaburzeniami czucia, napady drgawkowe z zmianami na EEG, a także w pojedynczych przypadkach anemia hipochromiczna i seboreiczne zapalenie skóry opisano po podaniu więcej niż 2 g na dobę.

Witamina B12: po podaniu dożylnej (rzadziej – po doustnym) dawek wyższych niż zalecane, obserwowano reakcje alergiczne, zmiany skórne typu egzematy i łagodną formę trądziku.

Przy długotrwałym stosowaniu w wysokich dawkach możliwe są zaburzenia aktywności enzymów wątroby, ból w okolicy serca, hiperkoagulacja.

Leczenie: terapia objawowa.

Lidokaina. Objawy: pobudzenie psychoruchowe, zawroty głowy, osłabienie ogólne, obniżenie ciśnienia tętniczego, drżenie, zaburzenia wzroku, drgawki toniczno-kloniczne, śpiączka, kolaps, możliwe blokady AV, depresja OUN, zatrzymanie oddychania. Pierwsze objawy przedawkowania u zdrowych osób pojawiają się przy stężeniu lidokainy we krwi powyżej 0,006 mg/kg, drgawki – przy 0,01 mg/kg.

Leczenie: przerwanie podawania leku, tlenoterapia, leki przeciwdrgawkowe, środki zwężające naczynia (noradrenalina, mezaton), w przypadku bradykardii – leki antycholinergiczne (0,5–1 mg atropiny). Możliwe przeprowadzenie intubacji, sztucznej wentylacji płuc, zabiegów resuscytacyjnych. Dializa jest nieskuteczna.

Działania niepożądane.

Długotrwałe stosowanie (powyżej 6–12 miesięcy) w dawkach przekraczających 50 mg witaminy B6 dziennie może prowadzić do obwodowej neuropatii czuciowej, pobudzenia nerwowego, niedoboru samopoczucia, zawrotów głowy, bólu głowy.

Ze strony przewodu pokarmowego: zaburzenia żołądkowo-jelitowe, w tym nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, podwyższenie kwasowości soku żołądkowego.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości (osutki, zaburzenia oddychania, szok anafilaktyczny, obrzęk Quinckego), nasilone pocenie się.

Ze strony skóry: swędzenie, pokrzywka, trądzikowe wysypki, ogólnoustrojowy zapalenie skóry z odłuszczaniem.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: tachykardia, arytmię, bradykardię, spowolnienie przewodzenia serca, blok przewodzenia serca, zatrzymanie akcji serca, obwodową wazodylatację, kolaps, podwyższenie/spadek ciśnienia tętniczego, ból w sercu.

Ze strony układu nerwowego: pobudzenie OUN (przy stosowaniu w wysokich dawkach), niepokój, ból głowy, zawroty głowy, zaburzenia snu, dezorientacja, senność, utrata przytomności, śpiączka; u pacjentów z podwyższoną wrażliwością – euforia, drżenie, trzaskanie zębami, niepokój ruchowy, parestezje, drgawki.

Ze strony narządów wzroku: niestagmus, odwracalna ślepotę, podwójne widzenie, migotanie „much” przed oczami, światłowstręt, zapalenie spojówek.

Ze strony narządów słuchu: zaburzenia słuchu, szumy w uszach, hiperakuzja.

Ze strony układu oddechowego: duszność, katar, przygnębienie lub zatrzymanie oddychania.

Inne: uczucie gorąca, zimna lub drętwienia kończyn, obrzęki, osłabienie, złośliwa hipertermia, zaburzenia czucia, blok motoryczny.

Zaburzenia ogólne: reakcje w miejscu wstrzyknięcia.

W przypadku bardzo szybkiego podania dożylnego możliwe jest wystąpienie reakcji układowych w postaci drgawek.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze od 2 °C do 8 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Pirydoksyna jest niezgodna z lekami zawierającymi lewodopę, ponieważ przy jednoczesnym stosowaniu nasila się dekarboksylacja lewodopy w obwodzie, co prowadzi do osłabienia jej działania antyparkinsonowskiego.

Tiamina jest niezgodna z związkami utleniającymi i redukującymi: chlorkiem rtęci, jodkiem, węglanem, octanem, kwasem taninowym, cytrynianem żelazowo-amonowym, a także z fenobarbitalinem sodu, ryboflawina, benzylpenicyliną, glukozą i metabisulfitem, ponieważ ulega inaktywacji w ich obecności. Miedź przyspiesza rozkład tiaminy; ponadto tiamina traci swoje działanie przy wzroście wartości pH leku o więcej niż 3 (w kierunku zasadowym) w stosunku do pierwotnego poziomu.

Cyanokobalamina jest niezgodna z solami metali ciężkich.

Opakowanie. Po 2 ml w ampułkach nr 5, nr 10 w pudełku; nr 5, nr 5×2, nr 10 w blisterze w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDROWIE”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Szewczenki 22.