Neofilin

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ stosowania leku Neofilin (Neophylline)

SkÅ ad:

substancja czynna: theophylline;

1 tabletka zawiera teofiliny monohydratu w przeliczeniu na teofilinÄ 100 mg lub 300 mg;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, dyspersja amonowo-metakrylowego kopolimeru, dyspersja metakrylowego kopolimeru, stearynian magnezu, talk.

PostaÄ leku. Tabletka o dziaÅ aniu przedÅuÅonym.

GÅówne fizyko-chemiczne wÅaÅciwoÅci:

tabletki 100 mg â biaÅe, ksztaÅtu plasko-cylindrycznego, z faskÄ;

tabletki 300 mg â biaÅe, ksztaÅtu plasko-cylindrycznego, z faskÄ i podziaÅkÄ.

Grupa farmakoterapeutyki. Leki stosowane systemowo w chorobach obtÄÅkowych dróg oddechowych. Ksantyny. Teofilina. Kod ATC R03D A04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Teofilina – środek przeciwbólowy z grupy metyloksantyn. Mechanizm działania wynika głównie z blokowania receptorów adenozy nowych, hamowania fosfodiesteraz, zwiększania stężenia cyklicznego AMP wewnątrzkomórkowego, obniżania stężenia jonów wapnia wewnątrzkomórkowych, w wyniku czego rozluźnia się mięsień gładki oskrzeli, przewodu pokarmowego, dróg żółciowych, macicy, naczyń wieńcowych, mózgowych i płucnych, zmniejsza się opór obwodowy naczyń krwionośnych; zwiększa się napięcie mięśni oddechowych (mięśni międzyżebrowych i przepony), zmniejsza się opór naczyń płucnych i poprawia się tlenowanie krwi, aktywuje się ośrodek oddechowy rdzenia przedłużonego, zwiększa się jego wrażliwość na dwutlenek węgla, poprawia się wentylacja pęcherzykowa, co prowadzi do zmniejszenia nasilenia i częstości epizodów bezdechu; likwiduje się naczyniobrzęk, zwiększa przepływ krwi oboczny i nasycenie krwi tlenem, zmniejsza się obrzęk mózgu okołooogniskowy i ogólny, zmniejsza się ciśnienie płynu mózgowo-rdzeniowego, a tym samym ciśnienie wewnątrzczaszkowe; poprawia się reologiczne właściwości krwi, zmniejsza się tworzenie się skrzeplin, hamuje się agregację płytek krwi (poprzez hamowanie czynnika aktywacji płytek krwi i prostaglandyny F2α), normalizuje się mikrokrążenie; wykazuje działanie przeciwalergiczne, hamując degranulację komórek tucznych i obniżając poziom mediatorów alergii (serotoniny, histaminy, leukotrienów); zwiększa się przepływ krwi przez nerki, wykazuje działanie moczopędne spowodowane zmniejszeniem reabsorpcji kanalikowej, zwiększa się wydalanie wody, jonów chlorku, sodu.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym teofilina jest całkowicie wchłaniana w przewodzie pokarmowym, biodostępność wynosi około 90%. Po podaniu teofiliny w postaci tabletek o przedłużonym działaniu stężenie maksymalne osiągane jest po 6 godzinach. Wiązanie z białkami osocza krwi wynosi: u zdrowych dorosłych – około 60%, u chorych na marskość wątroby – 35%. Przenika przez barierę krew-płyn mózgowo-rdzeniowy, rozprowadza się w tkankach. Oколо 90% teofiliny jest metabolizowane w wątrobie przy udziale kilku izoenzymów cytochromu P450 do metabolitów nieaktywnych – kwasu 1,3-dimetylopurynowego, kwasu 1-metylopurynowego i 3-metyloksantyny. Wydalana jest głównie z moczem w postaci metabolitów; w niezmienionej postaci wydala się u dorosłych do 13%, u dzieci – do 50% leku. Częściowo przenika do mleka matki. Okres półtrwania teofiliny zależy od wieku i obecności chorób współistniejących i wynosi: u dorosłych pacjentów z astmą oskrzelową – 6–12 godzin; u dzieci w wieku od 6 miesięcy – 3–4 godziny; u osób palących – 4–5 godzin; u osób starszych oraz przy niewydolności serca, zaburzeniach funkcji wątroby, obrzęku płuc, przewlekłych chorobach obturacyjnych płuc i zapaleniu oskrzeli – ponad 24 godziny, co wymaga odpowiedniej korekty odstępu między dawkami leku.

Stężenia terapeutyczne teofiliny w krwi wynoszą: do osiągnięcia efektu przeciwbólowego – 10–20 μg/ml, do efektu pobudzającego na ośrodek oddechowy – 5–10 μg/ml. Stężenia toksyczne – powyżej 20 μg/ml.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Astma oskrzelowe.
• Przewlekłe choroby obturacyjne płuc (przewlekły bronchitis obturans, emfizema płuc).
• Nadciśnienie płucne.
• Zespół bezdechu podczas snu.

Przeciwwskazania.

Podwyższona indywidualna wrażliwość na składniki leku, a także na inne pochodne ksantyny (kofeina, pentoksyfilina, teobromina), ostra niewydolność serca, choroba wieńcowa, ostry zawał mięśnia sercowego, ostre zaburzenia rytmu serca, tachykardia paroksystyczna, ekstrasystolia, ciężka hipertensja i hipotensja tętnicza, uogólnione miażdżyca naczyń, obrzęk płuc, udar mózgu krwotoczny, jaskra, krwawienie do siatkówki oka, krwawienia w wywiadzie, choroba wrzodowa żołądka i dwunastniczki (w fazie zaostrzenia), refluks żołądkowo-przełykowy, epilepsja, skłonność do drgawek, niekontrolowany hipotyreoz, nadczynność tarczycy, tarczycętoksykoza, zaburzenia funkcji wątroby i/lub nerek, porfiria, sepsa, stosowanie u dzieci równocześnie z efedryną.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Leki zwiększające klirens teofiliny: aminoglutetymid, leki przeciwpadaczkowe (np. fenytoina, karbamazepina, primidon), magnezu wodorotlenek, izoprotenerol, lit, moracyzyna, ryfampicyna, rytonawir, sulfipirazon, barbiturany (szczególnie fenobarbital i pentobarbital). Efekt teofiliny może być również mniejszy u palaczy. U pacjentów przyjmujących równocześnie teofilinę z jednym lub kilkoma z powyższych leków konieczne jest monitorowanie stężenia teofiliny w osoczu i korygowanie dawki, jeśli to konieczne.

Leki obniżające klirens teofiliny: allopurinol, acyklowir, karbimazol, fenylobutazon, fluwoksamina, imipenem, izoprenalina, cyklotymidyna, flukenazol, furozepid, pentoksyfilina, disulfiram, interferon, nizatydyna, blokery kanałów wapniowych (werapamil, dyltiazem), amiodaron, paracetamol, probenecyd, ranitydyna, takryna, propafenon, propranolol, okspentyfilina, izoniazyd, linkomycyna, metotreksat, zafirlukast, meksyletyna, fluorochinolony (ofloksacyna, norfloksacyna, przy stosowaniu cyprofloksacyny dawkę należy zmniejszyć o co najmniej 60%, enoksacyny – o 30%), makrolidy (klarytromycyna, erytromycyna), tyklopidyna, tiabendazol, woleksozyna hydrochloran, doustne środki antykoncepcyjne, szczepionka przeciw grypie. U pacjentów przyjmujących równolegle teofilinę z jednym lub kilkoma z powyższych leków należy monitorować stężenie teofiliny w osoczu i zmniejszyć dawkę, jeśli to konieczne.

Stężenie teofiliny w osoczu może być obniżone przy jednoczesnym stosowaniu teofiliny z lekami roślinnymi zawierającymi ziele św. Jana (Hypericum perforatum).

Wspólne stosowanie teofiliny i fenytoiny może powodować obniżenie stężenia tej ostatniej.

Efedryna nasila działanie teofiliny.

Należy unikać kombinacji teofiliny i fluwoksaminy. W przypadku niemożliwości uniknięcia tej kombinacji pacjenci powinni przyjmować połowę dawki teofiliny i dokładnie monitorować stężenia teofiliny we krwi.

Z należytą ostrożnością należy stosować kombinacje teofiliny z adenozyną, benzodiazepinami, halotanem i lomustyną. Narkoza halotanem może powodować poważne zaburzenia rytmu serca u pacjentów przyjmujących teofilinę.

Należy unikać jednoczesnego stosowania teofiliny i dużej ilości pokarmów oraz napojów zawierających metyloksantyny (kawa, herbata, kakao, czekolada, Coca-Cola i podobne napoje tonizujące), leków zawierających pochodne ksantyny (kofeina, teobromina, pentoksyfilina), agonistów α i β-adrenergicznych (selektywnych i nieselektywnych), glukagonu, ze względu na wzajemne nasilenie efektów teofiliny.

Wspólne stosowanie teofiliny z β-blokerami może antagonizować jej działanie rozszerzające oskrzela; z ketaminą, chinolonami – obniżenie progu drgawkowego; z adenozyną, węglanem litu i antagonistami receptorów β – zmniejszenie skuteczności tych ostatnich; z doksapramem – może powodować stymulację ośrodkowego układu nerwowego.

Teofilina może nasilać działanie diuretyków i rezerpiny.

Należy unikać równoległego stosowania teofiliny i antagonistów receptorów β, ponieważ teofilina może utracić swoją skuteczność.

Istnieją sprzeczne doniesienia na temat nasilenia działania teofiliny w stanach grypowych.

Ksantyny mogą nasilać hipokaliemię spowodowaną terapią agonistami receptorów β-adrenergicznych, steroidami, diuretykami i hipoksją. Dotyczy to hospitalizowanych pacjentów z ciężką astmą i powoduje konieczność monitorowania stężenia potasu w osoczu krwi.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Teofilinę należy stosować tylko w nagłych przypadkach z ostrożnością u pacjentów z niestabilną chorobą wieńcową, chorobami serca, w których może występować tachyarytmia; przy przerośnięciu przerostowym obturacyjnym kardiomiopatii, zaburzeniach czynności nerek i wątroby, przy nadczynności tarczycy, przy ostrych porfiriach, przy przewlekłym alkoholizmie i chorobach płuc, u pacjentów z wywiadem choroby wrzodowej oraz u pacjentów w wieku powyżej 60 lat.

Stosowanie teofiliny przy wyraźnym zacieńczeniu naczyń tętniczych, sepsie jest możliwe z zachowaniem ostrożności, pod nadzorem lekarza, w przypadku istnienia wskazań do stosowania teofiliny. Ograniczenia dotyczące stosowania teofiliny przy refluksie żołądkowo-przełykowym związane są z wpływem na mięśnie gładkie zwieracza dolnego przełyku, co może pogorszyć stan pacjenta z refluksowym zapaleniem przełyku, nasilając refluks.

Palenie tytoniu oraz spożywanie alkoholu może prowadzić do zwiększenia klirensu teofiliny i, odpowiednio, do zmniejszenia jej efektu terapeutycznego oraz konieczności stosowania wyższych dawek.

Podczas leczenia teofliną należy prowadzić dokładne obserwacje i zmniejszyć dawkę u pacjentów z niewydolnością serca, przewlekłym alkoholizmem, zaburzeniami czynności wątroby (szczególnie przy marskości), z obniżonym stężeniem tlenu we krwi (hipoksemia), z gorączką, z zapaleniem płuc lub zakażeniami wirusowymi (szczególnie grypą) z powodu możliwego zmniejszenia klirensu teofiliny. Jednocześnie należy kontrolować stężenia teofiliny we krwi, które mogą przekraczać normę.

Konieczne jest obserwowanie podczas leczenia teofliną pacjentów z wrzodem peptycznym, zaburzeniami rytmu serca, nadciśnieniem tętniczym, innymi chorobami układu sercowo-naczyniowego, nadczynnością tarczycy lub ostrymi stanami gorączkowymi.

Pacjentom z wywiadem napadów drgawkowych należy unikać stosowania teofiliny i zastosować leczenie alternatywne.

Zwiększonej uwagi wymaga stosowanie leku u pacjentów cierpiących na bezsenność, a także u mężczyzn w podeszłym wieku z wywiadem przerostu gruczołu krokowego z powodu ryzyka zatrzymania moczu.

W razie konieczności stosowania aminofiliny (teofilina-etylemian diaminu) u pacjentów, którzy wcześniej stosowali teofilynę, należy ponownie monitorować stężenia teofiliny we krwi.

Z uwagi na niemożność zagwarantowania bioekwiwalentności poszczególnych leków zawierających teofyliny o przedłużonym uwalnianiu, przejście z terapii lekiem Neofilin w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu na inny lek z grupy ksyantyn o przedłużonym uwalnianiu należy przeprowadzić poprzez ponowne dobrać dawkę oraz po ocenie klinicznej.

Podczas leczenia teofilyną należy zachować szczególną ostrożność przy ciężkiej astmie. W takich sytuacjach zaleca się kontrolowanie stężenia potasu w surowicy.

Pogorszenie objawów astmy wymaga natychmiastowej pomocy medycznej. W przypadku ostrego napadu astmy u pacjenta przyjmującego teofyliny o przedłużonym działaniu, należy bardzo ostrożnie przepisać aminofilinę dożylną.

Połowę zalecanej dawki ładunkowej aminofiliny (zazwyczaj 6 mg/kg) należy podawać ostrożnie, tj. 3 mg/kg.

W razie konieczności stosowania teofiliny u dzieci z gorączką lub u dzieci z padaczką i wywiadem napadów drgawkowych, należy dokładnie obserwować ich stan kliniczny oraz monitorować stężenia teofiliny we krwi. Teofylina nie jest lekiem z wyboru u dzieci z astmą oskrzelową.

Teofylina może zmieniać niektóre wyniki badań laboratoryjnych: zwiększać ilość kwasów tłuszczowych oraz stężenie katecholamin w moczu.

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych należy kontrolować stężenie teofiliny we krwi.

Ważne informacje o substancjach pomocniczych.

Ten lek zawiera laktozę, dlatego nie należy go stosować u pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktoazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Teofylina przenika przez łożysko.

Stosowanie leku w okresie ciąży jest możliwe w przypadku braku bezpiecznej alternatywy, jeśli oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. U ciężarnych należy częściej oznaczać stężenie teofiliny w surowicy krwi i odpowiednio korygować dawkę. Należy unikać stosowania teofiliny na końcu okresu ciąży, ponieważ może ona hamować skurcze macicy i wywołać tachykardię u płodu.

Karmienie piersią.

Teofylina przenika do mleka matki, w związku z czym stężenia terapeutyczne w surowicy krwi mogą być osiągnięte u niemowląt. Stosowanie leku matkom karmiącym piersią jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa ryzyko dla noworodka.

Teofylina może powodować zwiększoną drażliwość noworodka, z tego powodu dawka terapeutyczna teofiliny powinna być jak najniższa.

Karmienie piersią należy przeprowadzać bezpośrednio przed przyjęciem leku. Należy dokładnie kontrolować wszelkie efekty teofiliny u niemowląt. W przypadku potrzeby stosowania wyższych dawek terapeutycznych, karmienie piersią należy przerwać.

Plodność.

Nie ma danych klinicznych dotyczących wpływu na płodność u ludzi. Dane przedkliniczne wskazują na niekorzystny wpływ teofiliny na płodność mężczyzn i kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Biorąc pod uwagę, że u wrażliwych pacjentów podczas stosowania leku mogą wystąpić działania niepożądane (zawroty głowy), w czasie przyjmowania leku należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów oraz innych czynności wymagających skupienia uwagi.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się doustnie, 30–60 minut przed posiłkiem lub 2 godziny po posiłku, popijając wystarczającą ilością płynu. Tabletkę 300 mg można podzielić na pół (tabletki 100 mg – nie dzielić), ale nie wolno kruszyć, żuć ani rozpuszczać w wodzie. W niektórych przypadkach, w celu zmniejszenia drażniącego działania na błonę śluzową żołądka, lek należy przyjmować podczas lub bezpośrednio po posiłku.

Dawkowanie ustala się indywidualnie, w zależności od wieku, masy ciała pacjenta oraz cech metabolizmu.

Początkowa dawka dobową dla dorosłych oraz dzieci w wieku od 12 lat o masie ciała powyżej 45 kg wynosi 300 mg (1 tabletka 300 mg raz dziennie lub 3 tabletki 100 mg raz dziennie). Po 3 dniach stosowania leku dawkę dobową należy zwiększyć do 450 mg (1½ tabletka 300 mg), a po kolejnych 3 dniach leczenia, w razie potrzeby, dawkę dobową można zwiększyć do 600 mg (1 tabletka 300 mg 2 razy dziennie lub 3 tabletki 100 mg 2 razy dziennie).

Zwiększenie dawek możliwe jest wyłącznie przy dobrej tolerancji leku.

Dzieciom w wieku od 6 do 12 lat o masie ciała 20–45 kg dawkę dobową ustala się na 150 mg (½ tabletka 300 mg raz dziennie). Po 3 dniach stosowania leku dawkę dobową należy zwiększyć do 300 mg (½ tabletka 300 mg 2 razy dziennie), a po kolejnych 3 dniach leczenia dawkę dobową można zwiększyć do 450–600 mg (1½ tabletka 300 mg raz dziennie lub 1 tabletka 300 mg 2 razy dziennie lub 3 tabletki 100 mg 2 razy dziennie).

Dla pacjentów w podeszłym wieku z chorobami układu sercowo-naczyniowego zalecana dawka dobową leku wynosi 8 mg/kg masy ciała. Maksymalny efekt terapeutyczny zaczyna się objawiać od 3–4 dnia od rozpoczęcia leczenia.

Dla pacjentów palących dawkę dobową można stopniowo zwiększyć do 900–1050 mg (3–3½ tabletka 300 mg).

Pacjentom z zespołem centralnego bezdechu sennego można podawać pojedynczą dawkę leku na noc.

Dalsze zwiększanie dawek zaleca się prowadzić na podstawie oznaczenia stężenia teofiliny w surowicy krwi.

Dawkowanie dobiera się indywidualnie, jednak zazwyczaj tabletki przyjmuje się 2 razy dziennie. Pacjentom z najcięższymi objawami klinicznymi zaleca się stosowanie wyższych dawek rano lub wieczorem.

Pacjentom, u których objawy utrzymują się w ciągu nocy lub dnia, niezależnie od prowadzonej innej terapii lub jeśli nie stosowano wcześniej teofiliny, terapię można uzupełnić zalecaną pojedynczą dawką ranną lub wieczorną dawką dobową teofiliny.

W przypadku przepisywania wysokich dawek w trakcie leczenia kontroluje się stężenie teofiliny w osoczu krwi (stężenie terapeutyczne mieści się w granicach 10–15 μg/ml).

Całkowita dawka nie powinna przekraczać 24 mg/kg masy ciała u dzieci i 13 mg/kg u dorosłych. Mimo to oznaczenie poziomu teofiliny w osoczu 4–8 godzin po podaniu i nie wcześniej niż po 3 dniach od każdej zmiany dawki pozwala dokładniej ocenić potrzebę stosowania konkretnej dawki ze względu na istnienie znacznych różnic indywidualnych w szybkości eliminacji u poszczególnych pacjentów.

Poniższa tabela może być wykorzystana jako wskazówka dotycząca właściwego dawkowania.

Dzieci.

Leku nie stosować u dzieci w wieku do 6 lat o masie ciała mniejszej niż 20 kg.

Przeciwskazania.

Przeciwskazania występują, gdy stężenie teofiliny w surowicy krwi przekracza 20 mg/ml (110 µmol/l).

Objawy. Ciężkie objawy mogą się rozwinąć po 12 godzinach od przedawkowania leków o przedłużonym uwalnianiu.

Układ pokarmowy: nudności, wymioty (często ciężkie formy), bóle nadbrzusza, biegunka, hematemesis, zapalenie trzustki.

Układ nerwowy środkowy: majaczenie, pobudzenie, niepokój, demencja, toksyczny psychóza, drżenie, nasilone odruchy kończyn i drgawki, nadmierna napięcie mięśni. W bardzo ciężkich przypadkach może dojść do śpiączki.

Układ sercowo-naczyniowy: tachykardia zatokowa, rytm ektopowy, nadkomorowa i komorowa tachykardia, nadciśnienie tętnicze/hipotensja, gwałtowne obniżenie ciśnienia tętniczego.

Zaburzenia metaboliczne: kwasica metaboliczna, hipokaliemia (może szybko i w ciężkiej formie rozwinąć się poprzez przenikanie potasu z osocza do komórek), hipofosfatemia, hiperkalcemia, hipomagnezemia, hiperglikemia, rabdomioliza.

Inne: oddechowe zasadowienie, nadwentylacja, ostra niewydolność nerek, odwodnienie lub nasilenie innych objawów działań niepożądanych.

Leczenie. Przestanie stosowania leku, przepłukanie żołądka, wewnętrzne – węgiel aktywowany, środki przeczyszczające osmotyczne (w ciągu 1–2 godzin po przedawkowaniu); hemodializa. Kontrola poziomu teofiliny w surowicy krwi do czasu normalizacji wskaźników, monitorowanie EKG i funkcji nerek.

W przypadku zespołu drgawkowego wskazane jest stosowanie diazepamu.

Pacjentom, którzy nie cierpią na astmę oskrzelową, w przypadku wystąpienia wyraźnej tachykardii możliwe jest stosowanie nieselektywnych β-blokerów. W ciężkich przypadkach można przyspieszyć wydalanie teofiliny za pomocą hemoadsorpcji lub hemodializy.

Należy unikać/postrzegać wystąpienie hipokaliemii. W przypadku hipokaliemii konieczna jest natychmiastowa infuzja wewnątrznie żylnej roztworu chlorku potasu, monitorowanie poziomu potasu i magnezu we krwi.

W przypadku stosowania dużych ilości potasu może rozwinąć się hiperkaliemia podczas rekonwalescencji. Jeśli poziom potasu we krwi jest niski, należy jak najszybciej zmierzyć stężenie magnezu we krwi.

Należy unikać stosowania leków przeciwarhythmicznych o działaniu przeciwdrgawkowym, takich jak lidokaina, w przypadku arytmii komorowych z powodu ryzyka nasilenia drgawek. W celu wyeliminowania wymiotów należy stosować leki przeciwwymiotne, takie jak metoklopramid lub ondansetron.

W przypadku tachykardii z odpowiednią objętością wyrzutową lepiej nie stosować leczenia.

W przypadku zagrażającego życiu przedawkowania z zaburzeniami rytmu serca – podawanie propranololu pacjentom bez astmy (1 mg dla dorosłych i 0,02 mg/kg masy ciała dla dzieci). Tę dawkę można stosować co 5–10 minut do normalizacji rytmu serca, ale nie przekraczając maksymalnej dawki 0,1 mg/kg masy ciała. Propranolol może powodować ciężki skurcz oskrzeli u chorych na astmę, dlatego w takich przypadkach należy stosować werapamil.

Dalsze leczenie zależy od stopnia przedawkowania i przebiegu zatrucia, a także od obecnych objawów.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne zazwyczaj występują przy stężeniach teofiliny w osoczu > 20 μg/ml.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy opłucnowej: zwiększenie częstości oddychania.

Ze strony przewodu pokarmowego: zgaga, zmniejszenie apetytu/anoreksja przy długotrwałym stosowaniu, nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka, refluks żołądkowo-przełykowy, nasilenie objawów choroby wrzodowej, stymulacja wydzielania kwasu żołądkowego, atonia jelit, krwawienia z przewodu pokarmowego.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: zaburzenia funkcji wątroby, żółtaczka.

Ze strony nerek i układu moczowego: nasilenie diurezy, szczególnie u dzieci, zahamowanie oddawania moczu u mężczyzn w wieku podeszłym.

Ze strony przemiany materii i metabolizmu: hipokaliemia, hiperkalcemia, hiperurikemia, hiperglikemia, rabdomioliza, kwasica metaboliczna.

Ze strony układu nerwowego: zawroty głowy, ból głowy, drażliwość, niepokój, pobudzenie, bezsenność, drżenie, dezorientacja/utrata przytomności, majaczenia, drgawki, halucynacje, stan przedobojawkowy, ostra encefalopatia.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: kołatanie serca, tachykardia, obniżenie ciśnienia tętniczego, zaburzenia rytmu serca, ból serca, nasilenie napadów dławicy piersiowej, ekstrasystolia (komorowa, nadkomorowa), niewydolność serca.

Ze strony krwi i układu chłonnego: aplazja czerwonych krwinek.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne i anafilakto-idowe, skurcz oskrzeli.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: wysypka skórna, egfoliatywny zapalenie skóry, świąd skóry, pokrzywka.

Ogólne zaburzenia: podwyższenie temperatury ciała, osłabienie, uczucie gorąca i zaczerwienienie twarzy, nasilone pocenie się, duszność.

Wywiady laboratoryjne: zaburzenia równowagi elektrolitowej, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej oraz wzrost stężenia kreatyniny we krwi.

W większości przypadków efekty uboczne ustępują po zmniejszeniu dawki leku.

Przekazywanie podejrzewanych efektów ubocznych.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku jest ważnym postępowaniem. Pozwala to na dalsze monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w odniesieniu do danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane efekty uboczne poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blisterze; po 5 blisterów w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne „Darница”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Borispielska 13.