Neirispin-Zdorovia

INSTRUKCJA dot. stosowania leku NEIRISPIN-ZDOROVYE

Skład:

substancja czynna: risperidon;

1 tabletka zawiera rysperydonu 1 mg lub 2 mg lub 4 mg;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, celuloza mikrokryształowa, sodowa sól kroskarboksymetlocelulozy, skrobia ziemniaczana, powidon, polietylenoglikol 4000, sodowy laurylosiarczan, stearyna magnezu, krzemionka dwutlenek koloidalny bezwodny, dwutlenek tytanu (E 171), hydroksypropyloceluloza; Candurin (srebrny połysk), zawierający aluminokrzemian potasu, dwutlenek tytanu (E 171); barwnik: dla tabletek 2 mg – żółty zachodni FCF (E 110); dla tabletek 4 mg – „Sepispers suchy żółty R”, zawierający hydroksypropylocelulozę metylową, celulozę mikrokryształową, ryboflawina (E 101), oraz „Sepispers suchy niebieski I”, zawierający hydroksypropylocelulozę metylową, celulozę mikrokryształową, indygokarmiń (E 132).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki powlekane: tabletki 1 mg – białe z perłowo-srebrnym odcieniem; tabletki 2 mg – bladożółto-pomarańczowe z perłowo-srebrnym odcieniem; tabletki 4 mg – jasnozielone z perłowo-srebrnym odcieniem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwwstrząsowe. Kod ATC N05A X08.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika. Rysperydon to selektywny antagonist monoaminowy o unikalnych właściwościach. Wykazuje wysoką powinowactwo do serotonergicznych receptorów 5-HT2 i dopaminergicznych receptorów D2. Rysperydon wiąże się również z receptorami α1-adrenergicznymi oraz, w mniejszym stopniu, z receptorami histaminowymi H1 i receptorami α2-adrenergicznymi. Rysperydon nie wykazuje powinowactwa do receptorów cholinergicznych. Choć rysperydon jest silnym antagonistą D2, co wiąże się z jego skutecznością wobec objawów produktywnych schizofrenii, nie powoduje znaczącego hamowania aktywności ruchowej i w mniejszym stopniu wywołuje katelepsję w porównaniu z klasycznymi neuroleptykami. Zrównoważony centralny antagonizm wobec serotoniny i dopaminy zmniejsza skłonność do występowania skutków ubocznych pozapiramidowych i poszerza wpływ terapeutyczny leku, obejmując objawy negatywne i afektywne schizofrenii.

Farmakokinetyka. Rysperydon jest metabolizowany do 9-hydroksyrysperydonu, który wykazuje działanie farmakologiczne podobne do rysperydonu.

Wchłanianie. Po doustnym podaniu rysperydon jest całkowicie wchłaniany i osiąga szczytowe stężenia w osoczu w ciągu 1–2 godzin, u pacjentów starszych – w ciągu 2–3 godzin. Bezpośrednia biodostępność po doustnym podaniu rysperydonu wynosi 70 % (CV = 25 %). Biodostępność względna po doustnym podaniu rysperydonu w postaci tabletek wynosi 94 % (CV = 10 %) w porównaniu z podaniem w postaci roztworu. Pokarm nie wpływa na wchłanianie leku, dlatego rysperydon można stosować niezależnie od posiłku. Biodostępność bezwzględna wynosi 66 % u szybkich metabolizatorów i 82 % – u wolnych metabolizatorów.

Rozkład. Rysperydon szybko rozkłada się w organizmie. Objętość rozkładu wynosi 1–2 l/kg. W osoczu rysperydon wiąże się z albuminą i kwasowym α1-glikoproteiną. Rysperydon wiąże się z białkami osocza w 90 %, 9-hydroksyrysperydon – w 77 %. Stężenie równowagowe rysperydonu w organizmie większości pacjentów osiąga się w ciągu 1 dnia. Stężenie równowagowe 9-hydroksyrysperydonu osiąga się w ciągu 4–5 dni.

Biopreparacja i wydalanie. Rysperydon jest metabolizowany przez cytochrom CYP2D6 do 9-hydroksyrysperydonu, który wykazuje działanie farmakologiczne analogiczne do rysperydonu. Rysperydon i 9-hydroksyrysperydon tworzą aktywną frakcję przeciwpsychotyczną. Cytochrom CYP2D6 podlega polimorfizmowi genetycznemu. U szybkich metabolizatorów CYP2D6 rysperydon jest szybko przekształcany do 9-hydroksyrysperydonu, natomiast u wolnych metabolizatorów przekształcanie to zachodzi znacznie wolniej. Choć stężenia rysperydonu i 9-hydroksyrysperydonu u szybkich metabolizatorów są niższe niż u wolnych metabolizatorów, farmakokinetyka rysperydonu i 9-hydroksyrysperydonu łącznie (czyli aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej) po dawce pojedynczej i wielokrotnej u szybkich i wolnych metabolizatorów cytochromu CYP2D6 jest podobna.

Inną drogą metabolizmu rysperydonu jest N-dezalkilacja. Badania in vitro na mikrosomach wątroby człowieka wykazały, że rysperydon w klinicznie istotnych stężeniach nie hamuje istotnie metabolizmu leków, które są metabolizowane przez izoenzymy cytochromu P450, w tym CYP1A2, CYP2A6, CYP2C8/9/10, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4 i CYP3A5. Tydzień po podaniu leku 70 % dawki wydala się z moczem, 14 % – z kałem. Stężenie rysperydonu i 9-hydroksyrysperydonu w moczu wynosi 35–45 % przyjętej dawki. Pozostałą część stanowią metabolity nieaktywne. Po doustnym podaniu u chorych na psychozy okres półtrwania wynosi około 3 godziny. Okres półtrwania 9-hydroksyrysperydonu oraz aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej wynosi do 24 godzin, a u pacjentów starszych – 34 godziny.

Liniowość. Stężenia rysperydonu w osoczu są proporcjonalne do dawki leku (w zakresie dawek terapeutycznych).

Pacjenci starsi oraz pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek, wątroby. W badaniu farmakokinetycznym po jednorazowym podaniu leku u pacjentów starszych wykazano, że u tych pacjentów stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej jest wyższe o 43 %, okres półtrwania – dłuższy o 38 %, a klirens aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej – obniżony o 30 %.

U dorosłych pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek wartość klirensu aktywnej frakcji wynosiła ~ 48 % wartości u dorosłych bez zaburzeń funkcji nerek. U dorosłych pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek wartość klirensu wynosiła ~ 31 % wartości u dorosłych bez zaburzeń funkcji nerek. Okres półtrwania aktywnej frakcji wynosił 16,7 godz. u młodych dorosłych pacjentów, 24,9 godz. u dorosłych z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (czyli około 1,5 razy dłuższy niż u młodych dorosłych pacjentów) oraz 28,8 godz. u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (czyli około 1,7 razy dłuższy niż u młodych dorosłych pacjentów). U pacjentów z niewydolnością wątroby obserwowano normalne stężenia rysperydonu w osoczu, ale średnia wartość frakcji wolnej rysperydonu w osoczu była zwiększona o 37,1 %.

Po doustnym podaniu wartości klirensu i okresu półtrwania rysperydonu oraz aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej u pacjentów z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby nie różniły się istotnie od wartości u młodych zdrowych ochotników.

Dzieci. Farmakokinetyka rysperydonu, 9-hydroksyrysperydonu oraz aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej u dzieci jest podobna do tej u dorosłych.

Płeć, przynależność rasowa i palenie tytoniu. Analiza populacyjna farmakokinetyki nie wykazała widocznego wpływu płci, wieku ani nawyku palenia tytoniu na farmakokinetykę rysperydonu ani aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Leczenie schizofrenii;
• leczenie epizodów maniakalnych od umiarkowanego do ciężkiego stopnia w zaburzeniach dwubiegunowych;
• krótkotrwałe leczenie (do 6 tygodni) nasilonej agresji u pacjentów z demencją Alzheimera od umiarkowanego do ciężkiego stopnia, gdy istnieje zagrożenie dla siebie lub innych i brak odpowiedzi na nielikowe metody leczenia (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne wskazania”);
• objawowe krótkoterminowe leczenie (do 6 tygodni) nasilonej agresji w zaburzeniach zachowania u dzieci od 5. roku życia oraz u dzieci i młodzieży z opóźnieniem rozwoju umysłowego lub upośledzeniem umysłowym zdiagnozowanym zgodnie z kryteriami DSM-IV, u których nasilenie zachowania agresywnego lub innego zachowania destrukcyjnego wymaga leczenia farmakologicznego. Leczenie farmakologiczne powinno być nieodłącznym elementem kompleksowego programu terapeutycznego obejmującego wsparcie psychologiczne i działania wychowawcze. Zaleca się, aby lek był przepisywany przez specjalistę w dziedzinie neurologii dziecięcej, psychiatrii dziecięcej i młodzieżowej lub lekarza z doświadczeniem w leczeniu zaburzeń zachowania u dzieci i młodzieży.

Przeciwwskazania. Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku. Demencja oraz objawy choroby Parkinsona (sztywność, bradykinezja i zaburzenia postawy parkinsonowskiej). Demencja oraz podejrzenie demencji z ciałami Lewego (oprócz objawów demencji, co najmniej dwa z następujących objawów: parkinsonizm, halucynacje wzrokowe, niestabilność chodu).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne.

Leki wydłużające odcinek QT. Jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność przy przepisywaniu rysperydonu w połączeniu z lekami wydłużającymi odcinek QT, np. z lekami przeciwaritmijnymi (chinidyna, dysopyramid, prokainamid, propafenon, amiodaron, sotalol), trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi (amitryptylina), czteropierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi (maproptylin), niektórymi lekami przeciwhistaminowymi, innymi lekami przeciwpsychotycznymi, niektórymi lekami przeciwmalarialnymi (chinina, meflochina) oraz lekami powodującymi zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipomagnezemia), bradykardię lub lekami hamującymi metabolizm wątrobowy rysperydonu. Powyższa lista jest orientacyjna i niepełna.

Substancje działające na ośrodkowy układ nerwowy i alkohol. Rysperydon należy stosować z ostrożnością w połączeniu z innymi substancjami działającymi na ośrodek, w tym z alkoholem, opioidami, lekami przeciwhistaminowymi i benzodiazepinami, ze względu na zwiększone ryzyko sedacji.

Levodopa i agonisty dopaminy. Rysperydon może wykazywać działanie antagonistyczne wobec lewodopy i innych agonistów dopaminy. Jeśli takie połączenie jest uznawane za konieczne, szczególnie w końcowym stadium choroby Parkinsona, należy stosować najniższe skuteczne dawki każdego z leków.

Leki obniżające ciśnienie tętnicze. W okresie pogwarancyjnym obserwowano przypadki klinicznie istotnej hipotensji przy jednoczesnym stosowaniu rysperydonu i leków obniżających ciśnienie tętnicze.

Psychostymulanty. Stosowanie rysperydonu w połączeniu z psychostymulantami (np. metylfenydatem) może powodować wystąpienie objawów ekstrapiramidowych po dostosowaniu dawki jednego lub obu leków (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Paliperidon. Jednoczesne stosowanie rysperydonu doustnie z paliperidonom nie jest zalecane, ponieważ paliperidon jest aktywnym metabolitem rysperydonu, a ich kombinacja może prowadzić do dodatkowego działania aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.

Interakcje farmakokinetyczne. Jedzenie nie wpływa na wchłanianie leku.

Rysperydon jest metabolizowany głównie przez CYP2D6 i w mniejszym stopniu przez CYP3A4. Rysperydon oraz jego aktywny metabolit 9-hydroksyrysperydon są substratami białka P-glikoproteiny (P-gp). Substancje modyfikujące aktywność CYP2D6 lub silne inhibitory lub induktory aktywności CYP3A4 i/lub P-gp mogą wpływać na farmakokinetykę aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu.

Silne inhibitory CYP2D6. Przy jednoczesnym stosowaniu rysperydonu z silnym inhibitorem CYP2D6 może wzrosnąć stężenie rysperydonu we krwi, ale w mniejszym stopniu niż stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej. Wyższe dawki silnego inhibitora CYP2D6 mogą zwiększać stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu (np. paroksetyny, patrz niżej). Oczekuje się, że inne inhibitory CYP2D6, takie jak chinidyna, mogą wpływać na stężenie rysperydonu we krwi podobnie. Na początku jednoczesnego stosowania, a także w przypadku odstawienia paroksetyny, chinidyny lub innego silnego inhibitora CYP2D6, szczególnie w wysokich dawkach, lekarz powinien przejrzeć dawkę rysperydonu.

Inhibitory CYP3A4 i P-gp. Jednoczesne stosowanie rysperydonu z silnymi inhibitorami CYP3A4 i/lub P-gp może istotnie zwiększyć stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu we krwi. Na początku jednoczesnego stosowania, a także w przypadku odstawienia itrakonazolu lub innych silnych inhibitorów CYP3A4 i/lub P-glikoproteiny, lekarz powinien przejrzeć dawkę rysperydonu.

Induktory CYP3A4 i P-gp. Jednoczesne stosowanie rysperydonu z silnymi induktorami CYP3A4 i/lub P-gp może obniżyć stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu we krwi. Na początku terapii, a także w przypadku odstawienia karbamazepiny lub innych silnych induktorów CYP3A4/P-gp, lekarz powinien przejrzeć dawkę rysperydonu. Efekt stosowania induktorów CYP3A4 zależy od czasu, maksymalny wpływ może być osiągnięty najwcześniej po 2 tygodniach od rozpoczęcia leczenia. W związku z tym po odstawieniu indukcja CYP3A4 może trwać co najmniej 2 tygodnie.

Leki o wysokim stopniu wiązania z białkami. Przy stosowaniu rysperydonu razem z innymi lekami silnie wiążącymi się z białkami osocza, nie obserwowano klinicznie wyraźnego wypierania żadnego z leków z frakcji białkowej. Przy jednoczesnym stosowaniu z takim lekiem należy zapoznać się z instrukcją do leku pod kątem dróg metabolizmu i konieczności dostosowania dawki.

Dzieci. Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych pacjentach. Nie wiadomo, czy uzyskane wyniki mogą być stosowane u dzieci.

Jednoczesne stosowanie psychostymulantów (np. metylfenydatu) z rysperydonem u dzieci nie wpływało na farmakokinetykę i skuteczność rysperydonu.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę rysperydonu.

Leki przeciwbakteryjne

• Erytromycyna, umiarkowany inhibitor CYP3A4 i inhibitor P-gp, nie zmienia farmakokinetyki rysperydonu i aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.
• Ryfampicyna, silny induktor CYP3A4 i induktor P-gp, obniża stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej we krwi.

Inhibitory cholinesterazy

• Donepezyl i galantamina, substraty CYP2D6 i CYP3A4, nie wykazują klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę rysperydonu i aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.

Leki przeciwpadaczkowe

• Karbamazepina, silny induktor CYP3A4 i induktor P-gp, wykazuje wpływ na obniżenie stężenia aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu we krwi. Podobny efekt może występować przy stosowaniu fenytoiny i fenobarbitalu, które są również induktorami enzymów wątrobowych CYP3A4 i P-gp.
• Topiramate umiarkowanie obniża biodostępność rysperydonu i nie wpływa na biodostępność aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej. Mało prawdopodobne, że ta interakcja może spowodować klinicznie istotny efekt.

Leki przeciwgrzybicze

• Itrakonazol, silny inhibitor CYP3A4 i inhibitor P-gp, w dawce 200 mg na dobę zwiększa stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej we krwi o około 70% przy jednoczesnym stosowaniu z rysperydonem w dawkach od 2 do 8 mg na dobę.
• Ketoconazol, silny inhibitor CYP3A4 i inhibitor P-gp, w dawce 200 mg na dobę zwiększa stężenie rysperydonu i obniża stężenie 9-hydroksyrysperydonu we krwi.

Leki przeciwpsychotyczne

• Fenotiazyny mogą zwiększać stężenie rysperydonu we krwi, ale nie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.

Leki przeciwwirusowe

• Inhibitory proteazy: dane z badań są niedostępne; ponieważ rytonawir jest silnym inhibitorem CYP3A4 i słabym inhibitorem CYP2D6, rytonawir i inhibitory proteazy wzmocnione rytonawirem mogą zwiększyć stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu.

β-blokery

• Niektóre β-blokery mogą zwiększać stężenie rysperydonu, ale nie wpływają na stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej we krwi.

Blokery kanałów wapniowych

• Werapamil, umiarkowany inhibitor CYP3A4 i inhibitor P-gp, zwiększa stężenie rysperydonu i aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej we krwi.

Leki stosowane w leczeniu chorób przewodu pokarmowego

• Antagoniści receptora H2: cyklotydyna i ranitydyna, słabe inhibitory CYP2D6 i CYP3A4, zwiększają biodostępność rysperydonu i minimalnie wpływają na biodostępność aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.

SSRI i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne

• Fluoksetyna, silny inhibitor CYP2D6, zwiększa stężenie rysperydonu we krwi, ale w mniejszym stopniu niż stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.
• Paroksetyna, silny inhibitor CYP2D6, zwiększa stężenie rysperydonu we krwi, ale (w dawce do 20 mg na dobę) w mniejszym stopniu niż stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej. Jednak wyższe dawki paroksetyny mogą zwiększyć stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.
• Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne mogą zwiększać stężenie rysperydonu we krwi, ale nie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej. Amitryptylina nie wpływa na farmakokinetykę rysperydonu i aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.
• Sertalina, słaby inhibitor CYP2D6, oraz fluwoksamina, słaby inhibitor CYP3A4, w dawkach do 100 mg na dobę nie powodują klinicznie istotnych zmian stężenia aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu. Jednak dawki sertaliny lub fluwoksaminy przekraczające 100 mg na dobę mogą zwiększyć stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu.

Wpływ rysperydonu na farmakokinetykę innych leków.

Leki przeciwpadaczkowe

• Rysperydon nie wywiera klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę walproinianu ani topiramatu.

Leki przeciwpsychotyczne

• Arypiprazol, substrat CYP2D6 i CYP3A4: doustne lub wstrzykowe formy leku rysperydonu nie wpływają na farmakokinetykę aripiprazolu i jego aktywnego metabolitu dehydroaripiprazolu.

Glikozydy naparstnicy

• Rysperydon nie wywiera klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę cyfostygminy.

Lit

• Rysperydon nie wywiera klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę litu.

Jednoczesne stosowanie rysperydonu z furosemidem. Patrz sekcja „Szczególne wskazania” w odniesieniu do zwiększonego ryzyka śmiertelności u osób starszych z demencją przy jednoczesnym stosowaniu z furosemidem.

Szczególne wskazania.

Pacjenci w podeszłym wieku z demencją.

Zwiększony poziom śmiertelności. W metaanalizie 17 kontrolowanych badań dotyczących atypowych leków przeciwwąchowych, w tym rysperydonu, zaobserwowano zwiększoną śmiertelność wśród pacjentów w podeszłym wieku z demencją w porównaniu z grupą placebo. W badaniu placebo-kontrolowanym z zastosowaniem rysperydonu częstość zgonów w tej grupie wyniosła 4% w porównaniu do 3,1% w grupie placebo. Stosunek szans (95% przedział ufności) wyniósł 1,21 (0,7; 2,1). Średni wiek pacjentów, którzy zmarli, wynosił 86 lat (zakres – 67–100 lat).

Dane z dwóch dużych badań obserwacyjnych wskazują, że u osób w podeszłym wieku z demencją leczonych typowymi (klasycznymi) lekami przeciwwąchowymi ryzyko śmiertelności było nieco wyższe w porównaniu z pacjentami nie przyjmującymi leków przeciwwąchowych. Na podstawie dostępnych danych nie można dokładnie określić poziomu tego ryzyka, a przyczyna jego zwiększenia jest nieznana.

Jednoczesne stosowanie z furosemidem. W badaniu placebo-kontrolowanym u pacjentów w podeszłym wieku z demencją zaobserwowano zwiększoną śmiertelność przy jednoczesnym stosowaniu rysperydonu i furosemidu (7,3%; średni wiek – 89 lat, zakres – 75–97 lat) w porównaniu z pacjentami leczonymi wyłącznie rysperydonem (3,1%; średni wiek – 84 lata, zakres – 70–96 lat) lub wyłącznie furosemidem (4,1%; średni wiek – 80 lat, zakres – 67–90 lat). Zwiększenie śmiertelności u pacjentów jednoczesnie leczonych rysperydonem i furosemidem obserwowano w dwóch spośród czterech badań klinicznych. Nie zaobserwowano zwiększonej śmiertelności u pacjentów jednoczesnie przyjmujących rysperydon z innymi diuretykami.

Nie ustalono patofizjologicznych mechanizmów wyjaśniających ten fakt. Przyczyna śmierci również nie była jednolita. Należy jednak zachować szczególną ostrożność przy przepisywaniu leku w tych przypadkach oraz należy ocenić ryzyko i korzyści z tej kombinacji lub kombinacji z innymi potencjalnymi diuretykami przed przepisaniem leku. U pacjentów przyjmujących rysperydon w połączeniu z innymi diuretykami nie zaobserwowano zwiększonej śmiertelności. Nieważne, jakie było leczenie, odwodnienie było wspólnym czynnikiem ryzyka śmiertelności i należy go dokładnie kontrolować u pacjentów z demencją.

Reakcje niepożądane o charakterze mózgowonaczyniowym. W trakcie placebo-kontrolowanych badań klinicznych u pacjentów z demencją leczonych rysperydonem zaobserwowano wyższy poziom (około 3 razy) występowania reakcji niepożądanych o charakterze mózgowonaczyniowym (udary i przejściowe ataki niedokrwienne mózgu) zakończonych śmiercią w porównaniu z grupą otrzymującą placebo (średni wiek – 85 lat; zakres – 73–97 lat).

Połączone dane sześciu badań placebo-kontrolowanych z udziałem pacjentów w podeszłym wieku z demencją (w wieku od 65 lat) wykazały wystąpienie zaburzeń mózgowonaczyniowych (poważnych i niepoważnych, łączonych) u 3,3% (33/1009) pacjentów leczonych rysperydonem w porównaniu do 1,2% (8/712) pacjentów przyjmujących placebo. Stosunek między grupą rysperydonu a placebo (stosunek szans; 95% CI) wyniósł 2,96 (1,34; 7,50). Mechanizm tak zwiększonego ryzyka jest nieznany. Nie można wykluczyć zwiększonego ryzyka wystąpienia ZMNPR dla innych leków przeciwwąchowych lub innych grup pacjentów. Rysperydon należy stosować z ostrożnością u pacjentów z czynnikami ryzyka wystąpienia udaru.

Ryzyko reakcji niepożądanych o charakterze mózgowonaczyniowym jest znacznie wyższe u pacjentów z demencją mieszaną lub naczyniową w porównaniu z demencją Alzheimera. Dlatego pacjentom z innymi typami demencji niż demencja Alzheimera nie należy przepisywać leczenia rysperydonem.

Należy dokładnie rozważyć wszystkie ryzyka i korzyści związane z przepisaniem rysperydonu pacjentom w podeszłym wieku z demencją, szczególnie ryzyko udaru. Pacjentów i osoby opiekujące się nimi należy poinstruować, aby natychmiast zgłaszać objawy możliwych zaburzeń mózgowonaczyniowych, takie jak nagła słabość, drętwienie twarzy, rąk lub nóg, a także zaburzenia mowy i wzroku. Należy niezwłocznie rozważyć wszystkie możliwe opcje leczenia, w tym przerwanie terapii rysperydonem.

W przypadku trwałej agresji u pacjentów z chorobą Alzheimera w stopniu od umiarkowanego do ciężkiego, rysperydon należy przepisać wyłącznie na krótki okres jako uzupełnienie do zabiegów niefarmakologicznych, które okazały się mało lub wcale skuteczne, pod warunkiem braku potencjalnego zagrożenia dla siebie lub innych.

Podczas leczenia należy regularnie oceniać stan pacjentów i przeglądać konieczność dalszej terapii.

Hipotensja ortostatyczna. Ze względu na aktywność α1-lytyczną rysperydonu, szczególnie na początku leczenia, może występować hipotensja ortostatyczna. W okresie postmarketingowym obserwowano klinicznie istotną hipotensję podczas jednoczesnego stosowania rysperydonu z lekami przeciwhypertensyjnymi. Rysperydon należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego (takimi jak niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zaburzenia przewodnictwa, odwodnienie, hipowolemia lub choroby mózgowonaczyniowe). W tych przypadkach dawkę należy stopniowo dostosować (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku wystąpienia hipotensji należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki.

Leukopenia, neutropenia, agranulocytoza. Podczas stosowania leków przeciwwąchowych, w tym rysperydonu, obserwowano przypadki leukopenii, neutropenii i agranulocytozy. W okresie postmarketingowym agranulocytoza występowała bardzo rzadko (<1/10000 pacjentów).

Pacjentów z wyraźnym zmniejszeniem liczby leukocytów w wywiadzie lub z lekami indukowaną leukopenią/neutropenią należy dokładnie monitorować w pierwszych kilku miesiącach leczenia i należy przerwać stosowanie rysperydonu w przypadku wystąpienia objawów znacznego zmniejszenia liczby leukocytów i przy braku innych przyczyn takiego spadku.

Pacjentów z klinicznie istotną neutropenią należy monitorować pod kątem wystąpienia gorączki i innych objawów infekcji i leczyć odpowiednio po wykryciu objawów. W przypadku ciężkiej neutropenii (<1×10⁹/l) leczenie rysperydonem należy przerwać i monitorować liczbę leukocytów aż do ich przywrócenia.

Pląsawica późna/objawy ekstrapiramidowe. Podczas stosowania leków o właściwościach antagonistów receptorów dopaminowych obserwowano występowanie późnej pląsawicy, charakteryzującej się mimowolnymi ruchami rytmicznymi (głównie języka i/lub twarzy). Występowanie objawów ekstrapiramidowych jest czynnikiem ryzyka rozwoju późnej pląsawicy. Jeśli wystąpią objawy i objawy późnej pląsawicy, należy rozważyć odstawienie wszystkich leków przeciwwąchowych.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu psychostymulantów (np. metylfenydatu) i rysperydonu, ponieważ przy dostosowaniu dawki jednego lub obu leków mogą wystąpić objawy ekstrapiramidowe. Zaleca się stopniowe odstawienie leczenia psychostymulantami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Zespół neuroleptyczny złośliwy. Podczas stosowania klasycznych leków neuroleptycznych rzadko obserwowano występowanie złośliwego zespołu neuroleptycznego, charakteryzującego się hipertermią, sztywnością mięśni, niestabilnością funkcji autonomicznych, zaburzeniami świadomości i podwyższeniem poziomu kinazy kreatynowej. Dodatkowe objawy obejmują mioglobinurię (rabdomiolizę) i ostre niewydolności nerek. W przypadku rozwoju złośliwego zespołu neuroleptycznego należy odstawić wszystkie leki przeciwwąchowe, w tym rysperydon.

Choroba Parkinsona i demencja z ciałami Lewego. Lekarze powinni rozważyć zagrożenie związane ze stosowaniem leków przeciwwąchowych, w tym rysperydonu, u pacjentów z chorobą Parkinsona lub demencją z ciałami Lewego (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Stosowanie rysperydonu może pogorszyć przebieg choroby Parkinsona. Pacjenci z którąkolwiek z tych chorób mogą mieć zwiększone ryzyko zespołu neuroleptycznego złośliwego, a także zwiększoną wrażliwość na leki przeciwwąchowe (np. dezorientację, stępienie czucia bólu, niestabilność postawy z częstymi upadkami w dodatku do objawów ekstrapiramidowych).

Hyperglikemia i cukrzyca. Podczas leczenia rysperydonem zgłaszano przypadki rozwoju hiperglikemii, cukrzycy i nasilenia istniejącej cukrzycy.

W niektórych przypadkach zgłaszano nadmierną masę ciała, która mogła być czynnikiem wyzwalającym. Z tego powodu bardzo rzadko zgłaszano przypadki kwasicy ketonowej i rzadko rozwój śpiączki cukrzycowej. Zaleca się odpowiedni monitoring kliniczny zgodnie z zasadami stosowania leków przeciwwąchowych. Pacjenci przyjmujący jakiejkolwiek atypowe leki przeciwwąchowe, w tym rysperydon, powinni być monitorowani pod kątem wystąpienia objawów hiperglikemii (takich jak np. polidyppsja, poliuria, polifagia i osłabienie), a pacjenci z cukrzycą powinni regularnie poddawać się badaniom w celu oceny pogorszenia kontroli poziomu glukozy.

Zwiększenie masy ciała. Podczas stosowania rysperydonu zgłaszano przypadki znacznego przyrostu masy ciała. Zalecany jest monitoring masy ciała.

Hiperprolaktynemia. Hiperprolaktynemia jest częstym objawem niepożądany podczas leczenia rysperydonem. Pacjentom z istniejącymi objawami niepożądanymi, które mogą zależeć od poziomu prolaktyny w osoczu (np. ginekomastia, zaburzenia menstruacyjne, brak owulacji, zaburzenia płodności, obniżenie libidum, dysfunkcja erekcyjna i galaktoreja), zaleca się kontrolę poziomu prolaktyny.

Badania na kulturach tkankowych wskazują, że wzrost komórek w guzach piersi może być stymulowany przez prolaktynę. Chociaż dotychczas nie stwierdzono jednoznacznego związku z klinicznymi i epidemiologicznymi badaniami stosowania leków przeciwwąchowych, zaleca się ostrożne przepisywanie rysperydonu pacjentom z odpowiednią patologią w wywiadzie. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z hiperprolaktynemią i guzami zależnymi od prolaktyny.

Wydłużenie odcinka QT. W okresie postmarketingowym wydłużenie odcinka QT obserwowano bardzo rzadko. Jak i inne leki przeciwwąchowe, rysperydon należy stosować z ostrożnością u pacjentów z znanymi chorobami sercowo-naczyniowymi, wydłużeniem odcinka QT w wywiadzie rodzinnym, bradykardią lub zaburzeniami gospodarki wodno-elektrolitowej (hipokaliemią, hipomagnezemią), ponieważ może to zwiększyć ryzyko wpływu arytmogennego. Należy również zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu rysperydonu z innymi lekami wydłużającymi odcinek QT.

Drżenie. Należy stosować lek z ostrożnością u pacjentów z drżeniem lub innymi stanami, które potencjalnie obniżają próg drgawkowy, w wywiadzie.

Prapizm. Istnieje możliwość wystąpienia prapizmu podczas leczenia lekiem z powodu jego α-adrenergicznego działania blokującego.

Regulacja temperatury ciała. Leki przeciwwąchowe mogą zaburzać zdolność organizmu do obniżania podstawowej temperatury ciała. Zaleca się odpowiednią opiekę nad pacjentami, którym przepisano rysperydon, jeśli będą narażeni na warunki, które mogą powodować podwyższenie podstawowej temperatury ciała, takie jak intensywne ćwiczenia fizyczne, wpływ wysokich temperatur otoczenia, terapia wspomagająca lekami o działaniu antycholinergicznym lub wpływ odwodnienia.

Działanie przeciwwymiotne. W badaniach przedklinicznych właściwości rysperydonu zaobserwowano działanie przeciwwymiotne. Ta właściwość może maskować objawy przedawkowania niektórych leków lub takich stanów jak obturacja jelita, zespół Reya czy guzy mózgu.

Zaburzenia funkcji wątroby i nerek. U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek obserwuje się zmniejszoną zdolność do wydalania aktywnej frakcji przeciwwąchowej leku w porównaniu z dorosłymi pacjentami z normalną funkcją nerek. U pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby obserwuje się zwiększenie stężenia wolnej frakcji rysperydonu w osoczu krwi (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zatorowość żylna. Opisano przypadki zatorowości żyłnej podczas stosowania leków przeciwwąchowych. Ponieważ pacjenci leczeni lekami przeciwwąchowymi często mają nabyte czynniki ryzyka zatorowości żyłnej, wszystkie możliwe czynniki rozwoju zatorowości należy zidentyfikować przed i podczas leczenia lekiem oraz należy podjąć odpowiednie środki zapobiegawcze.

Intraoperacyjny zespół atonicznej tęczówki (IAT). Podczas operacji usuwania zaćmy obserwowano intraoperacyjny zespół atonicznej tęczówki u pacjentów leczonych antagonistami receptorów α1-adrenergicznych, w tym rysperydonem.

IAT może zwiększać ryzyko powikłań operacji oka podczas i po zabiegu chirurgicznym. Należy poinformować chirurga okulistę o stosowaniu leków przeciwwąchowych w przeszłości lub w czasie operacji. Potencjalne korzyści z odstawienia leków z działaniem blokującym α1 przed operacją nie są ustalone, należy rozważyć ryzyko odstawienia leczenia lekami przeciwwąchowymi.

Dzieci. Przed przepisaniem leku dzieciom lub nastolatkom z zaburzeniem zachowania należy dokładnie rozważyć stosunek ryzyka do korzyści, ocenić przyczyny fizyczne i społeczne zachowania agresywnego, takie jak bodźce bólowe lub nieadekwatna reakcja na środowisko.

Działanie uspokajające rysperydonu należy dokładnie monitorować u pacjentów pediatrycznych ze względu na możliwe konsekwencje dla zdolności do nauki. Zmiana czasu podawania rysperydonu może poprawić wpływ sedyacji na zdolność dzieci i nastolatków do koncentracji uwagi.

Stosowanie rysperydonu wiąże się z nieznacznym zwiększeniem masy ciała i wskaźnika masy ciała (BMI). Przed rozpoczęciem leczenia zaleca się pomiar początkowej masy ciała i regularny monitoring masy ciała podczas leczenia. Zmiany wzrostu w długoterminowych, otwartych badaniach rozszerzonych były w granicach oczekiwanych norm dla wieku. Wpływ długotrwałego leczenia rysperydonem na dojrzewanie seksualne i wzrost nie został wystarczająco zbadany.

Ze względu na potencjalny wpływ długotrwałej hiperprolaktynemii na wzrost i dojrzewanie seksualne u dzieci i nastolatków, należy rozważyć konieczność regularnego klinicznego monitorowania statusu endokrynologicznego pacjenta, w tym pomiaru wzrostu, masy ciała, kontroli dojrzewania seksualnego, cyklu menstruacyjnego i innych zjawisk zależnych od prolaktyny.

Wyniki małego badania postmarketingowego obserwacyjnego wykazały, że pacjenci w wieku 8–16 lat przyjmujący rysperydon byli średnio o 3,0–4,8 cm wyżsi niż ci, którzy przyjmowali inne leki przeciwwąchowe. Dane z tego badania są niewystarczające, aby określić, czy rysperydon wpływa na ostateczny wzrost w dorosłym wieku, czy wyniki pomiarów bezpośrednio zależą od wpływu rysperydonu na wzrost kości, czy choroba ma wpływ na wzrost kości, czy jest to wynik lepszego kontroli choroby i w rezultacie – większego wzrostu.

Podczas leczenia rysperydonem należy regularnie monitorować występowanie objawów ekstrapiramidowych i innych zaburzeń ruchu.

Wskazówki dotyczące dawkowania dla dzieci znajdują się w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Substancje pomocnicze. Lek zawiera laktozę. Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Tabletki o mocy 2 mg zawierają barwnik żółty FCF (E 110), który może powodować reakcje alergiczne.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Nie przeprowadzono kontrolowanych badań z udziałem kobiet w ciąży. Chociaż podczas badań na zwierzętach nie zaobserwowano wpływu teratogennego, obserwowano inne objawy toksyczności rozrodczej. Potencjalne ryzyko dla ludzi jest nieznane.

U noworodków, których matki stosowały leki przeciwwąchowe (w tym rysperydon) w trzecim trymestrze ciąży, istnieje ryzyko wystąpienia odwracalnych objawów ekstrapiramidowych i/lub zespołu odstawienia leku. Objawy te obejmują niepokój, nietypowo podwyższony lub obniżony napięcie mięśniowe, drżenie, senność, zaburzenia oddychania lub problemy z karmieniem. Te powikłania mogą mieć różny stopień ciężkości. Dlatego należy dokładnie monitorować stan noworodków.

Leku nie zaleca się stosować w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków konieczności życiowej. Jeśli konieczne jest przerwanie leczenia lekiem w czasie ciąży, nie należy tego robić nagle.

Karmienie piersią. W badaniach na zwierzętach rysperydon i 9-hydroksyrysperydon wydzielają się w mleko matki. Istnieją obserwacje, że rysperydon i 9-hydroksyrysperydon mogą również wydzielać się w mleko matki człowieka. Brak danych dotyczących reakcji niepożądanych u niemowląt karmionych piersią. Dlatego należy rozważyć korzyści z karmienia piersią i potencjalne ryzyko dla dziecka.

Plodność. Jak i inne leki będące antagonistami receptorów dopaminowych D2, rysperydon zwiększa poziom prolaktyny.

Hiperprolaktynemia może hamować produkcję hormonu uwalniającego gonadotropiny w podwzgórzu, co prowadzi do zmniejszenia sekrecji gonadotropin przez przysadkę. Może to negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą zarówno u kobiet, jak i mężczyzn w wyniku zaburzeń sterydogenetyki gonadalnej.

W badaniach przedklinicznych nie zaobserwowano odpowiednich efektów.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami lub obsługiwania maszyn. Lek może mieć niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność kierowania pojazdami z powodu potencjalnego wpływu na układ nerwowy i narządy wzroku (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W trakcie leczenia zaleca się powstrzymać się od kierowania pojazdami i pracy z innymi maszynami, dopóki nie zostanie ustalona indywidualna wrażliwość pacjenta na lek.

Sposób stosowania i dawki.

Aby uzyskać zalecane dawki leku, należy stosować postacie lekowe rysperydonu zawierające odpowiednią ilość substancji czynnej.

Dawkowanie

Schizofrenia

Dorośli. Lek można przepisać jeden lub dwa razy na dobę.

Zaleca się rozpocząć przyjmowanie od dawki 2 mg rysperydonu na dobę, a następnego dnia dawkę można zwiększyć do 4 mg. Następnie dawkę można utrzymywać bez zmian lub, w razie potrzeby, kontynuować indywidualną korektę dawki.

Dla większości pacjentów zalecana dawka wynosi 4–6 mg na dobę. Niektórym pacjentom może być wskazane stopniowe zwiększanie dawki lub obniżona dawka początkowa i utrzymująca.

Dawki przekraczające 10 mg rysperydonu na dobę nie wykazały wyższej skuteczności w porównaniu z niższymi dawkami, mogą jednak powodować wystąpienie objawów ekstrapiramidowych.

Bezpieczeństwo dawek powyżej 16 mg na dobę nie zostało zbadane.

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia). Zalecana dawka początkowa to 0,5 mg dwa razy na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 1–2 mg dwa razy na dobę, zwiększając o 0,5 mg dwa razy na dobę.

Dzieci. Nie zaleca się stosowania leku u dzieci (do 18 roku życia).

Epizody maniakalne w zaburzeniach dwubiegunowych

Dorośli. Zalecana dawka początkowa rysperydonu to 2 mg jeden raz na dobę. Dawka może być indywidualnie zwiększana o 1 mg/ dobę nie częściej niż co 24 godziny. Zalecany zakres dawek to od 1 do 6 mg na dobę. Stosowanie rysperydonu w dawce powyżej 6 mg na dobę u pacjentów z epizodami maniakalnymi nie zostało zbadane.

Tak jak w przypadku innych rodzajów leczenia objawowego, długotrwałe stosowanie leku należy okresowo przeglądać i korygować w trakcie całej terapii.

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia). Zalecana dawka początkowa to 0,5 mg dwa razy na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 1–2 mg dwa razy na dobę, zwiększając o 0,5 mg dwa razy na dobę. Ze względu na ograniczone doświadczenie w stosowaniu u pacjentów w wieku podeszłym, zaleca się ostrożność.

Dzieci. Nie zaleca się stosowania leku u dzieci (do 18 roku życia).

Krótkoterminowa terapia wyraźnej agresji u pacjentów z demencją Alzheimera

Zalecana dawka początkowa to 0,25 mg dwa razy na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększać o 0,25 mg dwa razy na dobę nie częściej niż co drugi dzień. Dla większości pacjentów optymalna dawka to 0,5 mg dwa razy na dobę. Jednakże u niektórych pacjentów skuteczna dawka to 1 mg dwa razy na dobę.

Nie należy stosować leku dłużej niż przez 6 tygodni pacjentom z wyraźną agresją w przebiegu choroby Alzheimera. Tak jak w przypadku innych rodzajów leczenia objawowego, stosowanie leku należy okresowo przeglądać i korygować w trakcie całej terapii.

Leczenie objawowe krótkoterminowe (do 6 tygodni) wyraźnej agresji w zaburzeniach zachowania

Dzieci i nastolatkowie w wieku od 5 do 18 lat. Zalecana dawka początkowa dla pacjentów o masie ciała ≥50 kg to 0,5 mg jeden raz dziennie. W razie potrzeby dawkę należy korygować, dodając 0,5 mg jeden raz dziennie nie częściej niż co drugi dzień. Optymalna dawka dla większości pacjentów to 1 mg jeden raz dziennie. Jednakże u niektórych pacjentów do osiągnięcia pozytywnego efektu wystarcza nie więcej niż 0,5 mg jeden raz dziennie, podczas gdy inni mogą wymagać 1,5 mg jeden raz dziennie.

Zalecana dawka początkowa dla pacjentów o masie ciała <50 kg to 0,25 mg jeden raz dziennie. W razie potrzeby dawkę można korygować, dodając 0,25 mg jeden raz dziennie nie częściej niż co drugi dzień. Optymalna dawka dla większości pacjentów to 0,5 mg jeden raz dziennie. Jednakże u niektórych pacjentów wystarcza nie więcej niż 0,25 mg jeden raz na dobę do osiągnięcia pozytywnego efektu, podczas gdy inni mogą wymagać 0,75 mg jeden raz dziennie.

Tak jak w przypadku innych rodzajów leczenia objawowego, stosowanie leku należy okresowo przeglądać i korygować w trakcie całej terapii.

Nie zaleca się stosowania leku u dzieci poniżej 5 roku życia.

Pacjenci z chorobami wątroby i nerek

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek aktywna frakcja przeciwpsychotyczna jest wydalana wolniej niż u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby stężenie wolnej frakcji rysperydonu we krwi wzrasta.

Niezależnie od wskazań, pacjentom tym należy przepisać połowę dawki początkowej i utrzymującej, a tempo titracji dawki powinno być wolniejsze.

Lek należy stosować z ostrożnością u tej kategorii pacjentów.

Sposób stosowania

Lek przeznaczony jest do doustnego stosowania. Przyjmowanie posiłków nie wpływa na wchłanianie leku.

Na zakończenie leczenia zaleca się stopniowe odstawienie leku. Po nagłym zaprzestaniu przyjmowania wysokich dawek leków przeciwpsychotycznych obserwowano pojedyncze przypadki ostrych objawów odstawienia, w tym nudności, wymioty, potliwość i bezsenność (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Mogą również powracać objawy psychiczne oraz zgłaszano przypadki wystąpienia mimowolnych ruchów (takich jak akatyzja, dystonia i dyskinezja).

Przejście z leczenia innymi lekami przeciwpsychotycznymi

Jeśli jest to klinicznie uzasadnione, zaleca się stopniowe zaprzestanie poprzedniego leczenia innymi lekami podczas terapii rysperydonem. W przypadku zmiany terapii z leków przeciwpsychotycznych w formie „depot”, leczenie rysperydonem zaleca się rozpocząć zamiast następnej zaplanowanej iniekcji. Należy okresowo oceniać konieczność kontynuowania aktualnej terapii lekami przeciwparkinsonowskimi.

Dzieci. Rysperydon stosuje się w leczeniu wyraźnej agresji w zaburzeniach zachowania u dzieci od 5 roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy. Objawy i oznaki przedawkowania, które obserwowano, to znane reakcje niepożądane na lek, które pojawiają się w nasilonej formie: senność i sedacja, tachykardia i hipotensja tętnicza, a także objawy ekstrapiramidowe. W przypadku przedawkowania zgłaszano wydłużenie odcinka QT oraz napady drgawkowe. Zgłaszano również migotanie przedsionków związane z przedawkowaniem rysperydonu w połączeniu z paroksetyną.

W przypadku ostrego przedawkowania należy rozważyć możliwość przyjęcia kilku leków.

Leczenie. Należy zapewnić i utrzymać drożność dróg oddechowych w celu zapewnienia odpowiedniej wentylacji i oksygenacji. Należy rozważyć podanie węgla aktywowanego wraz ze środkiem przeczyszczającym nie później niż godzinę po przyjęciu leku. Wskazane jest monitorowanie czynności sercowo-naczyniowej, w tym ciągła rejestracja EKG w celu wykrycia możliwych zaburzeń rytmu. Rysperydon nie ma specyficznego antydotum. Należy więc podjąć odpowiednie działania wspierające. W przypadku ostrego przedawkowania należy przeanalizować możliwość interakcji kilku leków. Hipotensję tętniczą i kolaps naczyniowy należy leczyć środkami takimi jak dożylne podawanie płynów i/lub leki sympatomimetyczne. W przypadku wystąpienia ostrych objawów ekstrapiramidowych należy podać leki antycholinergiczne. Konieczne jest kontynuowanie ciągłej opieki medycznej aż do pełnego wyzdrowienia pacjenta.

Reakcje niepożądane. Najczęstsze reakcje niepożądane, o których się zgłasza (częstość ≥ 10 %), to parkinsonizm, sedacja/senność, ból głowy i bezsenność. Parkinsonizm i akatyzja są reakcjami niepożądanymi zależnymi od dawki.

Reakcje niepożądane wymienione poniżej obejmują te, o których zgłaszano podczas badań klinicznych i w okresie postmarketingowym. Częstość występowania reakcji niepożądanych: bardzo często (≥1/10), często (od ≥1/100 do <1/10), rzadko (od ≥1/1000 do <1/100), bardzo rzadko (od ≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000) oraz nieznana (częstości nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

W każdej grupie reakcje niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszającego się stopnia ciężkości.

a Hiperprolaktynemia w niektórych przypadkach może prowadzić do gruczolakowzrosta piersi, zaburzeń cyklu menstruacyjnego, amenorii, anowulacji, galaktorei, zaburzeń płodności, obniżenia libidum, dysfunkcji erektilnej.

b Podczas badań placebo-kontrolowanych o cukrzycy donoszono u 0,18 % pacjentów otrzymujących rysperydon w porównaniu do 0,11 % w grupie placebo. Całkowita częstość w wszystkich badaniach klinicznych wynosiła 0,43 % u pacjentów przyjmujących rysperydon.

c Nie odnotowano w badaniach klinicznych rysperydonu, jednak zaobserwowano w okresie obserwacji pozarejestrowej.

d Zaburzenia pozapiramidowe obejmują: parkinsonizm (hipersekrecja śliny, sztywność mięśni, parkinsonizm, ślinotok, fenomen „zębatego koła”, bradykinezja, hipokinezja, twarz maskowata, napięcie mięśni, akinezja, sztywność mięśni potylicznych, sztywność mięśni, chód parkinsonowski, zaburzenia odruchu glabelarnego, drżenie parkinsonowskie), akatyzję (akatyzja, niepokój, hiperkinezja, zespół niespokojnych nóg), drżenie, dyskinezy (dyskineza, mimowolne skurcze mięśni, choreoatezja, atetoz, mioklonus), dystonię.

Dystonia obejmuje dystonię, hipertermię, kręcz karku, mimowolne skurcze mięśni, kontraktury miogenne, blefarospazm, ruch gałki ocznej, porażenie języka, tiki (w obszarze twarzy), laryngospazm, miotonię, opistotonus, spazm gardła i języka, plewrotonus, spazm języka, trzask.

Uwzględniono szerszy zakres objawów, które niekoniecznie mają pozapiramidowe pochodzenie. Niesamowitość obejmuje trudności ze zasypianiem, zaburzenia wewnątrzsenne. Drżenie obejmuje wielki napad padaczkowy. Zaburzenia menstruacyjne obejmują nieregularne miesiączkowanie, oligomenoreę. Obrzęk obejmuje obrzęk ogólny, obrzęk obwodowy, obrzęk „punktowy”.

Efekty uboczne paliperidonu. Paliperidon jest aktywnym metabolitem rysperydonu, dlatego profile efektów ubocznych tych substancji (w tym formy doustne i wstrzykowe) są podobne. Oprócz wymienionych powyżej efektów ubocznych, podczas stosowania paliperidonu donoszono o zespole ortostatycznej tachykardii posturalnej, który prawdopodobnie może również występować przy stosowaniu rysperydonu.

Efekty uboczne charakterystyczne dla leków przeciwpadaczkowych.

Wydłużenie interwału QT. Podobnie jak przy stosowaniu innych leków przeciwpadaczkowych, w okresie pozarejestrowym donoszono o wydłużeniu interwału QT podczas stosowania rysperydonu. Ponadto przy stosowaniu leków przeciwpadaczkowych donoszono o innych efektach ubocznych ze strony serca wydłużających interwał QT, takich jak arytmia komorowa, migotanie komór, tachykardia komorowa, nagła śmierć, zatrzymanie serca, migotanie-kołatanie.

Zatorowość żylna. W trakcie stosowania leków przeciwpadaczkowych odnotowano przypadki wystąpienia zatorowości żył głębokich, w tym zatorowości płucnej i zakrzepicy żył głębokich.

Przyrost masy ciała. Porównanie liczby pacjentów przyjmujących rysperydon i pacjentów przyjmujących placebo, u których masa ciała wzrosła o 7 % w badaniach placebo-kontrolowanych trwających od 6 do 8 tygodni, wykazało istotną statystycznie różnicę w częstości przypadków przyrostu masy ciała w grupie pacjentów przyjmujących rysperydon (18 %) w porównaniu z grupą przyjmującą placebo (9 %). W trakcie 3-tygodniowych badań placebo-kontrolowanych u dorosłych pacjentów z ostrym maniakiem częstość przyrostu masy ciała o ≥7 % była porównywalna w grupie przyjmującej rysperydon (2,5 %) i w grupie przyjmującej placebo (2,4 %), a nieco wyższa w grupie kontroli aktywnej (3,5 %).

W populacji dzieci z zaburzeniami zachowania w długoterminowych badaniach masa ciała pacjentów wzrastała średnio o 7,3 kg po 12 miesiącach leczenia. Oczekiwany przyrost masy ciała u dzieci o normalnej masie ciała w wieku 5–12 lat to od 3 do 5 kg rocznie. Od 12 roku życia przyrost masy ciała u dziewcząt pozostaje na poziomie 3–5 kg rocznie, podczas gdy chłopcy średnio przybywają 5 kg rocznie.

Dodatkowe informacje dotyczące szczególnych kategorii pacjentów. Efekty uboczne u pacjentów starszych z demencją lub u dzieci, o których donoszono częściej niż u dorosłych, opisano poniżej.

Pacjenci starsi z demencją. Przejściowy napad niedokrwienny oraz zaburzenia naczyniowo-mózgowe – efekty uboczne, o których donoszono w badaniach klinicznych z częstością odpowiednio 1,4 % i 1,5 % u pacjentów starszych z demencją. Ponadto o następujących efektach ubocznych donoszono z częstością ≥5 % u pacjentów starszych z demencją i co najmniej dwukrotnie wyższą niż u innych grup dorosłych pacjentów: infekcje dróg moczowych, obrzęk obwodowy, letargia oraz kaszel.

Dzieci. Ogólnie oczekiwane efekty uboczne u dzieci są podobne do tych u dorosłych pod względem częstości występowania, rodzaju i nasilenia.

Efekty uboczne obserwowane u dzieci (w wieku od 5 do 17 lat) z częstością ≥5 % i co najmniej dwukrotnie wyższą niż u dorosłych pacjentów: senność/sedacja, zmęczenie, ból głowy, zwiększony apetyt, wymioty, infekcje górnych dróg oddechowych, kongestia nosa, ból brzucha, zawroty głowy, kaszel, gorączka, drżenie, biegunka oraz enureza.

Wpływ długotrwałego leczenia rysperydonem na dojrzewanie płciowe i wzrost nie został wystarczająco zbadany (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Tabletki nr 20 (10×2), nr 60 (10×6) w paskach w pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDOROVIA”.

SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „FARMEKS GRUPA”.

Adres siedziby producenta i miejsca prowadzenia działalności. Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Szewczenki 22.

(SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDOROVIA”)

Ukraina, 08301, obwód kijowski, miasto Borispił, ulica Szewczenki 100.

(SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „FARMEKS GRUPA”)