Neirispin-Zdorovia

INSTRUKCJA dot. stosowania leku NEIRISPIN-ZDOROVYE

Skład:

substancja czynna: risperidon;

1 tabletka zawiera risperidonu 1 mg lub 2 mg, lub 4 mg;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, celuloza mikrokryształowa, sodowa krzemionka karboksymetylowa, skrobia ziemniaczana, powidon, polietylenoglikol 4000, sodowy laurylosiarczan, stearyna magnezu, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, dwutlenek tytanu (E 171), hydroksypropyloceluloza; Candurin (srebrny połysk) zawierający glinokrzemian potasu, dwutlenek tytanu (E 171); barwnik: dla tabletek 2 mg – żółty zachód FCF (E 110); dla tabletek 4 mg – „Sepispers suchy żółty R”, zawierający metylohydroksypropylocelulozę, mikrokryształową celulozę, ryboflawina (E 101), oraz „Sepispers suchy niebieski I”, zawierający metylohydroksypropylocelulozę, mikrokryształową celulozę, indygo karmin (E 132).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki powlekane: tabletki 1 mg – białe z perłowo-srebrzystym połyskiem; tabletki 2 mg – żółto-pomarańczowe z perłowo-srebrzystym połyskiem; tabletki 4 mg – jasnozielone z perłowo-srebrzystym połyskiem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe. Kod ATC N05A X08.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika. Rysperydon to selektywny monoaminergiczny antagonist o unikalnych właściwościach. Wykazuje wysoką powinowactwo do serotonergicznych receptorów 5-HT2 i dopaminergicznych receptorów D2. Rysperydon wiąże się również z receptorami α1-adrenergicznymi oraz w mniejszym stopniu – z receptorami histaminowymi H1 i receptorami α2-adrenergicznymi. Rysperydon nie wykazuje powinowactwa wobec receptorów cholinergicznych. Choć rysperydon jest potężnym antagonistą D2, co wiąże się z jego skutecznością wobec objawów produktywnych schizofrenii, nie powoduje znaczącego przygnębienia aktywności ruchowej i w mniejszym stopniu indukuje katalapsję w porównaniu z klasycznymi neuroleptykami. Zrównoważony centralny antagonizm wobec serotoniny i dopaminy zmniejsza skłonność do występowania skutków ubocznych pozapiramidowych i poszerza wpływ terapeutyczny leku, obejmując objawy negatywne i afektywne schizofrenii.

Farmakokinetyka. Rysperydon jest metabolizowany do 9-hydroksyrysperydonu, który wykazuje podobne do rysperydonu działanie farmakologiczne.

Wchłanianie. Po doustnym przyjęciu rysperydon jest całkowicie wchłaniany i osiąga szczytowe stężenia w osoczu w ciągu 1–2 godzin, u pacjentów starszych – w ciągu 2–3 godzin. Bezpośrednia biodostępność po doustnym stosowaniu rysperydonu wynosi 70 % (CV = 25 %). Biodostępność względna po doustnym stosowaniu rysperydonu w postaci tabletek wynosi 94 % (CV = 10 %) w porównaniu z formą roztworu. Pokarm nie wpływa na wchłanianie leku, dlatego rysperydon można stosować niezależnie od posiłku. Bezpośrednia biodostępność wynosi 66 % u szybkich metabolizatorów i 82 % – u wolnych metabolizatorów.

Rozkład. Rysperydon szybko rozkłada się w organizmie. Objętość rozkładu wynosi 1–2 l/kg. W osoczu rysperydon wiąże się z albuminą i kwasowym α1-glikoproteiną. Rysperydon wiąże się z białkami osocza w 90 %, 9-hydroksyrysperydon – w 77 %. Stężenie równowagowe rysperydonu w organizmie u większości pacjentów osiągane jest w ciągu 1 dnia. Stężenie równowagowe 9-hydroksyrysperydonu osiągane jest w ciągu 4–5 dni.

Biota transformacja i wydalanie. Rysperydon jest metabolizowany przez cytochrom CYP2D6 do 9-hydroksyrysperydonu, który wykazuje działanie farmakologiczne analogiczne do rysperydonu. Rysperydon i 9-hydroksyrysperydon tworzą aktywną frakcję przeciwpsychotyczną. Cytochrom CYP2D6 podlega polimorfizmowi genetycznemu. U szybkich metabolizatorów CYP2D6 rysperydon jest szybko przekształcany do 9-hydroksyrysperydonu, natomiast u wolnych metabolizatorów przemiana ta zachodzi znacznie wolniej. Choć u szybkich metabolizatorów stężenia rysperydonu i 9-hydroksyrysperydonu są niższe niż u wolnych metabolizatorów, farmakokinetyka rysperydonu i 9-hydroksyrysperydonu łącznie (tj. aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej) po dawce pojedynczej i wielokrotnych dawkach u szybkich i wolnych metabolizatorów cytochromu CYP2D6 jest podobna.

Inną drogą metabolizmu rysperydonu jest N-dezalkilowanie. Badania in vitro na mikrosomach wątroby człowieka wykazały, że rysperydon w klinicznie istotnych stężeniach nie hamuje istotnie metabolizmu leków, które są metabolizowane przez izoenzymy cytochromu P450, w tym CYP1A2, CYP2A6, CYP2C8/9/10, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4 i CYP3A5. Po tygodniu od podania leku 70 % dawki wydala się z moczem, 14 % – z kałem. Stężenie rysperydonu i 9-hydroksyrysperydonu w moczu wynosi 35–45 % przyjętej dawki. Pozostałą część stanowią metabolity nieaktywne. Okres półwydalenia po doustnym przyjęciu u chorych na psychozy wynosi około 3 godziny. Okres półwydalenia 9-hydroksyrysperydonu oraz aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej wynosi do 24 godzin, a u pacjentów starszych – do 34 godzin.

Liniowość. Stężenia rysperydonu w osoczu są proporcjonalne do dawki leku (w zakresie dawek terapeutycznych).

Pacjenci starsi oraz pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek i wątroby. W trakcie badań farmakokinetycznych z jednorazowym przyjęciem leku przez pacjentów starszych wykazano, że u tych pacjentów stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej jest wyższe o 43 %, okres półwydalenia jest dłuższy o 38 %, a klirens aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej obniżony o 30 %.

U dorosłych pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek wartość klirensu aktywnej frakcji wynosiła ~ 48 % wartości u dorosłych bez zaburzeń funkcji nerek. U dorosłych pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek wartość klirensu wynosiła ~ 31 % wartości u dorosłych bez zaburzeń funkcji nerek. Okres półwydalenia aktywnej frakcji wynosił 16,7 godziny u młodych dorosłych pacjentów, 24,9 godziny u dorosłych z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (czyli ok. 1,5 raza dłużej niż u młodych dorosłych pacjentów) oraz 28,8 godziny u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (czyli ok. 1,7 raza dłużej niż u młodych dorosłych pacjentów). U pacjentów z niewydolnością wątroby obserwowano normalne stężenia rysperydonu w osoczu, ale średnia wartość wolnej frakcji rysperydonu w osoczu była zwiększona o 37,1 %.

Po doustnym zastosowaniu wartości klirensu i okresu półwydalenia rysperydonu oraz aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej u pacjentów z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby istotnie nie różniły się od wartości u młodych zdrowych ochotników.

Dzieci. Farmakokinetyka rysperydonu, 9-hydroksyrysperydonu oraz aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej u dzieci jest podobna do tej u dorosłych.

Płeć, przynależność rasowa i palenie tytoniu. Analiza populacyjna farmakokinetyki nie wykazała widocznego wpływu płci, wieku ani nawyku palenia tytoniu na farmakokinetykę rysperydonu czy aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Leczenie schizofrenii;
• leczenie epizodów maniakalnych o umiarkowanym do ciężkiego nasilenia w zaburzeniach dwubiegunowych;
• krótkoterminowe leczenie (do 6 tygodni) wyraźnej agresywności u pacjentów z demencją Alzheimera o umiarkowanym do ciężkiego nasilenia, gdy istnieje zagrożenie dla siebie lub innych oraz brak odpowiedzi na nielikwiowane metody leczenia (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne środki ostrożności”);
• krótkoterminowe leczenie objawowe (do 6 tygodni) wyraźnej agresywności w zaburzeniach zachowania u dzieci od 5. roku życia i u nastolatków z upośledzeniem umysłowym lub upośledzeniem intelektualnym zdiagnozowanym zgodnie z kryteriami DSM-IV, u których nasilenie zachowań agresywnych lub innych zachowań destrukcyjnych wymaga leczenia farmakologicznego. Leczenie farmakologiczne powinno być nieodłącznym elementem kompleksowego programu terapeutycznego obejmującego wsparcie psychologiczne i działania wychowawcze. Zaleca się, aby lek był przepisywany przez specjalistę w dziedzinie neurologii dziecięcej, psychiatrii dziecięcej i młodzieżowej lub lekarza z doświadczeniem w leczeniu zaburzeń zachowania u dzieci i młodzieży.

Przeciwwskazania. Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku. Demencja oraz objawy choroby Parkinsona (sztywność, bradykinezja i zaburzenia postawy parkinsonowskiej). Demencja oraz podejrzenie demencji z ciałami Lewy’ego (oprócz objawów demencji, co najmniej dwa z następujących objawów: parkinsonizm, halucynacje wzrokowe, niestabilny chód).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne.

Leki wydłużające interwał QT. Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność podczas stosowania rysperydonu z lekami wydłużającymi interwał QT, np. z lekami przeciwardrytmicznymi (chinidyna, dysopyrydami, prokainamid, propafenon, amiodaron, sotalol), trójpierścieniowymi lekami przeciwdrgawkowymi (amitryptylina), czteropierścieniowymi lekami przeciwdrgawkowymi (maproptylin), niektórymi lekami przeciwhistaminowymi, innymi lekami przeciwpsychotycznymi, niektórymi lekami przeciwmalarioprotetycznymi (chinina, meflochina) oraz lekami powodującymi zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipomagnezemia), bradykardię lub lekami hamującymi metabolizm rysperydonu w wątrobie. Niniejsza lista jest orientacyjna i niepełna.

Środki działające na ośrodkowy układ nerwowy i alkohol. Rysperydon należy stosować z ostrożnością w połączeniu z innymi substancjami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy, w tym z alkoholem, opioidami, lekami przeciwhistaminowymi i benzodiazepinami, ze względu na zwiększony ryzyko sedacji.

Levodopa i agonisty dopaminy. Rysperydon może wykazywać działanie antagonistyczne wobec lewodopy i innych antagonistów dopaminy. Jeśli takie połączenie jest konieczne, szczególnie w końcowym stadium choroby Parkinsona, należy stosować najniższe skuteczne dawki każdego z leków.

Leki obniżające ciśnienie tętnicze. W okresie posprzedażowym obserwowano przypadki klinicznie istotnej hipotensji przy jednoczesnym stosowaniu rysperydonu z lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze.

Psychostymulanty. Stosowanie rysperydonu w połączeniu z psychostymulantami (np. metylfenydatem) może powodować wystąpienie objawów ekstrapiramidowych po dostosowaniu dawki jednego lub obu leków (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Paliperidon. Jednoczesne stosowanie rysperydonu doustnego z paliperidonom nie jest zalecane, ponieważ paliperidon jest aktywnym metabolitem rysperydonu, a ich kombinacja może prowadzić do dodatkowego działania aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.

Interakcje farmakokinetyczne. Pokarm nie wpływa na wchłanianie leku.

Rysperydon jest metabolizowany głównie przez CYP2D6, a w mniejszym stopniu – przez CYP3A4. Rysperydon i jego aktywny metabolit 9-hydroksyrysperydon są substratami glikoproteiny P (P-gp). Substancje modyfikujące aktywność CYP2D6 lub silne inhibitory lub induktory aktywności CYP3A4 i/lub P-gp mogą wpływać na farmakokinetykę aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu.

Silne inhibitory CYP2D6. Przy jednoczesnym stosowaniu rysperydonu z silnym inhibitorem CYP2D6 może wzrosnąć stężenie rysperydonu we krwi, ale mniej niż stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej. Wyższe dawki silnego inhibitora CYP2D6 mogą zwiększać stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu (np. paroksetyny, patrz niżej). Oczekuje się, że inne inhibitory CYP2D6, takie jak chinidyna, mogą wpływać na stężenie rysperydonu we krwi podobnie. Na początku jednoczesnego stosowania, a także w przypadku odstawienia paroksetyny, chinidyny lub innego silnego inhibitora CYP2D6, szczególnie w wysokich dawkach, lekarz powinien przeanalizować dawkę rysperydonu.

Inhibitory CYP3A4 i P-gp. Jednoczesne stosowanie rysperydonu z silnymi inhibitorami CYP3A4 i/lub P-gp może istotnie zwiększyć stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu we krwi. Na początku jednoczesnego stosowania, a także w przypadku odstawienia itrakonazolu lub innych silnych inhibitorów CYP3A4 i/lub glikoproteiny P, lekarz powinien przeanalizować dawkę rysperydonu.

Induktory CYP3A4 i P-gp. Jednoczesne stosowanie rysperydonu z silnymi induktorami CYP3A4 i/lub P-gp może obniżyć stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu we krwi. Na początku terapii, a także w przypadku odstawienia karbamazepiny lub innych silnych induktorów CYP3A4/P-gp, lekarz powinien przeanalizować dawkę rysperydonu. Efekt stosowania induktorów CYP3A4 zależy od czasu, maksymalny wpływ może być osiągnięty co najmniej po 2 tygodniach od rozpoczęcia leczenia. W związku z tym po zaprzestaniu stosowania indukcja CYP3A4 może trwać co najmniej 2 tygodnie.

Leki o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza. Przy stosowaniu rysperydonu razem z innymi lekami silnie wiążącymi się z białkami osocza nie obserwowano klinicznie istotnego wypierania żadnego z leków z frakcji białkowej. Przy jednoczesnym stosowaniu z takim lekiem należy zapoznać się z instrukcją do niego dotyczącą dróg metabolizmu i konieczności dostosowania dawki.

Dzieci. Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie wśród dorosłych pacjentów. Nie wiadomo, czy uzyskane wyniki mogą być stosowane u dzieci.

Jednoczesne stosowanie psychostymulantów (np. metylfenydatu) z rysperydonem u dzieci nie wpływało na farmakokinetykę i skuteczność rysperydonu.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę rysperydonu.

Leki przeciwbakteryjne

• Erytromycyna, umiarkowany inhibitor CYP3A4 i inhibitor P-gp, nie zmienia farmakokinetyki rysperydonu i aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.
• Ryfampycyna, silny induktor CYP3A4 i induktor P-gp, obniża stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej we krwi.

Inhibitory cholinesterazy

• Donepezyl i galantamina, substraty CYP2D6 i CYP3A4, nie wykazują klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę rysperydonu i aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.

Leki przeciwpadaczkowe

• Karbamazepina, silny induktor CYP3A4 i induktor P-gp, wykazała wpływ na obniżenie stężenia aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu we krwi. Podobny efekt może występować przy stosowaniu fenytoiny i fenobarbitalu, które są również induktorami wątrobowych enzymów CYP3A4 i P-gp.
• Topiramata umiarkowanie obniża biodostępność rysperydonu i nie wpływa na biodostępność aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej. Mało prawdopodobne, że ta interakcja może spowodować klinicznie istotny efekt.

Leki przeciwgrzybicze

• Itrakonazol, silny inhibitor CYP3A4 i inhibitor P-gp, w dawce 200 mg na dobę zwiększa stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej we krwi o około 70% przy jednoczesnym stosowaniu z rysperydonem w dawkach od 2 do 8 mg na dobę.
• Ketoconazol, silny inhibitor CYP3A4 i inhibitor P-gp, w dawce 200 mg na dobę zwiększa stężenie rysperydonu i obniża stężenie 9-hydroksyrysperydonu we krwi.

Leki przeciwpsychotyczne

• Fenotiazyne mogą zwiększać stężenie rysperydonu we krwi, ale nie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.

Leki przeciwwirusowe

• Inhibitory proteazy: brak danych z badań; ponieważ rytonawir jest silnym inhibitorem CYP3A4 i słabym inhibitorem CYP2D6, rytonawir i inhibitory proteazy wzmocnione rytonawirem mogą zwiększyć stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu.

Beta-blokery

• Niektóre beta-blokery mogą zwiększać stężenie rysperydonu, ale nie wpływają na stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej we krwi.

Blokery kanałów wapniowych

• Werapamil, umiarkowany inhibitor CYP3A4 i inhibitor P-gp, zwiększa stężenie rysperydonu i aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej we krwi.

Leki stosowane w leczeniu chorób przewodu pokarmowego

• Blokery receptora H2: cyklosporyna i ranitydyna, słabe inhibitory CYP2D6 i CYP3A4, zwiększają biodostępność rysperydonu i minimalnie wpływają na biodostępność aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.

SSRI i trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe

• Fluoksetyna, silny inhibitor CYP2D6, zwiększa stężenie rysperydonu we krwi, ale mniej niż stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.
• Paroksetyna, silny inhibitor CYP2D6, zwiększa stężenie rysperydonu we krwi, ale (w dawce do 20 mg na dobę) mniej niż stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej. Jednak wyższe dawki paroksetyny mogą zwiększyć stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.
• Trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe mogą zwiększać stężenie rysperydonu we krwi, ale nie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej. Amitryptylina nie wpływa na farmakokinetykę rysperydonu i aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.
• Sertalina, słaby inhibitor CYP2D6, oraz fluwoksamina, słaby inhibitor CYP3A4, w dawkach do 100 mg na dobę nie powodują klinicznie istotnych zmian stężenia aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu. Jednak dawki sertaliny lub fluwoksaminy przekraczające 100 mg na dobę mogą zwiększyć stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu.

Wpływ rysperydonu na farmakokinetykę innych leków.

Leki przeciwpadaczkowe

• Rysperydon nie wywiera klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę walproinianu lub topiramatu.

Leki przeciwpsychotyczne

• Arypiprazol, substrat CYP2D6 i CYP3A4: doustne lub wstrzykowe formy leku rysperydonu nie wpływają na farmakokinetykę aripiprazolu i jego aktywnego metabolitu dehydroaripiprazolu.

Glikozydy naparstnicy

• Rysperydon nie wywiera klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę digoksyny.

Lit

• Rysperydon nie wywiera klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę litu.

Jednoczesne stosowanie rysperydonu z furosemidem. Patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności” dotycząca zwiększonego ryzyka śmiertelności u osób starszych z demencją przy jednoczesnym stosowaniu z furosemidem.

Szczególności stosowania.

Pacjenci w podeszłym wieku z demencją.

Zwiększony poziom śmiertelności. W metaanalizie 17 kontrolowanych badań leków atypowych leków przeciwpsychotycznych, w tym rysperydonu, zaobserwowano zwiększone ryzyko śmiertelności u pacjentów w podeszłym wieku z demencją w porównaniu z grupą placebo. W badaniu placebo-kontrolowanym z zastosowaniem rysperydonu u pacjentów z tej grupy częstość zgonów wynosiła 4% w porównaniu do 3,1% w grupie placebo. Stosunek szans (95% przedział ufności) wyniósł 1,21 (0,7; 2,1). Średni wiek pacjentów, którzy zmarli, wynosił 86 lat (zakres – 67–100 lat).

Dane z dwóch dużych badań obserwacyjnych wskazują, że u osób w podeszłym wieku z demencją, leczonych typowymi (klasycznymi) lekami przeciwpsychotycznymi, ryzyko śmiertelności było nieco wyższe w porównaniu z pacjentami nie przyjmującymi leków przeciwpsychotycznych. Na podstawie dostępnych danych nie można dokładnie określić poziomu tego ryzyka, a przyczyna zwiększonego ryzyka jest nieznana.

Stosowanie rysperydonu w połączeniu z furozemydem. W trakcie badania placebo-kontrolowanego u pacjentów w podeszłym wieku z demencją zaobserwowano zwiększoną śmiertelność przy jednoczesnym stosowaniu rysperydonu i furozemydu (7,3%; średni wiek – 89 lat, zakres – 75–97 lat) w porównaniu z pacjentami leczonymi wyłącznie rysperydonem (3,1%; średni wiek – 84 lata, zakres – 70–96 lat) lub wyłącznie furozemydem (4,1%; średni wiek – 80 lat, zakres – 67–90 lat). Zwiększenie śmiertelności u pacjentów leczonych jednocześnie rysperydonem i furozemydem zaobserwowano w dwóch spośród czterech badań klinicznych. U pacjentów przyjmujących rysperydon w połączeniu z innymi diuretykami nie odnotowano zwiększonego poziomu śmiertelności.

Mechanizmy patofizjologiczne wyjaśniające ten fakt nie zostały ustalone. Przyczyna zgonu również nie była jednolita. Należy zachować szczególną ostrożność przy przepisywaniu leku w takich przypadkach oraz należy ocenić ryzyko i korzyści wynikające z tej kombinacji lub kombinacji z innymi potencjalnymi diuretykami przed przepisaniem leku. U pacjentów przyjmujących rysperydon w połączeniu z innymi diuretykami nie zaobserwowano zwiększonego poziomu śmiertelności. Należy jednak pamiętać, że odwodnienie, niezależnie od leczenia, było wspólnym czynnikiem ryzyka śmiertelności i należy go starannie kontrolować u pacjentów z demencją.

Powikłania naczyniowe mózgu. W trakcie placebo-kontrolowanych badań klinicznych u pacjentów z demencją leczonych rysperydonem zaobserwowano wyższy poziom (około 3-krotnie) występowania powikłań naczyniowych mózgu (udarów i przemijających ataków niedokrwieniowych) zakończonych śmiercią w porównaniu z grupą placebo (średni wiek – 85 lat; zakres – 73–97 lat).

Połączone dane sześciu badań placebo-kontrolowanych z udziałem pacjentów w podeszłym wieku z demencją (w wieku powyżej 65 lat) wykazały wystąpienie zaburzeń naczyniowych mózgu (poważnych i mniej poważnych, łącznie) u 3,3% (33/1009) pacjentów leczonych rysperydonem w porównaniu z 1,2% (8/712) pacjentów przyjmujących placebo. Stosunek ryzyka między grupą rysperydonu a placebo (stosunek szans; 95% przedział ufności) wyniósł 2,96 (1,34; 7,50). Mechanizm zwiększonego ryzyka jest nieznany. Nie można wykluczyć zwiększonego ryzyka wystąpienia powikłań naczyniowych mózgu dla innych leków przeciwpsychotycznych lub innych grup pacjentów. Rysperydon należy stosować z ostrożnością u pacjentów z czynnikami ryzyka udaru.

Ryzyko powikłań naczyniowych mózgu jest znacznie wyższe u pacjentów z demencją mieszaną lub naczyniową w porównaniu z demencją Alzheimera. Dlatego pacjentom z innymi typami demencji niż demencja Alzheimera nie należy przepisywać leczenia rysperydonem.

Należy starannie rozważyć wszystkie ryzyka i korzyści związane z przepisaniem rysperydonu pacjentom w podeszłym wieku z demencją, szczególnie ryzyko udaru. Pacjentów i osoby opiekujące się nimi należy poinstruować, aby natychmiast zgłaszały objawy możliwych zaburzeń naczyniowych mózgu, takie jak nagła słabość, odrętwienie twarzy, rąk lub nóg, zaburzenia mowy i wzroku. Należy niezwłocznie rozważyć wszystkie możliwe opcje leczenia, w tym przerwanie terapii rysperydonem.

W przypadku trwającej agresji u pacjentów z chorobą Alzheimera o umiarkowanym do ciężkiego stopniu, rysperydon należy stosować wyłącznie krótkoterminowo jako uzupełnienie do środków nielikowych, które okazały się nieskuteczne lub mało skuteczne, pod warunkiem braku potencjalnego zagrożenia dla siebie lub innych.

Podczas leczenia należy regularnie oceniać stan pacjenta i przeglądać konieczność dalszej terapii.

Hipotensja ortostatyczna. Ze względu na działanie α1-antagonistyczne rysperydonu, szczególnie na początku leczenia, może występować hipotensja ortostatyczna. W okresie postmarketingowym obserwowano klinicznie istotną hipotensję podczas jednoczesnego stosowania rysperydonu z lekami przeciwhypotensyjnymi. Rysperydon należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego (takimi jak niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zaburzenia przewodnictwa, odwodnienie, hipowolemia lub choroby naczyniowe mózgu). W takich przypadkach dawkę należy stopniowo dostosować (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku wystąpienia hipotensji należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki.

Leukopenia, neutropenia, agranulocytoza. Podczas stosowania leków przeciwpsychotycznych, w tym rysperydonu, obserwowano przypadki leukopenii, neutropenii i agranulocytozy. W okresie postmarketingowym agranulocytoza występowała bardzo rzadko (<1/10000 pacjentów).

Pacjentów z wyraźnym zmniejszeniem liczby leukocytów w wywiadzie lub z wywołaną lekami leukopenią/neutropenią należy starannie monitorować przez pierwsze kilka miesięcy leczenia i należy przerwać stosowanie rysperydonu w przypadku pojawienia się objawów istotnego zmniejszenia liczby leukocytów i braku innych przyczyn takiego spadku.

Pacjentów z klinicznie istotną neutropenią należy monitorować pod kątem wystąpienia gorączki i innych objawów infekcji i leczyć odpowiednio po wykryciu objawów. W przypadku ciężkiej neutropenii (<1×10⁹/l) leczenie rysperydonem należy przerwać i monitorować liczbę leukocytów do czasu ich przywrócenia.

Pląsawica późna/poboczne objawy ekstrapiramidowe. Podczas stosowania leków o działaniu antagonistycznym wobec receptorów dopaminergicznych obserwowano występowanie pląsawicy późnej, charakteryzującej się mimowolnymi ruchami rytmicznymi (głównie języka i/lub twarzy). Występowanie objawów ekstrapiramidowych jest czynnikiem ryzyka rozwoju pląsawicy późnej. Jeśli wystąpią objawy i objawy pląsawicy późnej, należy rozważyć odstawienie wszystkich leków przeciwpsychotycznych.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu psychostymulantów (np. metylfenydynu) i rysperydonu, ponieważ przy dostosowaniu dawki jednego lub obu leków mogą wystąpić objawy ekstrapiramidowe. Zaleca się stopniowe odstawienie leczenia psychostymulantami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Zespół złośliwy neuroleptyczny. Podczas stosowania klasycznych leków neuroleptycznych rzadko obserwowano przypadki wystąpienia zespołu złośliwego neuroleptycznego, charakteryzującego się hipertermią, sztywnością mięśni, niestabilnością funkcji autonomicznych, zaburzeniem świadomości i podwyższeniem stężenia kreatynofosfokinazy. Dodatkowe objawy obejmują mioglobinurię (rabdomiolizę) i ostrą niewydolność nerek. W przypadku rozwoju zespołu złośliwego neuroleptycznego należy odstawić wszystkie leki przeciwpsychotyczne, w tym rysperydon.

Choroba Parkinsona i demencja z ciałami Lewy’ego. Lekarze powinni rozważyć niebezpieczeństwo stosowania leków przeciwpsychotycznych, w tym rysperydonu, u pacjentów z chorobą Parkinsona lub demencją z ciałami Lewy’ego (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Stosowanie rysperydonu może pogorszyć przebieg choroby Parkinsona. Pacjenci z tymi chorobami mogą mieć zwiększone ryzyko zespołu złośliwego neuroleptycznego oraz zwiększoną wrażliwość na leki przeciwpsychotyczne (np. dezorientację, stępienie wrażliwości bólowej i niestabilność postawy z częstymi upadkami w dodatku do objawów ekstrapiramidowych).

Hyperglikemia i cukrzyca. Podczas leczenia rysperydonem zgłaszano przypadki rozwoju hyperglikemii, cukrzycy oraz nasilenia istniejącej cukrzycy.

W niektórych przypadkach zgłaszano nadmierną masę ciała, która mogła być czynnikiem wyzwalającym. Z tego powodu bardzo rzadko zgłaszano przypadki kwasicy ketonowej i rzadko rozwój śpiączki cukrzycowej. Zaleca się odpowiedni monitoring kliniczny zgodnie z zasadami stosowania leków przeciwpsychotycznych. Pacjentów przyjmujących jakiejkolwiek leki przeciwpsychotyczne atypowe, w tym rysperydon, należy monitorować pod kątem wystąpienia objawów hyperglikemii (np. wielopłucznica, wielomocz, wielożądliwość i osłabienie), a pacjentów z cukrzycą należy regularnie badać pod kątem pogorszenia kontroli poziomu glukozy.

Przyrost masy ciała. Podczas stosowania rysperydonu zgłaszano przypadki znacznego przyrostu masy ciała. Zaleca się kontrolę masy ciała.

Hyperprolaktynemia. Hyperprolaktynemia jest częstym objawem ubocznym leczenia rysperydonem. Pacjentom z istniejącymi objawami ubocznymi, które mogą zależeć od poziomu prolaktyny w osoczu (np. z ginekomastią, zaburzeniami miesiączkowania, anowulacją, zaburzeniami płodności, obniżonym libidem, dysfunkcją erekcyjną i galaktoreą), zaleca się kontrolę poziomu prolaktyny.

Badania na kulturach tkankowych wskazują, że wzrost komórek w guzach piersi może być stymulowany przez prolaktynę. Choć dotychczas nie stwierdzono jednoznacznego związku z zastosowaniem leków przeciwpsychotycznych w badaniach klinicznych i epidemiologicznych, zaleca się ostrożne przepisywanie rysperydonu pacjentom z odpowiednią patologią w wywiadzie. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z hyperprolaktynemią i guzami zależnymi od prolaktyny.

Wydlęganie interwału QT. W okresie postmarketingowym wydlęganie interwału QT obserwowano bardzo rzadko. Jak i inne leki przeciwpsychotyczne, rysperydon należy stosować z ostrożnością u pacjentów z znanymi chorobami układu sercowo-naczyniowego, wydlęganiem interwału QT w wywiadzie rodzinnym, bradykardią lub zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej (hipokaliemia, hipomagnezemia), ponieważ może to zwiększyć ryzyko wpływu arytmogennego. Należy również zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu rysperydonu z innymi lekami wydłużającymi interwał QT.

Drugi. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z drgawkami lub innymi stanami, które potencjalnie obniżają próg drgawkowy, w wywiadzie.

Przetrwały ból erekcji. Istnieje możliwość wystąpienia przetrwałego bólu erekcji podczas leczenia lekiem z powodu jego działania blokującego α-adrenergiczne.

Regulacja temperatury ciała. Leki przeciwpsychotyczne mogą zaburzać zdolność organizmu do obniżania podstawowej temperatury ciała. Zaleca się odpowiednią opiekę nad pacjentami, którym przepisano rysperydon, jeśli będą narażeni na warunki, które mogą powodować podwyższenie podstawowej temperatury ciała, takie jak intensywne ćwiczenia fizyczne, wpływ wysokich temperatur otoczenia, leczenie towarzyszące lekami o działaniu antycholinergicznym lub wpływ odwodnienia.

Działanie przeciwwymiotne. W badaniach przedklinicznych właściwości rysperydonu zaobserwowano działanie przeciwwymiotne. Ta właściwość może maskować objawy przedawkowania niektórych leków lub takich stanów jak zablokowanie jelit, zespół Reya czy guzy mózgu.

Upośledzenie funkcji wątroby i nerek. U pacjentów z upośledzoną funkcją nerek obniżona jest zdolność wydalania aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej leku w porównaniu z dorosłymi pacjentami z prawidłową funkcją nerek. U pacjentów z upośledzoną funkcją wątroby obserwuje się zwiększenie stężenia wolnej frakcji rysperydonu w osoczu krwi (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zakrzepica żylna i zatorowość płucna. Opisano przypadki zakrzepicy żyłnej i zatorowości płucnej podczas stosowania leków przeciwpsychotycznych. Ponieważ pacjenci leczeni lekami przeciwpsychotycznymi często mają nabyte czynniki ryzyka zakrzepicy żyłnej, wszystkie możliwe czynniki rozwoju zakrzepicy należy zidentyfikować przed i podczas leczenia lekiem oraz należy podjąć odpowiednie środki zapobiegawcze.

Intraoperacyjny zespół atonii tęczówki (IAT). Podczas operacji usuwania zaćmy zaobserwowano intraoperacyjny zespół atonii tęczówki u pacjentów leczonych antagonistami receptorów α1-adrenergicznych, w tym rysperydonem.

IAT może zwiększać ryzyko powikłań operacji oka podczas i po zabiegu chirurgicznym. Należy poinformować chirurga okulisty o wcześniejszym lub bieżącym stosowaniu leków przeciwpsychotycznych. Potencjalne korzyści płynące z odstawienia leków o działaniu blokującym α1 przed operacją nie zostały ustalone; należy rozważyć ryzyko odstawienia leczenia lekami przeciwpsychotycznymi.

Dzieci. Przed przepisaniem leku dzieciom lub nastolatkom z zaburzeniami zachowania należy starannie rozważyć stosunek ryzyka do korzyści, ocenić przyczyny fizyczne i społeczne zachowania agresywnego, takie jak bodźce bólowe lub nieadekwatna reakcja na środowisko.

Uspokajające działanie rysperydonu należy starannie monitorować u pacjentów pediatrycznych ze względu na możliwe konsekwencje dla zdolności do nauki. Zmiana czasu podawania rysperydonu może poprawić wpływ sedyacji na zdolność dzieci i nastolatków do koncentracji uwagi.

Stosowanie rysperydonu wiąże się z niewielkim zwiększeniem masy ciała i wskaźnika masy ciała (BMI). Przed rozpoczęciem leczenia zaleca się pomiar początkowej masy ciała i regularne monitorowanie masy ciała podczas leczenia. Zmiany wzrostu w długoterminowych, otwartych badaniach rozszerzonych były w granicach oczekiwanych norm dla wieku. Wpływ długoterminowego leczenia rysperydonem na dojrzewanie płciowe i wzrost nie został wystarczająco przebadany.

Ze względu na potencjalny wpływ długotrwałej hyperprolaktynemii na wzrost i dojrzewanie płciowe u dzieci i nastolatków, należy rozważyć konieczność regularnej kontroli klinicznej stanu endokrynologicznego pacjenta, w tym pomiaru wzrostu, masy ciała, kontroli dojrzewania płciowego, cyklu menstruacyjnego i innych zjawisk zależnych od prolaktyny.

Wyniki małego badania postmarketingowego obserwacyjnego wykazały, że pacjenci w wieku 8–16 lat przyjmujący rysperydon byli średnio o 3,0–4,8 cm wyżsi niż ci, którzy przyjmowali inne leki przeciwpsychotyczne. Dane z tego badania są niewystarczające do określenia, czy rysperydon wpływa na ostateczny wzrost w dorosłym wieku, czy wyniki pomiarów bezpośrednio zależą od wpływu rysperydonu na wzrost kości, czy samo schorzenie wpływa na wzrost kości, czy jest to wynik lepszego kontroli choroby i w rezultacie zarejestrowany większy wzrost.

Podczas leczenia rysperydonem należy regularnie monitorować występowanie objawów ekstrapiramidowych i innych zaburzeń ruchu.

Wskazówki dotyczące dawkowania dla dzieci znajdują się w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Substancje pomocnicze. Lek zawiera laktozę. Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Tabletki o mocy 2 mg zawierają barwnik żółty zachodni FCF (E 110), który może powodować reakcje alergiczne.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Nie przeprowadzono kontrolowanych badań z udziałem kobiet w ciąży. Choć podczas badań na zwierzętach nie zaobserwowano wpływu teratogennego, obserwowano inne objawy toksyczności reprodukcyjnej. Potencjalne ryzyko dla ludzi jest nieznane.

U noworodków, których matki stosowały leki przeciwpsychotyczne (w tym rysperydon) w trzecim trymestrze ciąży, istnieje ryzyko wystąpienia odwracalnych objawów ekstrapiramidowych i/lub zespołu odstawienia leku. Objawy te obejmują niepokój, nietypowo zwiększony lub obniżony napięcie mięśniowe, drżenie, senność, zaburzenia oddychania lub problemy z karmieniem. Te powikłania mogą mieć różny stopień ciężkości. Dlatego należy starannie monitorować stan noworodków.

Leku nie zaleca się stosować w okresie ciąży, z wyjątkiem przypadków konieczności życiowej. Jeśli konieczne jest przerwanie leczenia lekiem w okresie ciąży, nie należy tego robić nagle.

Karmienie piersią. Podczas badań na zwierzętach rysperydon i 9-hydroksyrysperydon wydzielają się w mleku matki. Istnieją obserwacje, że rysperydon i 9-hydroksyrysperydon mogą również wydzielać się w mleku matki człowieka. Brak danych dotyczących reakcji ubocznych u niemowląt karmionych piersią. Dlatego należy rozważyć korzyści płynące z karmienia piersią i potencjalne ryzyko dla dziecka.

Płodność. Jak i inne leki będące antagonistami receptorów dopaminergicznych D2, rysperydon zwiększa poziom prolaktyny.

Hyperprolaktynemia może hamować wydzielanie hormonu uwalniającego gonadotropiny w podwzgórzu, co prowadzi do zmniejszenia wydzielania gonadotropin przez przysiekę. Może to negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn z powodu zaburzeń sterydogenezy w gonadach.

W badaniach przedklinicznych nie zaobserwowano odpowiednich efektów.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Lek może mieć niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów z powodu potencjalnego wpływu na układ nerwowy i narządy wzroku (patrz sekcja „Reakcje uboczne”). W trakcie leczenia zaleca się unikanie prowadzenia pojazdów i pracy z innymi maszynami, dopóki nie zostanie ustalona indywidualna wrażliwość pacjenta na lek.

Sposób stosowania i dawki.

Aby uzyskać zalecane dawki leku, należy stosować postacie lekarskie rysperydonu z odpowiednią zawartością substancji czynnej.

Dozowanie

Schizofrenia

Dorośli. Lek można przepisać jeden lub dwa razy dziennie.

Należy rozpocząć stosowanie od 2 mg rysperydonu dziennie, w drugim dniu dawkę można zwiększyć do 4 mg. Następnie dawkę można utrzymywać bez zmian lub, w razie potrzeby, kontynuować indywidualną korektę dawki.

Dla większości pacjentów zalecana dawka wynosi 4**–**6 mg dziennie. Niektórym pacjentom może być wskazane stopniowe zwiększanie dawki lub obniżona dawka początkowa i utrzymująca.

Dawki przekraczające 10 mg rysperydonu dziennie nie wykazały wyższej skuteczności w porównaniu z mniejszymi dawkami, ale mogą powodować wystąpienie objawów ekstrapiramidowych.

Bezpieczeństwo dawek przekraczających 16 mg dziennie nie zostało zbadane.

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia). Zalecana dawka początkowa to 0,5 mg dwa razy dziennie. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 1**–**2 mg dwa razy dziennie, zwiększając o 0,5 mg dwa razy dziennie.

Dzieci. Nie zaleca się stosowania leku dzieciom (do 18 roku życia).

Epizody maniakalne w zaburzeniach dwubiegunowych

Dorośli. Zalecana dawka początkowa rysperydonu to 2 mg jeden raz dziennie. Dawkę można indywidualnie zwiększać, dodając 1 mg/24 h nie częściej niż co 24 godziny. Zalecany zakres dawek to od 1 do 6 mg dziennie. Stosowanie rysperydonu w dawce przekraczającej 6 mg dziennie u pacjentów z epizodami maniakalnymi nie zostało zbadane.

Tak jak w przypadku innych form leczenia objawowego, długotrwałe stosowanie leku należy okresowo przeglądać i korygować w trakcie całej terapii.

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia). Zalecana dawka początkowa to 0,5 mg dwa razy dziennie. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 1**–**2 mg dwa razy dziennie, zwiększając o 0,5 mg dwa razy dziennie. Ponieważ doświadczenie w stosowaniu u pacjentów w wieku podeszłym jest ograniczone, zaleca się ostrożność przy stosowaniu.

Dzieci. Nie zaleca się stosowania leku dzieciom (do 18 roku życia).

Krótkoterminowa terapia wyraźnej agresji u pacjentów z demencją typu Alzheimera

Zalecana dawka początkowa to 0,25 mg dwa razy dziennie. W razie potrzeby dawkę można zwiększać, podnosząc dawkę o 0,25 mg dwa razy dziennie nie częściej niż co drugi dzień. Dla większości pacjentów optymalna dawka to 0,5 mg dwa razy dziennie. Jednakże u niektórych pacjentów skuteczną dawką jest 1 mg dwa razy dziennie.

Nie należy stosować leku dłużej niż przez 6 tygodni pacjentom z wyraźną agresją w przebiegu choroby Alzheimera. Tak jak w przypadku innych form leczenia objawowego, stosowanie leku należy okresowo przeglądać i korygować w trakcie całej terapii.

Leczenie objawowe krótkoterminowe (do 6 tygodni) wyraźnej agresji w zaburzeniach zachowania

Dzieci i młodzież w wieku od 5 do 18 lat. Zalecana dawka początkowa dla pacjentów o masie ciała ≥50 kg to 0,5 mg jeden raz dziennie. W razie potrzeby dawkę należy korygować, dodając 0,5 mg jeden raz dziennie nie częściej niż co drugi dzień. Optymalna dawka dla większości pacjentów to 1 mg jeden raz dziennie. Jednakże u niektórych pacjentów do osiągnięcia pozytywnego efektu wystarcza nie więcej niż 0,5 mg jeden raz dziennie, podczas gdy inni mogą wymagać 1,5 mg jeden raz dziennie.

Zalecana dawka początkowa dla pacjentów o masie ciała <50 kg to 0,25 mg jeden raz dziennie. W razie potrzeby dawkę można korygować, dodając 0,25 mg jeden raz dziennie nie częściej niż co drugi dzień. Optymalna dawka dla większości pacjentów to 0,5 mg jeden raz dziennie. Jednakże u niektórych pacjentów wystarcza nie więcej niż 0,25 mg jeden raz dziennie do osiągnięcia pozytywnego efektu, podczas gdy inni mogą wymagać 0,75 mg jeden raz dziennie.

Tak jak w przypadku innych form leczenia objawowego, stosowanie leku należy okresowo przeglądać i korygować w trakcie całej terapii.

Nie zaleca się stosowania leku dzieciom poniżej 5 roku życia.

Pacjenci z chorobami wątroby i nerek

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek aktywna frakcja przeciwpsychotyczna jest wydalana wolniej niż u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby stężenie wolnej frakcji rysperydonu we krwi wzrasta.

Niezależnie od wskazania, pacjentom tym przepisuje się połowę dawki początkowej i utrzymującej, a tempo dobowania dawki powinno być wolniejsze.

Lek należy stosować z ostrożnością u tej grupy pacjentów.

Sposób stosowania

Lek przeznaczony jest do doustnego stosowania. Spożycie posiłku nie wpływa na wchłanianie leku.

Na zakończenie leczenia zaleca się stopniowe odstawienie leku. Po nagłym zaprzestaniu przyjmowania wysokich dawek leków przeciwpsychotycznych obserwowano pojedyncze przypadki ostrych objawów odstawienia, w tym nudności, wymioty, potliwość i bezsenność (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Mogą również występować nawroty objawów psychicznych oraz zgłaszano przypadki wystąpienia mimowolnych ruchów (np. akatyzji, dystonii i dyskinezy).

Przejście z terapii innymi lekami przeciwpsychotycznymi

Jeśli jest to uzasadnione klinicznie, zaleca się stopniowe zakończenie poprzedniej terapii innymi lekami podczas leczenia rysperydonem. Jeśli pacjent jest przekierowywany z terapii lekami przeciwpsychotycznymi w formie „depot”, leczenie rysperydonem zaleca się rozpocząć zamiast następnej zaplanowanej iniekcji. Należy okresowo oceniać konieczność kontynuowania aktualnej terapii lekami przeciwparkinsonowymi.

Dzieci. Rysperydon stosuje się w leczeniu wyraźnej agresji w zaburzeniach zachowania u dzieci od 5 roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy. Obserwowane objawy i objawy przedawkowania to znane reakcje niepożądane na lek, które występują w nasilonej formie: senność i osłabienie, tachykardia i hipotensja tętnicza, a także objawy ekstrapiramidowe. W przypadku przedawkowania zgłaszano wydłużenie odcinka QT oraz drgawki. Zgłaszano też migotanie przedsionków związane z przedawkowaniem rysperydonu w połączeniu z paroksetyną.

W przypadku ostrego przedawkowania należy rozważyć możliwość przyjęcia kilku leków.

Leczenie. Należy zapewnić i utrzymać swobodne przejście dróg oddechowych w celu zapewnienia odpowiedniej wentylacji i utlenienia. Należy rozważyć podanie węgla aktywowanego wraz ze środkiem przeczyszczającym nie później niż godzinę po przyjęciu leku. Wskazane jest monitorowanie czynności sercowo-naczyniowej, w tym ciągłe rejestrowanie EKG w celu wykrycia możliwych arytmii. Rysperydon nie ma specyficznego antydotum. Dlatego należy podjąć odpowiednie działania wspierające. W przypadku ostrego przedawkowania należy przeanalizować możliwość interakcji kilku leków. Hipotensję tętniczą i kolaps naczyniowy należy leczyć działaniami takimi jak wlewanie dożylnie płynów i/lub leków sympatomimetycznych. W przypadku rozwoju ostrych objawów ekstrapiramidowych należy podać leki antycholinergiczne. Należy kontynuować ciągłe obserwowanie medyczne aż do pełnego wyzdrowienia pacjenta.

Reakcje niepożądane. Najczęstsze reakcje niepożądane, o których zgłaszano (częstość ≥ 10 %), to parkinsonizm, osłabienie/senność, ból głowy i bezsenność. Parkinsonizm i akatyzja są reakcjami niepożądanymi zależnymi od dawki.

Reakcje niepożądane wymienione poniżej obejmują te, o których zgłaszano podczas badań klinicznych i w okresie postmarketingu. Częstość występowania reakcji niepożądanych: bardzo często (≥1/10), często (od ≥1/100 do <1/10), rzadko (od ≥1/1000 do <1/100), rzadko (od ≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000) oraz nieznana (częstości nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

W każdej grupie reakcje niepożądane są wymienione w kolejności malejącej ciężkości.

a Hiperprolaktynemia w niektórych przypadkach może prowadzić do gruczolaka piersi, zaburzeń cyklu menstruacyjnego, amenorii, anowulacji, galaktorii, zaburzeń płodności, obniżenia libidum, dysfunkcji erektylnej.

b Podczas badań placebo-kontrolowanych o cukrzycy donoszono u 0,18 % pacjentów przyjmujących rysperydon w porównaniu do 0,11 % w grupie placebo. Ogólna częstość w wszystkich badaniach klinicznych wynosiła 0,43 % u pacjentów przyjmujących rysperydon.

c Nie odnotowano w badaniach klinicznych rysperydonu, jednak zaobserwowano w trakcie obserwacji pozarejestrowej.

d Zaburzenia pozapiramidowe obejmują: parkinsonizm (nadmierna sekrecja śliny, sztywność mięśni, parkinsonizm, ślinotok, zjawisko „koła zębatego”, bradykinezja, hipokinezja, twarz maskowata, napięcie mięśni, akinezja, sztywność mięśni potylicznych, sztywność mięśni, chód parkinsonowski, zaburzenie odruchu nadbrwiowego, drżenie parkinsonowskie), akatyzję (akatyzja, niepokój, hiperkinezja, zespół niespokojnych nóg), drżenie, dyskinezę (dyskineza, mimowolne skurcze mięśni, choreoatezoza, atetoza, mioklonus), dystonię.

Dystonia obejmuje dystonię, hiperkinezę, kręcz szyi, mimowolne skurcze mięśni, kontraktury miogenne, blefarospazm, ruch gałki ocznej, porażenie języka, tiki (w obszarze twarzy), laryngospazm, miotonię, opistotonus, skurcz gardła i jamy ustnej, plewrotonus, skurcz języka, trismus. Uwzględniono szerszy zakres objawów, które niekoniecznie mają pozapiramidowe pochodzenie. Bezsenność obejmuje trudności zasypiania, zaburzenia wewnętrzne. Drżenie obejmuje wielki napad epileptyczny. Zaburzenia menstruacyjne obejmują nieregularne miesiączkowanie, oligomenoreę. Obrzęk obejmuje obrzęk ogólny, obrzęk obwodowy, obrzęk „punktowy”.

Skutki uboczne paliperidonu. Paliperidon jest czynnym metabolitem rysperydonu, dlatego profile skutków ubocznych tych substancji (w tym formy doustne i wstrzykiwalne) są podobne. Oprócz wymienionych powyżej skutków ubocznych, przy stosowaniu paliperidonu donoszono o zespole ortostatycznej tachykardii posturalnej, który prawdopodobnie może również występować przy stosowaniu rysperydonu.

Skutki uboczne charakterystyczne dla leków przeciwpsychotycznych.

Wydłużenie interwału QT. Tak jak przy stosowaniu innych leków przeciwpsychotycznych, w okresie pozarejestrowym donoszono o wydłużeniu interwału QT przy stosowaniu rysperydonu. Ponadto przy stosowaniu leków przeciwpsychotycznych donoszono o innych skutkach ubocznych ze strony serca wydłużających interwał QT, takich jak arytmia komorowa, migotanie komór, tachykardia komorowa, nagła śmierć, zatrzymanie serca, migotanie-kołatanie serca.

Zakrzepica żylna. W trakcie stosowania leków przeciwpsychotycznych odnotowano przypadki wystąpienia zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej.

Przyrost masy ciała. Porównanie liczby pacjentów przyjmujących rysperydon i pacjentów przyjmujących placebo, u których masa ciała wzrosła o 7 % w badaniach placebo-kontrolowanych trwających od 6 do 8 tygodni, wykazało istotną statystycznie różnicę w częstości przypadków przyrostu masy ciała w grupie pacjentów przyjmujących rysperydon (18 %) w porównaniu z grupą przyjmującą placebo (9 %). W 3-tygodniowych badaniach placebo-kontrolowanych u dorosłych pacjentów z ostrym maniakiem częstość przyrostu masy ciała o ≥7 % była porównywalna w grupie przyjmującej rysperydon (2,5 %) i w grupie przyjmującej placebo (2,4 %), a była nieco wyższa w grupie kontroli aktywnej (3,5 %).

W populacji dzieci z zaburzeniami zachowania w długotrwałych badaniach masa ciała pacjentów wzrastała średnio o 7,3 kg po 12 miesiącach leczenia. Oczekiwany przyrost masy ciała u dzieci z normalną masą ciała w wieku 5–12 lat to od 3 do 5 kg rocznie. Począwszy od 12 roku życia przyrost masy ciała u dziewcząt pozostaje na poziomie 3–5 kg rocznie, podczas gdy chłopcy średnio przybierają na wadze 5 kg rocznie.

Dodatkowe informacje dotyczące szczególnych kategorii pacjentów. Skutki uboczne u starszych pacjentów z demencją lub u dzieci, o których donoszono częściej niż u dorosłych, opisano poniżej.

Pacjenci starsi z demencją. Przejściowy napad niedokrwienny i zaburzenia mózgowe – skutki uboczne, o których donoszono w badaniach klinicznych z częstością 1,4 % i 1,5 % odpowiednio u starszych pacjentów z demencją. Ponadto o następujących skutkach ubocznych donoszono z częstością ≥5 % u starszych pacjentów z demencją i co najmniej dwukrotnie wyższą częstością niż u innych kategorii dorosłych pacjentów: infekcje dróg moczowych, obrzęk obwodowy, letargia i kaszel.

Dzieci. Ogólnie oczekiwane skutki uboczne u dzieci są podobne do tych u dorosłych pod względem częstości występowania, rodzaju i stopnia nasilenia.

Skutki uboczne obserwowane u dzieci (w wieku od 5 do 17 lat) z częstością ≥5 % i co najmniej dwukrotnie wyższą niż u dorosłych pacjentów: senność/sedacja, zmęczenie, ból głowy, zwiększone apetyt, wymioty, infekcje dróg oddechowych górnych, kongescja nosa, ból brzucha, zawroty głowy, kaszel, gorączka, drżenie, biegunka i enureza.

Wpływ długotrwałego leczenia rysperydonem na dojrzewanie płciowe i wzrost nie został wystarczająco przebadany (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Tabletki nr 20 (10×2), nr 60 (10×6) w blisterach w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „FARMEKS GRUP”.

Adres siedziby producenta i miejsce wykonywania działalności. Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Szewczenki 22.

(SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORAĆJA „ZDROWIE”)

Ukraina, 08301, obwód kijowski, miasto Borispił, ulica Szewczenki 100.

(Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „FARMEKS GRUP”)