INSTRUKCJA dot. stosowania leku Nausilium (NAUSILIUM)

Skład:

substancja czynna: domperidon;

1 tabletka zawiera domperydon maleinian odpowiadający 10 mg domperydonu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; skrobia kukurydziana; powidon K-30; celuloza mikrokryształ; stearyna sodu laurylosiarczan; magnezu stearyna; krzemionka dwutlenek koloidalny bezwodny.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: okrągłe, dwuwypukłe tabletki białego lub prawie białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w zaburzeniach czynnościowych układu pokarmowego. Stymulatory perystaltyki. Kod ATC A03FA03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Domperidon – antagonist dopaminy o działaniu przeciwwymiotnym. Domperidon w niewielkim stopniu przenika przez barierę krew-mózg. Stosowanie domperidonu bardzo rzadko wiąże się z występowaniem skutków ubocznych o charakterze pozapiramidowym, szczególnie u dorosłych, jednak domperidon stymuluje wydzielanie prolaktyny z przysadki. Działanie przeciwwymiotne może wynikać z połączenia działania obwodowego (gastrokinetycznego) oraz antagonizmu wobec receptorów dopaminy w obszarze wyzwalającym ośrodek wymiotny (ang. chemoreceptor trigger zone), znajdującym się poza barierą krew-mózg w tylnej części mózgu (area postrema). Badania na zwierzętach oraz niskie stężenia stwierdzone w mózgu wskazują na przede wszystkim obwodowe działanie domperidonu na receptory dopaminy.

Badania u ludzi wykazały, że po podaniu doustnym domperidon zwiększa ciśnienie w dolnych odcinkach przełyku, poprawia motorykę antroduodenalną oraz przyspiesza opróżnianie żołądka. Domperidon nie wpływa na sekrecję żołądkową.

Wpływ na interwał QT/QTc oraz elektrofizjologię serca.

Zgodnie z międzynarodowymi wytycznymi ICH-E14, przeprowadzono szczegółowe badanie interwału QT u zdrowych ochotników. Badanie to miało podwójnie ślepy, placebo kontrolowany charakter i zostało przeprowadzone z zastosowaniem dawek zalecanych oraz nadterapeutycznych (10 i 20 mg, podawanych 4 razy dziennie). Po jednoczesnym przyjmowaniu 20 mg domperidonu 4 razy dziennie zaobserwowano wydłużenie interwału QT, zmiany wahały się od 3,4 do 5,9 ms w całym okresie obserwacji, jednak nie przekraczały one 10 ms. Wydłużenie QT zaobserwowane w tym badaniu, gdy domperidon był stosowany zgodnie z zalecaną dawką, nie ma znaczenia klinicznego.

Brak istotności klinicznej potwierdzają parametry farmakokinetyczne oraz dane dotyczące interwału QTc uzyskane w dwóch wcześniejszych badaniach obejmujących 5-dniową terapię domperidonem w dawkach 20 mg i 40 mg podawanych 4 razy dziennie. EKG rejestrowano przed badaniem, w 5. dniu godzinę po porannej dawce (przybliżenie do tmax) oraz po 3 dniach. W obu badaniach nie stwierdzono różnic między QTc po leczeniu aktywnym a po stosowaniu placebo. Uważa się zatem, że przyjmowanie domperidonu w dawkach 80 i 160 mg dziennie nie wywierało istotnego klinicznie wpływu na QTc u zdrowych ochotników.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Domperidon jest szybko wchłaniany po doustnym podaniu na czczo, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w przybliżeniu po 60 minutach. Wartości Cmax i AUC domperidonu wzrastały proporcjonalnie do dawki w zakresie dawek od 10 do 20 mg. Obserwowano 2–3-krotne kumulowanie domperidonu (AUC) po wielokrotnym stosowaniu 4 razy dziennie (co 5 godzin) przez 4 dni. Niska absolutna biodostępność domperidonu doustnego (około 15%) wynika z intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia w ścianie jelita i w wątrobie. Choć u zdrowych ochotników biodostępność domperidonu zwiększa się po podaniu po posiłku, pacjentom z dolegliwościami przewodu pokarmowego zaleca się przyjmowanie domperidonu 15–30 minut przed posiłkiem. Obniżone pH żołądka zmniejsza wchłanianie domperidonu. Biodostępność po doustnym podaniu zmniejsza się przy jednoczesnym przyjmowaniu cytydyny i wodorowęglanu sodu. Po doustnym podaniu leku po posiłku maksymalne wchłanianie jest nieco opóźnione, a AUC nieco zwiększone.

Rozkład.

Po doustnym podaniu domperidon nie kumuluje się i nie indukuje własnego metabolizmu; maksymalny poziom we krwi osoczu po 90 minutach (21 ng/ml) po dwutygodniowym doustnym przyjmowaniu dawki 30 mg dziennie był niemal taki sam jak po pierwszej dawce (18 ng/ml). Domperidon wiąże się z białkami osocza w 91–93%. Badania rozkładu domperidonu przeprowadzone na zwierzętach z wykorzystaniem związku znakowanego izotopem promieniotwórczym wykazały znaczny rozkład w tkankach, ale niskie stężenie w mózgu. U zwierząt niewielkie ilości leku przenikają przez łożysko.

Metabolizm.

Domperidon jest szybko i intensywnie metabolizowany w wątrobie poprzez hydroksylację i N-dealkilację. Badania metabolizmu in vitro z użyciem inhibitorów diagnostycznych wykazały, że CYP3A4 jest główną formą cytochromu P450 zaangażowaną w N-dealkilację, a CYP3A4, CYP1A2 i CYP2E1 uczestniczą w aromatycznej hydroksylacji domperidonu.

Eliminacja.

Wydalanie z moczem i kałem wynosi odpowiednio 31% i 66% dawki doustnej. Wydalanie leku w postaci niezmienionej stanowi niewielki procent (10% z kałem i około 1% z moczem). Okres półtrwania w osoczu po podaniu dawki pojedynczej wynosi 7–9 godzin u zdrowych ochotników, ale jest wydłużony u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.

Osobliwe grupy pacjentów.

Uszkodzenie wątroby.

U pacjentów z umiarkowanym uszkodzeniem wątroby (7–9 punktów wg skali Childa-Pugha, klasa B wg klasyfikacji Childa-Pugha) AUC i Cmax domperidonu były 2,9 i 1,5 razy wyższe niż u zdrowych ochotników. Frakcja wolna wzrosła o 25%, a końcowy okres półtrwania wydłużył się z 15 do 23 godzin. U pacjentów z łagodnym uszkodzeniem wątroby zaobserwowano nieco niższą ekspozycję w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami, biorąc pod uwagę Cmax i AUC, bez zmian w wiązaniu z białkami ani w końcowym okresie półtrwania. Stosowanie leku u pacjentów z ciężkim uszkodzeniem wątroby nie było badane. Domperidon jest przeciwwskazany u pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim uszkodzeniem wątroby (patrz dział „Przeciwwskazania”).

Uszkodzenie nerek.

U pacjentów z ciężkim uszkodzeniem nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min/1,73 m²) okres półtrwania domperidonu wydłuża się z 7,4 do 20,8 godziny, ale stężenie w osoczu jest niższe niż u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Ponieważ bardzo mała ilość leku (około 1%) jest wydalana przez nerki w niezmienionej postaci, mało prawdopodobne jest, że konieczna będzie korekta dawki przy jednorazowym stosowaniu u pacjentów z niewydolnością nerek. Jednak przy wielokrotnym stosowaniu częstość podawania należy zmniejszyć do 1–2 razy dziennie w zależności od nasilenia uszkodzenia, a także może być konieczne zmniejszenie dawki.

Dane kliniczne.

Wskazania.

W celu złagodzenia objawów nudności i wymiotów.

Przeciwwskazania.

Nausilium jest przeciwwskazane:

u chorych z ustaloną podwyższoną wrażliwością na lek lub składniki pomocnicze;
u chorych z prolaktynosekretującym guzem przysadki (prolaktynomą);
u chorych z ciężkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby i/lub nerek (patrz sekcja „Właściwości farmakokinetyczne”, „Ostrzeżenia i środki ostrożności”);
u chorych z znanym wydłużeniem interwału przewodnictwa serca, w szczególności QTc, u chorych z istotnymi zaburzeniami równowagi elektrolitów lub z chorobami serca, takimi jak niewydolność serca (patrz sekcja „Ostrzeżenia i środki ostrożności”);
u chorych z niewydolnością wątroby;
gdy stymulacja motoryki żołądka może być niebezpieczna, np. przy krwawieniu z przewodu pokarmowego, niedrożności mechanicznej lub perforacji;
jednoczesne stosowanie ketokonazolu, erytromycyny lub innych silnych inhibitorów CYP3A4 jest przeciwwskazane;
jednoczesne stosowanie leków wydłużających interwał QT (z wyjątkiem apomorfiny), takich jak fluconazol, erytromycyna, itraconazol, ketokonazol doustny, posaconazol, rytonawir, saquinawir, telaprewir, worykonazol, klaritromycyna, amiodaron, telitromycyna jest przeciwwskazane (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Leki antycholinergiczne mogą niwelować działanie przeciwwymiotne Nausilium. Z powodu interakcji farmakodynamicznej i/lub farmakokinetycznej zwiększa się ryzyko wystąpienia wydłużenia interwału QT.

Nie należy przyjmować leków przeciwwymiotnych i antysekrecyjnych jednocześnie z Nausilium, ponieważ zmniejszają one jego biodostępność po podaniu doustnym (patrz sekcja „Ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Domperydon jest metabolizowany głównie przez CYP3A4. Wyniki badań in vitro wskazują, że jednoczesne stosowanie leków silnie hamujących ten enzym może prowadzić do wzrostu stężenia domperydonu w osoczu.

Podczas jednoczesnego stosowania domperydonu z silnymi inhibitorami CYP3A4, które mogą wydłużać interwał QT, obserwowano klinicznie istotne zmiany interwału QT. Dlatego jednoczesne stosowanie domperydonu z niektórymi lekami jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie z lewodopą. Choć nie uważa się za konieczne dostosowanie dawki lewodopy, obserwowano wzrost stężenia domperydonu w osoczu (maksymalnie o 30–40 %) przy jednoczesnym stosowaniu z lewodopą.

Jednoczesne stosowanie poniższych leków z domperydonem jest przeciwwskazane.

Wszystkie leki wydłużające interwał QT (ryzyko „torsade de pointes”):

leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. disopyramid, chinidyna, hydrochinidyna);
leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, dofetylid, dronedaron, ibutilid, sotalol);
niektóre leki neuroleptyczne (np. haloperidol, pimozyd, sertindol);
niektóre leki przeciwdepresyjne (np. citalopram, escitalopram);
niektóre antybiotyki (np. lewofloksacyna, moxifloksacyna, erytromycyna, spiramycyna);
niektóre leki przeciwgrzybicze (np. fluconazol, pentamidyna);
niektóre leki przeciwmalarialne (np. halofantryna, lumefantryna);
niektóre leki przeciwwymiotne (np. cyzapryd, dolasetron, prukalopryd);
niektóre leki przeciwhistaminowe (np. meklotazyna, mizolastyna);
niektóre leki stosowane w chorobach nowotworowych (np. toremifenu, wandetanib, winokamin);
niektóre inne leki (np. beprydyl, metadon, difemanil);
apomorfina, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyści z jednoczesnego stosowania przeważają nad ryzykiem, i pod warunkiem ścisłego przestrzegania środków ostrożności zalecanych przy jednoczesnym stosowaniu (patrz instrukcja do leku apomorfina, sekcja „Przeciwwskazania”).

Przykłady silnych inhibitorów CYP3A4, których nie wolno stosować jednocześnie z Nausilium:

azolowe leki przeciwgrzybicze, takie jak fluconazol*, itraconazol, ketokonazol*, posaconazol i worykonazol*;
antybiotyki makrolidowe, takie jak klaritromycyna* i erytromycyna*;
inhibitory proteazy* (np. rytonawir, saquinawir, telaprewir);
inhibitory HIV-proteazy, takie jak amprenawir, atazanawir, fosamprenawir, indynawir, nelfinawir, rytonawir i saquinawir;
antagoniści wapnia, takie jak diltiazem i werapamil;
amiodaron*;
amrepitant;
nefazodon;
telitromycyna*.

*wydłużają interwał QTc.

Jednoczesne stosowanie następujących substancji wymaga ostrożności.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu domperydonu z lekami powodującymi bradykardię i hipokaliemię, a także z makrolidami, które mogą wydłużać interwał QT: azytromycyna i roksytromycyna (klaritromycyna jest przeciwwskazana, ponieważ jest silnym inhibitorem CYP3A4).

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu domperydonu z silnymi inhibitorami CYP3A4, które nie wydłużają interwału QT, takimi jak indynawir. Należy również dokładnie monitorować pacjentów pod kątem objawów lub objawów niepożądanych działań.

Powyższa lista jest reprezentatywna, ale nie wyczerpująca.

Nausilium można łączyć z:

neuroleptykami, których działanie wzmacnia;
agonistami dopaminergicznych (bromokryptyną, L-dopą), których niepożądane działanie obwodowe, takie jak zaburzenia trawienia, nudności, wymioty, hamuje bez niwelowania głównych właściwości.

W pojedynczych badaniach interakcji farmakokinetycznej/farmakodynamicznej in vivo przy jednoczesnym doustnym stosowaniu ketokonazolu lub erytromycyny u zdrowych ochotników potwierdzono, że te leki istotnie hamują presystemowy metabolizm domperydonu, pośredniczony przez CYP3A4. Przy jednoczesnym stosowaniu 10 mg domperydonu doustnie 4 razy dziennie i 200 mg ketokonazolu doustnie 2 razy dziennie zaobserwowano średnie wydłużenie interwału QTc o 9,8 ms; wartości indywidualne wahają się od 1,2 do 17,5 ms. Przy jednoczesnym stosowaniu 10 mg domperydonu 4 razy dziennie i 500 mg erytromycyny doustnie 3 razy dziennie interwał QTc wydłużał się średnio o 9,9 ms, wartości indywidualne wahają się od 1,6 do 14,3 ms. Wartości równowagowe Cmax i AUC domperydonu wzrastały około trzykrotnie w każdym z tych badań interakcji. Wkład podwyższonych stężeń domperydonu w osoczu na obserwowany efekt na QTc jest nieznany. W tych badaniach przy monoterapii domperydonem (10 mg doustnie 4 razy dziennie) interwał QTc wydłużał się średnio o 1,6 ms (badanie ketokonazolu) i 2,5 ms (badanie erytromycyny), podczas gdy samodzielne stosowanie ketokonazolu (200 mg 2 razy dziennie) lub erytromycyny (500 mg 3 razy dziennie) prowadziło do wzrostu interwału QTc w okresie obserwacji odpowiednio o 3,8 i 4,9 ms.

Teoretycznie, ponieważ Nausilium wywiera działanie prokinetyczne na żołądek, może to wpływać na wchłanianie współpodawanych leków doustnych, w szczególności form o przedłużonym uwalnianiu lub o powłoce opóźniającej uwalnianie. Jednak u pacjentów, u których stan był już ustabilizowany pod wpływem digoksyny lub paracetamolu, jednoczesne stosowanie domperydonu nie wpływało na stężenie tych leków we krwi.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Nausilium nie jest zalecane w przypadku mdłości spowodowanych kołysaniem.

Nausilium należy stosować z ostrożnością u pacjentów w podeszłym wieku lub u pacjentów z istniejącymi chorobami serca lub z wywiadem chorób serca.

Efekty sercowo-naczyniowe.

Domperydon był powiązany z wydłużeniem odcinka QT w zapisie EKG. W okresie po wprowadzeniu na rynek odnotowano bardzo rzadkie przypadki wydłużenia QT oraz migotania/trzepotania komór u pacjentów przyjmujących domperydon. W tych zgłoszeniach zawarte były informacje o pacjentach z innymi czynnikami ryzyka, zaburzeniami elektrolitowymi oraz terapią towarzyszącą, które mogą być czynnikami sprzyjającymi (patrz sekcja „Powikłania niepożądane”).

Zgodnie z wytycznymi ICH-E14 przeprowadzono badanie szczegółowego badania odcinka QT u zdrowych ochotników. Wydłużenie odcinka QT obserwowane w badaniu po podaniu domperydonu zgodnie z zalecanym schematem dawkowania w standardowych dawkach terapeutycznych (10 lub 20 mg cztery razy dziennie) nie ma znaczenia klinicznego.

Z powodu zwiększonego ryzyka arytmii komorowej domperydon jest przeciwwskazany u pacjentów z wydłużeniem czasu przewodzenia serca, w szczególności QTc, u pacjentów z istotnymi zaburzeniami równowagi elektrolitowej (hipokaliemia, hiperkaliemia, hipomagnezemia) lub bradykardią, a także u pacjentów z chorobami serca w wywiadzie, takimi jak niewydolność serca (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Wiadomo, że zaburzenia równowagi elektrolitowej (hipokaliemia, hiperkaliemia, hipomagnezemia) oraz bradykardia są stanami zwiększającymi ryzyko proarytmiogenne.

W przypadku wystąpienia objawów lub dolegliwości, które mogą być związane z arytmią serca, należy natychmiast przerwać leczenie domperydonem i skonsultować się z lekarzem.

Pacjenci powinni niezwłocznie zgłaszać wszelkie objawy ze strony serca.

Ostrzeżenia.

Domperydon należy stosować z ostrożnością u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami funkcji wątroby i/lub nerek.

Zaburzenia funkcji nerek.

Okres półtrwania domperydonu jest wydłużony u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek. W przypadku długotrwałego stosowania częstotliwość dawkowania domperydonu należy zmniejszyć do jednej lub dwóch dawek dziennie, w zależności od nasilenia zaburzenia. Może również istnieć konieczność zmniejszenia dawki.

Nie należy przyjmować leków przeciwwymiotnych ani antysekrecyjnych jednocześnie z lekiem Nausilium, ponieważ mogą one obniżać doustną biodostępność domperydonu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W przypadku stosowania łącznie lek Nausilium należy przyjmować przed posiłkiem, a leki przeciwwymiotne lub antysekrecyjne – po posiłku.

Stosowanie z apomorfina.

Domperydon jest przeciwwskazany do jednoczesnego stosowania z lekami wydłużającymi odcinek QT, w tym z apomorfina, z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyści z jednoczesnego stosowania z apomorfina przewyższają ryzyko, i tylko w przypadku ścisłego przestrzegania ostrzeżeń zawartych w instrukcji do apomorfina.

Stosowanie z ketokonazolem.

W badaniach interakcji z doustną formą ketokonazolu zaobserwowano wydłużenie odcinka QT. Choć znaczenie tego badania nie jest jednoznaczne, należy rozważyć zastosowanie leczenia alternatywnego, jeśli konieczna jest terapia przeciwgrzybicza ketokonazolem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Należy wziąć pod uwagę następujące informacje dotyczące ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych wywołanych lekami zawierającymi domperydon:

Niektóre badania epidemiologiczne wskazują, że domperydon może być powiązany ze zwiększonym ryzykiem ciężkich arytmii komorowych lub nagłej śmierci serca (patrz sekcja „Powikłania niepożądane”).
Ryzyko ciężkich arytmii komorowych lub nagłej śmierci serca może być większe u pacjentów w wieku powyżej 60 lat lub przy doustnej dawce przekraczającej 30 mg dziennie, a także u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki wydłużające odcinek QT lub inhibitory CYP3A4. Dlatego Nausilium należy stosować z ostrożnością u pacjentów w podeszłym wieku. Pacjenci w wieku powyżej 60 lat powinni skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem leku.
Domperydon należy przepisywać dorosłym i dzieciom w najniższej skutecznej dawce.

Stosunek ryzyka do korzyści z zastosowania domperydonu pozostaje korzystny.

Ostrzeżenie dla pacjentów z cukrzycą: 1 tabletka zawiera mniej niż 0,01 jednostek wymiennych węglowodanów.

Substancje pomocnicze.

Tabletki Nausilium zawierają laktozę, dlatego lek nie powinien być stosowany u pacjentów z nietolerancją laktozy, galaktozemią lub zespołem złego wchłaniania glukozy/galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane dotyczące stosowania domperydonu u kobiet w ciąży w okresie po wprowadzeniu na rynek są ograniczone. Dlatego Nausilium w czasie ciąży należy stosować tylko wtedy, gdy według lekarza oczekiwany pozytywny efekt dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Karmienie piersią

Ilość domperydonu, która może dostać się do organizmu niemowlęcia z mlekiem matki, jest bardzo niska. Maksymalna względna dawka dla niemowląt (%) szacowana jest na poziomie około 0,1% dawki dla matki, skorygowanej o masę ciała. Nie wiadomo, czy może on szkodzić niemowlęciu, dlatego matkom przyjmującym Nausilium należy zalecić zaprzestanie karmienia piersią. Decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub o odstawieniu terapii domperydonem należy podjąć po ocenie korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z terapii dla matki. Należy zachować ostrożność w przypadku występowania czynników ryzyka wydłużenia odcinka QTc u dzieci karmionych piersią. Po narażeniu w wyniku przenikania leku do mleka matki nie można wykluczyć wystąpienia działań niepożądanych, w szczególności efektów kardiologicznych.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Po zastosowaniu domperydonu obserwowano zawroty głowy i senność. Dlatego pacjentom należy zalecić unikanie prowadzenia pojazdów, pracy z innymi mechanizmami lub innej działalności wymagającej skupienia uwagi i koordynacji, dopóki nie ustalą, jak lek wpływa na ich organizm.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy stosować w najniższej skutecznej dawce przez najkrótszy możliwy czas, konieczny do złagodzenia objawów nudności i wymiotów.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat o masie ciała nie mniejszej niż 35 kg

Po 1 tabletce (10 mg) 3 razy na dobę.

Maksymalna dawka dzienna – 3 tabletki (30 mg na dobę).

Zaleca się stosowanie leku Nausilium przed posiłkiem. Wchłanianie leku jest nieco opóźnione, jeśli stosuje się go po posiłku. Pacjent powinien przyjmować lek zgodnie z zaproponowanym schematem dawkowania. Jeśli pominięto przyjęcie dawki, należy podać następną dawkę zgodnie z zaproponowanym schematem. Nie należy podwajać dawki, aby uzupełnić pominiętą. Czas trwania leczenia nie powinien przekraczać 1 tygodnia.

Dorośli w wieku > 60 lat

Pacjentom w wieku 60 lat i starszym przed przyjęciem leku należy skonsultować się z lekarzem.

Zaburzenia funkcji nerek

Ponieważ okres półwylu domperydony u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek jest wydłużony, częstotliwość dawkowania domperydony należy zmniejszyć do jednej lub dwóch dawek na dobę, w zależności od stopnia nasilenia zaburzeń; może również istnieć potrzeba zmniejszenia dawki. Pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek należy regularnie kontrolować (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Zaburzenia funkcji wątroby

Domperydona jest przeciwwskazana u pacjentów z umiarkowanymi (7–9 punktów wg skali Childa-Pugha) lub ciężkimi (powyżej 9 punktów wg skali Childa-Pugha) zaburzeniami funkcji wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Korekty dawki u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami funkcji wątroby (5–6 punktów wg skali Childa-Pugha) nie należy wykonywać (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Dzieci

Lek stosuje się w leczeniu dzieci w wieku od 12 lat i o masie ciała nie mniejszej niż 35 kg.

Domperydon należy przepisywać dzieciom w najniższej skutecznej dawce przez najkrótszy możliwy czas.

Przedawkowanie

Objawy

Przedawkowanie zgłaszano głównie u niemowląt i dzieci.

Objawami przedawkowania mogą być niepokój, zaburzenia świadomości, drgawki, dezorientacja, senność oraz reakcje ekstrapiramidowe.

Leczenie

Nie istnieje specyficzny antydotum na domperydon, jednak w przypadku znacznego przedawkowania zaleca się przepłukanie żołądka w ciągu 1 godziny od przyjęcia leku oraz zastosowanie węgla aktywowanego, a także dokładne monitorowanie pacjenta i leczenie wspierające. Należy przeprowadzać monitorowanie EKG ze względu na możliwość wydłużenia interwału QT. Leki antycholinergiczne oraz środki stosowane w chorobie Parkinsona mogą być skuteczne w kontrolowaniu reakcji ekstrapiramidowych.

Działania niepożądane.

Bezpieczeństwo stosowania domperidonu oceniano w trakcie badań klinicznych oraz po wprowadzeniu leku na rynek. W podwójnych, ślepych, placebo kontrolowanych badaniach klinicznych wzięło udział 1275 pacjentów z zespołem jelita drażliwego, chorobą refluksową przełyku, nudnościami i wymiotami lub innymi stanami związanymi z dyspepsją. Wszyscy pacjenci byli w wieku co najmniej 15 lat i otrzymali przynajmniej jedną dawkę leku. Średnia całkowita dawka dobową wynosiła 30 mg (zakres od 10 do 80 mg), a mediana czasu ekspozycji wynosiła 28 dni (zakres od 1 do 28 dni). Do badań nie włączano pacjentów z gastroparezą cukrzycową ani z objawami spowodowanymi chemioterapią lub chorobą Parkinsona.

Ocena częstości występowania działań niepożądanych: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, <1/10); rzadko (≥ 1/1000, <1/100); niezbyt często (≥ 1/10000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000), w tym pojedyncze przypadki; częstość nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Przy zachowaniu zaleceń dotyczących dawkowania i długości leczenia domperidon jest ogólnie dobrze tolerowany, a działania niepożądane występują rzadko.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego: częstość nieznana – reakcje alergiczne, w tym anafilaksja, szok anafilaktyczny, nadwrażliwość.

Zaburzenia ze strony układu hormonalnego: rzadko – podwyższenie stężenia prolaktyny.

Zaburzenia psychiczne: rzadko – obniżone lub brak libidum, drażliwość, pobudzenie, niepokój; bardzo rzadko – depresja, lęk.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: rzadko – ból głowy, senność, zawroty głowy, zaburzenia ekstrapiramidowe; bardzo rzadko – bezsenność, pragnienie, osłabienie, akatyzja; częstość nieznana – drgawki, zespół niespokojnych nóg (nasilenie zespołu niespokojnych nóg u pacjentów z chorobą Parkinsona).

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego: bardzo rzadko – obrzęk, uczucie przyspieszonego tętna, zaburzenia częstości i rytmu serca, poważne arytmie komorowe; częstość nieznana – wydłużenie odcinka QT, arytmie komorowe typu torsade de pointes, nagła śmierć sercowa.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: często – suchość w ustach; rzadko – biegunka; niezbyt często – zaburzenia przewodu pokarmowego, w tym ból brzucha, odbijanie, zmiana apetytu, nudności, oparzenie żołądka, zaparcia; bardzo rzadko – krótkotrwałe skurcze jelit.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych: rzadko – wysypka, świąd, pokrzywka; częstość nieznana – obrzęk naczynioruchowy.

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: rzadko – powiększenie gruczołów mlekowych, wydzielanie z gruczołów mlekowych, obrzęk gruczołów mlekowych, zaburzenia laktacji, nieregularny cykl menstruacyjny; rzadko – galaktoreja, ból w okolicy gruczołów mlekowych, wrażliwość gruczołów mlekowych; częstość nieznana – ginekomastia, amenoreja.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: rzadko – ból nóg.

Zaburzenia ze strony układu moczowego: bardzo rzadko – dyzuria, częste oddawanie moczu; częstość nieznana – zatrzymanie moczu.

Zaburzenia ogólne: rzadko – osłabienie.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku: częstość nieznana – kryz oczny.

Inne: zapalenie spojówek, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej.

Zmiany parametrów laboratoryjnych: bardzo rzadko – podwyższenie poziomu ALT, AST i cholesterolu; częstość nieznana – odchylenia od normy w testach funkcji wątroby, podwyższenie stężenia prolaktyny we krwi.

W 45 badaniach, w których domperidon stosowano w wyższych dawkach, przez dłuższy czas oraz w dodatkowych wskazaniach, w tym w gastroparezie cukrzycowej, częstość działań niepożądanych (z wyjątkiem suchości w ustach) była znacznie wyższa. Było to szczególnie widoczne w przypadkach przewidywalnych farmakologicznie, związanych z podwyższonym poziomem prolaktyny.

Ponieważ przysadka znajduje się poza barierą krew-mózg, domperidon może powodować podwyższenie stężenia prolaktyny. W pojedynczych przypadkach hiperprolaktynemia może prowadzić do efektów niepożądanych neuroendokrynnych, takich jak galaktoreja, ginekomastia i amenoreja.

W okresie po wprowadzeniu leku na rynek nie stwierdzono różnic w profilu bezpieczeństwa stosowania leku u dorosłych i dzieci, z wyjątkiem zaburzeń ekstrapiramidowych oraz innych zjawisk związanych z ośrodowym układem nerwowym, takich jak drgawki i pobudzenie, które obserwowano głównie u dzieci.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, jak również pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blistrze, po 1 lub 3 blisterach w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Bez recepty.

Producent.

Flamingo Pharmaceuticals Ltd.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

E-28, Opp. Fire Brigade, M.I.D.C., Talode, Dist. Raigad, Maharashtra, IN-410 208, Indie.

Wnioskodawca.

Ananta Medikare Ltd.

Miejsce siedziby wnioskodawcy.

Sute 1, 2 Stajon Kort, Imperial Warf, Taunmed Rojd, Fulham, Londyn, Wielka Brytania.