Moxivar

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku Moxivar

SkÅ ad:

substancja czynna: moxifloxacin;

1 tabletka powÅ okonowa zawiera 400 mg moczyfloksacyny w postaci moczyfloksacyny chlorowodorku;

dodatkowe substancje: celuloza mikrokryształowa, sodowy Śluz krzemionkowy (typ A), povidon (K 30), stearyna magnezu; powłoka filmowa: hipromeloza 6cP, tlenek tytanu (E 171), makrogol 4000, tlenek żelaza czerwony (E 172).

Postać leku. Tabletki powłokowe.

GÅ‚ówne cechy fizykochemiczne: matowe, czerwone, zmodyfikowane tabletki w ksztaÅ‚cie kapsuÅ‚ki, powÅ‚okowane, z oznaczeniem „E 18” po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Årodku przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Antybiotyki z grupy chinolonów. Kod ATC J01M A14.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

In vitro moxifloksacyna wykazuje skuteczność wobec wielu bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Działanie bakteriobójcze moxifloksacyny wynika z hamowania obu typów topoizomerazy typu II (DNA-girazy i topoizomerazy IV), które są niezbędne do replikacji, transkrypcji i naprawy bakteryjnego DNA.

Uważa się, że reszta metoksylowa w pozycji C8 sprzyja poprawie aktywności i osłabia selekcję odpornych mutantów bakterii Gram-dodatnich w porównaniu z resztą wodorową (C8-H). Obecność dużej reszty dicykloaminowej w pozycji C-7 zapobiega aktywnemu wypompowywaniu związanemu z genami norA lub pmrA, które wykryto u niektórych bakterii Gram-dodatnich.

Badania farmakodynamiczne wskazują, że moxifloksacyna wykazuje zależne od stężenia działanie bakteriobójcze. Minimalne stężenia bakteriobójcze (MBK), zazwyczaj odpowiadają minimalnym stężeniom hamującym (MIC).

Wpływ na florę jelitową u ludzi.

W dwóch badaniach z udziałem ochotników po doustnym podaniu moxifloksacyny zaobserwowano poniższe zmiany w mikroflorze jelitowej. Obserwowano zmniejszenie liczby E. coli, Bacillus spp., Enterococcus oraz Klebsiella spp., a także anaerobów: Bacteroides vulgatus, Bifidobacterium spp., Eubacterium i Peptostreptococcus. Stwierdzono wzrost liczby Bacteroides fragilis. Liczba wymienionych powyżej mikroorganizmów wróciła do normy w ciągu 2 tygodni.

Mechanizm oporności.

Mechanizmy oporności, które inaktywują penicyliny, cephalosporyny, aminoglikozydy, makrolidy i tetracykliny, nie wpływają na skuteczność antybakteryjną moxifloksacyny. Inne mechanizmy oporności, takie jak bariery przenikania (występujące u Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizmy wypompowywania, mogą wpływać na wrażliwość na moxifloksacynę.

Formowanie oporności na moxifloksacynę in vitro obserwowano jako proces stopniowy polegający na mutacjach punktowych w obu typach topoizomerazy II, DNA-girazy i topoizomerazy IV. Moxifloksacyna jest słabym substratem dla mechanizmów aktywnego wypompowywania u mikroorganizmów Gram-dodatnich.

Obserwuje się oporność krzyżową z innymi fluorochinolonami. Jednakże, ponieważ moxifloksacyna hamuje obie topoizomerazy II i IV z podobną aktywnością u niektórych bakterii Gram-dodatnich, niektóre z tych bakterii mogą być oporne na inne chinolony, ale wrażliwe na moxifloksacynę.

Punkty odniesienia.

Kliniczne wartości MIC i punkty odniesienia dla metody dyfuzji na podłożu agarowym dla moxifloksacyny (01.01.2012) według danych EUCAST (Europejskiego Komitetu ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki).

Wrażliwość mikrobiologiczna.

Częstotliwość nabytej oporności może się różnić w zależności od położenia geograficznego regionu oraz zmieniać w czasie dla określonych gatunków mikroorganizmów. Wskazane jest posiadanie dostępu do lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie przy leczeniu ciężkich zakażeń.

W razie potrzeby należy skonsultować się z ekspertem w zakresie oporności na antybiotyki, gdy lokalna dominacja oporności jest tak znaczna, że skuteczność danego leku przynajmniej wobec niektórych patogenów wywołujących infekcje pozostaje pod znakiem zapytania.

Wrażliwe gatunki

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie

Gardnerella vaginalis

Staphylococcus aureus* (wrażliwy na metycylinę)

Streptococcus agalactiae (grupa B)

Streptococcus milleri group* (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius)

Streptococcus pneumoniae*

Streptococcus pyogenes* (grupa A)

Streptococcus viridans grupa (S. viridans, S. mutans, S. mitis, S. sanguinis, S. salivarius, S. thermophilus)

Aerobowe bakterie Gram-ujemne

Acinetobacter baumanii

Haemophilus influenzae*

Haemophilus parainfluenzae*

Legionella pneumophila

Moraxella (Branhamella) catarrhalis*

Bezpaśniczne mikroorganizmy

Fusobacterium spp.

Prevotella spp.

Inne mikroorganizmy

Chlamydophila (Chlamydia) pneumoniae*

Chlamydia trachomatis*

Coxiella burnetii

Mycoplasma genitalium

Mycoplasma hominis

Mycoplasma pneumoniae*

Gatunki z możliwą nabytą opornością

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie

Enterococcus faecalis*

Enterococcus faecium*

Staphylococcus aureus (oporny na metycylinę)+

Aerobowe bakterie Gram-ujemne

Enterobacter cloacae*

Escherichia coli*#

Klebsiella pneumoniae*#

Klebsiella oxytoca

Neisseria gonorrhoeae*+

Proteus mirabilis*

Bezpaśniczne mikroorganizmy

Bacteroides fragilis*

Peptostreptococcus spp.*

Gatunki oporne

Aerobowe bakterie Gram-ujemne

Pseudomonas aeruginosa

* Wykazano odpowiednią aktywność wobec wrażliwych szczepów w badaniach klinicznych przeprowadzonych w ramach zatwierdzonych wskazań klinicznych.

#Szczepy produkujące ESBL są zazwyczaj oporne na fluorochinolony.

+Wskaźnik oporności > 50 % w jednym lub więcej krajach.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Obserwowano wpływ na układ krwiotwórczy (nieznaczne zmniejszenie liczby erytrocytów i płytek krwi) u szczurów i małp. Podobnie jak przy stosowaniu innych chinolonów, zaobserwowano hepatotoksyczność (podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych i degradację wakuolarną) u szczurów, małp i psów. U małp odnotowano przypadki neurotoksyczności (uszkodzenia OUN objawiające się napadami). Wskazane efekty obserwowano wyłącznie po podaniu wysokich dawek moxifloksacyny lub po długotrwałym stosowaniu leku.

Moxifloksacyna, podobnie jak inne chinolony, wykazała genotoksyczność w testach in vitro z bakteriami lub komórkami ssaków. Ponieważ wskazany efekt wynika z oddziaływania na bakteryjną gyrację oraz – przy wyższych stężeniach – na topoizomerazę II w komórkach ssaków, można założyć istnienie progu stężenia dla genotoksyczności. W testach in vivo nie stwierdzono objawów genotoksyczności, mimo stosowania wysokich dawek moxifloksacyny. W związku z tym lek wykazał wystarczający potencjał bezpieczeństwa dla człowieka przy zastosowaniu w dawce terapeutycznej. Moxifloksacyna nie wykazała działania kancerogennego w badaniu przeprowadzonym na szczurach.

Wiele chinolonów jest fotoreaktywnych i może wywoływać reakcje fototoksyczne, a także wykazywać działanie fotomutagenne i fotokancerogenne. Istnieją jednak dane wskazujące na brak właściwości fototoksycznych i fotogenotoksycznych moxifloksacyny w kompleksowym programie badań in vitro i in vivo. W tych samych warunkach inne chinolony wykazywały wskazane efekty.

W wysokich stężeniach moxifloksacyna działa jako inhibitor szybkiego składnika opóźnionego prądu potasu w kardiomiocytach, co może prowadzić do wydłużenia interwału QT. Badania toksykologiczne przeprowadzone na psach, w których lek podawano doustnie w dawkach ≥ 90 mg/kg, zapewniających stężenie ≥ 16 mg/l, wykazały wydłużenie interwału QT bez wystąpienia arytmii. Odwracalną, nieśmiertelną arytmię komorową obserwowano wyłącznie po dożylnej podaniu wysokiej dawki kumulacyjnej, która przekraczała dawkę przewidzianą dla człowieka (> 300 mg/kg) ponad 50-krotnie, zapewniając stężenie w osoczu ≥ 200 mg/l (ponad 40-krotnie wyższe niż poziom terapeutyczny).

Wiadomo, że chinolony powodują uszkodzenia chrząstki dużych stawów synowialnych u młodych zwierząt. Najniższa doustna dawka moxifloksacyny prowadząca do efektu artrotoksycznego u młodych psów była czterokrotnie wyższa niż maksymalna zalecana dawka terapeutyczna 400 mg (przyjęta dla masy ciała 50 kg), obliczona na podstawie stosunku dawka/masa ciała (mg/kg), z osiągnięciem stężenia w osoczu krwi dwa lub trzy razy wyższego niż przewidywane przy zastosowaniu maksymalnej dawki terapeutycznej.

Badania toksyczności przeprowadzone na szczurach i małpach (powtarzane podawanie przez okres do 6 miesięcy) nie wykazały objawów ryzyka dla narządów wzroku. W badaniach na psach tylko stosowanie wysokich dawek doustnie (≥ 60 mg/kg) prowadziło do osiągnięcia stężenia w osoczu ≥ 20 mg/l, co powodowało zmiany w elektroretynogramie oraz w pojedynczych przypadkach prowadziło do atrofii siatkówki.

Badania wpływu moxifloksacyny na funkcję rozrodczą zwierząt wykazały, że moxifloksacyna przenika przez łożysko. Badania przeprowadzone na szczurach (doustne i dożylne podawanie moxifloksacyny) i małpach (doustne podawanie moxifloksacyny) nie wykazały działania teratogennego moxifloksacyny ani wpływu na płodność. Po dożylnej podaniu moxifloksacyny w dawce 20 mg/kg u królików odnotowano malformacje szkieletu. Stwierdzono zwiększoną liczbę poronień u małp i królików przy stosowaniu moxifloksacyny w dawce terapeutycznej. U szczurów obserwowano zmniejszenie masy płodu, częstsze poronienia, nieznaczne wydłużenie trwania ciąży oraz zwiększoną aktywność ruchową potomstwa po zastosowaniu moxifloksacyny w dawce 63-krotnie przekraczającej zalecaną.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i biodostępność.

Po doustnym przyjęciu moxifloksacyna jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana. Biodostępność absolutna osiąga prawie 91 %.

W zakresie dawek 50–800 mg przy pojedynczym przyjęciu oraz w dawce 600 mg na dobę przez 10 dni farmakokinetyka jest liniowa. Po przyjęciu doustnej dawki 400 mg stężenie szczytowe we krwi osiągane jest w ciągu 0,5–4 godziny i wynosi 3,1 mg/l. Maksymalne i minimalne stężenia osoczowe w stanie stacjonarnym (400 mg raz na dobę) wynoszą odpowiednio 3,2 i 0,6 mg/l. W stanie stacjonarnym ekspozycja w przedziale dawkowania jest niemal o 30 % wyższa niż po zastosowaniu pierwszej dawki.

Rozkład.

Moxifloksacyna szybko rozkłada się w przestrzeni pozanaczyniowej, po podaniu dawki 400 mg AUC wynosi 35 μg/h/l. Objętość rozkładu w stanie stacjonarnym wynosi 2 l/kg. Jak ustalono w badaniach in vitro i ex vivo, wiązanie z białkami osocza wynosi około 40–42 % i nie zależy od stężenia leku.

Stężenie szczytowe (średnia geometryczna) po doustnym przyjęciu pojedynczej dawki moxifloksacyny 400 mg

Metabolizm.

Moksifloksacyna podlega biotransformacji II fazy i jest wydalana z organizmu przez nerki oraz z kałem/żółcią zarówno w postaci niezmienionej, jak i w postaci nieaktywnych połączeń siarczanowych (M1) i glukuronidów (M2). M1 i M2 to jedyne metabolity istotne dla człowieka, oba są mikrobiologicznie nieaktywne. W badaniach in vitro oraz klinicznych badaniach fazy I nie zaobserwowano metabolizmu farmakokinetycznego z udziałem innych leków biorących udział w biotransformacji fazy I z udziałem enzymów układu cytochromu P450. Nie stwierdzono oznak metabolizmu utleniającego.

Wydalanie z organizmu.

Okres półtrwania leku wynosi około 12 godzin. Średni całkowity klirens po podaniu 400 mg wynosi od 179 do 246 ml/min. Klirens nerkowy wynosi około 24–53 ml/min i wskazuje na częściową resorpcję kanalikową leku przez nerki. Po podaniu dawki 400 mg wydalanie z moczem (około 19 % – lek w postaci niezmienionej, około 2,5 % – M1 i około 14 % – M2) oraz z kałem (około 25 % – lek w postaci niezmienionej, około 36 % – M1 i brak wydalania w postaci M2) razem wyniosło około 96 %. Jednoczesne podawanie ranitydyny i probenecydu nie zmienia klirensu nerkowego leku.

Farmakokinetyka u różnych grup pacjentów.

Pacjenci starsi i pacjenci o niskiej masie ciała.

U zdrowych ochotników o niskiej masie ciała (w szczególności u kobiet) oraz u zdrowych ochotników w wieku starszym zaobserwowano wyższe stężenie leku w osoczu krwi.

Niewydolność nerek.

Nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetyki moksifloksacyny u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek (w tym u pacjentów z kliremsem kreatyniny > 20 ml/min/1,73 m²). W miarę obniżania się funkcji nerek stężenie metabolitu M2 (glukuronidu) wzrasta do wartości 2,5 (u pacjentów z kliremsem kreatyniny < 30 ml/min/1,73 m²).

Zaburzenia funkcji wątroby.

Na podstawie danych z badań farmakokinetyki przeprowadzonych u pacjentów z niewydolnością wątroby (klasy A–C wg klasyfikacji Childa-Pugha) nie można jednoznacznie określić, czy istnieje różnica w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. Zaburzenia funkcji wątroby wiązały się z większym stężeniem M1 w osoczu krwi, podczas gdy stężenie substancji leczniczej wyjściowej było porównywalne ze stężeniem u zdrowych ochotników. Brakuje wystarczającego doświadczenia klinicznego z zastosowaniem moksifloksacyny w leczeniu pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie poniższych zakażeń bakteryjnych wywołanych mikroorganizmami wrażliwymi na moxifloksacynę (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”, „Działania niepożądane”, „Właściwości farmakologiczne”), u pacjentów w wieku od 18 lat.

W poniższych wskazaniach moxifloksacynę należy stosować wyłącznie wtedy, gdy uznaje się za niewskazane stosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane do leczenia takich zakażeń:

• Ostry bakteryjny zatokowy zapalenie zatok.
• Przewlekłe zaostrzenie obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenie oskrzeli.

W poniższych wskazaniach moxifloksacynę należy przepisać wyłącznie wtedy, gdy stosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj zaleca się do wstępnego leczenia poniższych zakażeń, jest niewskazane, lub gdy wskazane leczenie okazało się nieskuteczne:

• Zapalenie płuc nabywane poza szpitalem, z wyjątkiem ciężkiego przebiegu zapalenia płuc nabywanego poza szpitalem.
• Zapalenia narządów miednicy małej o umiarkowanym i średnim nasileniu (w tym infekcyjne zmiany górnych odcinków układu rozrodczego u kobiet, w tym salpingit i endometritis), nie związane z ropniem jajowodowo-jajnikowym lub ropniem narządów miednicy małej.

Moxivar nie jest zalecany do stosowania jako monoterapia w leczeniu zapaleń narządów miednicy małej o umiarkowanym i średnim nasileniu, ale może być stosowany (z wyjątkiem szczepów Neisseria gonorrhoeae opornych na moxifloksacynę) w połączeniu z innymi odpowiednimi środkami przeciwbakteryjnymi (np. cephalosporynami) z powodu wzrostu oporności Neisseria gonorrhoeae na moxifloksacynę (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”, „Właściwości farmakologiczne”).

Moxivar można stosować w celu dokończenia leczenia, w którym wstępna terapia formą dożylną moxifloksacyny była skuteczna i wskazana w następujących przypadkach:

• zapalenie płuc nabywane poza szpitalem;
• powikłane infekcje skóry i tkanek podskórnych.

Moxivar nie jest zalecany do wstępnego leczenia żadnych infekcji skóry i tkanek podskórnych ani w przypadku ciężkiego przebiegu zapalenia płuc nabywanych poza szpitalem.

Należy zwrócić uwagę na oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

• Znana nadwrażliwość na moxifloksacynę lub inne chinolony lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.
• Wiek poniżej 18 lat.
• Ciąża lub okres karmienia piersią (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).
• Choroby ścięgien związane z leczeniem chinolonami w wywiadzie. W trakcie badań przedklinicznych i klinicznych po podaniu moxifloksacyny obserwowano zmiany w elektrofizjologii serca w postaci wydłużenia odcinka QT. Z uwagi na bezpieczeństwo, preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z:
• wrodzonym lub rozpoznanym nabytym wydłużeniem odcinka QT;
• zaburzeniami równowagi elektrolitowej, w szczególności przy niekorygowanej hipokaliemii;
• klinicznie istotną bradykardią;
• klinicznie istotną niewydolnością serca z obniżoną frakcją wyrzutu lewej komory;
• objawowymi zaburzeniami rytmu w wywiadzie.

Nie należy stosować preparatu jednocześnie z innymi lekami, które wydłużają odcinek QT (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Z uwagi na ograniczone dane kliniczne dotyczące stosowania preparatu, jest on również przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby (klasa C wg klasyfikacji Childa–Pugha) oraz u pacjentów z podwyższonym poziomem transaminaz (5-krotnie wyższym od górnej granicy normy).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie można wykluczyć efektu addytywnego moxifloksacyny i innych leków, które mogą wywołać wydłużenie odcinka QT. Wymieniona interakcja może prowadzić do zwiększenia ryzyka wystąpienia arytmii komorowych, w tym tachyarytmii komorowej typu torsade de pointes. Z tego powodu stosowanie moxifloksacyny w połączeniu z którymkolwiek z poniższych leków jest przeciwwskazane (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”):

• leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid);
• leki przeciwpadaczkowe (np. fenotiazyny, pimozyd, sertindol, haloperidol, sulprid);
• trójcykliczne leki przeciwdziałające depresji;
• niektóre środki przeciwbakteryjne (sakwinawir, sparfloksacyna, erytromycyna do wstrzykiwań dożylnych, pentamidyna, leki przeciwmalarialne, w tym halofantryna);
• niektóre leki przeciwhistaminowe (terfenadyna, astemizol, mizolastyna);
• inne (cyzapryd, winckamin IV, beprydyd, difemanil).

Moxifloksacynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom przyjmującym leki, które mogą obniżać poziom potasu (np. diuretyki pętlowe i tiazydowe, klistry i środki przeczyszczające (w wysokich dawkach), kortykosteroidy, amfoterycyna B) lub leki, których działanie związane jest z klinicznie istotną bradykardią.

Między podaniem leków zawierających dwu- lub trójwartościowe kationy (takie jak leki przeciwkwasne zawierające magnez lub glin, didanosyna w tabletach, sukralfat oraz środki zawierające żelazo lub cynk) a moxifloksacyną należy zachować odstęp około 6 godzin.

W przypadku jednoczesnego stosowania węgla aktywowanego i moxifloksacyny doustnie w dawce 400 mg, dostępność systemowa preparatu zmniejsza się o ponad 80% w wyniku hamowania jego wchłaniania. Z tego powodu jednoczesne stosowanie tych dwóch leków nie jest zalecane (z wyjątkiem przypadków przedawkowania, patrz również sekcja „Przedawkowanie”).

Po wielokrotnym stosowaniu moxifloksacyny u zdrowych ochotników zaobserwowano wzrost Cmax derywatyku o około 30% w stanie równowagi bez wpływu na AUC (pole pod krzywą „stężenie–czas”) ani na stężenia minimalne. W związku z tym nie ma potrzeby podejmowania środków ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu derywatyku.

W badaniach z udziałem ochotników i chorych na cukrzycę, jednoczesne stosowanie moxifloksacyny doustnie i glibenklamidu prowadziło do obniżenia stężenia glibenklamidu w szczytowym stężeniu o około 21%. Kombinacja glibenklamidu z moxifloksacyną teoretycznie może prowadzić do nieznacznej, krótkotrwałej hiperglikemii. Jednak zmiany w farmakokinetyce, które zaobserwowano, nie prowadziły do zmian parametrów farmakodynamicznych (poziom glukozy we krwi, poziom insuliny). W związku z tym nie wykazano klinicznie istotnej interakcji między moxifloksacyną a glibenklamidem.

Zmiana wartości międzynarodowego standardu normalizacji (INR)

U pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwkrzepliwe w połączeniu z lekami przeciwbakteryjnymi, w tym z fluorochinolonami, makrolidami, tetracyklinami, kotrimoksazolem i niektórymi cefalosporynami, odnotowano liczne przypadki zwiększenia aktywności przeciwkrzepliwej. Czynnikami ryzyka są choroby zakaźne (i towarzyszący stan zapalny), wiek i ogólny stan pacjenta. Z uwagi na te okoliczności trudno ocenić, czy infekcja czy leczenie powodują odchylenia wartości INR. Jako środek ostrożności możliwe jest częstsze monitorowanie wartości INR. W razie potrzeby należy przeprowadzić odpowiednią korektę dawki doustnego leku przeciwkrzepliwego.

Dla poniższych substancji wykazano brak klinicznie istotnej interakcji z moxifloksacyną: ranitydyna, suplementy wapnia, teofylina, doustne środki antykoncepcyjne, cyklosporyna, itrakonazol, morfina podana dożylne, probenecyd. Badania in vitro enzymów cytochromu P450 u ludzi potwierdziły powyższe. Biorąc pod uwagę te wyniki, metabolizm interakcji poprzez enzymy cytochromu P450 jest mało prawdopodobny.

Wchłanianie moxifloksacyny nie zależy od spożycia pokarmu (w tym produktów mlecznych).

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania moxifloksacyny u pacjentów z ciężkimi reakcjami niepożądanymi w wywiadzie po podaniu leków zawierających chinolony lub fluorochinolony (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Leczenie tych pacjentów moxifloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku alternatywnych metod leczenia i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”).

Korzyści wynikające z leczenia moxifloksacyną, szczególnie w przypadku infekcji łagodnych, należy oceniać z uwzględnieniem informacji zawartych w tej sekcji.

Wydłużenie interwału QTc oraz warunki kliniczne, przy których możliwe jest wydłużenie interwału QTc
Podczas stosowania moxifloksacyny u niektórych pacjentów możliwe jest wydłużenie interwału QT w zapisie EKG.

Analiza wyników EKG uzyskanych w ramach programu badań klinicznych wykazała, że wydłużenie interwału QTc podczas stosowania moxifloksacyny wynosiło 6 ms ± 26 ms (1,4 %) w porównaniu z wartością wyjściową. Ponieważ u kobiet obserwuje się dłuższy interwał QT niż u mężczyzn, mogą one być bardziej wrażliwe na działanie leków wydłużających interwał QT. Pacjenci w starszym wieku mogą również być bardziej podatni na wpływ leku na interwał QT.

Pacjentom przyjmującym moxifloksacynę należy ostrożnie stosować leki, które mogą prowadzić do obniżenia stężenia potasu (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Należy ostrożnie przepisywać moxifloksacynę pacjentom z trwającymi stanami proarytmiogennymi (szczególnie kobietom i osobom starszego wieku), takimi jak ostra ischemia mięśnia sercowego lub wydłużenie interwału QT, ponieważ może to prowadzić do zwiększonego ryzyka wystąpienia arytmii komorowych, w tym tzw. torsade de pointes oraz zatrzymania krążenia (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Stopień wydłużenia interwału QT może wzrastać wraz ze wzrostem stężenia leku. Dlatego nie należy przekraczać zalecanej dawki.

Jeśli podczas leczenia lekiem wystąpią objawy arytmii, należy przerwać leczenie i wykonać EKG.

Zwiększona wrażliwość/reakcje alergiczne

Opisywano przypadki wystąpienia nadwrażliwości i reakcji alergicznych po pierwszym podaniu fluorochinolonów, w tym moxifloksacyny. Reakcje anafilaktyczne mogą przyjmować postać stanu zagrożonego życiem, takiego jak szok anafilaktyczny, nawet po pierwszym podaniu leku. W przypadku wystąpienia ciężkich reakcji nadwrażliwości należy przerwać stosowanie moxifloksacyny i rozpocząć odpowiednią terapię (np. leczenie przeciwszokowe).

Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby

Podczas stosowania moxifloksacyny opisywano przypadki zapalenia wątroby fulminacyjnego, które potencjalnie może prowadzić do niewydolności wątroby (w tym przypadki śmiertelne) (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów zapalenia wątroby fulminacyjnego, takich jak szybko postępująca osłabienie towarzyszone żółtaczką, ciemny kolor moczu, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobowa, pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem przed kontynuacją leczenia.

W przypadku pojawienia się objawów zaburzeń funkcji wątroby należy przeprowadzić badania funkcji wątroby.

Ciężkie reakcje skórne

Podczas stosowania moxifloksacyny (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”) opisywano przypadki ciężkich reakcji skórnych, w tym toksycznego nekrolizy epidermalnej (znanej również jako zespół Lyella), zespołu Stevensa-Johnsona, ostrego ogólnoustrojowego egzantematycznego pustulosis (AGEP) oraz reakcji na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS), które mogą zagrozić życiu lub być śmiertelne. Pacjentów, którym przepisano lek, należy poinformować o objawach i objawach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie monitorować ich stan. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na takie reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie moxifloksacyny i rozważyć leczenie alternatywne. Pacjentom, u których podczas stosowania moxifloksacyny wystąpiły ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza epidermalna, ostry ogólnoustrojowy egzantematyczny pustuloza lub DRESS, nie należy w żadnym wypadku ponownie podawać moxifloksacyny.

Pacjenci podatni na wystąpienie drgawek

Wiadomo, że chinolony mogą powodować drgawki. Należy ostrożnie przepisywać je pacjentom z zaburzeniami ze strony układu nerwowego lub innymi czynnikami ryzyka, które mogą wywoływać drgawki lub obniżać próg drgawkowy. W przypadku wystąpienia drgawek należy przerwać stosowanie moxifloksacyny i podjąć odpowiednie działania.

Długotrwałe, niepełnosprawność powodujące i potencjalnie nieodwracalne ciężkie reakcje niepożądane.

Opisywano rzadkie przypadki długotrwałych (przez miesiące lub lata), powodujących niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalnych ciężkich reakcji niepożądanych, wpływających na różne, czasem kilka układów organizmu (mięśniowo-szkieletowy, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów) u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku pacjenta i istniejących czynników ryzyka. Należy natychmiast przerwać stosowanie moxifloksacyny w przypadku wystąpienia pierwszych objawów jakiejkolwiek ciężkiej reakcji niepożądanej; pacjentom należy zalecić skonsultowanie się z lekarzem.

Neuropatia obwodowa

U pacjentów przyjmujących chinolony lub fluorochinolony odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czucio-ruchowej, prowadzącej do parestezji, hipozestezji, dysestezji lub osłabienia. W przypadku wystąpienia objawów neuropatii, takich jak ból, palenie, mrowienie, zdrętwienie lub osłabienie, pacjenci leczeni tym lekiem powinni poinformować swojego lekarza przed kontynuacją leczenia, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Reakcje ze strony psychicznej

Reakcje ze strony psychicznej mogą rozwijać się nawet po pierwszym podaniu fluorochinolonów, w tym moxifloksacyny. W rzadkich przypadkach depresja lub reakcje psychotyczne prowadziły do myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, takich jak próby samobójcze (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). W przypadku wystąpienia takich reakcji u pacjenta należy przerwać stosowanie moxifloksacyny i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne przepisywanie moxifloksacyny pacjentom z chorobami psychicznymi lub z takimi schorzeniami w wywiadzie.

Biegunka związana ze stosowaniem antybiotyków, w tym zapalenie okrężnicy

Przypadki biegunki związanej ze stosowaniem antybiotyków (AA) oraz zapalenia okrężnicy związane z antybiotykami (AAK), w tym pseudobłoniaste zapalenie okrężnicy i biegunkę związaną z Clostridium difficile, obserwowano w związku ze stosowaniem antybiotyków o szerokim spektrum działania, w tym moxifloksacyny. Stopień nasilenia tych zjawisk może wahać się od biegunki łagodnego stopnia do zapalenia okrężnicy zakończonego śmiercią. Dlatego ważne jest uwzględnienie możliwości takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po stosowaniu moxifloksacyny rozwija się ciężka biegunka. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia AA lub AAK leczenie środkami przeciwbakteryjnymi, w tym moxifloksacyną, należy przerwać i natychmiast podjąć odpowiednie działania terapeutyczne. Ponadto należy podjąć odpowiednie działania mające na celu kontrolę zakażenia w celu zmniejszenia ryzyka jego rozprzestrzeniania się. Pacjentom, u których rozwija się ciężka biegunka, przeciwwskazane są leki hamujące perystaltykę.

Pacjenci z ciężką miastenią

Moxifloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężką miastenią (myasthenia gravis), ponieważ jej objawy mogą się nasilać.

Zapalenie ścięgien i pęknięcia ścięgien

Podczas terapii chinolonami i fluorochinolonami mogą występować zapalenia i pęknięcia ścięgien (szczególnie ścięgna Achillesa), czasem obustronne, które rozwijają się w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia i mogą wystąpić nawet kilka miesięcy po jego zakończeniu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Reakcje niepożądane”). Ryzyko tendinitu i pęknięcia ścięgna zwiększa się u pacjentów w starszym wieku, pacjentów z niewydolnością nerek, pacjentów po przeszczepieniu narządów stałych oraz u chorych otrzymujących leczenie towarzyszące kortykosteroidami. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania z kortykosteroidami.

W przypadku pojawienia się pierwszych objawów tendynity (np. bolesnego obrzęku, stanu zapalnego) należy przerwać stosowanie moxifloksacyny i rozważyć leczenie alternatywne. Dla uszkodzonej(-ych) kończyny(-in) należy rozpocząć odpowiednie leczenie (np. unieruchomienie). W przypadku rozwoju objawów tendynopatii nie należy stosować kortykosteroidów.

Aneurysma aorty i rozwarstwienie ściany aorty, regurgitacja / niewydolność zastawek serca

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty, szczególnie u pacjentów w starszym wieku, oraz na rozwój regurgitacji na zastawkach aortalnej i mitralnej po stosowaniu fluorochinolonów. Opisywano rzadkie przypadki aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym śmiertelne), a także regurgitacji / niewydolności dowolnej z zastawek serca u pacjentów stosujących fluorochinolony (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i rozważeniu innych możliwości terapeutycznych u pacjentów z aneurysmą lub wrodzoną wadą zastawki serca w wywiadzie lub u pacjentów z rozpoznaną aneurysmą aorty i/lub rozwarstwieniem ściany aorty, lub z chorobą zastawek serca, a także w obecności innych czynników ryzyka lub stanów sprzyjających rozwojowi aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty, oraz regurgitacji / niewydolności zastawek serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub naczyniowy zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów) lub również aneurysmy aorty i jej rozwarstwienia (np. zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, lub znany miażdżyca, lub zespół Sjögrena), lub również regurgitacji / niewydolności zastawek serca (np. bakteryjne zapalenie wsierdzia).

Ryzywo rozwoju aneurysmy i rozwarstwienia ściany aorty, a także ich pęknięcia może być zwiększone u pacjentów otrzymujących jednoczesne leczenie kortykosteroidami systemowymi.

W przypadku pojawienia się nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku wystąpienia nagłego duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Pacjentom w starszym wieku, którzy mają zaburzenia ze strony nerek, należy ostrożnie przepisywać moxifloksacynę, jeśli nie są w stanie utrzymać odpowiedniej objętości płynów w organizmie, ponieważ odwodnienie zwiększa ryzyko wystąpienia niewydolności nerek.

Zaburzenia ze strony narządów wzroku

Jeśli występują zaburzenia wzroku lub inne oddziaływanie na narządy wzroku, należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz sekcje „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów”, „Reakcje niepożądane”).

Disglekemia

Tak jak przy stosowaniu wszystkich fluorochinolonów, podczas leczenia moxifloksacyną opisywano przypadki odchyleń od normy stężenia glukozy we krwi, zarówno hipoglikemii, jak i hiperglikemii (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Disglekemia rozwijała się głównie u pacjentów w starszym wieku, chorych na cukrzycę, którzy równocześnie z leczeniem moxifloksacyną przyjmowali doustne środki hipoglikemiczne (np. pochodne sulfonowe) lub insulinę. Opisywano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. Chorym na cukrzycę zaleca się dokładne monitorowanie stężenia glukozy we krwi.

Profilaktyka reakcji fotosensybilizacji

Podczas stosowania chinolonów u pacjentów występują reakcje fotosensybilizacji. Badania wykazały jednak, że moxifloksacyna charakteryzuje się niższym ryzykiem wystąpienia fotosensybilizacji. Mimo to, należy zalecić pacjentom unikanie zarówno promieniowania ultrafioletowego, jak i długotrwałego i/lub intensywnego działania światła słonecznego podczas leczenia moxifloksacyną (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosfodehydrogenazy

Pacjenci z niedostatecznością aktywności glukozo-6-fosfodehydrogenazy, a także pacjenci, u których patologia ta występuje w wywiadzie rodzinnym, są podatni na rozwój reakcji hemolitycznych podczas leczenia chinolonami. Dlatego moxifloksacynę należy stosować z ostrożnością u tej grupy pacjentów.

Pacjenci z zapalnymi chorobami narządów miednicy

Pacjentom z powikłanymi zapalnymi chorobami narządów miednicy (np. związanymi z ropniem jajowodowo-jajnikowym lub ropniem miednicy), u których leczenie dożylne jest uznawane za konieczne, nie zaleca się leczenia tabletkami Moxivar.

Zapalne choroby narządów miednicy mogą być spowodowane przez bakterię Neisseria gonorrhoeae oporną na fluorochinolony. Dlatego w takich przypadkach empiryczne stosowanie moxifloksacyny należy przepisać jednocześnie z innym odpowiednim antybiotykiem (np. cephalosporyną), jeśli nie można całkowicie wykluczyć obecności Neisseria gonorrhoeae opornej na moxifloksacynę.

Jeśli po 3 dniach leczenia nie ma poprawy stanu klinicznego, należy przeanalizować terapię.

Pacjenci z określonymi powikłanymi infekcjami skóry i tkanek podskórnych
Nie ustalono skuteczności klinicznej dożylnej moxifloksacyny w leczeniu ciężkich infekcji związanych z oparzeniami, faszcytem i zakażonymi stopami cukrzycowymi towarzyszącymi osteomyelitowi.

Wpływ na badania biologiczne

Leczenie moxifloksacyną może utrudniać przeprowadzenie analizy mikrobiologicznej w celu wykrycia Mycobacterium spp. z powodu hamowania wzrostu mikroorganizmów, co z kolei może prowadzić do fałszywie negatywnych wyników w próbkach od pacjentów aktualnie przyjmujących moxifloksacynę.

Pacjenci z infekcjami spowodowanymi przez metycylinoodpornego Staphylococcus aureus (MRSA)

Moxifloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji spowodowanych przez metycylinoodpornego Staphylococcus aureus (MRSA). W przypadku podejrzenia lub potwierdzonej infekcji spowodowanej przez MRSA należy rozpocząć leczenie odpowiednim środkiem przeciwbakteryjnym (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Dzieci

Moxifloksacyna powoduje uszkodzenia chrząstki u młodych zwierząt (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”), dlatego jej stosowanie u dzieci (do 18 roku życia) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Informacja o substancjach pomocniczych

Pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi problemami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktozy Lapp lub malabsorpcją glukozy i galaktozy nie należy przyjmować tego leku.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w jednej tabletce powlekanej, czyli praktycznie nie zawiera sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Bezpieczeństwo stosowania moxifloksacyny w czasie ciąży nie zostało ustalone. Wyniki badań na zwierzętach wskazują na toksyczność rozrodczą (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Potencjalne ryzyko dla człowieka nie zostało ustalone.

Ze względu na ryzyko uszkodzenia przez fluorochinolony stawów obciążeniowych u młodych zwierząt (na podstawie danych eksperymentalnych) oraz odwracalnych uszkodzeń stawów opisanych u dzieci, które otrzymywały leczenie niektórymi fluorochinolonami, moxifloksacyny nie można przepisywać kobietom w ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią.

Moxifloksacyna, tak jak inne chinolony, może powodować uszkodzenia chrząstki stawów u młodych zwierząt. Wyniki badań przedklinicznych wskazują, że niewielka ilość moxifloksacyny może przenikać do mleka matki. Brak danych dotyczących stosowania leku u kobiet karmiących piersią. Z tego powodu w okresie karmienia piersią stosowanie moxifloksacyny jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Plodność

Badania na zwierzętach nie wykazały wpływu na płodność (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań wpływu moxifloksacyny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Jednak fluorochinolony, w tym moxifloksacyna, mogą prowadzić do pogorszenia zdolności prowadzenia pojazdów lub pracy z mechanizmami z powodu wystąpienia reakcji ze strony ośrodkowego układu nerwowego (np. zawroty głowy, nagła tymczasowa utrata wzroku, patrz sekcja „Reakcje niepożądane”), lub nagłej krótkotrwałej utraty przytomności (zawroty, patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Pacjentom należy zalecić obserwację własnej reakcji na moxifloksacynę przed prowadzeniem pojazdów lub pracą z mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie (dorośli)

Zaleca się stosowanie 1 tabletki (400 mg) moxifloksacyny dziennie.

Upośledzenie funkcji nerek/wątroby

U pacjentów z umiarkowanym i ciężkim upośledzeniem czynności nerek oraz u pacjentów poddawanych ciągłemu hemodializowaniu i długotrwałemu ambulatoryjnemu dializowaniu otrzewnowemu nie jest wymagana korekta dawki (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Nie ma wiarygodnych danych dotyczących pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Pacjenci w podeszłym wieku/pacjenci z niską masą ciała.

Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku/pacjentów z niską masą ciała.

Sposób stosowania

Tabletki należy przyjmować nie żując, popijając dużą ilością wody. Preparat można przyjmować niezależnie od posiłku.

Czas trwania terapii.

Czas trwania terapii Moxivar zależy od typu infekcji i wynosi:

• zaostrzenie przewlekłej choroby płuc, w tym zapalenie oskrzeli – 5–10 dni;
• zapalenie płuc pozaszpitalne – 10 dni;
• ostry bakteryjny zatkan – 7 dni;
• umiarkowane i ciężkie zapalenia narządów miednicy – 14 dni.

Według danych z badań klinicznych czas leczenia tabletkami Moxivar wynosił do 14 dni.

Terapia stopniowa (dożylno-peroralna).

Podczas badań klinicznych terapii stopniowej większość pacjentów przechodziła z drogi dożylnej na doustną podawanie moxifloksacyny w ciągu 4 dni (zapalenie płuc pozaszpitalne) lub 6 dni (skomplikowane infekcje skóry i tkanek podskórnych). Zalecana ogólna długość terapii stopniowej (dożylno-peroralnej) wynosi 7–14 dni w przypadku zapalenia płuc pozaszpitalnego oraz 7–21 dni w przypadku skomplikowanych infekcji skóry i tkanek podskórnych. Nie zaleca się przekraczania zalecanej dawki (400 mg 1 raz dziennie) ani przedłużania czasu leczenia dla każdego wskazania.

Dzieci.

Moxifloksacyna jest przeciwwskazana u dzieci (do 18. roku życia). Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania moxifloksacyny u dzieci nie zostały ustalone (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

W przypadku przypadkowego przedawkowania nie zaleca się żadnych specyficznych działań. W przypadku przedawkowania należy kierować się obrazem klinicznym, stosować leczenie objawowe wspierające oraz monitorowanie EKG ze względu na możliwość wydłużenia się odcinka QT. Jednoczesne podanie węgla aktywowanego z dawką moxifloksacyny 400 mg doustnie powoduje zmniejszenie dostępności systemowej leku o ponad 80%.

W przypadku przedawkowania w wyniku doustnego przyjęcia leku, wczesne zastosowanie węgla aktywowanego może być skuteczne w zapobieganiu zwiększeniu działania systemowego moxifloksacyny.

Niepożądane działania.

Poniższe niepożądane działania obserwowano podczas badań klinicznych po podaniu moksifloksacyny w dawce 400 mg na dobę (wyłącznie w terapii dożylnej, terapii stopniowej [dożylnej/peroralnej] oraz terapii peroralnej) oraz w okresie posporejestracyjnym. Niepożądane działania sklasyfikowano według częstości występowania. Wszystkie niepożądane działania wymienione w kolumnie „częste” obserwowano z częstością mniejszą niż 3%, z wyjątkiem nudności i biegunki.

W każdej grupie działania niepożądane wymieniono w kolejności zmniejszającej się częstości występowania. Częstość określono następująco: częste (≥ 1/100, < 1/10), rzadkie (≥ 1/1000, < 1/100), pojedyncze przypadki (≥ 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadkie (< 1/10000).

* Zgłaszano rzadkie przypadki długotrwałych (przez miesiące lub lata), niepełnosprawności powodujących i potencjalnie nieodwracalnych ciężkich działań niepożądanych, wpływających na różne, czasem kilka układów organizmu i narządów zmysłów (w tym takie reakcje jak zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgien, artralgia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatia związana z parestezjami i neuralgią, zmęczenie, objawy psychiczne (w tym zaburzenia snu, lęk, ataki paniki, depresja i myśli samobójcze), zaburzenia pamięci i koncentracji oraz zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu), u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

** Zgłaszano rzadkie przypadki tętniaka aorty i rozwarstwienia ściany aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym śmiertelne), a także regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca u pacjentów stosujących fluorochinolony (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

W rzadkich przypadkach po leczeniu innymi fluorochinolonami odnotowano działania niepożądane, które mogą również występować przy stosowaniu moxifloksacyny: podwyższone ciśnienie śródczaszkowe (w tym samoistną nadciśnienie śródczaszkowe), hipertriglicerydiemię, hiperkalcemię, anemię hemolityczną.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po dopuszczeniu leku do obrotu jest ważne. Umożliwia ono ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Osoby pracujące w systemie opieki zdrowotnej powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Opakowanie. Po 5 tabletek w blistrze, 1 lub 2 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Aurobindo Pharma Limited – Unit VII, Indie.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Specjalna Strefa Ekonomiczna, TSIIC, działka nr S1, Sy. nr 411/P, 425/P, 434/P, 435/P oraz 458/P, Green Industrial Park, Polapalli Village, Jedcherla Mandal, Mahabubnagar District, stan Telangana, 509302, Indie.