Moxin

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ Å zycia leczniczego leku MOKSIN (MOXIN)

SkÅ ad:

substancja czynna: moxifloxacin;

250 ml roztworu zawiera odpowiadajÄ cÄ 400 mg moxifloksacyny hydrochloran moxifloksacyny;

substancje pomocnicze: manitol, edynina sodowa EDTA, kwas solny, sodu wodorotlenek, woda do wstrzykiwań.

PostaÄ leku. Roztwór do wstrzykiwaÅ„ doÅ zylnych.

GÅÅ wne wÅ asnoÅ i fizyczno-chemiczne: przejrzysty roztwór o barwie od bladoÅ zółtej do zielonkawoÅ zółtej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Kod ATC J01M A14.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Moksypfloksacyna hamuje bakteryjne topoizomerazy typu II (DNA-zyrazę oraz topoizomerazę IV), które są niezbędne do replikacji, transkrypcji oraz naprawy bakteryjnego DNA.

Farmakokinetyka/farmakodynamika

Sposobność fluorochinolonów do niszczenia bakterii zależy bezpośrednio od ich stężenia. Badania farmakodynamiczne fluorochinolonów prowadzone na zwierzęcych modelach chorób zapalno-zakaźnych oraz u ludzi wskazują, że głównym czynnikiem decydującym o skuteczności jest stosunek pola pod krzywą farmakokinetyczną (AUC24) do minimalnego stężenia hamującego (MIC).

Mechanizm oporności

Oporność na fluorochinolony może powstawać w wyniku mutacji DNA-zyrazy oraz topoizomerazy IV. Inne mechanizmy obejmują nadmierną ekspresję pomp eflluksyjnych, niewnikalność oraz pośrednictwo białek chroniących DNA-zyrazę. Można oczekiwać krzyżowej oporności między moksypfloksacyną a innymi fluorochinolonami.

Mechanizmy oporności charakterystyczne dla środków przeciwbakteryjnych należących do innych klas nie wpływają na skuteczność przeciwbakteryjną moksypfloksacyny.

Wartości progowe

Kliniczne MIC oraz progowe wartości testu dyfuzyjnego na podłożu zgodnie z EUCAST (Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki) (01.01.2012):

*Niepowiązane z gatunkami wartości progowe zostały określone głównie na podstawie związku danych farmakokinetycznych i farmakodynamicznych i nie zależą od wartości MIC dla poszczególnych gatunków. Dane te są stosowane dla gatunków, dla których nie określono indywidualnych wartości progowych, i nie dotyczą gatunków, dla których kryteria interpretacyjne podlegają określeniu.

Wrażliwość mikrobiologiczna

Szerokość nabytej oporności wyizolowanych gatunków może się różnić w zależności od regionu i czasu, dlatego wymagana jest lokalna informacja na temat oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistami, gdy lokalna częstość występowania oporności osiągnie poziom, przy którym korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, jest wątpliwa.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i biodostępność

Po jednorazowej infuzji leku w dawce 400 mg przez 1 godzinę maksymalne stężenie osiągane jest na końcu infuzji i wynosi około 4,1 mg/l, co jest o około 26 % wyższe niż ten parametr po doustnym podaniu leku (3,1 mg/l). Wartość AUC wynosi około 39 mg*godz/l po wstrzyknięciu dożylnym, co jedynie nieznacznie przekracza ten parametr po doustnym podaniu leku (35 mg*godz/l); absolutna biodostępność wynosi około 91 %. Po wstrzyknięciu dożylnym moksifloksacyny nie ma potrzeby dostosowywania dawek w zależności od wieku lub płci pacjentów. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie 50–200 mg dla jednorazowej dawki doustnej, do 600 mg dla jednorazowej dawki dożylnej i do 600 mg przy stosowaniu 1 raz na dobę przez 10 dni.

Rozkład

Moksifloksacyna szybko rozkłada się w przestrzeni pozajelitowej. Objętość rozkładu w stanie stacjonarnym (Vss) wynosi około 2 l/kg. Wyniki badań in vitro i ex vivo wskazują, że wiązanie z białkami osocza wynosi około 40–42 % niezależnie od stężenia leku. Moksifloksacyna wiąże się głównie z albuminą osocza.

Maksymalne stężenia 5,4 mg/kg i 20,7 mg/l (średnie wartości geometryczne) obserwowano odpowiednio w błonie śluzowej oskrzeli i w płynie wyściółki nabłonkowej po 2,2 godziny po przyjęciu dawki doustnej. Odpowiednie maksymalne stężenie w makrofagach pęcherzykowych wynosiło 56,7 mg/kg. Stężenie 1,75 mg/l w płynie pęcherzyków skórnych odnotowano po 10 godzinach po wstrzyknięciu dożylnym. Profil „stężenie wolne – czas” dla płynu międzykomórkowego jest analogiczny do profilu dla osocza krwi, osiągając maksymalne wolne stężenie 1,0 mg/l (średnia wartość geometryczna) po około 1,8 godziny po wstrzyknięciu dożylnym leku.

Metabolizm

Moksifloksacyna podlega biotransformacji II fazy i wydalana jest z organizmu przez nerki (około 40 %), a także z kałem/żółcią (około 60 %) zarówno w postaci niezmienionej, jak i w postaci związków siarczanowych (M1) i glukuronidów (M2). M1 i M2 są metabolitami istotnymi wyłącznie dla człowieka, oba są mikrobiologicznie nieaktywne.

W badaniach in vitro i klinicznych faz I nie zaobserwowano metabolicznej interakcji farmakokinetycznej z innymi lekami zaangażowanymi w biotransformację fazy I, w tym z enzymami układu cytochromu P450. Nie stwierdzono oznak metabolizmu oksydacyjnego.

Wykrzepianie

Okres półtrwania moksifloksacyny w osoczu krwi wynosi około 12 godzin. Średni ustalony całkowity klirens po podaniu 400 mg wynosi od 179 do 246 ml/min. Po wstrzyknięciu dożylnym w dawce 400 mg wydalanie leku w niezmienionej postaci z moczem wynosiło około 22 %, z kałem – 26 %. Całkowite wydalanie dawki (niezmienionego leku i metabolitów) wynosiło około 98 % po wstrzyknięciu dożylnym leku. Klirens nerkowy wynosi około 24–53 ml/min i wskazuje na częściową resorpcję kanalikową leku przez nerki. Jednoczesne podawanie ranitydyny i probenecydu z moksifloksacyną nie zmienia klirensu nerkowego leku pierwotnego.

Niewydolność nerek

Nie zaobserwowano istotnych zmian farmakokinetyki moksifloksacyny u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek (w tym pacjentów z klirensami kreatyniny > 20 ml/min/1,73 m²). Wraz ze spadkiem funkcji nerek stężenie metabolitu M2 (glukuronidu) wzrasta o prawie 2,5 raza (przy klirensie kreatyniny < 30 ml/min/1,73 m²).

Zaburzenia funkcji wątroby

Dane z badań farmakokinetyki przeprowadzonych u pacjentów z niewydolnością wątroby (klasy A, B wg klasyfikacji Childa-Pugh) nie pozwalają jednoznacznie określić, czy istnieją różnice w parametrach u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby w porównaniu z zdrowymi ochotnikami. Zaburzenia funkcji wątroby wiązały się z większym narażeniem na M1 w osoczu krwi, podczas gdy ekspozycja na substancję czynną była analogiczna jak u zdrowych ochotników. Brakuje wystarczającego doświadczenia klinicznego w zastosowaniu moksifloksacyny u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

W tradycyjnych badaniach z zastosowaniem powtarzanych dawek moksifloksacyny stwierdzono toksyczność hematologiczną i hepatotoksyczność u zwierząt. Obserwowano toksyczny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Te efekty obserwowano po podaniu wysokich dawek moksifloksacyny lub po długotrwałym stosowaniu.

Wysokie doustne dawki u zwierząt (≥ 60 mg/kg), przy których stężenie w osoczu krwi wynosiło ≥ 20 mg/l, powodowały zmiany parametrów elektroretinogramu, a w pojedynczych przypadkach – zanik siatkówki.

Po wstrzyknięciu dożylnym ogólnoustrojowa toksyczność była najbardziej wyrażona po podaniu moksifloksacyny w formie wstrzyknięć bolusowych (45 mg/kg) i nie występowała po podaniu moksifloksacyny (40 mg/kg) w formie powolnych infuzji trwających 50 minut.

Po wstrzyknięciu wewnątrzarteryjnym obserwowano zmiany zapalne z rozprzestrzenieniem się na otaczające tętnicę miękkie tkanki, co wskazuje na konieczność unikania wstrzykiwania moksifloksacyny w sposób wewnątrzarteryjny.

Moksifloksacyna okazała się genotoksyczna w testach in vitro z wykorzystaniem bakterii lub komórek ssaków. W badaniach in vivo nie zaobserwowano genotoksyczności, mimo stosowania bardzo wysokich dawek moksifloksacyny. Moksifloksacyna nie wykazała działania kancerogennego w badaniach kancerogenezy u zwierząt.

W warunkach in vitro moksifloksacyna w wysokich stężeniach wpływała na parametry elektrofizjologiczne działania serca, co mogło prowadzić do wydłużenia odcinka QT.

Po dożylnej aplikacji moksifloksacyny zwierzętom w dawce 30 mg/kg w formie infuzji trwających 15, 30 lub 60 minut obserwowano zależność stopnia wydłużenia odcinka QT od szybkości infuzji: im krótszy czas infuzji, tym bardziej wyrażone wydłużenie odcinka QT. Nie obserwowano wydłużenia odcinka QT po podaniu dawki 30 mg/kg w formie infuzji trwającej 60 minut.

W badaniach wpływu moksifloksacyny na funkcję rozrodczą u zwierząt wykazano, że moksifloksacyna przenika przez łożysko. Badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego moksifloksacyny ani pogorszenia płodności po jej podaniu. U zwierząt obserwowano niewielki wzrost częstości występowania wad rozwojowych kręgosłupa i żeber, ale wyłącznie przy zastosowaniu dawki (20 mg/kg dożylnej), która była związana z silnym wpływem toksycznym na organizm matki. Obserwowano zwiększenie liczby przypadków przerwania ciąży u zwierząt przy terapeutycznym stężeniu w osoczu krwi przewidywanym przy zastosowaniu u ludzi.

Wiadomo, że chinolony, w tym moksifloksacyna, powodują uszkodzenia chrząstek dużych stawów diartrodialnych u zwierząt w okresie dojrzewania.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Pneumonia pozaszpitalna.

Skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich.

Moxin należy stosować wyłącznie wtedy, gdy zastosowanie innych antybiotyków zwykle zalecanych jako leczenie pierwotne tych infekcji jest niewskazane.

Należy zwrócić uwagę na oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na moksifloksacynę, inne antybiotyki z grupy chinolonów lub którykolwiek z substancji pomocniczych;
• okres ciąży lub karmienia piersią (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”);
• wiek dziecięcy (do 18. roku życia);
• choroby ścięgien lub patologie ścięgien w wywiadzie, związane z wcześniejszym stosowaniem chinolonów.

Podczas badań przedklinicznych i klinicznych po podaniu moksifloksacyny obserwowano zmiany parametrów elektrofizjologicznych czynności serca, objawiające się wydłużeniem odcinka QT. Z tego powodu moksifloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z:

• wrodzonym lub nabytym wydłużeniem odcinka QT;
• zaburzeniami równowagi elektrolitów, szczególnie w przypadku niekorygowanej hipokaliemii;
• klinicznie istotną bradykardią;
• klinicznie istotną niewydolnością serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutu lewej komory;
• objawowymi zaburzeniami rytmu w wywiadzie.

Nie można stosować moksifloksacyny jednocześnie z lekami, które wydłużają odcinek QT (patrz również sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Z powodu niewystarczającego doświadczenia klinicznego moksifloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby (klasa C wg klasyfikacji Childa-Pugha) oraz z podwyższeniem poziomu transaminaz pięciokrotnie lub więcej.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Współdziałanie z lekami

Nie można wykluczyć efektu addytywnego moksifloksacyny i innych leków, które mogą wywołać wydłużenie odcinka QTc. Ten efekt może prowadzić do rozwoju arytmii komorowych, w tym komorowej tachyarytmii typu torsade de pointes. Z tego powodu stosowanie moksifloksacyny w połączeniu z którymkolwiek z poniższych leków jest przeciwwskazane (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”):

• leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid);
• leki przeciwpsychotyczne (np. fenytozyny, pimozyd, sertindol, haloperidol, sultopryd);
• trójcykliczne leki przeciwdepresyjne;
• niektóre środki przeciwbakteryjne (sakwinawir, sparfloksacyna, erytromycyna IV, pentamidyna, leki przeciwmalariaowe, w szczególności galofantryna);
• niektóre leki przeciwhistaminowe (terfenadyna, astemizol, mizolastyna);
• inne leki (cyzapryda, winkamin IV, beprydyl, difemanil).

Moksifloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki, które mogą obniżać poziom potasu (np. diuretyki pętlowe i tiazydowe, środki przeczyszczające i klistry (w wysokich dawkach), kortykosteroidy, amfoterycyna B) lub leki związane z klinicznie istotną bradykardią.

Po wielokrotnym stosowaniu moksifloksacyny u zdrowych ochotników zaobserwowano wzrost Cmax doustnej digoksyny o około 30%, bez wpływu na AUC lub kształt krzywej stężenie-czas.

W badaniach z udziałem ochotników i pacjentów z cukrzycą, jednoczesne doustne stosowanie moksifloksacyny i glibenklamidu prowadziło do obniżenia maksymalnej stężenia glibenklamidu we krwi o około 21%. Połączenie glibenklamidu z moksifloksacyną teoretycznie może sprowokować rozwój nieznacznej, krótkotrwałej hiperglikemii. Jednakże zaobserwowane zmiany farmakokinetyki glibenklamidu nie wywołały zmian parametrów farmakodynamiki (stężenie glukozy we krwi, stężenie insuliny). Zatem nie ma klinicznie istotnej interakcji między moksifloksacyną a glibenklamidem.

Zmiana wartości międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR).

Zgłaszano wiele przypadków zwiększonej aktywności doustnych leków przeciwkrzepliwych u pacjentów przyjmujących środki przeciwbakteryjne, szczególnie fluorochinolony, makrolidy, tetrazykliny, kotrimoksazol oraz niektóre cefalosporyny. Czynnikami ryzyka są infekcje, stan zapalny, wiek i ogólny stan pacjenta. W związku z tym trudno ustalić, czy zmiany INR są spowodowane infekcją czy leczeniem. Jako środek ostrożności można częściej kontrolować wartość INR. W razie potrzeby należy przeprowadzić odpowiednią korektę dawki leku przeciwkrzepliwego.

W badaniach klinicznych wykazano brak klinicznie istotnej interakcji moksifloksacyny z następującymi substancjami: ranitydyną, probenecydem, doustnymi doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, preparatami wapnia, morfiną podawaną dożylowo, teofiliną, cyklosporyną lub itrakonazolem.

Badania in vitro z wykorzystaniem enzymów cytochromu P450 człowieka potwierdziły te wyniki. W związku z tym metaboliczna interakcja poprzez enzymy cytochromu P450 jest mało prawdopodobna.

Współdziałanie z pożywieniem

Moksifloksacyna nie wykazuje klinicznie istotnej interakcji z pożywieniem, w tym produktami mlecznymi.

Specjalne środki ostrożności.

Jeden fiolka leku przeznaczona jest wyłącznie do jednorazowego użycia. Nieużyty roztwór należy zutylizować.

Ustalono, że następujące roztwory są kompatybilne z roztworem do wlewu moksifloksacyny 400 mg: woda do wstrzykiwań; roztwór chlorku sodu 0,9 %; roztwór chlorku sodu 1-molarny; roztwór glukozy 5 %, 10 %, 40 %; roztwór ksylitu 20 %; roztwór Ringera; złożone roztwory mleczanu sodu (roztwór Hartmana, roztwór Ringera z mleczanem).

Roztworu do wlewu moksifloksacyny nie należy podawać jednocześnie z innymi lekami.

Nie należy stosować leku w obecności widocznych zanieczyszczeń stałych lub w przypadku zmętnienia roztworu.

Podczas przechowywania w chłodnym miejscu może dojść do wytrącenia osadu, który rozpuszcza się w temperaturze pokojowej. Dlatego nie zaleca się przechowywania roztworu do wlewu w temperaturze poniżej 15°C.

Szczególne zagadnienia dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania moxifloksacyny u pacjentów z ciężkimi reakcjami niepożądanymi w wywiadzie po zastosowaniu leków zawierających chinolony lub fluorochinolony (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Leczenie takich pacjentów moxifloksacyną należy rozpoczynać tylko wtedy, gdy nie ma dostępnej terapii alternatywnej, oraz po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz także sekcja „Przeciwwskazania”).

Korzyści wynikające z leczenia moxifloksacyną, szczególnie w przypadku infekcji o łagodnym przebiegu, należy oceniać z uwzględnieniem informacji zawartych w tej sekcji.

<u wydłużenie odstępu QT i warunki kliniczne, w których możliwe jest wydłużenie odstępu QT

Terapię moksyflokasycyną należy przerwać w przypadku wystąpienia objawów, które mogą być związane z zaburzeniami rytmu serca, niezależnie od tego, czy potwierdza to badanie EKG.

Moksyflokasycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami sprzyjającymi rozwojowi arytmii (np. ostrym niedokrwieniem mięśnia sercowego), ponieważ tacy pacjenci są narażeni na większe ryzyko wystąpienia arytmii komorowej (w tym tachyarytmii komorowej typu torsade de pointes) i zatrzymania serca (patrz także sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami oraz inne formy interakcji”). Należy zachować ostrożność przy stosowaniu moksyflokasycyny u pacjentów przyjmujących leki, które mogą obniżać poziom potasu (patrz także sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami oraz inne formy interakcji”).

Należy ostrożnie przepisywać moksyflokasycynę pacjentom, którzy otrzymują leki związane z klinicznie istotną bradykardią (patrz także sekcja „Przeciwwskazania”).

U kobiet i pacjentów w podeszłym wieku może występować większa wrażliwość na działanie leków wydłużających interwał QTc, takich jak moksyflokasycyna, dlatego tacy pacjenci wymagają szczególnej uwagi.

Zwiększona wrażliwość/reakcje alergiczne

Zgłaszano przypadki nadwrażliwości i reakcji alergicznych po pierwszym zastosowaniu fluorochinolonów, w tym moksyflokasycyny. Reakcje anafilaktyczne mogą przybrać postać zagrożenia życia w postaci wstrząsu nawet po pierwszym podaniu leku. W przypadku wystąpienia ciężkich objawów nadwrażliwości należy przerwać stosowanie moksyflokasycyny i rozpocząć odpowiednie leczenie (np. terapię wstrząsu).

Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby

Podczas stosowania moksyflokasycyny zgłaszano przypadki fulminantnego zapalenia wątroby, które może prowadzić do niewydolności wątroby (w tym przypadków śmiertelnych) (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów fulminantnego zapalenia wątroby, takich jak szybko postępująca osłabienie towarzyszone żółtaczką, ciemnym moczem, skłonnością do krwawień lub encefalopatią wątrobą, pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem przed kontynuacją leczenia.

W przypadku wystąpienia oznak zaburzeń funkcji wątroby należy przeprowadzić badania funkcji wątroby.

Ciężkie reakcje skórne

Podczas stosowania moksyflokasycyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”) zgłaszano przypadki ciężkich reakcji skórnych, w tym toksycznego nekrodermy epidermalnego (TEN), znanego również jako zespół Lyella, zespołu Stevensa-Johnsona (SJS), ostrą ogólnoustrojową pustulozę egzantematyczną (AGEP) oraz wywołaną lekami eozynofilię z objawami systemowymi (DRESS), które mogły zagrozić życiu lub mieć charakter śmiertelny. Pacjentów należy poinformować o objawach i oznakach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie obserwować. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na takie reakcje, moksyflokasycynę należy natychmiast odstawić i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli podczas terapii moksyflokasycyną u pacjenta rozwinęły się ciężkie reakcje skórne, takie jak SJS, TEN, AGEP lub DRESS, leczenie moksyflokasycyną nie powinno być nigdy wznowione.

Pacjenci narażeni na napady padaczkowe

Wiadomo, że chinolony mogą powodować napady padaczkowe. Należy ostrożnie przepisywać je pacjentom z zaburzeniami neurologicznymi lub innymi czynnikami ryzyka, które mogą wywoływać napady lub obniżać próg padaczkowy. W przypadku wystąpienia napadów należy przerwać stosowanie moksyflokasycyny i podjąć odpowiednie działania.

Przedłużające się, niepełnosprawniejące i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane

Zgłaszano rzadkie przypadki przedłużających się (przez miesiące lub lata), niepełnosprawniejących i potencjalnie nieodwracalnych poważnych działań niepożądanych, wpływających na różne, czasem kilka układów organizmu (mięśniowo-szkieletowy, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów) u pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku pacjenta i istniejących czynników ryzyka. Stosowanie moksyflokasycyny należy natychmiast przerwać w przypadku wystąpienia pierwszych objawów jakiegokolwiek poważnego działania niepożądanego, a pacjentom należy zalecić skonsultowanie się z lekarzem.

Neuropatia obwodowa

U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czucio-ruchowej, prowadzącej do parestezji, hipozestezji, dysestezji lub osłabienia. Pacjentom przyjmującym moksyflokasycynę zaleca się powiadamianie lekarza o wystąpieniu takich objawów neuropatii, jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, zanim kontynuować leczenie, w celu zapobiegania rozwojowi potencjalnie nieodwracalnych stanów (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Reakcje psychiczne

Reakcje psychiczne mogą wystąpić nawet po pierwszym zastosowaniu fluorochinolonów, w tym moksyflokasycyny. W rzadkich przypadkach depresja lub reakcje psychiczne postępowały do rozwoju myśli samobójczych i zachowań autoagresywnych, takich jak próby samobójstwa (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Jeśli u pacjenta rozwiną się takie reakcje, leczenie moksyflokasycyną należy przerwać i podjąć odpowiednie działania. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu moksyflokasycyny pacjentom z historią chorób psychicznych lub z obecnymi chorobami psychicznymi.

Diareę związaną z antybiotykoterapią, w tym zapalenie okrężnicy

Przypadki diarei związanej z antybiotykoterapią (AAD) i zapalenia okrężnicy związanej z antybiotykoterapią (AAC), w tym zapalenia błonowatego i diarei związanej z Clostridium difficile, obserwowano w związku z zastosowaniem antybiotyków o szerokim spektrum działania, w tym moksyflokasycyny. Stopień nasilenia tych zjawisk może wahać się od lekkiej diarei do zapalenia okrężnicy zakończonego śmiercią. Dlatego ważne jest, aby brać pod uwagę możliwość takiej diagnozy u pacjentów, u których podczas lub po zastosowaniu moksyflokasycyny rozwija się ciężka diareja. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia AAD lub AAC leczenie za pomocą środków przeciwbakteryjnych, w tym moksyflokasycyny, należy przerwać i natychmiast rozpocząć odpowiednie działania terapeutyczne. Ponadto należy podjąć odpowiednie działania mające na celu kontrolę infekcji w celu zmniejszenia ryzyka jej rozprzestrzeniania. Pacjentom, u których rozwija się ciężka diareja, przeciwwskazane są leki hamujące perystaltykę.

Pacjenci z ciężką miastenią

Moksyflokasycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężką miastenią (myasthenia gravis), ponieważ objawy mogą się nasilać.

Zapalenie ścięgien i pęknięcie ścięgna

Podczas terapii chinolonami i fluorochinolonami mogą występować zapalenia i pęknięcia ścięgien (szczególnie ścięgna Achillesa, ale nie tylko), czasem obustronne, które mogą się rozwijać nawet w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia i mogą trwać nawet przez kilka miesięcy po jego zakończeniu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Działania niepożądane”). Ryzyko tendinitu i pęknięcia ścięgna wzrasta u pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów z niewydolnością nerek, pacjentów po przeszczepach narządów stałych oraz u pacjentów otrzymujących leczenie towarzyszące kortykosteroidami. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania z kortykosteroidami.

W przypadku wystąpienia pierwszych objawów tendinitu (np. bolesnego obrzęku lub zapalenia) stosowanie moksyflokasycyny należy przerwać i rozważyć terapię alternatywną. W przypadku uszkodzonej(-ych) kończyny(-ów) należy rozpocząć odpowiednie leczenie (np. unieruchomienie). W przypadku rozwoju objawów tendinopatii nie należy stosować kortykosteroidów.

Aneurysma aorty i rozwarstwienie ściany aorty, regurgitacja/niewydolność zastawek serca

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, oraz rozwoju regurgitacji na zastawkach aortalnej i mitralnej po zastosowaniu fluorochinolonów. Zgłaszano rzadkie przypadki aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym śmiertelne), a także regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i rozważeniu innych możliwości terapeutycznych u pacjentów z wywiadem aneurysmy lub wrodzonej wady zastawki serca lub u pacjentów z rozpoznaną aneurysmą aorty i/lub rozwarstwieniem ściany aorty lub chorobą zastawek serca, a także w obecności innych czynników ryzyka lub stanów sprzyjających rozwojowi aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty oraz regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów) lub również aneurysmy aorty i jej rozwarstwienia (np. zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak wielogrzbieciowy, znany miażdżyca lub zespół Sjögrena), lub również regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. zakaźne zapalenie wsierdzia).

Ryzyko rozwoju aneurysmy i rozwarstwienia ściany aorty, a także ich pęknięcia może być zwiększone u pacjentów otrzymujących jednoczesną terapię kortykosteroidami.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, bólu w klatce piersiowej lub plecach, pacjentom należy zalecić natychmiastowe skierowanie się do lekarza do oddziału ratunkowego.

Pacjentom należy zalecić natychmiastowe skierowanie się do lekarza w przypadku wystąpienia ostrej duszności, nowego napadu przyspieszonego rytmu serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Pacjentom w podeszłym wieku z zaburzeniami funkcji nerek należy ostrożnie przepisywać moksyflokasycynę, jeśli nie są w stanie utrzymać odpowiedniej objętości płynów w organizmie, ponieważ odwodnienie zwiększa ryzyko wystąpienia niewydolności nerek.

Zaburzenia narządów wzroku

W przypadku pogorszenia się wzroku lub jakiegokolwiek wpływu na narządy wzroku należy natychmiast skonsultować się z lekarzem okulistą (patrz sekcje „Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn”, „Działania niepożądane”).

Disglekemia

Tak jak w przypadku stosowania wszystkich fluorochinolonów, podczas leczenia moksyflokasycyną zgłaszano przypadki odchyleń od normy stężenia glukozy we krwi, zarówno w postaci hipoglikemii, jak i hiperglikemii (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Disglekemia rozwijała się głównie u pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów z cukrzycą, którzy równocześnie z leczeniem moksyflokasycyną przyjmowali doustne środki hipoglikemiczne (np. pochodne sulfonilomocznika) lub insulinę. Zgłaszano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. Pacjentom z cukrzycą zaleca się dokładne monitorowanie stężenia glukozy we krwi.

Profilaktyka reakcji fotosensybilizacji

Podczas stosowania chinolonów u pacjentów odnotowano reakcje fotosensybilizacji. Jednak badania wskazują, że ryzyko wywołania reakcji fotosensybilizacji podczas stosowania moksyflokasycyny jest niskie. Pacjentom należy unikać długotrwałego i/lub intensywnego oddziaływania promieniowania słonecznego lub promieniowania ultrafioletowego w czasie leczenia moksyflokasycyną (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosforanodehydrogenazy

Pacjenci z niedoborem aktywności glukozo-6-fosforanodehydrogenazy, a także pacjenci, u których ta patologia występuje w wywiadzie rodzinnym, są narażeni na rozwój reakcji hemolitycznych podczas leczenia chinolonami. Dlatego moksyflokasycynę należy stosować z ostrożnością u tej grupy pacjentów.

Zapalenie tkanek w okolicy tętniczej

Moksyflokasycyna, roztwór do wlewu dożylnej, przeznaczony jest wyłącznie do wstrzykiwania dożylnego. Należy unikać wstrzykiwania do tętnicy, ponieważ w badaniach przedklinicznych przy takiej metodzie podania obserwowano zapalenie tkanek w okolicy tętniczej.

Pacjenci z określonymi złożonymi infekcjami skóry i tkanek podskórnych

Skuteczność kliniczna stosowania moksyflokasycyny w leczeniu ciężkich infekcji związanych z oparzeniami, faszcytem i zakażonymi stopami cukrzycowymi, towarzyszącymi osteomielitą, nie została ustalona.

Wpływ na badania biologiczne

Moksyflokasycyna może wpływać na wyniki analizy na obecność Mycobacterium spp. poprzez hamowanie wzrostu mikobakterii, co z kolei może prowadzić do wyników fałszywie ujemnych u pacjentów przyjmujących moksyflokasycynę.

Pacjenci z infekcjami wywołanymi przez metycylinoodporny gronkowiec złocisty (MRSA)

Moksyflokasycyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji wywołanych metycylinoodpornym Staphylococcus aureus (MRSA). W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia infekcji wywołanej przez MRSA należy rozpocząć leczenie odpowiednim lekiem przeciwbakteryjnym (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Informacja o składnikach pomocniczych

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Bezpieczeństwo stosowania moksyflokasycyny w okresie ciąży u ludzi nie zostało zbadane. Wyniki badań na zwierzętach wskazują na toksyczność rozrodczą (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Potencjalne ryzyko dla człowieka nie zostało ustalone. Ze względu na eksperymentalnie potwierdzone ryzyko szkodliwego wpływu fluorochinolonów na chrząstki obciążeniowe u zwierząt niepłodnych oraz biorąc pod uwagę rozwój odwracalnych uszkodzeń stawów u dzieci leczonych niektórymi fluorochinolonami, moksyflokasycyna nie powinna być przepisywana kobietom w ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią

Brak danych dotyczących stosowania leku u kobiet w okresie karmienia piersią. Wyniki badań przedklinicznych wskazują, że niewielka ilość moksyflokasycyny przenika do mleka matki. Ze względu na brak danych dotyczących wpływu na niemowlęta karmione piersią oraz biorąc pod uwagę eksperymentalnie potwierdzone ryzyko szkodliwego wpływu fluorochinolonu na chrząstki obciążeniowe u zwierząt niepłodnych, karmienie piersią jest przeciwwskazane podczas leczenia moksyflokasycyną (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Plodność

Badania na zwierzętach nie wykazały wpływu na płodność (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono badań wpływu moksyflokasycyny na zdolność do kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn. Jednak fluorochinolony, w tym moksyflokasycyna, mogą wpływać na szybkość reakcji przy kierowaniu pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami, powodując reakcje ze strony ośrodkowego układu nerwowego (np. zawroty głowy, ostre przejściowe utraty wzroku) lub ostre i krótkotrwałe utraty przytomności (nieprzytomność) (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentom zaleca się sprawdzenie własnej reakcji na moksyflokasycynę przed kierowaniem pojazdami lub pracą z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Zalecana dawka to 400 mg moxynu w formie infuzji raz na dobę.

Początkową terapię dożyczną można kontynuować doustnie tabletkami moxynu 400 mg, o ile wskazania kliniczne na to pozwalają.

W trakcie badań klinicznych większość pacjentów przechodziła na doustne stosowanie moxynu w ciągu 4 dni (zapalenie płuc pozaszpitalne) lub 6 dni (skomplikowane infekcje skóry i tkanek podskórnych). Zalecana całkowita długość leczenia dożycznego i doustnego wynosi 7–14 dni w przypadku zapalenia płuc pozaszpitalnego oraz 7–21 dni w przypadku skomplikowanych infekcji skóry i tkanek podskórnych.

Sposób stosowania

Lek należy podawać dożylnie w postaci ciągłej infuzji trwającej nie krócej niż 60 minut (patrz także sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

W obecności odpowiednich wskazań roztwór do infuzji można podawać przez kaniulę typu T razem z roztworami zgodnymi (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Upośledzenie funkcji nerek/wątroby

Pacjenci z upośledzeniem funkcji nerek od lekkiego do ciężkiego stopnia oraz pacjenci poddawani przewlekłemu dializowaniu, np. hemodializie lub długoterminowej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej, nie wymagają korekty dawki (szczegóły patrz w sekcji „Właściwości farmakologiczne”).

Nie ma wystarczających danych dotyczących pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Inne szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w wieku starszym oraz pacjenci z obniżoną masą ciała nie wymagają korekty dawki.

Dzieci.

Z uwagi na negatywny wpływ na chrząstki u młodych zwierząt (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”) stosowanie moxynu u dzieci (do 18 roku życia) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania moxynu u dzieci i młodzieży nie zostały ustalone (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

Nie zaleca się podejmowania specjalnych działań po przypadkowym przedawkowaniu. W przypadku przedawkowania stosuje się leczenie objawowe. Ze względu na możliwość wydłużenia odstępu QT konieczne jest monitorowanie EKG. Jednoczesne podanie węgla aktywowanego z dawką moxynu 400 mg podaną doustnie lub dożylnie zmniejsza dostępność systemową leku odpowiednio o ponad 80% lub 20%. Podanie węgla aktywowanego w wczesnym etapie absorpcji może stanowić skuteczną profilaktykę nadmiernego zwiększenia ekspozycji systemowej na moxyn w przypadku przedawkowania po doustnym przyjęciu leku.

Niepożądane działania.

Poniżej wymienione działania niepożądane obserwowano podczas badań klinicznych oraz w okresie pozarejestracyjnym stosowania moksyfloksacyny w dawce 400 mg raz dziennie (wyłącznie terapia dożylna, terapia stopniowa [dożylno-peroralna] oraz terapia peroralna). Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania.

Wszystkie działania niepożądane, z wyjątkiem nudności i biegunki, obserwowano z częstością poniżej 3%.

W każdej grupie niepożądane zdarzenia wymieniono w kolejności zmniejszającej się ciężkości. Częstość określono następująco: często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), pojedyncze przypadki (≥ 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

* Były rzadkie doniesienia o długotrwałych (przez miesiące lub lata), niepełnosprawność powodujących i potencjalnie nieodwracalnych ciężkich reakcjach niepożądanych, wpływających na różne, czasem kilka układów organizmu i narządów zmysłów (w tym takie reakcje jak zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgna, artralgia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatia związane z parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu oraz zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu), u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

** U pacjentów stosujących fluorochinolony były doniesienia o przypadkach wystąpienia tętniaków i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz o regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Częstość występowania poniższych efektów jest wyższa przy wdrożeniu leku dożylnym z późniejszą terapią doustną lub bez niej.

Częste: podwyższenie poziomu gamma-glutamylotransferazy.

Niecze: tachyarytmia komorowa, hipotensja, obrzęk, związany z zastosowaniem antybiotyku zapalenie okrężnicy (w tym zapalenie pseudomembranozne, w rzadkich przypadkach powikłane poważnymi dla życia komplikacjami, patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”), napady drgawkowe (w tym napady typu grand mal) (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”), halucynacje, zaburzenia funkcji nerek (w tym zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi i kreatyniny), niewydolność nerek (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

W rzadkich przypadkach po leczeniu innymi fluorochinolonami były doniesienia o skutkach niepożądanych, które prawdopodobnie mogą również wystąpić podczas leczenia moxifloksacyną: podwyższenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (w tym samoistną nadciśnienie wewnątrzczaszkowe), hipertrzawość, hiperkalcemia, anemia hemolityczna, rabdomioliza.

Opis wybranych reakcji niepożądanych

Podczas stosowania fluorochinolonów donoszono o niepokoju, myśli samobójczych, atakach paniki, neuralgii i zaburzeniach koncentracji uwagi jako potencjalnych aspektach długotrwałych i powodujących niepełnosprawność reakcji niepożądanych, które mogą prowadzić do utraty sprawności.

Donoszenie o podejrzanych reakcjach niepożądanych

Donoszenie o podejrzanych reakcjach niepożądanych po rejestracji leku jest ważne. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Pracownicy systemu opieki zdrowotnej powinni zgłaszać wszelkie podejrzane reakcje niepożądane.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Nie zamrażać.

Niezgodność.

Nie można podawać roztworu do wlewania moxifloksacyny jednocześnie z innymi roztworami, z którymi jest niezgodna, w tym: roztworem chlorku sodu 10 %; roztworem chlorku sodu 20 %; roztworem wodorostanu sodu 4,2 %; roztworem wodorostanu sodu 8,4 %.

Nie należy mieszać tego leku z innymi lekami, z wyjątkiem tych, które są wymienione w punkcie „Szczególne środki ostrożności”.

Opakowanie. 250 ml leku w pojemniku, 1 pojemnik w folii w pudełku.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

Eurolife Healthcare Pvt. Ltd.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Hashra nr 520, Bhagwanpur, Roorkee, Haridwar, Uttarakhand, Indie.

Wniosek składający.

Ananta Medikare Ltd.

Adres składającego wniosek.

Sute 1, 2 Station Court, Imperial Wharf, Townmead Road, Fulham, Londyn, Wielka Brytania.