Moximak

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Moximak

Skład:

substancja czynna: moxifloksacyna;

1 pojemnik (250 ml roztworu) zawiera moxifloksacyny chlorowodorek odpowiadający 400 mg moxifloksacyny;

substancje pomocnicze: chloroek sodowy, kwas solny rozcieńczony, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wlewania.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta ciecz żółtego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwdrobnoustrojowe do stosowania systemowego. Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Kod ATC J01M A14.

Właściwości farmakodynamiczne.

Mechanizm działania.

Moxifloksacyna hamuje bakteryjne topoizomerazy typu II (DNA-girazę oraz topoizomerazę IV), które są niezbędne do replikacji, transkrypcji i naprawy bakteryjnego DNA.

Farmakokinetyka/farmakodynamika.

Skuteczność fluorochinolonów w eliminowaniu bakterii zależy bezpośrednio od ich stężenia. Badania farmakodynamiczne fluorochinolonów prowadzone na zwierzęcych modelach chorób zapalno-zakaźnych oraz u ludzi wskazują, że kluczowym czynnikiem określającym skuteczność jest stosunek pola pod krzywą farmakokinetyczną (AUC24) do minimalnego stężenia hamującego (MIC).

Mechanizm oporności.

Oporność na fluorochinolony może powstawać w wyniku mutacji DNA-girazy i topoizomerazy IV. Inne mechanizmy obejmują nadmierną ekspresję pomp eflluksowych, niewnikalność oraz pośrednictwo białek chroniących DNA-girazę. Oczekuje się oporności krzyżowej między moxifloksacyną a innymi fluorochinolonami. Mechanizmy oporności charakterystyczne dla środków przeciwbakteryjnych należących do innych klas nie wpływają na skuteczność przeciwbakteryjną moxifloksacyny.

Wartości progowe.

Kliniczne wartości MIC oraz graniczne wartości testu dyfuzyjnego zgodnie z EUCAST (Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki) (01.01.2012):

Tabela

Wrażliwość mikrobiologiczna

Zakres nabytej oporności wyizolowanych gatunków może się różnić w zależności od regionu i czasu, dlatego potrzebna jest lokalna informacja dotycząca oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistami, gdy lokalna rozpowszechnioność oporności osiągnie poziom, przy którym korzyść z zastosowania środka, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, jest wątpliwa.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i biodostępność

Po jednorazowej infuzji moksyfloksacyny w dawce 400 mg przez 1 godzinę maksymalne stężenie osiągane jest na końcu infuzji i wynosi około 4,1 mg/l, co jest o około 26% wyższe niż ten parametr po podaniu doustnym moksyfloksacyny (3,1 mg/l). Wskaźnik AUC wynosi około 39 mg*h/l po wstrzyknięciu dożylnej, co jedynie nieznacznie przewyższa ten parametr po doustnym stosowaniu moksyfloksacyny (35 mg*h/l); absolutna biodostępność wynosi około 91%. Po podaniu dożylnym moksyfloksacyny nie ma potrzeby dostosowywania dawek w zależności od wieku lub płci pacjentów. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie 50–200 mg dla jednorazowej dawki doustnej, do 600 mg dla jednorazowej dawki dożylnej oraz do 600 mg przy stosowaniu raz na dobę przez 10 dni.

Rozkład

Moksyfloksacyna szybko rozkłada się w przestrzeni pozanaczyniowej. Objętość rozkładu w stanie stacjonarnym (Vss) wynosi około 2 l/kg. Wyniki badań in vitro i ex vivo wskazują, że wiązanie z białkami krwi wynosi około 40–42%, niezależnie od stężenia leku. Moksyfloksacyna wiąże się głównie z albuminą osocza. Maksymalne stężenia 5,4 mg/kg i 20,7 mg/l (średnie wartości geometryczne) obserwowano odpowiednio w błonie śluzowej oskrzeli i w płynie wyściółki nabłonkowej 2,2 godziny po doustnym podaniu dawki. Odpowiednie maksymalne stężenie w makrofagach pęcherzykowych wynosiło 56,7 mg/kg. W płynie pęcherzyków skórnych stężenie 1,75 mg/l odnotowano 10 godzin po podaniu dożylnej. Profil „stężenie wolne – czas” dla płynu międzykomórkowego jest podobny do profilu dla osocza, z osiągnięciem maksymalnego wolnego stężenia 1,0 mg/l (średnia wartość geometryczna) około 1,8 godziny po podaniu dożylnym moksyfloksacyny.

Metabolizm

Moksyfloksacyna podlega biotransformacji II fazy i jest wydalana z organizmu przez nerki (około 40%) oraz z kałem/żółcią (około 60%) zarówno w postaci niezmienionej, jak i w postaci związków sulfonowych (M1) i glukuronidów (M2). M1 i M2 to metabolity istotne wyłącznie dla człowieka, oba są mikrobiologicznie nieaktywne.

W badaniach in vitro oraz klinicznych badaniach fazy I nie zaobserwowano metabolicznych interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami zaangażowanymi w biotransformację fazy I, w tym z enzymami układu cytochromu P450. Nie stwierdzono oznak metabolizmu utleniającego.

Wydalanie

Okres półtrwania moksyfloksacyny w osoczu wynosi około 12 godzin. Średni ustalony całkowity klirens po podaniu 400 mg wynosi od 179 do 246 ml/min. Po dożylnej dawce 400 mg wydalanie moksyfloksacyny w niezmienionej postaci z moczem wynosiło około 22%, z kałem – 26%. Całkowite wydalanie dawki (niezmienionej moksyfloksacyny i metabolitów) wynosiło ogólnie około 98% po dożylnej aplikacji leku. Klirens nerkowy wynosi około 24–53 ml/min i wskazuje na częściową resorpcję kanalikową moksyfloksacyny przez nerki. Jednoczesne podawanie ranitydyny i probenecydu nie wpływa na klirens nerkowy leku.

Niewydolność nerek

Nie wykazano istotnych zmian farmakokinetyki moksyfloksacyny u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek (w tym u pacjentów z klirensiem kreatyniny > 20 ml/min/1,73 m²). Wraz ze spadkiem funkcji nerek stężenie metabolitu M2 (glukuronidu) wzrasta o prawie 2,5 raza (przy klirensie kreatyniny < 30 ml/min/1,73 m²).

Zaburzenia funkcji wątroby

Dane z badań farmakokinetyki przeprowadzonych u pacjentów z niewydolnością wątroby (klasy A, B wg klasyfikacji Childa-Puga) nie pozwalają jednoznacznie określić, czy istnieją różnice w parametrach u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby w porównaniu do zdrowych ochotników. Zaburzenia funkcji wątroby wiązały się z większym narażeniem na M1 w osoczu, podczas gdy ekspozycja na substancję czynną była podobna do ekspozycji u zdrowych ochotników. Brakuje wystarczającego doświadczenia klinicznego w stosowaniu moksyfloksacyny u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

W tradycyjnych badaniach wielokrotnego podawania moksyfloksacyny u zwierząt stwierdzono toksyczność hematologiczną i hepatotoksyczność. Obserwowano toksyczny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Te efekty pojawiały się po podaniu wysokich dawek moksyfloksacyny lub po długotrwałym stosowaniu.

Wysokie doustne dawki u zwierząt (≥ 60 mg/kg), przy których stężenie w osoczu wynosiło ≥ 20 mg/l, powodowały zmiany w elektroretynogramie, a w pojedynczych przypadkach – atrofię siatkówki.

Po dożylnej aplikacji ogólnoustrojowa toksyczność była najbardziej wyrażona po wstrzyknięciu moksyfloksacyny w formie bolusowej (45 mg/kg) i nie występowała po podaniu moksyfloksacyny (40 mg/kg) w formie powolnych infuzji trwających 50 minut. Po wewnątrz tętniczym podaniu obserwowano zmiany zapalne rozprzestrzeniające się na tkanki miękkie okołotętnicze, co wskazuje, że należy unikać wewnątrz tętniczego podawania moksyfloksacyny.

Moksyfloksacyna okazała się genotoksyczna w testach in vitro z wykorzystaniem bakterii lub komórek ssaków. W badaniach in vivo nie zaobserwowano genotoksyczności, mimo stosowania bardzo wysokich dawek moksyfloksacyny. Moksyfloksacyna nie wykazała działania kancerogennego w badaniach kancerogenezy u zwierząt.

W warunkach in vitro moksyfloksacyna w wysokich stężeniach wpływała na parametry elektrofizjologiczne działania serca, co mogło prowadzić do wydłużenia odcinka QT. Po dożylnej aplikacji moksyfloksacyny zwierzętom w dawce 30 mg/kg w formie infuzji trwającej 15, 30 lub 60 minut zaobserwowano zależność stopnia wydłużenia odcinka QT od szybkości infuzji: im krótszy czas infuzji, tym bardziej wyrażone wydłużenie odcinka QT. Wydłużenie odcinka QT nie występowało po podaniu dawki 30 mg/kg w formie infuzji trwającej 60 minut.

W badaniach wpływu moksyfloksacyny na funkcję rozrodczą u zwierząt wykazano, że moksyfloksacyna przenika przez łożysko. Badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego moksyfloksacyny ani pogorszenia płodności po jej podaniu. U zwierząt obserwowano nieznaczne zwiększenie częstości wad rozwojowych kręgosłupa i żeber, ale wyłącznie przy podaniu dawki (20 mg/kg dożylnej), która wiązała się z silnym toksycznym wpływem na organizm matki. Obserwowano zwiększenie liczby przypadków przerwania ciąży u zwierząt przy stężeniu terapeutycznym w osoczu przewidywanym przy stosowaniu u ludzi.

Wiadomo, że chinolony, w tym moksyfloksacyna, powodują uszkodzenia chrząstek dużych stawów diartrodialnych u zwierząt w okresie dojrzewania.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Pneumonia pozaszpitalna.
• Skomplikowane infekcje skóry i tkanek podskórnych.

Moximak należy stosować tylko wtedy, gdy zastosowanie innych leków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane w leczeniu wstępnym tych infekcji, jest nieuzasadnione. Należy zwrócić uwagę na oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na moksifloksacynę, inne antybiotyki z grupy chinolonów lub którykolwiek z substancji pomocniczych;
• okres ciąży lub karmienia piersią (zob. punkt «Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią»);
• wiek dziecięcy (do 18 roku życia);
• w wywiadzie choroby lub patologie ścięgien związane ze stosowaniem chinolonów.

W trakcie badań przedklinicznych i klinicznych po podaniu moksifloksacyny obserwowano zmiany parametrów elektrofizjologicznych czynności serca, objawiające się wydłużeniem odcinka QT. Z tego powodu moksifloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z:

• wrodzonym lub nabytym wydłużeniem odcinka QT;
• zaburzeniem równowagi elektrolitów, szczególnie w przypadku niekorygowanej hipokaliemii;
• klinicznie istotną bradykardią;
• klinicznie istotną niewydolnością serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutu lewej komory;
• w wywiadie arytmiami symptomatycznymi.

Moksifloksacyny nie można stosować jednocześnie z lekami, które wydłużają odcinek QT (zob. także punkt «Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji»). Z powodu niewystarczającego doświadczenia klinicznego w zakresie stosowania, moksifloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby (klasa C wg klasyfikacji Childa–Pugh’a) oraz z podwyższeniem poziomu transaminaz pięciokrotnie lub więcej.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Współdziałanie z lekami

Nie można wykluczyć efektu addytywnego moksifloksacyny i innych leków zdolnych do wywoływania wydłużenia odcinka QTc. Ten efekt może prowadzić do rozwoju arytmii komorowych, w tym komorowej tachyarytmii typu torsade de pointes. Z tego powodu stosowanie moksifloksacyny w połączeniu z którymkolwiek z poniższych leków jest przeciwwskazane (zob. także punkt «Przeciwwskazania»):

• leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyrydyna);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid);
• leki przeciwpsychotyczne (np. fenotiazyny, pimozyd, sertindol, haloperidol, sulpiryd);
• trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe;
• niektóre leki przeciwbakteryjne (sakwinawir, sparfloksacyna, erytromycyna IV, pentamidyna, leki przeciwmalaryczne, w szczególności galofantryna);
• niektóre leki przeciwhistaminowe (terfenadyna, astemizol, mizolastyna);
• inne leki (cyzapryda, winkamin IV, beprydyl, difemanil).

Moksifloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki mogące obniżać poziom potasu (np. moczopędniki pętlowe i tiazydowe, środki przeczyszczające i klistery (w wysokich dawkach), kortykosteroidy, amfoterycyna B) lub leki związane z klinicznie istotną bradykardią.

Po wielokrotnym stosowaniu moksifloksacyny u zdrowych ochotników obserwowano wzrost Cmax cyfostatyny o około 30 % bez wpływu na AUC ani na wartość krzywej. W badaniach z udziałem ochotników i chorych na cukrzycę jednoczesne doustne stosowanie moksifloksacyny i glibenklamidu prowadziło do obniżenia maksymalnej stężenia glibenklamidu we krwi o około 21 %. Połączenie glibenklamidu z moksifloksacyną teoretycznie może sprowokować rozwój nieznacznej, krótkotrwałej hiperglikemii. Jednakże odnotowane zmiany farmakokinetyki glibenklamidu nie powodowały zmian parametrów farmakodynamiki (poziom glukozy we krwi, poziom insuliny). Zatem nie ma klinicznie istotnej interakcji między moksifloksacyną a glibenklamidem.

Zmiany międzynarodowego stosunku znormalizowanego (INR).

Zgłaszano dużą liczbę przypadków zwiększenia aktywności doustnych leków przeciwzakrzepowych u pacjentów przyjmujących leki przeciwbakteryjne, szczególnie fluorochinolony, makrolidy, tetracykliny, kotrimoksazol oraz niektóre cefalosporyny. Czynnikami ryzyka są choroby infekcyjne i stan zapalny, wiek oraz ogólny stan pacjenta. W związku z tym trudno ustalić, czym dokładnie spowodowane są zmiany INR: infekcją czy leczeniem. Jako środki ostrożności można częściej kontrolować INR. W razie potrzeby należy przeprowadzić odpowiednią korektę dawki leku przeciwzakrzepowego.

W badaniach klinicznych wykazano brak klinicznie istotnej interakcji z moksifloksacyną dla poniższych substancji: ranitydyna, probenecyd, doustne środki antykoncepcyjne, suplementy wapnia, morfina podana dożylnie, teofilina, cyklosporyna lub itrakonazol.

Badania in vitro z wykorzystaniem enzymów cytochromu P450 człowieka potwierdziły te wyniki. W związku z tym metaboliczna interakcja poprzez enzymy cytochromu P450 jest mało prawdopodobna.

Współdziałanie z pożywieniem

Moksifloksacyna nie wykazuje klinicznie istotnego współdziałania z pożywieniem, w tym produktami mlecznymi.

Szczególne środki ostrożności.

Należy unikać stosowania moxifloksacyny u pacjentów z ciężkimi reakcjami niepożądanymi w wywiadzie po zastosowaniu leków zawierających chinolony lub fluorochinolony (patrz dział «Działania niepożądane»). Leczenie takich pacjentów moxifloksacyną należy rozpoczynać tylko wtedy, gdy nie ma dostępnej terapii alternatywnej, oraz po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz również dział «Przeciwwskazania»).

Korzyści wynikające z leczenia moxifloksacyną, szczególnie w przypadku infekcji nieciężkich, należy oceniać z uwzględnieniem informacji zawartych w niniejszym dziale.

<u wydłużenie odstępu QTc i warunki kliniczne, w których możliwe jest wydłużenie odstępu QTc

Terapię moksyflokasacyną należy przerwać w przypadku wystąpienia objawów, które mogą być związane z arytmią serca, niezależnie od tego, czy jest to potwierdzone wynikami EKG. Moksyflokasacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów ze stanami sprzyjającymi rozwojowi arytmii (np. ostra niedokrwienienie mięśnia sercowego), ponieważ tacy chorzy mają zwiększone ryzyko wystąpienia arytmii komorowej (w tym wielomorficznej tachykardii komorowej typu torsade de pointes) oraz zatrzymania serca (patrz także sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami oraz inne formy interakcji”). Należy ostrożnie stosować moksyflokasacynę u pacjentów przyjmujących leki mogące obniżać poziom potasu (patrz także sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami oraz inne formy interakcji”).

Należy ostrożnie przepisywać moksyflokasacynę pacjentom, którzy otrzymują leki związane z klinicznie istotną bradykardią (patrz także sekcja „Przeciwwskazania”). U kobiet oraz pacjentów w podeszłym wieku może występować większa wrażliwość na działanie środków wydłużających interwał QTc, takich jak moksyflokasacyna, dlatego tacy chorzy wymagają szczególnej uwagi.

Zwiększona wrażliwość / reakcje alergiczne

Zgłaszano przypadki wystąpienia nadwrażliwości oraz reakcji alergicznych po pierwszym zastosowaniu fluorochinolonów, w tym moksyflokasacyny. Reakcje anafilaktyczne mogą przyjmować formę stanu zagrożenia życia, takiego jak wstrząs, nawet po pierwszym podaniu moksyflokasacyny. W przypadku wystąpienia klinicznych objawów ciężkich reakcji nadwrażliwości należy przerwać stosowanie moksyflokasacyny i rozpocząć odpowiednie leczenie (np. leczenie wstrząsu).

Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby

Podczas stosowania moksyflokasacyny zgłaszano przypadki fulminantnego zapalenia wątroby, które może prowadzić do niewydolności wątroby (w tym przypadków śmiertelnych) (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów fulminantnego zapalenia wątroby, takich jak szybko postępująca osłabienie towarzyszone żółtaczką, ciemny kolor moczu, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobowa, pacjentom zaleca się skonsultowanie się z lekarzem przed kontynuacją leczenia.

W przypadku wystąpienia oznak zaburzeń funkcji wątroby należy przeprowadzić badania funkcji wątroby.

Ciężkie działania niepożądane na skórę

Zgłaszano ciężkie działania niepożądane na skórę (CDNS) związane ze stosowaniem moksyflokasacyny, w tym toksyczny epidermalny nekrolyz (TEN, znany również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ), ostrą ogólnoustrojową egzantematyczną pustulozę (OGEP) oraz wywołaną lekami eozynofilię z objawami systemowymi (DRESS), które mogą zagrozić życiu lub prowadzić do skutków śmiertelnych (patrz „Działania niepożądane”). Podczas przepisywania moksyflokasacyny pacjentów należy poinformować o objawach i oznakach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie obserwować. W przypadku wystąpienia objawów i oznak wskazujących na te reakcje, moksyflokasacynę należy natychmiast odstawić i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta podczas stosowania moksyflokasacyny rozwinie się poważna reakcja niepożądana, taka jak ZSJ, TEN, OGEP lub DRESS, leczenie moksyflokasacyną u tego pacjenta nie powinno być w żadnym razie wznowione.

Pacjenci skłonni do napadów drgawek

Wiadomo, że chinolony mogą wywoływać drgawki. Należy ostrożnie przepisywać je pacjentom z zaburzeniami układu nerwowego środkowego lub innymi czynnikami ryzyka, które mogą wywoływać napady drgawek lub obniżać próg drgawkowy. W przypadku wystąpienia drgawek należy przerwać stosowanie moksyflokasacyny i podjąć odpowiednie działania.

Przedłużające się, niepełnosprawność powodujące i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane

Zgłaszano rzadkie przypadki przedłużających się (przez miesiące lub lata), powodujących niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalnych poważnych działań niepożądanych wpływających na różne, czasem kilka układów organizmu (mięśniowo-szkieletowy, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów) u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku pacjenta i istniejących czynników ryzyka. Należy natychmiast przerwać stosowanie moksyflokasacyny w przypadku wystąpienia pierwszych objawów jakiegokolwiek poważnego działania niepożądanego, pacjentom zaleca się skonsultowanie się z lekarzem.

Neuropatia obwodowa

U pacjentów otrzymujących chinolony, w tym moksyflokasacynę, odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czucio-ruchowej prowadzącej do parestezji, hipestezji, dizestezji lub osłabienia. Pacjentom stosującym moksyflokasacynę zaleca się informowanie lekarza o rozwoju takich objawów neuropatii jak ból, pieczenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, zanim kontynuować leczenie, w celu zapobiegania rozwojowi nieodwracalnych stanów (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Reakcje psychiczne

Reakcje psychiczne mogą występować nawet po pierwszym zastosowaniu fluorochinolonów, w tym moksyflokasacyny. W rzadkich przypadkach depresja lub reakcje psychiczne postępowały do rozwoju myśli samobójczych i zachowań autoagresywnych, takich jak próby samobójstwa (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Jeśli u pacjenta rozwijają się takie reakcje, leczenie moksyflokasacyną należy przerwać i podjąć odpowiednie działania. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu moksyflokasacyny pacjentom z historią chorób psychicznych lub z obecnym stanem choroby psychicznej.

Diareę związaną z antybiotykami, w tym zapalenie okrężnicy

Przypadki diarei związanej z antybiotykami (AAD) oraz zapalenia okrężnicy związanego z antybiotykami (AAK), w tym pseudobłoniastego zapalenia okrężnicy i diarei związanej z Clostridium difficile, obserwowano w związku ze stosowaniem antybiotyków o szerokim spektrum działania, w tym moksyflokasacyny. Stopień nasilenia tych zjawisk może wahać się od lekkiej diarei do zapalenia okrężnicy kończącego się śmiercią. Dlatego ważne jest uwzględnienie możliwości takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zastosowaniu moksyflokasacyny rozwija się ciężka diareja. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia AAD lub AAK leczenie za pomocą środków przeciwmikrobiotycznych, w tym moksyflokasacyny, należy przerwać i natychmiast rozpocząć odpowiednie działania terapeutyczne. Ponadto należy podjąć odpowiednie działania mające na celu kontrolę infekcji w celu zmniejszenia ryzyka jej przeniesienia. Pacjentom, u których rozwija się ciężka diareja, są przeciwwskazane leki hamujące perystaltykę.

Pacjenci z ciężką miastenią

Moksyflokasacynę należy ostrożnie stosować pacjentom z ciężką miastenią (myasthenia gravis), ponieważ jej objawy mogą się nasilać.

Zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgien

Podczas terapii chinolonami, w tym moksyflokasacyną, mogą występować zapalenia i pęknięcia ścięgien (szczególnie ścięgna Achillesa), czasem obustronne, rozwijające się nawet w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia i mogące trwać przez kilka miesięcy po jego zakończeniu. Ryzyko tendinitu i pęknięcia ścięgien zwiększa się u pacjentów w podeszłym wieku oraz u chorych otrzymujących współistniejące leczenie kortykosteroidami. W przypadku wystąpienia bólu lub zapalenia stosowanie moksyflokasacyny należy przerwać, odciążyć dotkniętą(-e) kończynę(-y) i natychmiast skonsultować się z lekarzem w celu rozpoczęcia odpowiedniego leczenia (np. unieruchomienia) dotkniętego ścięgna (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Działania niepożądane”).

Aneurysma aorty i rozwarstwienie aorty oraz regurgitacja/niewydolność zastawek serca

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, oraz regurgitacji zastawek aortalnej i mitralnej po stosowaniu fluorochinolonów. Zgłaszano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca u pacjentów otrzymujących fluorochinolony (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Dlatego fluorochinolony należy stosować tylko po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z dodatnim wywiadem rodzinnym aneurysmy lub wrodzonej wady zastawek serca, lub u pacjentów z istniejącym rozpoznaniem aneurysmy i/lub rozwarstwienia aorty, lub choroby zastawek serca, lub przy obecności innych czynników ryzyka lub sprzyjających warunków

• zarówno dla aneurysmy i rozwarstwienia aorty, jak i dla regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów, lub dodatkowo
• przy aneurysmie i rozwarstwieniu aorty (np. zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, lub znany ateroskleroza, lub zespół Sjögrena) lub dodatkowo
• przy regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. bakteryjne zapalenie wsierdzia). Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz ich pęknięcia może być zwiększone u pacjentów jednoczesnie otrzymujących kortykosteroidy systemowe.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecać natychmiastową pomoc medyczną w przypadku ostrej duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

Pacjentom w podeszłym wieku, którzy mają zaburzenia nerek, należy ostrożnie przepisywać moksyflokasacynę, jeśli nie są w stanie utrzymać odpowiedniej objętości płynów w organizmie, ponieważ odwodnienie zwiększa ryzyko wystąpienia niewydolności nerek.

Zaburzenia narządów wzroku.

W przypadku pogorszenia wzroku lub jakiegokolwiek wpływu na narządy wzroku należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz sekcje „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn”, „Działania niepożądane”).

Disglikemia.

Tak jak przy stosowaniu wszystkich fluorochinolonów, podczas leczenia moksyflokasacyną zgłaszano przypadki odchylenia od normy poziomu glukozy we krwi, zarówno w postaci hipoglikemii, jak i hiperglikemii. Disglikemia rozwijała się głównie u pacjentów w podeszłym wieku, chorych na cukrzycę, którzy równocześnie z leczeniem moksyflokasacyną otrzymywali doustne środki hipoglikemiczne (np. pochodne sulfonylomocznika) lub insulinę. Chorym na cukrzycę zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Profilaktyka reakcji fotosensybilizacji.

Podczas stosowania chinolonów u pacjentów rejestrowano reakcje fotosensybilizacji. Jednakże, na podstawie danych z badań, ryzyko indukcji reakcji fotosensybilizacji przy stosowaniu moksyflokasacyny było niskie. Niemniej pacjenci powinni unikać oddziaływania długotrwałego i/lub intensywnego światła słonecznego lub promieniowania ultrafioletowego w czasie leczenia moksyflokasacyną (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pacjenci z niedoborem glukozy-6-fosforan-dehydrogenazy.

Pacjenci z niedostatecznością aktywności glukozy-6-fosforan-dehydrogenazy, a także pacjenci, u których ta patologia występuje w wywiadzie rodzinnym, są skłonni do rozwoju reakcji hemolitycznych podczas leczenia chinolonami. W związku z tym, moksyflokasacynę należy stosować z ostrożnością u tej kategorii pacjentów.

Zapalenie tkanek w okolicy okołotętniczej.

Moximak, roztwór do wlewu dożylnego, przeznaczony jest wyłącznie do wstrzykiwania dożylnego. Należy unikać wstrzykiwania do tętnicy, ponieważ w badaniach przedklinicznych przy takiej metodzie podania obserwowano zapalenie tkanek w okolicy okołotętniczej.

Pacjenci ze specyficznymi infekcjami skóry i tkanek podskórnych.

Nie ustalono skuteczności klinicznej stosowania moksyflokasacyny w leczeniu ciężkich infekcji związanych z oparzeniami, faszcytem i zakażonym cukrzycowym stopie, towarzyszącym osteomielitą.

Pacjenci przestrzegający diety z kontrolowanym spożyciem soli.

Lek zawiera 787 mg (około 34 µmol) sodu w jednej dawce. Pacjenci przestrzegający diety z kontrolowanym spożyciem soli powinni brać to pod uwagę.

Wpływ na badania biologiczne.

Moksyflokasacyna może wpływać na wyniki analizy obecności Mycobacterium spp. poprzez hamowanie wzrostu mikobakterii, co z kolei może prowadzić do wyników fałszywie ujemnych u pacjentów przyjmujących moksyflokasacynę.

Pacjenci z infekcjami spowodowanymi metycylinoodpornym Staphylococcus aureus (MRSA).

Moksyflokasacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji spowodowanych metycylinoodpornym Staphylococcus aureus. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia infekcji spowodowanej MRSA należy rozpocząć leczenie odpowiednim lekiem przeciwbakteryjnym (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Szczególne środki ostrożności.

Jedna fiolka leku przeznaczona jest wyłącznie do jednorazowego użycia. Niewykorzystany roztwór należy zutylizować.

Stwierdzono, że następujące roztwory są zgodne z roztworem do wlewu dożylnego moksyflokasacyny 400 mg: woda do wstrzykiwań; roztwór chlorku sodu 0,9 %; roztwór chlorku sodu 1-molowy; roztwór glukozy 5 %, 10 %, 40 %; roztwór ksylitu 20 %; roztwór Ringera; złożone roztwory mleczanu sodu (roztwór Hartmana, roztwór Ringera z mleczanem). Roztworu do wlewu moksyflokasacyny nie należy podawać łącznie z innymi lekami. Nie należy stosować leku w przypadku obecności widocznych zanieczyszczeń stałych lub zmętnienia roztworu.

Podczas przechowywania w chłodnym miejscu może dojść do wytrącenia osadu, który rozpuszcza się w temperaturze pokojowej. Dlatego nie zaleca się przechowywania roztworu do wlewu w temperaturze poniżej 15 °C.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Bezpieczeństwo stosowania moksyflokasacyny w czasie ciąży u ludzi nie zostało zbadane. Wyniki badań na zwierzętach wskazują na toksyczność rozrodczą (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Potencjalne ryzyko dla człowieka nie zostało ustalone. Ze względu na doświadczalnie potwierdzone ryzyko szkodliwego wpływu fluorochinolonów na chrząstki obciążone u zwierząt przed dojrzeniem płciowym oraz biorąc pod uwagę rozwój odwracalnych uszkodzeń stawów u dzieci leczonych niektórymi fluorochinolonami, moksyflokasacynę nie należy przepisywać kobietom w ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią.

Brak danych dotyczących stosowania moksyflokasacyny w czasie karmienia piersią. Wyniki badań przedklinicznych wskazują, że niewielka ilość moksyflokasacyny przenika do mleka matki. Ze względu na brak danych dotyczących wpływu na niemowlęta karmione piersią oraz biorąc pod uwagę doświadczalne ryzyko szkodliwego wpływu fluorochinolonu na chrząstki obciążone u zwierząt przed dojrzeniem płciowym, karmienie piersią jest przeciwwskazane podczas leczenia moksyflokasacyną (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Plodność.

Badania na zwierzętach nie wykazały wpływu na płodność (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono badań wpływu moksyflokasacyny na zdolność prowadzenia pojazdów i pracę z maszynami. Jednak fluorochinolony, w tym moksyflokasacyna, mogą wpływać na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami, powodując reakcje ze strony ośrodkowego układu nerwowego (np. zawroty głowy, nagłą tymczasową utratę wzroku) lub nagłą i krótkotrwałą utratę przytomności (nieprzytomność) (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentom zaleca się sprawdzenie swojej reakcji na moksyflokasacynę przed prowadzeniem pojazdów lub pracą z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Zalecane dawkowanie to 400 mg moksyfloksacyny w formie infuzji raz na dobę. Początkową terapię dożylną można kontynuować doustnie tabletkami moksyfloksacyny 400 mg, o ile istnieją wskazania kliniczne. W trakcie badań klinicznych większość pacjentów przechodziła na doustny sposób stosowania moksyfloksacyny po 4 dniach (zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie) lub po 6 dniach (skomplikowane infekcje skóry i tkanek podskórnych). Zalecana całkowita długość leczenia dożylnego i doustnego wynosi 7–14 dni w przypadku zapalenia płuc nabyte pozaszpitalnie oraz 7–21 dni w przypadku skomplikowanych infekcji skóry i tkanek podskórnych.

Sposób stosowania.

Lek należy podawać dożylnie w formie ciągłej infuzji trwającej nie krócej niż 60 minut (patrz także sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

W przypadku istnienia wskazań roztwór do infuzji można podawać przez kaniulę typu T razem z roztworami infuzyjnymi zgodnymi (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Upośledzenie funkcji nerek/wątroby.

Pacjenci z upośledzeniem funkcji nerek w stopniu od łagodnego do ciężkiego oraz pacjenci poddawani przewlekłemu dializowaniu, np. hemodializie lub długotrwałemu ambulatoryjnemu dializowaniu opłucnowemu, nie wymagają korekty dawki (szczegółowe informacje patrz w sekcji „Właściwości farmakologiczne”).

Nie ma wystarczających danych dotyczących pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Inne szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku oraz pacjenci z obniżoną masą ciała nie wymagają korekty dawki.

• Dzieci.*

Z uwagi na negatywny wpływ na chrząstki u młodych zwierząt (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”) stosowanie moksyfloksacyny dzieciom (do 18. roku życia) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania moksyfloksacyny u dzieci i młodzieży nie zostały ustalone (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

Nie zaleca się podejmowania specjalnych działań po przypadkowym przedawkowaniu. W przypadku przedawkowania należy prowadzić leczenie objawowe. Ze względu na możliwość wydłużenia interwału QT konieczne jest monitorowanie EKG. Jednoczesne stosowanie węgla aktywowanego z dawką moksyfloksacyny 400 mg podaną doustnie lub dożylnie zmniejsza biodostępność systemową leku odpowiednio o ponad 80% lub 20%. Podanie węgla aktywowanego na wczesnym etapie absorpcji może stanowić skuteczną profilaktykę nadmiernego zwiększenia ekspozycji systemowej na moksyfloksacynę w przypadku przedawkowania po doustnym przyjęciu leku.

Działania niepożądane

Poniżej przedstawiono działania niepożądane obserwowane podczas badań klinicznych i w okresie pogwarancyjnym przy stosowaniu moxifloksacyny w dawce 400 mg na dobę (wyłącznie terapia dożylna, terapia stopniowa [dożylna/doustna] oraz terapia doustna) oraz ich częstość.

Wszystkie działania niepożądane, z wyjątkiem nudności i biegunki, występowały z częstością poniżej 3%. W każdej grupie niepożądane zdarzenia są wymienione według stopnia nasilenia. Częstość występowania określono następująco: często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), pojedyncze przypadki (≥ 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

* Zgłaszano rzadkie przypadki długotrwałych (przez miesiące lub lata), inwalidyzujących i potencjalnie nieodwracalnych poważnych działań niepożądanych, wpływających na różne, czasem kilka układów organizmu i narządów zmysłów (w tym takie reakcje jak zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgien, artralgia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatia związana z parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu oraz zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu), u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

** U pacjentów stosujących fluorochinolony zgłaszano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitację/niewydolność dowolnej z zastawek serca (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Częstość występowania poniższych efektów jest wyższa przy wewnątrzżylnej drodze podania moxifloksacyny z późniejszą terapią doustną lub bez niej.

Często: podwyższenie poziomu gamma-glutamylotransferazy.

Niekoniecznie: tachyarytmia komorowa, hipotensja tętnicza, obrzęk, kojarzony z zastosowaniem antybiotyku zapalenie okrężnicy (w tym rzadko zapalenie pseudomembranozne, czasem związane z zagrażającymi życiu powikłaniami, patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), napady padaczkowe (w tym napady typu grand mal) (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), halucynacje, zaburzenia funkcji nerek (w tym zwiększenie stężenia azotu mocznika we krwi i kreatyniny), niewydolność nerek (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

W rzadkich przypadkach po leczeniu innymi fluorochinolonami zgłaszano działania niepożądane, które mogą również wystąpić podczas leczenia moxifloksacyną: hiperwzrost stężenia sodu we krwi, hiperwzrost stężenia wapnia we krwi, anemię hemolityczną, rabdomiolizę.

Opis pojedynczych działań niepożądanych

Lęk, myśli samobójcze, ataki paniki, neuralgia i zaburzenia koncentracji uwagi jako potencjalne aspekty długotrwałych i inwalidyzujących działań niepożądanych wywołanych przez fluorochinolony mogą prowadzić do utraty zdolności do pracy.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowe reprezentanci powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu. Nie chłodzić.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie wolno podawać jednocześnie roztworu do infuzji moxifloksacyny z innymi roztworami, z którymi jest niezgodny, w tym: roztworem chlorku sodu 10 %; roztworem chlorku sodu 20 %; roztworem wodorowęglanu sodu 4,2 %; roztworem wodorowęglanu sodu 8,4 %. Nie należy mieszać leku z innymi środkami, z wyjątkiem tych wymienionych w rozdziale „Szczególne środki ostrożności”.

Opakowanie.

250 ml w pojemniku z polipropylenu; 1 pojemnik w opakowaniu tekturowym.

250 ml w pojemniku z poli(chlorku winylu); 1 pojemnik w folii polimerowej w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Przedsiębiorstwo zależne „Farmatreyd”.

Miejsce produkcji i adres siedziby działalności.

obwód lwowski, miasto Drohobycz, ul. Samborska 85, Ukraina.