Instrukcja lekarska leku MOWIKSAM® (MOVIXICAM®)

Skład:

substancja czynna: meloksikam;

1 ampułka (1,5 ml) zawiera meloksikamu 15 mg;

substancje pomocnicze: meglumina, glikofurol, poloksymer 188, chlorek sodu, glicyna, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty roztwór o barwie żółtej z zielonkawym odcieniem, praktycznie bez obcych wtrętów.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Oksykamy. Kod ATC M01A C06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Movixikam® – niesteroidowy lek przeciwbólowy i przeciwzapalny (NLPZ) z grupy oksykanów, wykazujący działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe.

Meloksykam wykazuje silne działanie przeciwzapalne we wszystkich standardowych modelach zapalenia. Podobnie jak w przypadku innych NLPZ, dokładny mechanizm działania pozostaje nieznany. Jednak istnieje wspólny mechanizm działania dla wszystkich NLPZ (w tym meloksykamu): hamowanie biosyntezy prostaglandyn, które są mediatorami stanu zapalnego.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Meloksykam jest całkowicie wchłaniany po wstrzyknięciu do mięśnia. Bio dostępność względna w porównaniu z podaniem doustnym wynosi prawie 100%. W związku z tym nie jest wymagana korekta dawki podczas przejścia z drogi wstrzykiwania do mięśnia na doustną. Po wstrzyknięciu do mięśnia 15 mg meloksykamu stężenie maksymalne w osoczu po 1 godzinie wynosiło 1,62 μg/ml.

Rozkład. Meloksykam charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, głównie z albuminą (99%). Meloksykam przenika do płynu synowialnego, gdzie jego stężenie wynosi połowę stężenia w osoczu. Objętość rozkładu jest niska i wynosi średnio 11 l. Indywidualne wahania wynoszą około 7–20%.

Biotałsformacja. Meloksykam jest metabolizowany przez enzymy wątroby. W moczu zidentyfikowano cztery różne metabolity meloksykamu, które są farmakodynamicznie nieaktywne. Głównym metabolitem jest 5’-karboksimeloksykam (60%), powstający w wyniku utlenienia pośredniego metabolitu – 5’-hydroksymetylo-meloksykamu. Ilość niezmienionego wydalonego 5’-hydroksymetylo-meloksykamu wynosi 9%. Badania in vitro wykazały, że CYP 2C9 odgrywa ważną rolę w tej ścieżce metabolicznej przy nieznaczącym udziale izoenzymu CYP 3A4. Aktywność peroksydazy prawdopodobnie wiąże się z powstawaniem dwóch innych metabolitów, które stanowią odpowiednio 16% i 4% podanej dawki.

Wydalanie. Meloksykam jest wydawany głównie w postaci metabolitów, w równych częściach z moczem i kałem. Mniej niż 5% dobowej dawki jest wydalane w niezmienionej formie z kałem, niewielka ilość wydala się z moczem.

Średni okres półtrwania wynosi około 20 godzin. Całkowity klirens osocza wynosi średnio 8 ml/min.

Liniowość dawki. Meloksykam wykazuje kinetykę liniową w zakresie terapeutycznej dawki od 7,5 do 15 mg po podaniu doustnym i dożylno-mięśniowym.

Osoby z określonymi stanami.

Pacjenci z niewydolnością wątroby/nerek. Lekkie i umiarkowane niewydolności wątroby i nerek nie wpływają istotnie na farmakokinetykę meloksykamu. Pacjenci z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek mieli znacznie wyższy całkowity klirens. Obniżone wiązanie z białkami osocza obserwowano u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym. W przypadku niewydolności nerek w stadium końcowym zwiększenie objętości rozkładu może prowadzić do wzrostu stężenia wolnego meloksykamu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Sposób stosowania i dawki”).

Pacjenci w podeszłym wieku. U starszych pacjentów płci męskiej średnie parametry farmakokinetyczne były podobne jak u młodych ochotników płci męskiej. U starszych pacjentek płci żeńskiej wartości AUC były wyższe, a okres półtrwania dłuższy w porównaniu z odpowiednimi wartościami u młodych ochotników obu płci. Średni klirens osocza w stanie stacjonarnym u pacjentów w podeszłym wieku był nieco niższy niż u młodych ochotników (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Krótkotrwałe leczenie objawowe ostrego napadu reumatoidalnego zapalenia stawów i spondylitis ankylopoetica, gdy inne drogi podania nie mogą być zastosowane.

Przeciwwskazania.

Trzeci trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”);
wiek dziecięcy do 18. roku życia;
nadwrażliwość na meloksikam, inne składniki leku lub substancje czynne o podobnym działaniu, takie jak Leki Przeciwbólowe Niesteroidowe (LPNZ), kwas acetylosalicylowy; meloksikam nie powinien być stosowany u pacjentów, u których po przyjęciu kwasu acetylosalicylowego lub innych LPNZ występowały objawy astmy, polipów nosa, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki;
krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja związane z wcześniejszą terapią LPNZ w wywiadzie;
aktywna lub nawracająca choroba wrzodowa żołądka/jelita lub krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków wrzodów lub krwawień);
ciężka niewydolność wątroby;
ciężka niewydolność nerek bez stosowania dializy;
krwawienie żołądkowo-jelitowe, krwawienie mózgowe w wywiadzie lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
zaburzenia hemostazy lub jednoczesne stosowanie leków przeciwzakrzepowych (przeciwwskazania związane z drogą podania);
ciężka niewydolność serca;
leczenie bólu w okresie operacyjnym po by-passie wieńcowym.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ryzyko związane z hiperkaliemią

Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą powodować hiperkaliemię: sole potasu, moczopędne zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (IEC), antagoniści receptorów angiotensyny II, LPNZ (niskocząsteczkowe lub niemodyfikowane) heparyny, cyklosporyna, takerolimus i trimetoprim.

Początek hiperkaliemii może zależeć od obecności czynników z nią związanych. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii wzrasta, gdy powyższe leki są stosowane równolegle z meloksikamem.

Interakcje farmakodynamiczne.

Inne LPNZ i kwas acetylosalicylowy ≥ 3 g/dawkę. Nie zaleca się łączenia z innymi LPNZ (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); kwasem acetylosalicylowym w dawkach ≥ 500 mg na dawkę lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej.

Kortykosteroidy (np. glukokortykosteroidy). Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami wymaga ostrożności ze względu na zwiększone ryzyko krwawienia lub powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym.

Antykoagulancy lub heparyna. Znacznie wzrasta ryzyko krwawień z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. LPNZ mogą nasilać działanie antykoagulantów, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania LPNZ i antykoagulantów lub heparyny w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Wstrzykiwanie wewnątrzmięśniowe roztworu do wstrzykiwań meloksikamem jest przeciwwskazane u pacjentów leczonych antykoagulantami (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

W innych przypadkach stosowania heparyny (np. w dawkach profilaktycznych) wymagana jest ostrożność ze względu na zwiększone ryzyko krwawień.

Leki trombolityczne i przeciwagregacyjne. Zwiększony ryzyko krwawień z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Zwiększony ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego.

Diuretyki, inhibitory ACE i antagoniści angiotensyny II. LPNZ mogą zmniejszać skuteczność diuretyków i innych leków przeciw nadciśnieniu. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub u starszych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE lub antagonistów angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, co zazwyczaj jest odwracalne. Dlatego kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie u pacjentów starszych. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a funkcja nerek powinna być kontrolowana po rozpoczęciu terapii wspólnej i okresowo później (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Inne leki przeciw nadciśnieniu (np. β-blokery). Tak jak przy stosowaniu poniżej wymienionych leków, może wystąpić zmniejszenie efektu przeciw nadciśnieniu β-blokerów (w wyniku hamowania prostaglandyn o działaniu rozszerzającym naczynia).

Inhibitory kalcyneuryny (np. cyklosporyna, takerolimus). Nefrotoksyczność inhibitorów kalcyneuryny może być nasilana przez LPNZ poprzez wpływ na nerkowe prostaglandyny. Podczas leczenia należy kontrolować funkcję nerek. Zalecana jest staranna kontrola funkcji nerek, szczególnie u pacjentów starszych.

Deferasirok. Jednoczesne stosowanie meloksikamu i deferasiroku może zwiększyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Należy zachować ostrożność przy łączeniu tych leków.

Interakcje farmakokinetyczne: wpływ meloksikamu na farmakokinetykę innych leków.

Lity. Istnieją dane, że LPNZ zwiększają stężenie lity w osoczu krwi (poprzez zmniejszenie wydalania lity przez nerki), co może osiągnąć wartości toksyczne. Jednoczesne stosowanie lity i LPNZ nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Jeśli terapia kombinowana jest konieczna, należy dokładnie monitorować stężenie lity w osoczu krwi na początku leczenia, podczas doboru dawki oraz po zakończeniu leczenia meloksikamem.

Metylotreksat. LPNZ mogą zmniejszać wydzielanie metotreksatu przez kanaliki nerkowe, co prowadzi do zwiększenia jego stężenia w osoczu. Z tego powodu nie zaleca się jednoczesnego stosowania LPNZ u pacjentów przyjmujących wysokie dawki metotreksatu (powyżej 15 mg/tydzień) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Ryzyko interakcji LPNZ i metotreksatu należy również uwzględnić u pacjentów przyjmujących niskie dawki metotreksatu, w tym u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. W razie potrzeby leczenia kombinowanego należy kontrolować parametry krwi i funkcję nerek. Należy zachować ostrożność, gdy przyjmowanie LPNZ i metotreksatu trwa trzy dni z rzędu, ponieważ stężenie metotreksatu w osoczu może wzrosnąć i nasilić toksyczność. Choć farmakokinetyka metotreksatu (15 mg/tydzień) nie była zaburzana przez jednoczesne leczenie meloksikamem, należy uwzględnić możliwość nasilenia się toksyczności hematologicznej metotreksatu podczas leczenia LPNZ (patrz wyżej) (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pemetreksed. Podczas jednoczesnego stosowania meloksikamu z pemetreksedem u pacjentów z klirem kreatyniny od 45 do 79 ml/min, przyjmowanie meloksikamu należy wstrzymać na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania oraz 2 dni po podaniu. Jeśli kombinacja meloksikamu z pemetreksedem jest konieczna, pacjentów należy dokładnie monitorować, szczególnie pod kątem wystąpienia mielosupresji i działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Jednoczesne stosowanie meloksikamu z pemetreksedem nie jest zalecane u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirem kreatyniny poniżej 45 ml/min).

U pacjentów z normalną funkcją nerek (klirem kreatyniny ≥80 ml/min) dawki 15 mg meloksikamu mogą zmniejszyć eliminację pemetreksedu, a tym samym zwiększyć częstość występowania działań niepożądanych związanych z pemetreksedem. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu 15 mg meloksikamu jednocześnie z pemetreksedem u pacjentów z normalną funkcją nerek (klirem kreatyniny ≥80 ml/min).

Interakcje farmakokinetyczne: wpływ innych leków na farmakokinetykę meloksikamu.

Cholestyramina przyspiesza wydalanie meloksikamu poprzez zakłócenie krążenia wewnątrzwątrobowego, w wyniku czego klirens meloksikamu wzrasta o 50%, a okres półtrwania maleje do 13±3 godzin. Ta interakcja ma znaczenie kliniczne.

Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwwysiękowymi, cytydydyną i dicygoksyną.

Interakcje farmakokinetyczne: wpływ kombinacji meloksikamu i innych leków na farmakokinetykę.

Perorowe leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonilomocznika, nateglinid). Meloksikam jest prawie całkowicie wydalany poprzez metabolizm w wątrobie, który w przybliżeniu w dwóch trzecich jest pośredniczony przez enzymy cytochromu (CYP) P450 (głównie CYP 2C9 i pomocniczo CYP 3A4) oraz w jednej trzeciej – innymi drogami, np. poprzez utlenianie peroksydazowe. Należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym podawaniu meloksikamu i leków, które wyraźnie hamują lub są metabolizowane przez CYP 2C9 i/lub CYP 3A4. Interakcje pośredniczone przez CYP 2C9 można oczekiwać w połączeniu z takimi lekami, jak perorowe leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonilomocznika, nateglinid); ta interakcja może prowadzić do zwiększenia stężenia tych leków i meloksikamu w osoczu krwi. Stan pacjentów przyjmujących meloksikam i leki pochodne sulfonilomocznika lub nateglinid należy dokładnie monitorować pod kątem rozwoju hipoglikemii.

Dzieci

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.

Szczególne środki ostrożności stosowania.

Niepożądane reakcje można minimalizować stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy okres leczenia niezbędny do kontroli objawów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz informacja dotycząca ryzyka przewodu pokarmowego i układu sercowo-naczyniowego poniżej).

Nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej w przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego, ani dodatkowo stosować innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID), ponieważ może to zwiększyć toksyczność, podczas gdy korzyści terapeutyczne nie są udokumentowane. Należy unikać jednoczesnego stosowania meloksikamu z innymi NSAID, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Meloksikam nie jest stosowany w leczeniu pacjentów wymagających ulgi w przypadku ostrego bólu.

W przypadku braku poprawy po kilku dniach należy ponownie ocenić korzyści terapeutyczne leczenia.

Należy zwrócić uwagę na zapalenie przełyku, zapalenie żołądka i/lub wrzody żołądka lub dwunastnicy w wywiadzie, aby zapewnić ich pełne wyleczenie przed rozpoczęciem terapii meloksikamem. Należy regularnie monitorować możliwość nawrotu u pacjentów leczonych meloksikamem oraz u pacjentów z takimi przypadkami w wywiadzie.

Zaburzenia przewodu pokarmowego

Tak jak przy stosowaniu innych NSAID, potencjalnie śmiertelne krwawienie przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą wystąpić w dowolnym czasie podczas leczenia, niezależnie od wcześniejszych objawów lub poważnych chorób przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji jest większe przy podwyższeniu dawki NSAID u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie skomplikowanych krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), oraz u pacjentów starszych. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. U tych pacjentów należy rozważyć stosowność terapii skojarzonej z lekami ochronnymi (takimi jak misoprostol lub inhibitory pompy protonowej). Dotyczy to również pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania niskich dawek kwasu acetylosalicylowego lub innych leków zwiększających ryzyko przewodu pokarmowego (patrz informacja poniżej oraz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Pacjenci z toksycznością przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie pacjenci starsi, powinni być informowani o wszelkich nietypowych objawach brzusznych (szczególnie krwawieniu przewodu pokarmowego), przede wszystkim na wczesnych etapach leczenia.

Nie zaleca się stosowania meloksikamu u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują leki mogące zwiększyć ryzyko wrzodów lub krwawień, w szczególności heparynę, jako terapię radykalną lub w praktyce geriatrycznej, antykoagulancje takie jak warfaryna, lub inne NSAID, w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥500 mg na dawkę lub ≥3 g całkowitej dawki dobowej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu u pacjentów przyjmujących meloksikam, należy przerwać leczenie.

NSAID należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ mogą one się nasilić (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Zaburzenia wątroby

U pacjentów przyjmujących NSAID (w tym meloksikam) możliwe jest wzrost wartości jednego lub więcej testów wątrobowych. Takie odchylenia laboratoryjne mogą postępować, pozostawać bez zmian lub być tymczasowe podczas kontynuacji leczenia. Możliwy jest wzrost alaninotransaminazy lub asparaginianotransaminazy (około 3 lub więcej razy powyżej normy). Zanotowano rzadkie przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę i błyskawiczny śmiertelny zapalenienie wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, niektóre z nich kończące się śmiercią.

Pacjentów z objawami dysfunkcji wątroby lub odchyleniami w testach wątrobowych należy ocenić pod kątem rozwoju objawów cięższej niewydolności wątroby podczas terapii meloksikamem. Jeśli objawy kliniczne są związane z rozwojem choroby wątroby lub jeśli występują objawy systemowe (np. eozynofilia, wysypka), stosowanie meloksikamu należy przerwać.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe

Zaleca się dokładne monitorowanie pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i/lub z przewlekłą niewydolnością serca w stopniu od łagodnego do umiarkowanego w wywiadzie, ponieważ podczas terapii NSAID obserwowano zatrzymanie płynów i obrzęki.

Pacjentom z czynnikami ryzyka zaleca się kliniczne monitorowanie ciśnienia tętniczego na początku terapii, szczególnie na początku leczenia meloksikamem.

Dane badań i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NSAID (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) nieco zwiększa ryzyko zdarzeń trombotycznych naczyniowych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko dla meloksikamu.

Terapię meloksikamem pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, przewlekłą niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyniowo-mózgową należy prowadzić wyłącznie po dokładnej analizie. Podobną analizę należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie papierosów).

NSAID mogą zwiększać ryzyko poważnych sercowo-naczyniowych zdarzeń trombotycznych, zawału mięśnia sercowego i udaru, które mogą mieć śmiertelny skutek. Ryzyko zwiększa się wraz z długością stosowania. Pacjenci z chorobami sercowo-naczyniowymi lub czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych mają zwiększone ryzyko powikłań trombotycznych.

Zaburzenia skóry

Podczas stosowania NSAID w bardzo rzadkich przypadkach obserwowano poważne reakcje skórne, niektóre z nich śmiertelne, w tym odłuszczeniowe zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne uogólnione martwicze zapalenie skóry (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Najwyższe ryzyko wystąpienia takich reakcji obserwowano na początku leczenia, przy czym w większości przypadków takie reakcje pojawiały się w ciągu pierwszego miesiąca leczenia. Przy pierwszym wystąpieniu objawów ciężkich reakcji skórnych (np. postępująca wysypka, często z pęcherzami lub uszkodzeniem błon śluzowych) lub innych objawów nadwrażliwości należy przerwać stosowanie meloksikamu. Ważne jest jak najszybsze rozpoznanie zaburzeń skóry i przerwanie stosowania wszelkich leków, które mogą powodować ciężkie uszkodzenia skóry, co wiąże się z lepszym rokowaniem w przypadku ciężkich uszkodzeń skóry. Jeśli u pacjenta wystąpiło odłuszczeniowe zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne uogólnione martwicze zapalenie skóry podczas stosowania meloksikamu, nie można w przyszłości ponownie stosować tego leku.

Zgłaszano przypadki ustalonej wysypki lekowej podczas stosowania meloksikamu. Meloksikamu nie należy ponownie przepisywać pacjentom z wywiadem ustalonej wysypki lekowej związanej ze stosowaniem meloksikamu. Potencjalna reakcja krzyżowa może wystąpić z innymi oksykamami.

Reakcje anafilaktyczne

Tak jak przy stosowaniu innych NSAID, reakcje anafilaktyczne mogą wystąpić u pacjentów bez znanej reakcji na meloksikam. Leku nie należy stosować pacjentom z trzaską asporynową. Ten zespół objawów występuje u pacjentów z astmą oskrzelową, u których wystąpiły zapalenia nosa, z polipami nosa lub bez nich, lub u których wystąpił ciężki, potencjalnie śmiertelny skurcz oskrzeli po podaniu kwasu acetylosalicylowego lub innych NSAID. W przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej należy podjąć natychmiastowe działania ratunkowe.

Parametry wątroby i funkcja nerek

Tak jak przy leczeniu większości NSAID, opisano pojedyncze przypadki wzrostu poziomu transaminaz we krwi, poziomu bilirubiny we krwi lub innych parametrów funkcji wątroby, a także wzrostu kreatyniny we krwi, azotu moczanego we krwi i inne odchylenia wyników laboratoryjnych. W większości przypadków te odchylenia były nieznaczne i miały charakter tymczasowy. W przypadku istotnych lub trwających potwierdzonych odchyleń należy przerwać stosowanie meloksikamu i przeprowadzić badania kontrolne.

Funkcyjna niewydolność nerek

NSAID mogą, przez hamowanie rozszerzającego naczynia wpływu prostaglandyn nerkowych, powodować funkcjonalną niewydolność nerek w wyniku zmniejszenia filtracji kłębuszkowej. Ten niepożądany efekt jest zależny od dawki. Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki zaleca się dokładne monitorowanie diurezy i funkcji nerek u pacjentów z następującymi czynnikami ryzyka:

wiek starszy;
jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, antagonistami angiotensyny II, sartanami, diuretykami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);
hipowolemia (każdego rodzaju);
przewlekła niewydolność serca;
niewydolność nerek;
zespół nerczycowy;
nefropatia toczeniowa;
ciężka dysfunkcja wątroby (albumina surowicy <25 g/l lub ≥10 według klasyfikacji Childa-Pugha).

W pojedynczych przypadkach NSAID mogą prowadzić do zapalenia nerek, zapalenia kłębuszków nerkowych, martwicy rdzenia nerkowego lub zespołu nerczycowego.

Dawka meloksikamu u pacjentów z terminalną niewydolnością nerek poddawanych dializie nie powinna przekraczać 7,5 mg. U pacjentów z niewydolnością nerek w stopniu od łagodnego do umiarkowanego dawkę nie trzeba obniżać (klirens kreatyniny >25 ml/min).

Zatrzymanie sodu, potasu i wody

NSAID mogą nasilać zatrzymanie sodu, potasu i wody oraz wpływać na efekty natriuretyczne diuretyków. Ponadto może występować zmniejszenie efektu przeciwciśnieniowego leków obniżających ciśnienie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W związku z tym u wrażliwych pacjentów może dochodzić do przyspieszenia lub nasilenia obrzęków, niewydolności serca lub nadciśnienia tętniczego. Dlatego pacjentom z takimi ryzykami zaleca się monitorowanie kliniczne (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Sposób stosowania i dawki”).

Hipokaliemia

Hipokaliemię może powodować cukrzyca lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających poziom potasu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziom potasu.

Kombinacja z pemetreksedem

U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek otrzymujących pemetreksed leczenie meloksikamem należy wstrzymać co najmniej na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania i co najmniej przez 2 dni po podaniu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Inne ostrzeżenia i środki ostrożności

Niepożądane reakcje są często gorzej tolerowane przez pacjentów starszych i osłabionych, którzy wymagają dokładnego nadzoru. Tak jak przy leczeniu innymi NSAID, należy zachować ostrożność u pacjentów starszych, u których bardziej prawdopodobne jest zmniejszenie funkcji nerek, wątroby i serca. Pacjenci starsi mają wyższe ryzyko wystąpienia niepożądanych reakcji podczas stosowania NSAID, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego i perforacji, które mogą być śmiertelne (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meloksikam, tak jak każdy inny NSAID, może maskować objawy chorób zakaźnych.

Stosowanie meloksikamu może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecane kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących zajście w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Maskowanie stanu zapalnego i gorączki

Działanie farmakologiczne meloksikamu polegające na zmniejszaniu gorączki i stanu zapalnego może utrudnić rozpoznanie podejrzanego stanu zapalnego niezakaźnego.

Leczenie kortykosteroidami

Meloksikam nie może być prawdopodobnym zamiennikiem kortykosteroidów w leczeniu niedostateczności kortykosteroidowej.

Efekty hematologiczne

Anemia może występować u pacjentów przyjmujących NSAID, w tym meloksikam. Może to być związane z zatrzymaniem płynów, krwawieniem przewodu pokarmowego o nieznanym pochodzeniu lub makroskopowym krwawieniem lub nie w pełni opisanym wpływem na erytropoezę. Pacjentom poddawanym długotrwałemu leczeniu NSAID, w tym meloksikamem, należy kontrolować poziom hemoglobiny lub hematokrytu, jeśli występują objawy anemii.

NSAID hamują agregację płytek krwi i mogą wydłużyć czas krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do kwasu acetylosalicylowego, ich wpływ na funkcję płytek krwi jest ilościowo mniejszy, krótkotrwały i odwracalny. Należy dokładnie monitorować stan pacjentów przyjmujących meloksikam i u których możliwe są niepożądane skutki na funkcję płytek krwi, w szczególności zaburzenia krzepnięcia krwi, oraz pacjentów przyjmujących antykoagulancy.

Stosowanie u pacjentów z astmą oskrzelową

Pacjenci z astmą oskrzelową mogą mieć astmę wrażliwą na aspirynę. Stosowanie kwasu acetylosalicylowego pacjentom z astmą wrażliwą na aspirynę wiąże się z ciężkim skurczem oskrzeli, który może być śmiertelny. Ze względu na reakcję krzyżową, w tym skurcz oskrzeli, między kwasem acetylosalicylowym a innymi NSAID, meloksikam nie powinien być stosowany u pacjentów wrażliwych na kwas acetylosalicylowy i należy ostrożnie przepisywać pacjentom z astmą oskrzelową.

Inne.

Tak jak przy stosowaniu innych NSAID wstrzykiwanych, w miejscu wstrzyknięcia może wystąpić rozwój ropnia i martwicy.

Preparat zawiera bardzo małą ilość sodu, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Plodność.

Meloksikam, tak jak inne leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyny, może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę.

Ciąża.

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionu i płodu. Dane badań epidemiologicznych pozwalają przypuszczać zwiększenie ryzyka poronienia i rozwoju wad serca i gastroschizy po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn we wczesnym okresie ciąży. Bezpośrednie ryzyko rozwoju wad serca wzrosło z mniej niż 1% do około 1,5%. Uważa się, że ryzyko to wzrasta wraz ze wzrostem dawki i długością leczenia.

Stosowanie meloksikamu od 20. tygodnia ciąży może powodować oligohydramnios w wyniku niewydolności nerek płodu. Może to wystąpić wkrótce po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu leczenia. Ponadto zgłaszano przypadki zwężenia przewodu tętniczego po leczeniu w drugim trymestrze ciąży, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia. Dlatego meloksikam nie powinien być stosowany w I i II trymestrze ciąży, z wyjątkiem przypadków absolutnej konieczności. Jeśli kobieta próbująca zajść w ciążę lub w I i II trymestrze ciąży stosuje meloksikam, dawki i długość leczenia powinny być jak najmniejsze.

Monitorowanie prenatalne oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego należy rozważyć w przypadku wpływu leku przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą powodować ryzyko.

Ryzyko dla płodu:

toksyczność sercowo-płucna (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
niewydolność nerek (patrz wyżej).

Ryzyko dla kobiety na końcu ciąży i dla noworodka:

możliwe wydłużenie czasu krwawienia, efekt przeciwagregacyjny, który może wystąpić nawet przy bardzo niskich dawkach;
hamowanie skurczów macicy prowadzące do opóźnienia lub wydłużenia porodu.

Zatem lek jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią.

Chociaż nie ma konkretnych danych dotyczących meloksikamu, wiadomo, że NSAID mogą przenikać do mleka matki. Dlatego stosowanie leku nie jest zalecane kobietom karmiącym piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z innymi maszynami. Na podstawie profilu farmakodynamicznego i obserwowanych reakcji niepożądanych można założyć, że meloksikam nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na te czynności. Jednak pacjentom, u których wystąpiły zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostre widzenie, zawroty głowy, senność, zawroty głowy lub inne zaburzenia układu nerwowego środkowego, zaleca się powstrzymanie się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi maszynami.

Sposób i dawki stosowania.

Movixikam® należy stosować w postaci wstrzyknięć domięśniowych.

Jedno wstrzyknięcie 15 mg jednokrotnie na dobę.

NALEŻY NIE PRZEKROCZYĆ DAWKI 15 mg NA DOBĘ.

Leczenie powinno być ograniczone do jednego wstrzyknięcia na początek terapii, maksymalnie przez 2–3 dni w uzasadnionych wyjątkowych przypadkach (np. gdy niemożliwe są drogi doustna i doodbytnicza). Reakcje niepożądane można zminimalizować, stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy okres leczenia, konieczny do kontroli objawów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Osobne kategorie pacjentów.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Zalecana dawka dla pacjentów w wieku podeszłym wynosi 7,5 mg na dobę (połowa ampułki 1,5 ml).

Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych.

U pacjentów z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych, np. z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie lub czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego, leczenie należy rozpocząć od dawki 7,5 mg na dobę (połowa ampułki o pojemności 1,5 ml).

Niewydolność nerek.

Środek ten jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, którzy nie są poddawani hemodializie.

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek poddawanych dializie dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg na dobę (połowa ampułki 1,5 ml).

U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (u pacjentów z klirem kreatyniny powyżej 25 ml/min) nie ma potrzeby zmniejszania dawki. W przypadku pacjentów z ciężką niewydolnością nerek bez stosowania dializy – patrz sekcja „Przeciwwskazania”.

Niewydolność wątroby.

U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nie ma potrzeby zmniejszania dawki. W przypadku pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby – patrz sekcja „Przeciwwskazania”.

Sposób stosowania.

Do wstrzykiwań domięśniowych.

Środek należy podawać powoli, w postaci głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego do górnego zewnętrznego kwadrantu pośladka, z zachowaniem rygorystycznej techniki jałowej. W przypadku powtarzanych wstrzyknięć zaleca się zmieniać miejsce wstrzyknięcia (na przemian lewy i prawy pośadek). Przed wstrzyknięciem należy upewnić się, że koniec igły nie znajduje się w naczyniu.

Wstrzyknięcie należy natychmiast przerwać w przypadku silnego bólu podczas jego podawania.

Jeśli pacjent ma endoprotezę stawu biodrowego, wstrzyknięcie należy wykonać w drugi pośadek.

W celu kontynuacji leczenia należy stosować doustne formy leku (tabletki).

Dzieci.

Środek jest przeciwwskazany u dzieci (do 18. roku życia).

Przedawkowanie.

Objawy ostrego przedawkowania leków przeciwbólowych niesteroidowych są zazwyczaj ograniczone do letargu, senności, nudności, wymiotów i bólu nadbrzusza, które ogólnie są odwracalne przy leczeniu wspomagającym. Może wystąpić krwawienie z przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do nadciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń czynności wątroby, niewydolności oddechowej, śpiączki, drgawek, niewydolności serca i naczyń krwionośnych oraz zatrzymania akcji serca. Opisywano reakcje anafilaktyczne podczas terapii lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi, które mogą również wystąpić w przypadku przedawkowania.

W przypadku przedawkowania leków przeciwbólowych niesteroidowych zaleca się leczenie objawowe i wspomagające. Badania wykazały przyspieszenie wydalenia meloksikamu po podaniu 4 doustnych dawek cholestyraminy 3 razy na dobę.

Efekty uboczne.

Dane z badań klinicznych oraz dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) może wiązać się z niewielkim zwiększeniem ryzyka zjawisk trombotycznych naczyniowych (takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu).

Obserwowano obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca podczas leczenia NLPZ.

Większość obserwowanych efektów ubocznych ma pochodzenie przewodu pokarmowego. Możliwe są wrzody żołądka, perforacje lub krwawienia przewodu pokarmowego, czasem śmiertelne, szczególnie u pacjentów starszych. Po zastosowaniu obserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, dyspepsję, ból brzucha, melene, wymioty krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia okrężnicy i choroby Crohna. Z mniejszą częstotliwością obserwowano zapalenie żołądka.

Donoszono o ciężkich uszkodzeniach skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze zetlanie nabłonka (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony układu krwiotwórczego: anemia, odchylenia wyników analizy krwi od normy (w tym zmiany liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia. Donoszono o bardzo rzadkich przypadkach agranulocytozy (patrz opis poszczególnych poważnych i/lub częstych efektów ubocznych).

Ze strony układu immunologicznego: reakcje alergiczne, w tym wstrząs anafilaktyczny, reakcje anafilaktydowe, reakcje anafilaktyczne.

Ze strony psychiki: zmiany nastroju, koszmary nocne, dezorientacja, dezorientacja przestrzenna, bezsenność.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, senność.

Ze strony narządów wzroku: zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostre widzenie, zapalenie spojówek.

Ze strony narządów słuchu: zawroty głowy, szumy w uszach.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: uczucie przyspieszonego rytmu serca, niewydolność serca, podwyższenie ciśnienia tętniczego, napływy gorąca.

Ze strony układu oddechowego: u pacjentów z alergicznymi reakcjami na kwas acetylosalicylowy lub inne NLPZ w wywiadzie mogą występować napady astmy; infekcje dróg oddechowych górnych, kaszel.

Ze strony przewodu pokarmowego: dyspepsja, nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka, utajone lub makroskopowe krwawienie przewodu pokarmowego, zapalenie jamy ustnej, zapalenie żołądka, zaparcia, wzdęcia, odbijanie, zapalenie okrężnicy, wrzody żołądka i dwunastnicy, zapalenie przełyku, perforacja przewodu pokarmowego, zapalenie trzustki. Krwawienie przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą być ciężkie i potencjalnie śmiertelne, szczególnie u pacjentów starszych.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego: zaburzenia wyników funkcji wątroby (np. podwyższenie poziomu transaminaz lub bilirubiny), zapalenie wątroby, żółtaczka, niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: swędzenie, wysypka, obrzęk naczynioruchowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze zetlanie nabłonka, pokrzywka, dermatoza pęcherzowa, wielopostaciowa rumień, fotosensybilizacja, zapalenie skóry z odluszczeniem, ustalony wysyp lekowy (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony układu moczowego: zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia, zmiany wyników funkcji nerek (podwyższenie poziomu kreatyniny i/lub mocznika we krwi), ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka, infekcje dróg moczowych, zaburzenia częstości oddawania moczu.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: bezpłodność u kobiet, opóźnienie owulacji.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania: zesztywnienie w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu wstrzyknięcia; obrzęki, w tym obrzęki kończyn dolnych, objawy podobne do grypy.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: ból stawów, ból pleców, objawy związane z stawami.

Poszczególne poważne i/lub częste efekty uboczne.

Donoszono o bardzo rzadkich przypadkach agranulocytozy u pacjentów leczonych meloksikamem i innymi potencjalnie mielotoksycznymi lekami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Efekty uboczne, które nie były obserwowane przy stosowaniu tego leku, ale są charakterystyczne dla innych związków tej klasy.

Zaburzenia funkcji nerek aż do niewydolności nerek: donoszono o przypadkach zapalenia nerek, ostrego martwicy kanalików, zespołu nerczycowego, martwicy brodawek nerkowych.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka przy stosowaniu tego leku. Lekarze, pracownicy farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni opiekunowie powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Niezgodność.

Roztwór do wstrzykiwań nie może być mieszany z innymi lekami w jednej strzykawce.

Opakowanie.

5 ampułek po 1,5 ml w pojemniku plastikowym, w pudełku tekturowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Help SA.

Lokalizacja producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Grecja, Pedini Janion, Janina, 45500.

Wniosek składający.

Movix Health GmbH

Lokalizacja wnioskodawcy.

Blegistrasse 25, 6340 Baar, Szwajcaria