Motorix

INSTRUKCJA dot. stosowania leku MOTO­RIKS (MOTORIX)

Skład:

substancja czynna: domperidon;

1 tabletka zawiera domperidonu 10 mg;

substancje pomocnicze: laktoza, monohydrat; skrobia prażelatynizowana; sodowa sól karboksymetylocelulozy; celuloza mikrokryształowa; sodowy laurylosiarczan; powidon; stearynian magnezu;

otoczka: mieszanina do powłoki filmowej Opadry II White (hipromeloza (hydroksypropylometyloceluloza); laktoza, monohydrat; glikol polietylenowy; dwutlenek tytanu (E 171); triacetyna).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki powlekane, białego koloru, powierzchnia dwuwypukła, z ryflowaniem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w funkcjonalnych zaburzeniach układu pokarmowego. Stymulatory perystaltyki. Kod ATC A03F A03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Domperidon – antagonist dopaminy o działaniu przeciwwymiotnym. Domperidon w niewielkim stopniu przenika przez barierę krew–mózg. Stosowanie domperydonu bardzo rzadko wiąże się z występowaniem skutków ubocznych o charakterze pozapiramidowym, szczególnie u dorosłych, jednak domperidon stymuluje wydzielanie prolaktyny z przysadki mózgowej. Działanie przeciwwymiotne może wynikać z połączenia działania obwodowego (gastrokinetycznego) oraz antagonizmu wobec receptorów dopaminy w obszarze wyzwalania chemoreceptorów (ang. chemoreceptor trigger zone), znajdującym się poza barierą krew–mózg w tylnej części mózgu (area postrema). Niskie stężenia domperydonu stwierdzone w mózgu wskazują na przede wszystkim obwodowy charakter działania leku na receptory dopaminy.

Po podaniu doustnym domperidon zwiększa ciśnienie w dolnym odcinku przełyku, poprawia perystaltykę antroduodenalną oraz przyspiesza opróżnianie żołądka. Domperidon nie wpływa na sekrecję żołądkową.

Wpływ na interwał QT/QTc i elektrofizjologię serca

Zgodnie z międzynarodowymi wytycznymi ICH-E14 przeprowadzono szczegółowe badanie interwału QT u zdrowych ochotników. Badanie to miało podwójnie ślepy, placebo-kontrolowany charakter i zostało przeprowadzone z zastosowaniem dawek zalecanych oraz nadterapeutycznych (10 i 20 mg podawanych 4 razy na dobę). Po jednoczesnym przyjęciu 20 mg domperydonu 4 razy na dobę zaobserwowano wydłużenie interwału QT, którego wartość zmieniała się w granicach od 3,4 do 5,9 ms w całym okresie obserwacji, a nie przekraczała 10 ms. Wydłużenie QT zaobserwowane w tym badaniu przy stosowaniu domperydonu w zalecanej dawce nie ma znaczenia klinicznego.

Brak klinicznego znaczenia potwierdzają parametry farmakokinetyczne oraz dane dotyczące interwału QTc uzyskane w dwóch wcześniejszych badaniach obejmujących pięciodniową terapię domperydonem w dawkach 20 i 40 mg podawanych 4 razy na dobę. Rejestrację EKG przeprowadzono przed rozpoczęciem badania, w 5. dniu około 1 godziny (w przybliżeniu w tmax) po porannej dawce oraz po 3 dniach. W obu badaniach nie zaobserwowano różnic między wartościami QTc po leczeniu aktywnym a po podaniu placebo. W związku z tym stwierdzono, że przyjmowanie domperydonu w dawkach 80 i 160 mg na dobę nie wywiera klinicznie istotnego wpływu na QTc u zdrowych ochotników.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Domperidon jest szybko wchłaniany po podaniu doustnym na czczo; maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w przybliżeniu po 60 minutach. Wartości Cmax i AUC domperydonu wzrastały proporcjonalnie do dawki w zakresie dawek od 10 do 20 mg. Obserwowano 2–3-krotne kumulowanie się domperydonu (AUC) po wielokrotnym stosowaniu 4 razy na dobę (co 5 godzin) przez 4 dni. Niska absolutna biodostępność domperydonu doustnego (około 15%) wynika z intensywnego metabolizmu przy pierwszym przejściu przez ścianę jelita i wątrobę. Choć biodostępność domperydonu u zdrowych osób wzrasta po podaniu po posiłku, pacjentom z dolegliwościami żołądkowo-jelitowymi zaleca się przyjmowanie domperydonu 15–30 minut przed posiłkiem. Obniżone stężenie kwasu w żołądku zmniejsza wchłanianie domperydonu. Biodostępność po podaniu doustnym jest obniżana przy jednoczesnym przyjmowaniu cyklosporyny i sodowego wodorowęglanu. Po podaniu doustnym po posiłku maksymalne wchłanianie jest nieco opóźnione, a AUC nieco zwiększone.

Rozkład.

Po podaniu doustnym domperidon nie kumuluje się i nie indukuje własnego metabolizmu; maksymalne stężenie w osoczu po 90 minutach (21 ng/ml) po dwutygodniowym doustnym przyjmowaniu dawki 30 mg na dobę było prawie takie samo jak po przyjęciu pierwszej dawki (18 ng/ml). Domperidon wiąże się z białkami osocza w 91–93%. Badania rozkładu domperydonu przeprowadzone na zwierzętach z wykorzystaniem środka znakowanego izotopem radioaktywnym wykazały znaczny rozkład w tkankach, ale niskie stężenie w mózgu. U zwierząt niewielkie ilości leku przenikają przez łożysko.

Metabolizm.

Domperidon jest szybko i intensywnie metabolizowany w wątrobie poprzez hydroksylację i N-dealkilację. Badania metabolizmu in vitro z wykorzystaniem inhibitorów diagnostycznych wykazały, że CYP3A4 jest główną izoformą cytochromu P450 zaangażowaną w N-dealkilację domperydonu, a CYP3A4, CYP1A2 oraz CYP2E1 uczestniczą w aromatycznej hydroksylacji domperydonu.

Eliminacja.

Wydalanie z moczem i kałem wynosi odpowiednio 31% i 66% dawki doustnej. Wydalanie leku w postaci niezmienionej stanowi niewielki procent (10% z kałem i około 1% z moczem). Okres półtrwania eliminacji z osocza po podaniu dawki pojedynczej wynosi 7–9 godzin u zdrowych ochotników, ale jest wydłużony u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.

Grupy pacjentów specjalnych

Uszkodzenie wątroby.

U pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby (7–9 punktów według skali Childa-Pugh, klasa B według klasyfikacji Childa-Pugh) AUC i Cmax domperydonu były odpowiednio 2,9 i 1,5 razy wyższe niż u zdrowych ochotników. Frakcja wolna wzrastała o 25%, a końcowy okres półtrwania wydłużał się z 15 do 23 godzin. U pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji wątroby zaobserwowano nieco niższą ekspozycję w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami, biorąc pod uwagę Cmax i AUC, bez zmian w wiązaniu z białkami ani w końcowym okresie półtrwania. Stosowanie leku u pacjentów z ciężkim uszkodzeniem funkcji wątroby nie zostało zbadane. Motorix jest przeciwwskazany u pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby (patrz dział „Przeciwwskazania”).

Uszkodzenie nerek.

U pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min/1,73 m²) okres półtrwania domperydonu wydłuża się z 7,4 do 20,8 godziny, jednak stężenie leku w osoczu jest niższe niż u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Ponieważ bardzo mała ilość leku (około 1%) jest wydalana z moczem w niezmienionej formie, mało prawdopodobne jest, że przy pojedynczym podaniu pacjentom z niewydolnością nerek będzie konieczna korekta dawki. Jednak przy wielokrotnym stosowaniu częstość przyjmowania należy zmniejszyć do 1–2 razy na dobę w zależności od nasilenia zaburzenia, a także może być konieczne zmniejszenie dawki.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Do złagodzenia objawów nudności i wymiotów.

Przeciwwskazania.

Motorix jest przeciwwskazany:

• u pacjentów z rozpoznaną nadwrażliwością na substancję czynną lub na którykolwiek składnik pomocniczy leku;
• u chorych z gruczolakiem przysadki wydzielającym prolaktynę (prolaktynoma);
• u pacjentów z ciężkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby i/lub nerek (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”, „Właściwości farmakologiczne”);
• u chorych z rozpoznanym wydłużeniem interwału przewodnictwa sercowego, w szczególności QTc, u pacjentów z istotnymi zaburzeniami równowagi elektrolitowej lub z chorobami podstawowymi serca, takimi jak niewydolność serca, np. zastoinowa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”);
• u chorych z niewydolnością wątroby;
• gdy stymulacja motoryki żołądka może być niebezpieczna, np. w przypadku krwawienia przewodu pokarmowego, niedrożności mechanicznej lub perforacji;
• przy jednoczesnym stosowaniu ketokonazolu, erytromycyny lub innych silnych inhibitorów CYP3A4;
• przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających interwał QT (z wyjątkiem apomorfiny), takich jak flu konazol, erytromycyna, itrakonazol, doustny ketokonazol, posakonazol, rytonawir, sakwinawir, telaprewir, worykonazol, klaritromycyna, amiodaron, telitromycyna (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Leki antycholinergiczne mogą niwelować działanie przeciwwymiotne Motorixu. Z powodu interakcji farmakodynamicznej i/lub farmakokinetycznej zwiększa się ryzyko wydłużenia interwału QT.

Nie należy przyjmować leków przeciwwymiotnych i antysekrecyjnych jednocześnie z Motorixem, ponieważ obniżają one jego biodostępność po podaniu doustnym (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Domperydon jest metabolizowany głównie za pomocą CYP3A4.

Zgodnie z danymi badań in vitro, jednoczesne stosowanie leków, które znacząco hamują ten enzym, może prowadzić do wzrostu stężenia domperydonu w osoczu krwi.

Podczas stosowania domperydonu razem z silnymi inhibitorami CYP3A4, które mogą wydłużać interwał QT, obserwowano klinicznie istotne zmiany interwału QT. Dlatego jednoczesne stosowanie domperydonu z niektórymi lekami jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie z lewodopą. Choć nie uważa się za konieczne dostosowanie dawki lewodopy, obserwowano wzrost stężenia domperydonu w osoczu krwi (maksymalnie o 30–40%) przy jednoczesnym przyjmowaniu z lewodopą.

Jednoczesne stosowanie poniższych leków z domperydonem jest przeciwwskazane.

Wszystkie leki wydłużające interwał QT (ryzyko „torsade de pointes”):

• leki przeciwarytmiczne klasy IА (np. dysopyramid, chinidyna, hydrochinidyna);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, dofetylid, dronedaron, ibutilid, sotalol);
• niektóre leki przeciwpsychotyczne (np. haloperidol, pimozyd, sertindol);
• niektóre leki przeciwdepresyjne (np. citalopram, escytalopram);
• niektóre antybiotyki (np. lewofloksacyna, moxifloksacyna, erytromycyna, spiramycyna);
• niektóre leki przeciwpłaskienicze (np. flu konazol, pentamidyna);
• niektóre leki przeciwmalaryczne (np. halofantryna, lumefantryna);
• niektóre leki przeciwwymiotne (np. cyzapryd, dolasetron, prukalopryd);
• niektóre leki przeciwhistaminowe (np. meklotiazyna, mizolastyna);
• niektóre leki stosowane w chorobach nowotworowych (np. toremifenu, wandytanib, win kamina);
• niektóre inne leki (np. beprydył, metadon, difemanyla);
• apomorfina, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyść z jednoczesnego stosowania przeważa nad ryzykiem, i pod warunkiem ścisłego przestrzegania środków ostrożności zalecanych przy jednoczesnym stosowaniu (patrz ulotka do apomorfiny, sekcja „Przeciwwskazania”).

Przykłady silnych inhibitorów CYP3A4, z którymi zakazane jest stosowanie Motorixu:

• azolowe leki przeciwpłaskienicze, takie jak flu konazol*, itrakonazol, ketokonazol*, posakonazol i worykonazol*;
• antybiotyki makrolidowe, takie jak klaritromycyna* i erytromycyna*;
• inhibitory proteazy* (np. rytonawir, sakwinawir, telaprewir);
• inhibitory HIV-proteazy, takie jak amprenawir, atazanawir, fosamprenawir, indynawir, nelfinawir, rytonawir i sakwinawir;
• antagoniści wapnia, takie jak dyltiazem i werapamil;
• amiodaron*;
• amrepitant;
• nefazodon;
• telitromycyna*.

*wydłużają interwał QTc.

Jednoczesne stosowanie następujących substancji wymaga ostrożności.

Z ostrożnością należy stosować z lekami powodującymi bradykardię i hipokaliemię, a także z następującymi makrolidami, które mogą wywoływać wydłużenie interwału QT: azytromycyna i roksytromycyna (klaritromycyna jest przeciwwskazana, ponieważ jest silnym inhibitorem CYP3A4).

Należy z ostrożnością stosować domperydon razem z silnymi inhibitorami CYP3A4, które nie powodują wydłużenia interwału QT, takimi jak indynawir, i należy dokładnie monitorować stan pacjentów pod kątem wystąpienia objawów lub objawów niepożądanych reakcji.

Wyżej wymieniona lista jest reprezentatywna, ale nie wyczerpująca.

Motorix można łączyć z:

• lekami przeciwpsychotycznymi, których działanie wzmaga;
• agonistami dopaminergicznymi (bromokryptyna, L-dopa), których niepożądane działanie obwodowe, takie jak zaburzenia trawienia, nudności, wymioty, hamuje bez niwelowania głównych właściwości.

W pojedynczych badaniach interakcji farmakokinetycznej/farmakodynamicznej in vivo przy jednoczesnym doustnym stosowaniu ketokonazolu lub erytromycyny u zdrowych ochotników potwierdzono, że te leki znacząco hamują presystemowy metabolizm domperydonu, pośredniczony przez CYP3A4. Przy jednoczesnym stosowaniu 10 mg domperydonu doustnie 4 razy dziennie i 200 mg ketokonazolu doustnie 2 razy dziennie w okresie obserwacji zaobserwowano wydłużenie interwału QTc średnio o 9,8 ms; poszczególne wartości wahają się od 1,2 do 17,5 ms. Przy jednoczesnym stosowaniu 10 mg domperydonu 4 razy dziennie i 500 mg erytromycyny doustnie 3 razy dziennie interwał QTc wydłużał się w okresie obserwacji średnio o 9,9 ms, zakres poszczególnych wartości wynosił od 1,6 do 14,3 ms. Wartości równowagowe Cmax i AUC domperydonu wzrastały około trzykrotnie w każdym z tych badań interakcji. Wpływ podwyższonych stężeń domperydonu w osoczu na wydłużenie interwału QTc jest nieznany. W tych badaniach przy monoterapii domperydonem (10 mg doustnie 4 razy dziennie) interwał QTc wydłużał się średnio o 1,6 ms (badanie ketokonazolu) i 2,5 ms (badanie erytromycyny), podczas gdy samo stosowanie ketokonazolu (200 mg 2 razy dziennie) lub erytromycyny (500 mg 3 razy dziennie) powodowało wzrost interwału QTc w okresie obserwacji odpowiednio o 3,8 i 4,9 ms.

Teoretycznie, ponieważ Motorix wywiera działanie prokinetyczne na żołądek, może to wpływać na wchłanianie współpodawanych leków doustnych, w szczególności form o przedłużonym uwalnianiu lub o powłoce opłaszczającej opartej na jelitach. Jednak u pacjentów, których stan był już ustabilizowany pod wpływem digoksyny lub paracetamolu, jednoczesne stosowanie domperydonu nie wpływało na stężenia tych leków we krwi.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Lek Motorix nie jest zalecany w przypadku drżenia.

Lek Motorix należy stosować z ostrożnością u pacjentów w podeszłym wieku lub u pacjentów z istniejącą chorobą serca lub z wywiadem choroby serca.

Efekty sercowo-naczyniowe. Domperydon był powiązany z wydłużeniem odstępu QT w EKG. Wiadomo, że podczas obserwacji po wprowadzeniu na rynek zgłaszano bardzo rzadkie przypadki wydłużenia QT oraz migotania komorowego u pacjentów przyjmujących domperydon. Te doniesienia obejmują informacje o pacjentach z innymi niekorzystnymi czynnikami ryzyka, zaburzeniami elektrolitów oraz terapią towarzyszącą, które mogą być czynnikami sprzyjającymi (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Zgodnie z zaleceniami ICH-E14 przeprowadzono badanie szczegółowego badania odstępu QT u osób zdrowych. Wydłużenie odstępu QT obserwowane w badaniu po podaniu domperydonu zgodnie z zalecanym schematem dawkowania w zwykłych dawkach terapeutycznych (10 lub 20 mg cztery razy dziennie) nie ma znaczenia klinicznego.

Ostrzeżenia. Domperydon należy stosować z ostrożnością u pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji wątroby i/lub nerek.

Ze względu na zwiększony ryzyko arytmii komorowej lek Motorix jest przeciwwskazany u pacjentów z wydłużeniem czasu przewodzenia w sercu, w szczególności QTc, u pacjentów z istotnymi zaburzeniami równowagi elektrolitów (hipokaliemia, hiperkaliemia, hipomagnezemia) lub bradykardią oraz u pacjentów z chorobami współistniejącymi serca, takimi jak niewydolność serca (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Wiadomo, że zaburzenia równowagi elektrolitów (hipokaliemia, hiperkaliemia, hipomagnezemia) oraz bradykardia są stanami zwiększającymi ryzyko proarytmiogenne.

W przypadku wystąpienia objawów lub sygnałów, które mogą być związane z arytmią serca, należy natychmiast przerwać stosowanie leku Motorix i skonsultować się z lekarzem.

Pacjenci powinni natychmiast zgłaszać wszelkie objawy ze strony serca.

Tabletki Motorix zawierają laktozę, dlatego lek nie powinien być stosowany u pacjentów z nietolerancją laktozy, galaktozemią lub zespołem złego wchłaniania glukozy/galaktozy.

Zaburzenia funkcji nerek. Okres półtrwania domperydonu u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek jest wydłużony. W przypadku długotrwałego stosowania częstość dawkowania domperydonu należy zmniejszyć do jednego lub dwóch razy dziennie, w zależności od nasilenia zaburzenia. Może również istnieć konieczność zmniejszenia dawki.

Nie należy przyjmować leków przeciwwskazowych lub antysekrecyjnych jednocześnie z lekiem Motorix, ponieważ obniżają one doustną biodostępność domperydonu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W przypadku stosowania łączonego lek Motorix należy przyjmować przed posiłkiem, a leki przeciwwskazowe lub antysekrecyjne – po posiłku.

Stosowanie z apomorfina. Domperydon jest przeciwwskazany do jednoczesnego stosowania z lekami wydłużającymi odstęp QT, w tym z apomorfina, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyść z jednoczesnego stosowania z apomorfina przewyższa ryzyko, i tylko w przypadku ścisłego przestrzegania ostrzeżeń podanych w ulotce do apomorfina.

Stosowanie z ketokonazolem. W badaniach interakcji z doustną formą ketokonazolu obserwowano wydłużenie odstępu QT. Chociaż znaczenie tego badania nie jest jednoznacznie ustalone, należy rozważyć leczenie alternatywne, jeśli wskazane jest leczenie przeciwdrożdżycowe ketokonazolem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Należy wziąć pod uwagę następujące informacje dotyczące ryzyka powikłań chorób sercowo-naczyniowych wywołanych lekami zawierającymi domperydon:

• niektóre badania epidemiologiczne wskazują, że domperydon może być powiązany ze zwiększonym ryzykiem poważnych arytmii komorowych lub nagłej śmierci sercowej (patrz sekcja „Efekty niepożądane”);
• ryzyko poważnych arytmii komorowych lub nagłej śmierci sercowej może być wyższe u pacjentów w wieku powyżej 60 lat, przy doustnym stosowaniu dawek leku przekraczających 30 mg dziennie oraz u pacjentów jednoczesnie przyjmujących leki wydłużające odstęp QT lub inhibitory CYP3A4. Dlatego lek Motorix należy stosować z ostrożnością u pacjentów w podeszłym wieku. Pacjenci w wieku powyżej 60 lat powinni skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem leku Motorix;
• domperydon należy przepisywać dorosłym i dzieciom w najniższej skutecznej dawce.

Stosunek ryzyka do korzyści z zastosowania domperydonu pozostaje korzystny.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane dotyczące stosowania domperydonu u kobiet w ciąży po wprowadzeniu na rynek są ograniczone. Dlatego lek Motorix w czasie ciąży należy stosować tylko wtedy, gdy lekarz uzna, że oczekiwany pozytywny efekt dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Karmienie piersią

Ilość domperydonu, która może dostać się do organizmu niemowlęcia z mlekiem matki, jest bardzo niska. Maksymalna dawka względna dla niemowląt (%) szacowana jest na poziomie około 0,1% dawki dla matki, skorygowanej o masę ciała. Nie wiadomo, czy lek może szkodzić niemowlęciu, dlatego matkom przyjmującym Motorix należy zalecić zaprzestanie karmienia piersią. Decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub o odstawieniu terapii domperydonem należy podjąć po ocenie korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla matki. Należy zachować ostrożność w przypadku występowania czynników ryzyka wydłużenia odstępu QTc u dzieci karmionych piersią. Po ekspozycji w wyniku przenikania leku z mlekiem matki nie można wykluczyć wystąpienia efektów niepożądanych, w tym efektów kardiologicznych.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Po zastosowaniu domperydonu obserwowano zawroty głowy i senność. Dlatego pacjentom należy zalecić zaprzestanie prowadzenia pojazdów, pracy z innymi maszynami lub innej działalności wymagającej skupienia uwagi i koordynacji, dopóki nie będzie wiadomo, jak lek wpływa na ich organizm.

Sposób stosowania i dawki.

Lek Motorix należy stosować w najniższej skutecznej dawce przez najkrótszy czas konieczny do złagodzenia objawów nudności i wymiotów.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat o masie ciała nie mniejszej niż 35 kg: po 1 tabletce (10 mg) 3 razy na dobę.

Maksymalna dawka dzienna – 3 tabletki (30 mg na dobę).

Zaleca się przyjmowanie leku Motorix przed posiłkiem. Wchłanianie leku jest nieco opóźnione, jeśli przyjmuje się go po posiłku. Pacjent powinien przyjmować lek zgodnie z zaproponowanym schematem dawkowania. W przypadku pominięcia dawki należy przyjąć następną dawkę zgodnie z zaproponowanym schematem. Nie należy podwajać dawki w celu nadrobienia pominiętej dawki. Długość leczenia nie powinna przekraczać 1 tygodnia.

Dorośli w wieku powyżej 60 lat. Pacjenci w wieku powyżej 60 lat powinni skonsultować się z lekarzem przed przyjmowaniem leku.

Zaburzenia funkcji nerek. Ponieważ okres półwydalenia domperydonyłu jest wydłużony u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek, częstotliwość stosowania leku Motorix należy zmniejszyć do jednego lub dwóch razy na dobę, w zależności od stopnia nasilenia zaburzeń; może również zaistnieć konieczność zmniejszenia dawki. Pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek należy regularnie kontrolować (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Zaburzenia funkcji wątroby. Lek Motorix jest przeciwwskazany u pacjentów z umiarkowanymi (7–9 punktów wg skali Childa-Pugha) lub ciężkimi (powyżej 9 punktów wg skali Childa-Pugha) zaburzeniami funkcji wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Korekta dawki nie jest wymagana u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami funkcji wątroby (5–6 punktów wg skali Childa-Pugha) (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Dzieci.

Lek stosuje się w leczeniu dzieci w wieku od 12 lat i o masie ciała nie mniejszej niż 35 kg.

Domperydonył należy przepisywać dzieciom w najniższej skutecznej dawce przez najkrótszy możliwy czas.

Przedawkowanie.

Objawy: o przedawkowaniu zgłaszano głównie u niemowląt i dzieci. Objawami przedawkowania mogą być niepokój, zaburzenia świadomości, drgawki, dezorientacja, senność oraz reakcje ekstrapiramidowe.

Leczenie. Nie istnieje specyficzny antydotum na domperydonył, jednak w przypadku znacznego przedawkowania należy natychmiast rozpocząć leczenie objawowe. W ciągu 1 godziny po przyjęciu leku zaleca się przepłukanie żołądka oraz zastosowanie węgla aktywnego, a także dokładne monitorowanie stanu pacjenta i leczenie wspierające. Należy prowadzić monitorowanie EKG ze względu na możliwość wydłużenia interwału QT. Leki antycholinergiczne oraz leki stosowane w chorobie Parkinsona mogą być skuteczne w kontrolowaniu reakcji ekstrapiramidowych.

Efekty uboczne

Bezpieczeństwo stosowania leku Motorix oceniano podczas badań klinicznych oraz w okresie postmarketingowym. W podwójnie ślepych, placebo kontrolowanych badaniach klinicznych wzięło udział 1275 pacjentów z dolegliwościami żołądkowymi, chorobą refluksową przełyku, zespołem jelita drażliwego, nudnościami i wymiotami lub innymi stanami związanymi. Wszyscy pacjenci byli w wieku co najmniej 15 lat i otrzymali co najmniej jedną dawkę leku. Średnia całkowita dawka dzienna wynosiła 30 mg (zakres od 10 do 80 mg), a mediana czasu ekspozycji wynosiła 28 dni (zakres od 1 do 28 dni). Do badań nie włączano pacjentów z gastroparezą cukrzycową ani z objawami spowodowanymi chemioterapią lub chorobą Parkinsona.

Ocena częstości występowania efektów ubocznych: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do <1/10); rzadko (≥ 1/1000 do <1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000). Jeśli na podstawie danych z badań klinicznych nie można określić częstości, podaje się ją jako nieznaną.

Przy przestrzeganiu zaleceń dotyczących dawkowania i długości leczenia domperydon jest zazwyczaj dobrze tolerowany, a niepożądane zdarzenia występują rzadko.

Z układy odpornościowego: nieznana częstość – reakcje alergiczne, w tym anafilaksja, szok anafilaktyczny, nadwrażliwość.

Z układy endokrynnego: rzadko – podwyższenie poziomu prolaktyny.

Zaburzenia psychiczne: rzadko – obniżenie lub brak libidum, pobudzenie, drażliwość, niepokój; bardzo rzadko – depresja, lęk.

Z układy nerwowego: rzadko – ból głowy, senność, zawroty głowy, zaburzenia ekstrapiramidowe; bardzo rzadko – bezsenność, pragnienie, osłabienie, akatyzja; nieznana częstość – drgawki, zespół niespokojnych nóg (nasilenie zespołu niespokojnych nóg u pacjentów z chorobą Parkinsona).

Z układy sercowo-naczyniowego: bardzo rzadko – obrzęk, uczucie przyspieszonego serca, zaburzenia częstości i rytmu skurczów serca, poważne zaburzenia rytmu komorowego; nieznana częstość – wydłużenie odcinka QT, arytmia komorowa typu „torsade de pointes”, nagła śmierć sercowa.

Z układy pokarmowego: często – suchość w ustach; rzadko – biegunka; rzadko – zaburzenia przewodu pokarmowego, w tym ból brzucha, regurgitacja, zmiana apetytu, nudności, zgaga, zaparcia; bardzo rzadko – krótkotrwałe skurcze jelit.

Z układy skóry i tkanek podskórnych: rzadko – wysypka, swędzenie, pokrzywka; nieznana częstość – obrzęk naczynioruchowy.

Z układy rozrodczego i gruczołów mlekowych: rzadko – powiększenie gruczołów mlekowych, wydzielanie mleka, obrzęk gruczołów mlekowych, zaburzenia laktacji, nieregularny cykl menstruacyjny; rzadko – galaktofaga, ból w okolicy gruczołów mlekowych, wrażliwość gruczołów mlekowych; nieznana częstość – ginekomastia, amenorrea.

Z układy mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: rzadko – ból w nogach.

Z układy moczowego: bardzo rzadko – dysuria, częste oddawanie moczu; nieznana częstość – zatrzymanie moczu.

Ogólne zaburzenia: rzadko – osłabienie.

Z układy wzroku: nieznana częstość – kryzysy okulogirne.

Inne: zapalenie spojówek, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej.

Zmiany wyników badań laboratoryjnych: bardzo rzadko – podwyższenie poziomu ALAT, ASPAT i cholesterolu; nieznana częstość – odchylenia od normy wyników testów funkcji wątroby, podwyższenie poziomu prolaktyny we krwi.

W 45 badaniach, w których domperydon stosowano w wyższych dawkach, przez dłuższy czas oraz w dodatkowych wskazaniach, w tym w gastroparezie cukrzycowej, częstość efektów ubocznych (z wyjątkiem suchości w ustach) była znacznie wyższa. Było to szczególnie widoczne w przypadkach przewidywalnych farmakologicznie, związanych z podwyższonym poziomem prolaktyny.

Ponieważ przysadka znajduje się poza barierą krew-mózg, domperydon może powodować podwyższenie poziomu prolaktyny. W pojedynczych przypadkach taka hiperprolaktynemia może prowadzić do efektów ubocznych neuroendokrynnych, takich jak galaktofaga, ginekomastia i amenorrea.

W okresie postmarketingowym nie zaobserwowano różnic w profilu bezpieczeństwa stosowania u dorosłych i dzieci, z wyjątkiem zaburzeń ekstrapiramidowych oraz innych zjawisk, drgawek i pobudzenia związanych z układem nerwowym środkowym, które obserwowano głównie u dzieci.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po zatwierdzeniu leku jest ważne. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Osoby pracujące w zawodzie medycznym proszone są o zgłaszanie wszelkich podejrzewanych efektów ubocznych poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; po 1 blisterze w opakowaniu.

Po 10 tabletek w blistrze; po 3 blisterach w opakowaniu.

Kategoria dystrybucji. Bez recepty.

Producent. AT „KIJEWSKI ZAWÓD WITAMINOWY”.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

04073, Ukraina, miasto Kijów, ul. Kopilowska, 38.

Strona internetowa: www.vitamin.com.ua.