Motilium®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU MOTILIUM® (MOTILIUM®)

Skład:

substancja czynna: domperidon;

1 tabletka zawiera 10 mg domperidonu;

substancje pomocnicze:jądro tabletu: laktoza jednowodna; skrobia kukurydziana; celuloza mikrokryształowa; skrobia ziemniaczana żelatynizowana; powidon; stearynian magnezu; wodorowana olejka bawełniana; laurylosiarczan sodu;

otoczka filmowa: hipromeloza, laurylosiarczan sodu.

Postać leku. Tabletka pokryta otoczką filmową.

Główne właściwości fizykochemiczne: okrągłe, dwuwypukłe tabletki pokryte otoczką filmową o barwie białej lub lekko kremowej, z napisem „JANSSEN” po jednej stronie i „M” po drugiej.

10»

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w zaburzeniach czynnościowych przewodu pokarmowego. Stymulatory perystaltyki. Kod ATC A03F A03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Domperidon – antagonist dopaminy o działaniu przeciwwymiotnym. Domperidon w niewielkim stopniu przenika przez barierę krew–mózg. Stosowanie domperidonu bardzo rzadko wiąże się z występowaniem efektów ubocznych o charakterze pozapiramidowym, szczególnie u dorosłych, jednak domperidon stymuluje wydzielanie prolaktyny z przysadki. Działanie przeciwwymiotne może wynikać z połączenia działania obwodowego (gastrokinetycznego) oraz antagonizmu wobec receptorów dopaminy w strefie wyzwalającej chemoreceptorów (ang. area postrema), znajdującej się poza barierą krew–mózg. Badania na zwierzętach oraz niskie stężenia wykrywane w mózgu wskazują na głównie obwodowe działanie domperidonu na receptory dopaminy.

Badania wykazały, że u ludzi po podaniu doustnym domperidon zwiększa ciśnienie w dolnych odcinkach przełyku, poprawia motorykę antroduodenalną i przyspiesza opróżnianie żołądka. Domperidon nie wpływa na sekrecję żołądkową.

Wpływ na odcinek QT/QTc i elektrofizjologię serca

Zgodnie z międzynarodowymi wytycznymi ICH-E14, przeprowadzono szczegółowe badanie odcinka QT u zdrowych osób. Badanie to miało charakter podwójnie ślepy, kontrolowane placebo, z zastosowaniem dawek zalecanych i nadterapeutycznych (10 i 20 mg 4 razy dziennie). Po jednoczesnym przyjmowaniu 20 mg domperidonu 4 razy dziennie zaobserwowano wydłużenie odcinka QT o 3,4–5,9 ms przez cały okres obserwacji, przy czym ten parametr nie przekraczał 10 ms. Wydłużenie QT obserwowane w tym badaniu przy stosowaniu domperidonu zgodnie z zalecaną dawką nie ma znaczenia klinicznego.

Brak istotności klinicznej potwierdzają parametry farmakokinetyczne oraz dane dotyczące odcinka QTc uzyskane w dwóch wcześniejszych badaniach, obejmujących 5-dniowe stosowanie 20 mg i 40 mg domperidonu 4 razy dziennie. Rejestrację EKG przeprowadzano przed badaniem, w 5. dniu – godzinę po porannej dawce (w przybliżeniu w czasie tmax) oraz po 3 dniach. W obu badaniach nie stwierdzono różnic w wartościach QTc po leczeniu aktywnym i po placebo. W związku z tym stwierdzono, że przyjmowanie domperidonu w dawkach 80 i 160 mg dziennie nie wywierało istotnego klinicznie wpływu na QTc u zdrowych ochotników.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Domperidon szybko wchłania się po podaniu doustnym na czczo; maksymalne stężenie w osoczu osiąga się po około 60 minutach. Wartości Cmax i AUC domperidonu wzrastały proporcjonalnie do dawki w zakresie dawek od 10 do 20 mg. Obserwowano 2–3-krotne nagromadzenie domperidonu (AUC) po wielokrotnym stosowaniu 4 razy dziennie (co 5 godzin) przez 4 dni. Niska absolutna biodostępność domperidonu doustnego (około 15%) wynika z intensywnego metabolizmu pierwszego przesuwu w ścianie jelita i w wątrobie. Chociaż biodostępność domperidonu u zdrowych osób wzrasta po podaniu po posiłku, pacjentom z dolegliwościami przewodu pokarmowego należy przyjmować domperidon 15–30 minut przed posiłkiem. Obniżone pH żołądka zmniejsza wchłanianie domperidonu. Biodostępność po podaniu doustnym zmniejsza się przy jednoczesnym przyjmowaniu cyklosporyny i wodorowęglanu sodu. Po przyjęciu doustnym po posiłku maksymalne wchłanianie jest nieco opóźnione, a AUC nieco zwiększone.

Rozkład.

Po podaniu doustnym domperidon nie kumuluje się i nie indukuje własnego metabolizmu; maksymalny poziom w osoczu po 90 minutach (21 ng/ml) po dwutygodniowym doustnym przyjmowaniu 30 mg dziennie był niemal taki sam jak po pierwszej dawce (18 ng/ml). Domperidon wiąże się z białkami osocza w 91–93%. Badania rozkładu domperidonu przeprowadzone na zwierzętach z zastosowaniem związku znakowanego radioaktywnie wykazały znaczny rozkład w tkankach, ale niskie stężenie w mózgu. U zwierząt niewielkie ilości leku przenikają przez łożysko.

Metabolizm.

Domperidon jest szybko i intensywnie metabolizowany w wątrobie poprzez hydroksylację i N-dealkilację. Badania metabolizmu in vitro z zastosowaniem inhibitorów diagnostycznych wykazały, że CYP3A4 jest główną izoformą cytochromu P450 zaangażowaną w N-dealkilację domperidonu, a CYP3A4, CYP1A2 i CYP2E1 uczestniczą w aromatycznej hydroksylacji domperidonu.

Wydalanie.

Wydalanie z moczem i kałem wynosi odpowiednio 31% i 66% dawki doustnej. Wydalanie leku w niezmienionej postaci stanowi niewielki procent (10% z kałem i około 1% z moczem). Okres półwydalania z osocza po podaniu dawki pojedynczej wynosi 7–9 godzin u zdrowych ochotników, ale wydłuża się u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.

Grupy specjalne

Uszkodzenie wątroby

U pacjentów z umiarkowanym uszkodzeniem wątroby (7–9 punktów wg skali Pugh, klasa B wg klasyfikacji Childa–Pugh) AUC i Cmax domperidonu były odpowiednio 2,9 i 1,5 razy wyższe niż u zdrowych ochotników. Frakcja wolna wzrosła o 25%, a końcowy okres półwydalania wydłużył się z 15 do 23 godzin. U pacjentów z łagodnym uszkodzeniem wątroby zaobserwowano nieco niższą ekspozycję w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami, biorąc pod uwagę Cmax i AUC, bez zmian w wiązaniu z białkami i końcowym okresie półwydalania. Stosowanie leku u pacjentów z ciężkim uszkodzeniem wątroby nie było badane. Motilium® jest przeciwwskazany u pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim uszkodzeniem wątroby (patrz dział „Przeciwskazania”).

Uszkodzenie nerek

U pacjentów z ciężkim uszkodzeniem nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min/1,73 m²) okres półwydalania domperidonu wydłuża się z 7,4 do 20,8 godziny, ale stężenie leku w osoczu jest niższe niż u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Ze względu na bardzo niewielką ilość leku (około 1%) wydalaną przez nerki w niezmienionej postaci, mało prawdopodobne jest, że konieczna będzie korekta dawki przy jednorazowym stosowaniu u pacjentów z niewydolnością nerek. Jednak przy wielokrotnym stosowaniu częstotliwość przyjmowania należy zmniejszyć do 1–2 razy dziennie w zależności od nasilenia zaburzeń; może być również konieczne zmniejszenie dawki.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Do złagodzenia objawów nudności i wymiotów.

Przeciwwskazania.

Motilium® jest przeciwwskazany:

• u pacjentów z ustaloną podwyższoną wrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze leku;
• u pacjentów z guzem przysadki wydzielającym prolaktynę (prolaktynoma);
• u pacjentów z ciężkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby i/lub nerek (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Właściwości farmakologiczne”);
• u pacjentów z znanym wydłużeniem odstępów przewodnictwa serca, w szczególności QTc, u pacjentów z istotnymi zaburzeniami równowagi elektrolitowej lub chorobami serca, takimi jak niewydolność serca (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”);
• u pacjentów z niewydolnością wątroby;
• gdy stymulacja motoryki żołądka może być niebezpieczna, np. przy krwawieniu z przewodu pokarmowego, niedrożności mechanicznej lub perforacji;
• przy jednoczesnym stosowaniu ketoconazolu, erytromycyny lub innych silnych inhibitorów CYP3A4;
• przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp QT (z wyjątkiem apomorfiny), takich jak fluconazol, erytromycyna, itrakonazol, doustny ketoconazol, posakonazol, rytonawir, saquinawir, telaprewir, worykonazol, klaritromycyna, amiodaron, telitromycyna (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Leki antycholinergiczne mogą niwelować działanie przeciwdyspeptyczne Motilium®. Z powodu interakcji farmakodynamicznej i/lub farmakokinetycznej zwiększa się ryzyko wydłużenia odstępu QT.

Nie należy przyjmować jednocześnie leków przeciwwysiętkowych i antysekrecyjnych z Motilium®, ponieważ obniżają one jego biodostępność po doustnym podaniu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Domperydon jest metabolizowany głównie za pośrednictwem CYP3A4. Wyniki badań in vitro wskazują, że jednoczesne stosowanie leków silnie hamujących ten enzym może prowadzić do wzrostu stężenia domperydonu w osoczu.

Przy stosowaniu domperydonu w połączeniu z silnymi inhibitorami CYP3A4, które mogą wydłużać odstęp QT, obserwowano klinicznie istotne zmiany odstępu QT. Dlatego jednoczesne stosowanie domperydonu z niektórymi lekami jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie z lewodopą. Choć nie uważa się za konieczne dostosowanie dawki lewodopy, obserwowano wzrost stężenia domperydonu w osoczu (maksymalnie o 30–40%) przy jednoczesnym przyjmowaniu z lewodopą.

Jednoczesne stosowanie poniższych leków z domperydonem jest przeciwwskazane.

Wszystkie leki wydłużające odstęp QT (ryzyko „torsade de pointes”):

• leki przeciwarytmiczne klasy IА (np. dysopyramid, chinidyna, hydrochinidyna);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, dofetylid, dronedaron, ibutilid, sotalol);
• niektóre leki neuroleptyczne (np. haloperidol, pimozyd, sertindol);
• niektóre leki przeciwdepresyjne (np. citalopram, escytalopram);
• niektóre antybiotyki (np. lewofloksacyna, moxifloksacyna, erytromycyna, spiramycyna);
• niektóre leki przeciwgrzybicze (np. fluconazol, pentamidyna);
• niektóre leki przeciwmalaryczne (np. halofantryna, lumefantryna);
• niektóre leki przeciwpowrotne (np. cyzapyryda, dolasetron, prukalopryd);
• niektóre leki przeciwhistaminowe (np. meklotazyna, mizolastyna);
• niektóre leki stosowane w chorobach nowotworowych (np. toremifenu, wandytanib, wincamina);
• niektóre inne leki (np. beprydyl, metadon, difemanil);
• apomorfina, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyści z jednoczesnego stosowania przeważają nad ryzykiem, przy ścisłym przestrzeganiu środków ostrożności zalecanych przy jednoczesnym stosowaniu (patrz ulotka do apomorfiny, sekcja „Przeciwwskazania”).

Przykłady silnych inhibitorów CYP3A4, z którymi przeciwwskazane jest stosowanie Motilium®:

• leki przeciwgrzybicze z grupy azoli, takie jak fluconazol*, itrakonazol, ketoconazol*, posakonazol i worykonazol*;
• antybiotyki z grupy makrolidów, takie jak klaritromycyna* i erytromycyna*;
• inhibitory proteazy* (np. rytonawir, saquinawir, telaprewir);
• inhibitory proteazy HIV, takie jak amprenawir, atazanawir, fosamprenawir, indynawir, nelfinawir, rytonawir i saquinawir;
• blokery kanału wapniowego, takie jak dyltiazem i werapamil;
• amiodaron*;
• amrepitant;
• nefazodon;
• telitromycyna*.

*wydłużają odstęp QTc.

Jednoczesne stosowanie poniższych substancji wymaga zachowania ostrożności.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu z lekami powodującymi bradykardię i hipokaliemię, a także z makrolidami, które mogą wydłużać odstęp QT, takimi jak azytromycyna i roksytromycyna (klarytromycyna jest przeciwwskazana, ponieważ jest silnym inhibitorem CYP3A4).

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu domperydonu z silnymi inhibitorami CYP3A4, które nie wydłużają odstępu QT, takimi jak indynawir, oraz należy dokładnie monitorować stan pacjentów pod kątem wystąpienia objawów lub skutków niepożądanych.

Powyższa lista jest reprezentatywna, ale nie wyczerpująca.

Motilium® można łączyć z:

• neuroleptykami, których działanie wzmaga;
• agonistami dopaminergicznych (bromokryptyna, L-dopa), których niepożądane działania obwodowe, takie jak zaburzenia trawienia, nudności, wymioty, hamuje bez niwelowania ich głównych właściwości.

W pojedynczych badaniach interakcji farmakokinetycznej/farmakodynamicznej in vivo przy jednoczesnym doustnym stosowaniu ketoconazolu lub erytromycyny u zdrowych ochotników potwierdzono, że te leki znacząco hamują presystemowy metabolizm domperydonu, zależny od CYP3A4. Przy jednoczesnym stosowaniu 10 mg domperydonu doustnie 4 razy dziennie i 200 mg ketoconazolu doustnie 2 razy dziennie zaobserwowano średnie wydłużenie odstępu QTc o 9,8 ms; wartości poszczególne wahają się od 1,2 do 17,5 ms. Przy jednoczesnym stosowaniu 10 mg domperydonu 4 razy dziennie i 500 mg erytromycyny doustnie 3 razy dziennie odstęp QTc wydłużał się średnio o 9,9 ms, wartości poszczególne wahają się od 1,6 do 14,3 ms. Wartości stężenia Cmax i AUC domperydonu w stanie stacjonarnym wzrastały około trzykrotnie w każdym z tych badań interakcji. Wpływ podwyższonych stężeń domperydonu w osoczu na wydłużenie odstępu QTc jest nieznany. W tych badaniach przy monoterapii domperydonem (10 mg doustnie 4 razy dziennie) odstęp QTc wydłużał się średnio o 1,6 ms (badanie ketoconazolu) i 2,5 ms (badanie erytromycyny), natomiast samo stosowanie ketoconazolu (200 mg 2 razy dziennie) lub erytromycyny (500 mg 3 razy dziennie) powodowało wydłużenie odstępu QTc w okresie obserwacji odpowiednio o 3,8 i 4,9 ms.

Teoretycznie, ponieważ Motilium® wywiera działanie prokinetyczne na żołądek, może to wpływać na wchłanianie współstosowanych doustnych leków, w szczególności form o przedłużonym uwalnianiu lub opłaszczonych jelitowo. Jednak u pacjentów, których stan był już ustabilizowany pod wpływem dawkowania cyfostatyny lub paracetamolu, jednoczesne stosowanie domperydonu nie wpływało na stężenia tych leków we krwi.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Motilium® nie jest zalecany w przypadku zawrotów głowy.

Motilium® należy stosować z ostrożnością u pacjentów w wieku podeszłym oraz u pacjentów z istniejącą chorobą serca lub z wywiadem choroby serca.

Efekty kardiowaskularne. Domperydon był powiązany z wydłużeniem odcinka QT w zapisie EKG. W okresie pogwarancyjnym zgłaszano bardzo rzadkie przypadki wydłużenia QT oraz trzepotania/ migotania komór u pacjentów przyjmujących domperydon. W tych doniesieniach zawarte były informacje o pacjentach z innymi czynnikami ryzyka, zaburzeniami elektrolitów oraz terapią towarzyszącą, które mogły stanowić czynniki sprzyjające (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zgodnie z wytycznymi ICH—E14 przeprowadzono badanie dokładnego badania odcinka QT u osób zdrowych. Wydłużenie odcinka QT obserwowane w badaniu po stosowaniu domperydonu zgodnie z zalecanym schematem dawkowania w zwykłych dawkach terapeutycznych (10 lub 20 mg cztery razy dziennie) nie ma znaczenia klinicznego.

Ze względu na zwiększony ryzyko arytmii komorowej Motilium® jest przeciwwskazany u pacjentów z wydłużeniem interwału przewodnictwa sercowego, w szczególności QTc, u pacjentów z istotnymi zaburzeniami równowagi elektrolitów (hipokaliemia, hiperkaliemia, hipomagnezemia) lub bradykardią oraz u pacjentów z chorobami serca w wywiadzie, takimi jak niewydolność serca (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Wiadomo, że zaburzenia równowagi elektrolitów (hipokaliemia, hiperkaliemia, hipomagnezemia) oraz bradykardia są stanami zwiększającymi ryzyko proarytmiogenne.

W przypadku wystąpienia objawów lub symptomów, które mogą być związane z arytmią serca, należy natychmiast przerwać stosowanie Motilium® i niezwłocznie skonsultować się z lekarzem.

Pacjenci powinni natychmiast zgłaszać wszelkie objawy ze strony serca.

Ostrzeżenie. Domperydon należy stosować z ostrożnością u pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji wątroby i/lub nerek.

Zaburzenia funkcji nerek. Okres półtrwania domperydonu jest wydłużony u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek. W przypadku długotrwałego stosowania częstość dawkowania domperydonu należy zmniejszyć do jednej lub dwóch dawek dziennie, w zależności od nasilenia zaburzenia. Może również istnieć potrzeba zmniejszenia dawki.

Nie należy jednocześnie przyjmować leków przeciwwskazowych lub antysekretorycznych z doustnymi formami leku Motilium®, ponieważ zmniejszają one biodostępność domperydonu doustnie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W przypadku stosowania łącznie lek Motilium® należy przyjmować przed posiłkiem, a leki przeciwwskazowe lub antysekretoryczne — po posiłku.

Stosowanie z apomorfina. Domperydon jest przeciwwskazany do jednoczesnego stosowania z lekami wydłużającymi odcinek QT, w tym z apomorfina, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyści z jednoczesnego stosowania z apomorfina przewyższają ryzyko i tylko w przypadku ścisłego przestrzegania ostrzeżeń zawartych w ulotce do apomorfina.

Stosowanie z ketokonazolem. W badaniach interakcji z doustną formą ketokonazolu zaobserwowano wydłużenie interwału QT. Choć znaczenie tego badania nie jest jednoznacznie ustalone, należy rozważyć leczenie zastępcze, jeśli wskazane jest leczenie przeciwgrzybicze ketokonazolem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Składniki pomocnicze. Tabletki Motilium® zawierają laktozę, dlatego nie należy stosować tego leku pacjentom z nietolerancją laktozy, galaktozemią oraz zespolem złego wchłaniania glukozy/galaktozy.

Należy wziąć pod uwagę poniższe informacje dotyczące ryzyka powikłań chorób układu sercowo-naczyniowego wywołanych lekami zawierającymi domperydon:

• Niektóre badania epidemiologiczne wykazały, że domperydon może być powiązany ze zwiększonym ryzykiem poważnych arytmii komorowych lub nagłej śmierci sercowej (patrz sekcja „Działania niepożądane”).
• Ryzyko poważnych arytmii komorowych lub nagłej śmierci sercowej może być większe u pacjentów w wieku 60 lat lub starszych, przy doustnym stosowaniu dawek leku przekraczających 30 mg dziennie oraz u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki wydłużające interwał QT lub inhibitory CYP3A4. Dlatego Motilium® należy stosować z ostrożnością u pacjentów w wieku podeszłym. Pacjenci w wieku 60 lat lub starsi powinni skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem Motilium®.
• Domperydon należy przepisywać dorosłym i dzieciom w najniższej skutecznej dawce.

Stosunek ryzyka do korzyści terapii domperydonem pozostaje korzystny.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane dotyczące stosowania domperydonu u kobiet w ciąży w okresie pogwarancyjnym są ograniczone. Dlatego Motilium® w czasie ciąży należy stosować tylko wtedy, gdy oczekiwany pozytywny efekt dla kobiety według oceny lekarza przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Karmienie piersią

Ilość domperydonu, która może dostać się do organizmu niemowlęcia z mlekiem matki, jest bardzo niska. Maksymalna względna dawka dla niemowląt (%) szacowana jest na poziomie około 0,1% dawki dla matki skorygowanej masą ciała. Nie wiadomo, czy może on szkodzić niemowlęciu, dlatego matkom przyjmującym Motilium® należy zalecić zaprzestanie karmienia piersią. Decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub o odstawieniu terapii domperydonem należy podjąć po ocenie korzyści wynikającej z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści terapii dla matki. Należy zachować ostrożność w przypadku istnienia czynników ryzyka wydłużenia interwału QTc u dzieci karmionych piersią. Po narażeniu w wyniku przenikania leku z mlekiem matki nie można wykluczyć wystąpienia działań niepożądanych, w tym efektów kardiologicznych.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Po zastosowaniu domperydonu obserwowano zawroty głowy i senność. Dlatego pacjentom należy zalecić unikanie prowadzenia pojazdów, pracy z innymi urządzeniami lub innej działalności wymagającej skupienia uwagi i koordynacji, aż do momentu ustalenia, jak Motilium® wpływa na ich organizm.

Sposób stosowania i dawki.

Preparat Motilium® należy stosować w najniższej dawce skutecznej przez najkrótszy czas wystarczający do złagodzenia objawów nudności i wymiotów.

Dorośli i dzieci od 12. roku życia o masie ciała nie mniejszej niż 35 kg: po 1 tabletce (10 mg) 3 razy na dobę.

Maksymalna dawka dobową to 3 tabletki (30 mg na dobę).

Zaleca się przyjmowanie preparatu Motilium® przed posiłkiem. Wchłanianie leku jest nieco opóźnione, jeśli przyjmuje się go po posiłku. Pacjent powinien stosować się do zaleconego schematu dawkowania. Jeśli pominięto przyjęcie dawki, należy podać następną dawkę zgodnie z zaleconym schematem. Nie należy podwajać dawki, aby nadrobić pominiętą dawkę. Czas leczenia nie powinien przekraczać 1 tygodnia.

Dorośli powyżej 60. roku życia

Pacjentom powyżej 60. roku życia przed przyjęciem leku należy skonsultować się z lekarzem.

Zaburzenia funkcji nerek

Ze względu na wydłużony okres półwylągu domperydony u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek, częstotliwość stosowania preparatu Motilium® należy zmniejszyć do jednej lub dwóch dawek na dobę, w zależności od stopnia nasilenia zaburzenia; może również zaistnieć konieczność zmniejszenia dawki. Pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek należy regularnie kontrolować (patrz rozdział „Właściwości farmakologiczne”).

Zaburzenia funkcji wątroby

Preparat Motilium® jest przeciwwskazany u pacjentów z umiarkowanym (7–9 punktów wg skali Childa–Pugha) lub ciężkim (powyżej 9 punktów wg skali Childa–Pugha) zaburzeniem funkcji wątroby (patrz rozdział „Przeciwwskazania”). Korekta dawki nie jest wymagana u pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji wątroby (5–6 punktów wg skali Childa–Pugha) (patrz rozdział „Właściwości farmakologiczne”).

Dzieci.

Preparat stosuje się u dzieci od 12. roku życia o masie ciała nie mniejszej niż 35 kg.

Domperydon należy przepisywać dzieciom w najniższej dawce skutecznej przez najkrótszy możliwy czas.

Przedawkowanie.

Objawy: o przedawkowaniu zgłaszano głównie u niemowląt i dzieci. Objawami przedawkowania mogą być niepokój, zaburzenia świadomości, drgawki, dezorientacja, senność oraz reakcje pozapiramidowe.

Leczenie. Nie istnieje specyficzny przeciwdziałacz na domperydon, jednak w przypadku znacznego przedawkowania należy natychmiast rozpocząć leczenie objawowe. W ciągu 1 godziny od przyjęcia leku zaleca się przemywanie żołądka oraz podanie węgla aktywowanego, a także dokładne monitorowanie stanu pacjenta i leczenie wspierające. Należy prowadzić monitorowanie EKG ze względu na możliwość wydłużenia się odcinka QT. Leki przeciwpodobne do atropiny oraz leki stosowane w chorobie Parkinsona mogą być skuteczne w kontrolowaniu reakcji pozapiramidowych.

Efekty uboczne.

Bezpieczeństwo stosowania leku Motilium® oceniano podczas badań klinicznych oraz w okresie postmarketingowym. W podwójnie ślepych, placebo kontrolowanych badaniach klinicznych wzięło udział 1275 pacjentów z dolegliwościami takimi jak dyspepsja, choroba refluksowa przełyku, zespół jelita drażliwego, nudności i wymioty lub inne powiązane stany. Wszyscy pacjenci byli w wieku co najmniej 15 lat i otrzymali przynajmniej jedną dawkę leku. Średnia całkowita dawka dobową wynosiła 30 mg (zakres od 10 do 80 mg), a mediana czasu ekspozycji wynosiła 28 dni (zakres od 1 do 28 dni). Do badań nie włączano pacjentów z gastroparezą cukrzycową ani z objawami spowodowanymi chemioterapią czy parkinsonizmem.

Ocena częstości występowania działań niepożądanych: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do <1/10); rzadko (≥ 1/1000 do <1/100); nieczęsto (≥ 1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000). Jeśli na podstawie danych z badań klinicznych nie można określić częstości, wskazuje się ją jako nieznaną.

Przy przestrzeganiu zaleceń dotyczących dawkowania i długości leczenia domperidon jest zazwyczaj dobrze tolerowany, a niepożądane zjawiska występują rzadko.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego: częstość nieznana – reakcje alergiczne, w tym anafilaksja, szok anafilaktyczny, nadwrażliwość.

Zaburzenia ze strony układu endokrynologicznego: rzadko – podwyższenie poziomu prolaktyny.

Zaburzenia psychiczne: nieczęsto – obniżone lub brak libidum, podrażliwość, pobudzenie, niepokój; bardzo rzadko – depresja, lęk.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: nieczęsto – ból głowy, senność, zawroty głowy, zaburzenia ekstrapiramidowe; bardzo rzadko – bezsenność, pragnienie, osłabienie, akatyzja; częstość nieznana – drgawki, zespół niespokojnych nóg (nasilenie zespołu niespokojnych nóg u pacjentów z chorobą Parkinsona).

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego: bardzo rzadko – obrzęk, uczucie przyspieszonego serca, zaburzenia częstości i rytmu skurczów serca, poważne zaburzenia rytmu komorowego; częstość nieznana – wydłużenie odcinka QT, arytmie komorowe typu „torsade de pointes”, nagła śmierć sercowa.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: często – suchość w ustach; nieczęsto – biegunka; rzadko – zaburzenia przewodu pokarmowego, w tym ból brzucha, regurgitacja, zmiana apetytu, nudności, oparzenia żołądka, zaparcia; bardzo rzadko – krótkotrwałe skurcze jelit.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych: nieczęsto – wysypka, świąd, pokrzywka; częstość nieznana – obrzęk naczynioruchowy.

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: rzadko – powiększenie gruczołów mlekowych, wydzielanie z piersi, obrzęk piersi, zaburzenia laktacji, nieregularny cykl menstruacyjny; nieczęsto – galaktoreja, ból w okolicy gruczołów mlekowych, wrażliwość piersi; częstość nieznana – ginekomastia, amenoreja.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: rzadko – ból nóg.

Zaburzenia ze strony układu moczowego: bardzo rzadko – dyzuria, częste oddawanie moczu; częstość nieznana – zatrzymanie moczu.

Zaburzenia ogólne: nieczęsto – osłabienie.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku: częstość nieznana – kręćce okulistyczne.

Inne: zapalenie spojówek, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej.

Zmiany parametrów laboratoryjnych: bardzo rzadko – podwyższenie poziomu ALAT, ASAT i cholesterolu; częstość nieznana – odchylenia od normy w testach funkcji wątroby, podwyższenie poziomu prolaktyny we krwi.

W 45 badaniach, w których domperidon stosowano w wyższych dawkach, przez dłuższy czas oraz w dodatkowych wskazaniach, w tym w gastroparezie cukrzycowej, częstość działań niepożądanych (z wyjątkiem suchości w ustach) była znacznie wyższa. Było to szczególnie widoczne w przypadkach przewidywalnych farmakologicznie, związanych z podwyższonym poziomem prolaktyny.

Ponieważ przysadka znajduje się poza barierą krew-mózg, domperidon może powodować podwyższenie poziomu prolaktyny. W pojedynczych przypadkach takie hiperprolaktynemia może prowadzić do skutków ubocznych neuroendokrynnych, takich jak galaktoreja, ginekomastia i amenoreja.

W okresie postmarketingowym nie zaobserwowano różnic w profilu bezpieczeństwa stosowania leku u dorosłych i dzieci, z wyjątkiem zaburzeń ekstrapiramidowych oraz innych zjawisk, drgawek i pobudzenia związanych z układem nerwowym środkowym, które występowały głównie u dzieci.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po dopuszczeniu leku do obrotu jest ważne. Umożliwia to kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Osoby pracujące w zawodzie medycznym proszone są o zgłaszanie wszelkich podejrzewanych działań niepożądanych poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Nie wymagają szczególnych warunków przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletów w blisterze, po 1 lub 3 blisterach w opakowaniu tekturowym.

Po 30 tabletów w blisterze, po 1 blisterze w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydawania. Bez recepty.

Producent.

JNTL Consumer Health (France) SAS.

Adres producenta.

Domaine de Maigremont, Val-de-Reuil, 27100 France.

Właściciel pozwolenia.

McNeil Products Limited.

Adres właściciela pozwolenia.

50-100 Holmers Farm Way, High Wycombe, HP12 4EG, England.

Przedstawiciel właściciela pozwolenia.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Johnson & Johnson Ukraina”, Ukraina.

Adres przedstawiciela właściciela pozwolenia.

01010, miasto Kijów, ul. Ostróżyńskich Książąt 32/2.

+38 (044) 498 0888

+38 (044) 498 7392