Montelukast-Intelі

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Montelukast-Intelі

Skład:

substancja czynna: montelukast;

1 tabletka powlekana zawiera montelukastu sodowego odpowiadającego 10 mg montelukastu;

substancje pomocnicze:

jądro: celuloza mikrokryształowa, laktoza monohydrat, sodowa skrobioglikolan, hydroksypropyloceluloza niskozastąpiona, hydroksypropyloceluloza, stearyna magnezu;

otoczka filmowa: hipromeloza, makrogol 6000, dwutlenek tytanu (E 171), talk, tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czerwony (E 172).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: okrągłe, dwuwypukłe tabletki kremowego koloru z oznaczeniem tłoczonym „M10” po jednej stronie i gładkie po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane systemowo w obturacyjnych chorobach dróg oddechowych. Blokery receptorów leukotrienowych.

Kod ATC R03D C03.

Właściwości farmakologiczne.

Cysteinyl leukotrieny (LTC4, LTD4, LTE4) są silnymi eikozanoidami zapalnymi, uwalnianymi przez różne komórki, w tym przez komórki tuczne i eozynofile. Te istotne mediatorzy astmy wiążą się z receptorami cysteinyl leukotrienowymi (CysLT). Receptor CysLT typu 1 (CysLT1) znajduje się w drogach oddechowych człowieka (w tym w komórkach mięśnia gładkiego dróg oddechowych i makrofagach w drogach oddechowych), a także na innych komórkach prozapalnych (w tym na eozynofilach i niektórych komórkach mieloidalnych). Obecność receptorów CysLT koreluje z patofizjologią astmy i alergicznego nieżytu nosa. W przypadku astmy efekty pośredniczone przez leukotrieny obejmują bronchokonstrykcję, wydzielanie śluzu, przepuszczalność naczyń i eozynofilię. W przypadku alergicznego nieżytu nosa białko CysLT jest wydzielane z błony śluzowej nosa po ekspozycji na alergen w trakcie reakcji wczesnej i późnej, co towarzyszy objawom alergicznego nieżytu nosa. Badania wykazały, że wstrzyknięcie CysLT do nosa prowadzi do zwiększenia oporu dróg oddechowych nosowych i objawów zatkania nosa.

Montelukast po podaniu doustnym jest aktywną substancją, która wiąże się z wysoką selektywnością i powinowactwem z receptorami CysLT1. Według badań klinicznych montelukast hamuje bronchospazm wywołany inhalacją LTD4 w dawce 5 mg. Rozszerzenie oskrzeli obserwuje się w ciągu 2 godzin po podaniu doustnym, a ten efekt był addytywny w stosunku do rozszerzania oskrzeli wywołanego przez agonisty β. Leczenie montelukastem hamuje zarówno wczesną, jak i późną fazę bronchokonstrykcji wywołanej stymulacją antygenową. Montelukast w porównaniu z placebo zmniejsza liczbę eozynofili we krwi obwodowej u dorosłych pacjentów i dzieci. W jednym z badań przyjmowanie montelukastu istotnie zmniejszało liczbę eozynofili w drogach oddechowych (na podstawie analizy wydzieliny) i we krwi obwodowej oraz poprawiało kontrolę kliniczną astmy.

W badaniach z udziałem dorosłych montelukast w dawce 10 mg raz dziennie w porównaniu z placebo wykazał istotne poprawienie wskaźnika porannego FEV1 (zmiana od wartości wyjściowej: 10,4 % i 2,7 % odpowiednio), porannej szczytowej prędkości wydechu (PPW) (zmiana od wartości wyjściowej: 24,5 l/min i 3,3 l/min odpowiednio) oraz istotne zmniejszenie ogólnego stosowania agonistów β (zmiana od wartości wyjściowej: –26,1 % i –4,6 % odpowiednio). Poprawa ocenianych przez pacjentów dziennych i nocnych objawów astmy była istotnie lepsza niż przy placebo.

Badania z udziałem dorosłych wykazały zdolność montelukastu do uzupełniania klinicznego efektu kortykosteroidów inhalacyjnych (zmiana w procentach wartości wyjściowej dla beklometazonu inhalacyjnego plus montelukast w porównaniu z beklometazonem odpowiednio dla FEV1: 5,43 % i 1,04 %; stosowanie agonistów β: –8,70 % i 2,64 %). W porównaniu z beklometazonem inhalacyjnym (200 μg 2 razy dziennie, z użyciem urządzenia typu spacer), montelukast wykazał szybszą początkową odpowiedź, choć w trakcie 12-tygodniowego badania beklometazon prowadził do bardziej wyraźnego średniego efektu terapeutycznego (zmiana w procentach wartości wyjściowej dla montelukastu w porównaniu z beklometazonem odpowiednio dla FEV1: 7,49 % i 13,3 %; stosowanie agonistów β: –28,28 % i –43,89 %). Jednak w porównaniu z beklometazonem u większej liczby pacjentów przyjmujących montelukast osiągnięto podobną odpowiedź kliniczną (tj. u 50 % pacjentów leczonych beklometazonem osiągnięto poprawę FEV1 o około 11 % lub więcej w porównaniu z wartością wyjściową, podczas gdy u 42 % pacjentów leczonych montelukastem osiągnięto taką samą odpowiedź).

W celu oceny montelukastu jako środka do leczenia objawowego sezonowego alergicznego nieżytu nosa u pacjentów w wieku od 15 lat z astmą i współistniejącym sezonowym alergicznym nieżytu nosa przeprowadzono badanie kliniczne. W tym badaniu wykazano, że montelukast w tabletkach przyjmowany w dawce 10 mg raz dziennie w porównaniu z placebo wykazał statystycznie istotną poprawę średniej dobowej oceny objawów nieżytu nosa. Średnia dobową ocena objawów nieżytu nosa to średnia wartość uzyskana z oceny objawów nosowych w ciągu dnia (średnie zatkanie nosa, rhinorrea, kichanie, swędzenie w nosie) i w nocy (średnie zatkanie nosa po przebudzeniu, trudności zasypiania i częstotliwość przebudzeń nocnych). W porównaniu z placebo uzyskano istotnie lepsze wyniki ogólnej oceny leczenia alergicznego nieżytu nosa przez pacjentów i lekarzy. Ocena skuteczności takiego leczenia w astmie nie była głównym celem tego badania.

W trakcie 8-tygodniowego badania z udziałem dzieci w wieku od 6 do 14 lat montelukast w dawce 5 mg raz dziennie w porównaniu z placebo istotnie poprawiał funkcję oddechową (zmiana od wartości wyjściowej FEV1: 8,71 % w porównaniu z 4,16 %, zmiana wskaźnika PPW: 27,9 l/min w porównaniu z 17,8 l/min) i zmniejszał częstotliwość stosowania agonistów β na żądanie (zmiana od wartości wyjściowej: –11,7 % w porównaniu z +8,2 %).

Istotne zmniejszenie napadów dusznicy spowodowanych wysiłkiem fizycznym (NSW) wykazano w trakcie 12-tygodniowego badania u dorosłych (maksymalne zmniejszenie FEV1: 22,33 % dla montelukastu w porównaniu z 32,40 % dla placebo; czas do przywrócenia w granicach 5 % wartości wyjściowej FEV1: 44,22 min w porównaniu z 60,64 min). Ten efekt obserwowano przez cały 12-tygodniowy okres badania. Zmniejszenie NSW wykazano również w krótkim badaniu z udziałem dzieci w wieku od 6 do 14 lat (maksymalne zmniejszenie FEV1: 18,27 % w porównaniu z 26,11 %; czas do przywrócenia w granicach 5 % wartości wyjściowej FEV1: 17,76 min w porównaniu z 27,98 min). Efekt w obu badaniach był obserwowany na końcu przedziału po dawkowaniu raz dziennie.

U pacjentów wrażliwych na kwas acetylosalicylowy, którzy otrzymywali aktualnie leczenie kortykosteroidami inhalacyjnymi i/lub doustnymi, leczenie montelukastem w porównaniu z placebo prowadziło do istotnego poprawienia kontroli astmy (zmiana wartości wyjściowej FEV1: 8,55 % w porównaniu z –1,74 % oraz zmiana od wartości wyjściowej w zmniejszeniu ogólnego stosowania agonistów β: –27,78 % w porównaniu z 2,09 %).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Montelukast jest szybko wchłaniany po podaniu doustnym. Po podaniu przez dorosłych na czczo tabletek powlekanych o dawce 10 mg, średnie stężenie maksymalne (Cmax) we krwi osoczu osiągane było po 3 godzinach (Tmax). Średnia biodostępność po podaniu doustnym wynosi 64 %. Spożycie zwykłej diety nie wpływało na biodostępność ani na Cmax po podaniu doustnym. Bezpieczeństwo i skuteczność zostały potwierdzone w badaniach klinicznych przy stosowaniu leku niezależnie od czasu spożycia posiłków.

Dla tabletek żuwanych o dawce 5 mg wartość Cmax u dorosłych osiągana była po 2 godzinach po podaniu na czczo. Średnia biodostępność po podaniu doustnym wynosi 73 % i zmniejsza się do 63 % przy podaniu z posiłkiem standardowym.

Rozkład

Ponad 99 % montelukastu wiąże się z białkami osocza. Objętość rozkładu montelukastu w fazie stacjonarnej wynosi średnio od 8 do 11 litrów. W badaniach na szczurach z zastosowaniem radioznakowanego montelukastu przejście przez barierę krew-mózg było minimalne. Ponadto, we wszystkich innych tkankach stężenia znakowanego radioizotopem materiału 24 godziny po podaniu dawki były również minimalne.

Metabolizm

Montelukast jest intensywnie metabolizowany. W badaniach z zastosowaniem dawek terapeutycznych stężenia metabolitów montelukastu w stanie stacjonarnym we krwi osoczu u dorosłych i dzieci nie były wykrywalne.

Cytochrom P450 2C8 jest głównym enzymem w metabolizmie montelukastu. Ponadto, cytochromy CYP 3A4 i 2C9 odgrywają niewielką rolę w metabolizmie montelukastu, choć itrakonazol (inhibitor CYP 3A4) nie zmieniał parametrów farmakokinetycznych montelukastu u zdrowych ochotników przyjmujących 10 mg montelukastu dziennie. Według wyników badań in vitro z wykorzystaniem mikrosom wątroby ludzkiej, terapeutyczne stężenia plazmatyczne montelukastu nie hamują cytochromów P450 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 i 2D6. Udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest minimalny.

Wydalanie

Clirens montelukastu z osocza u zdrowych dorosłych ochotników wynosi średnio 45 ml/min. Po doustnym przyjęciu znakowanego izotopem montelukastu, 86 % wydalało się z kałem w ciągu 5 dni, a mniej niż 0,2 % z moczem. W połączeniu z biodostępnością montelukastu po podaniu doustnym, fakt ten wskazuje, że montelukast i jego metabolity są prawie całkowicie wydalane z żółcią.

Farmakokinetyka u różnych grup pacjentów

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim i średnim nasileniu nie jest wymagana korekta dawki. Badania z udziałem pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie były prowadzone. Ponieważ montelukast i jego metabolity są wydalane z żółcią, korekta dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie jest uważana za konieczną. Brak danych dotyczących charakteru farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby (powyżej 9 punktów według skali Childa-Pugha).

Przyjmowanie dużych dawek montelukastu (20 i 60 razy wyższych niż zalecana dawka dla dorosłych) prowadziło do obniżenia stężenia teofiliny we krwi osoczu. Ten efekt nie występuje przy przyjmowaniu zalecanej dawki 10 mg raz dziennie.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Jako leczenie wspomagające w przypadku astmy oskrzelowej u pacjentów z astmą utrzymującą się od lekkiego do umiarkowanego stopnia, która nie jest wystarczająco kontrolowana przez kortykosteroidy do inhalacji, a także w przypadku niewystarczającego kontroli klinicznej astmy za pomocą krótkodziałających agonistów β-adrenoreceptorów stosowanych w razie potrzeby. U pacjentów z astmą przyjmujących montelukast, lek ten łagodzi również objawy sezonowego nieżytu nosa alergicznego.

Profilaktyka astmy, której dominującym składnikiem jest wywołany wysiłkiem fizycznym skurcz oskrzeli.

Łagodzenie objawów sezonowego oraz rokowego nieżytu nosa alergicznego.

Ryzyko wystąpienia objawów psychoneurologicznych u pacjentów z nieżytem nosa alergicznym może przewyższać korzyści z zastosowania montelukastu, dlatego lek należy stosować jako lek rezerwy u pacjentów z nieadekwatną odpowiedzią lub nietolerancją terapii alternatywnej.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek z składników leku. Wiek dziecięcy poniżej 15 lat (dla dawki 10 mg).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Montelukast-Intelі można stosować razem z innymi lekami, które są zwykle stosowane w celu zapobiegania lub długotrwałego leczenia astmy. W badaniach interakcji leków, zalecana dawka kliniczna montelukastu nie miała istotnego wpływu klinicznego na farmakokinetykę następujących leków: teofilina, prednizon, prednizolon, doustne środki antykoncepcyjne (etynilostradiol/noretynodron 35/1), terfenadyna, digoksyna oraz warfaryna.

U pacjentów przyjmujących jednocześnie fenobarbital, pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) dla montelukastu obniżało się o około 40%. Ponieważ montelukast jest metabolizowany przez CYP 3A4, 2C8 i 2C9, należy zachować ostrożność, szczególnie u dzieci, gdy montelukast jest stosowany jednocześnie z induktorami CYP 3A4, 2C8 i 2C9, takimi jak fenytoina, fenobarbital i ryfampicyna.

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest silnym inhibitorem CYP 2C8. Dane z badań klinicznych interakcji leków obejmujących montelukast i rosiglitazon (lek markerowy; substancja metabolizowana przez CYP 2C8) wykazały jednak, że montelukast nie jest inhibitorem CYP 2C8 in vivo. W związku z tym montelukast nie wpływa w istotny sposób na metabolizm leków metabolizowanych przez ten enzym (np. paklitaksel, rosiglitazon, repaglinid).

Badania in vitro wykazały również, że montelukast jest substratem CYP 2C8 i w mniejszym stopniu CYP 2C9 oraz 3A4. W trakcie badań klinicznych interakcji leków z zastosowaniem montelukastu i gemfibrozylu (inhibitora CYP2C8 i 2C9) gemfibrozyl zwiększył ekspozycję systemową montelukastu 4,4-krotnie. Podczas jednoczesnego stosowania z gemfibrozylem lub innymi silnymi inhibitorami CYP 2C8 nie jest konieczna korekta dawki montelukastu, jednak lekarz powinien wziąć pod uwagę zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Zgodnie z wynikami badań in vitro, nie należy oczekiwać klinicznie istotnych interakcji z mniej silnymi inhibitorami CYP2C8 (np. z trimetoprimem). Jednoczesne stosowanie montelukastu z itrakonazolem, silnym inhibitorem CYP 3A4, nie prowadziło do istotnego zwiększenia ekspozycji systemowej montelukastu.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Należy uprzedzić pacjentów, że Montelukast-Intelі do doustnego stosowania nigdy nie jest stosowany w leczeniu ostrych napadów astmy oraz że zawsze powinni mieć przy sobie odpowiedni lek ratunkowy. W przypadku ostrego napadu należy stosować krótkodziałające leki β-agonistyczne do inhalacji. Pacjenci powinni jak najszybciej skonsultować się z lekarzem, jeśli potrzebują większej ilości krótkodziałającego β-agonisty niż zwykle.

Nie należy nagle zastępować terapii kortykosteroidami do inhalacji lub doustnie lekiem montelukast.

Nie ma danych potwierdzających możliwość zmniejszenia dawki kortykosteroidów doustnych przy jednoczesnym stosowaniu montelukastu.

Zgłaszano występowanie objawów psychoneurologicznych u pacjentów przyjmujących montelukast (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ponieważ na te objawy mogą wpływać inne czynniki, nie wiadomo, czy są one powiązane ze stosowaniem leku Montelukast-Intelі. Lekarze powinni omawiać te niepożądane zdarzenia z pacjentami i/lub ich opiekunami. Pacjentom i/lub opiekunom należy zlecić, aby informowali lekarza o wystąpieniu takich zmian.

W pojedynczych przypadkach u pacjentów przyjmujących leki przeciwastmatyczne, w tym montelukast, może występować eozynofilia ogólnoustrojowa, czasem razem z objawami klinicznymi zapalenia naczyń, tak zwanym zespołem Churga-Strauss, leczonym za pomocą ogólnoustrojowej terapii kortykosteroidami. Takie przypadki zazwyczaj (choć nie zawsze) były związane ze zmniejszeniem dawki lub odstawieniem leku kortykosteroidowego. Nie można wykluczyć ani potwierdzić możliwości powiązania antagonistów receptorów leukotrienowych z wystąpieniem zespołu Churga-Strauss. Lekarze powinni mieć na uwadze możliwość wystąpienia u pacjentów eozynofilii, wysypek naczyniowych, nasilenia objawów płucnych, powikłań ze strony serca i/lub neuropatii. Pacjentów, u których wystąpiły takie objawy, należy ponownie przebadać i przeanalizować ich schemat leczenia.

Leczenie montelukastem nie pozwala pacjentom z astmą zależną od aspiryny stosować kwasu acetylosalicylowego ani innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych.

Pacjenci z takimi rzadkimi chorobami dziedzicznymi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy Lapp lub zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni stosować tego leku.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, co oznacza praktycznie brak sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na ciążę ani rozwój embrionalny/owodowy.

Ograniczone dane z bazy danych dotyczące ciąży nie wskazują na związek przyczynowo-skutkowy między stosowaniem leku Montelukast-Intelі a wystąpieniem wad rozwojowych (takich jak wady kończyn), o których rzadko donoszono w trakcie światowego doświadczenia pogwarancyjnego.

Montelukast można stosować w okresie ciąży w przypadku nagłej potrzeby.

Okres karmienia piersią. Badania na szczurach wykazały, że montelukast przenika do mleka. Nie wiadomo, czy montelukast wydostaje się do mleka matki.

Montelukast można stosować w okresie karmienia piersią tylko w przypadku nagłej potrzeby.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie oczekuje się, że montelukast będzie wpływać na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów. Jednakże bardzo rzadko zgłaszano senność lub zawroty głowy.

Sposób stosowania i dawki

Dawka dla pacjentów (w wieku od 15 lat) z astmą lub z astmą i współistniejącym sezonowym alergicznym nieżytem nosa wynosi 10 mg (1 tabletka) na dobę, wieczorem. W celu złagodzenia objawów alergicznego nieżytu nosa czas przyjmowania leku dobiera się indywidualnie.

Ogólne zalecenia. Terapeutyczny wpływ leku Montelukast-Intelі na parametry kontroli astmy pojawia się w ciągu 1 dnia. Lek można stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu. Pacjentom należy zalecić kontynuowanie stosowania leku Montelukast-Intelі, nawet jeśli osiągnięto kontrolę nad astmą, a także w okresach nasilenia objawów astmy. Leku nie należy stosować jednocześnie z lekami zawierającymi w składzie substancję czynną montelukast.

Nie ma potrzeby korygowania dawki u pacjentów w wieku podeszłym, z zaburzeniami funkcji nerek lub z zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim i średnim stopniu nasilenia. Brak danych dotyczących pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby o ciężkim stopniu nasilenia. Dawkowanie u mężczyzn i kobiet jest takie samo.

Leczenie lekiem Montelukast-Intelі w zależności od innego leczenia astmy.

Lek Montelukast-Intelі można dodawać do istniejącego trybu leczenia pacjenta.

Glukokortykosteroidy inhalacyjne. Montelukast można stosować jako leczenie wspomagające u pacjentów, u których glukokortykosteroidy inhalacyjne w połączeniu z β-agonistami o krótkim działaniu stosowanymi w razie potrzeby nie zapewniają zadowalającej kontroli klinicznej choroby.

Leku Montelukast-Intelі nie należy nagle zastępować glukokortykosteroidami inhalacyjnymi (patrz punkt «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania»).

Dzieci.

Stosuje się u dzieci w wieku od 15 lat. Dzieciom w wieku poniżej 15 lat montelukast należy stosować w innej postaci leku.

Przedawkowanie.

Brak szczegółowych informacji dotyczących leczenia przedawkowania montelukastem. W trakcie badań nad przewlekłą astmą oskrzelową pacjenci stosowali montelukast w dawkach do 200 mg na dobę przez 22 tygodnie, a w trakcie krótkoterminowych badań – w dawkach do 900 mg na dobę przez około jeden tydzień, przy czym u żadnego pacjenta nie zaobserwowano wystąpienia klinicznie istotnych działań niepożądanych.

W doświadczeniu pozarejestracyjnym oraz w trakcie badań klinicznych z montelukastem napływały doniesienia o ostrych przypadkach przedawkowania**. Obejmowały one doniesienia o dorosłych i dzieciach, które przyjęły dawki do 1000 mg (około 61 mg/kg dla 42-tygodniowego dziecka). Dane kliniczne i laboratoryjne odpowiadały profilowi bezpieczeństwa zarejestrowanemu u dorosłych i dzieci. W większości przypadków przedawkowania pacjenci nie zgłaszali żadnych działań niepożądanych. Najczęstsze działania niepożądane odpowiadały profilowi bezpieczeństwa montelukastu i obejmowały ból brzucha, senność, pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadpobudliwość psychoruchową.**

Leczenie

Nie wiadomo, czy montelukast jest usuwany podczas dializy otrzewnowej lub hemodializy.

Efekty uboczne.

Montelukast był oceniany podczas badań klinicznych:

tabletki powlekane filmowe 10 mg – u około 4000 pacjentów z astmą w wieku od 15 lat;

tabletki powlekane filmowe 10 mg – u około 400 pacjentów z astmą i sezonowym nieżytą alergicznym w wieku od 15 lat;

tabletki żuwane 5 mg – u około 1750 pacjentów z astmą w wieku od 6 do 14 lat.

Podczas badań klinicznych często (≥1/100 do <1/10) zgłaszano poniższe efekty uboczne u pacjentów otrzymujących leczenie montelukastem, a także częściej niż u pacjentów otrzymujących placebo.

Tabela 1

Podczas badań klinicznych przy długotrwałym leczeniu niewielkiej liczby dorosłych przez 2 lata oraz dzieci w wieku od 6 do 14 lat przez 12 miesięcy profil bezpieczeństwa nie uległ zmianie.

Okres po wyjściu na rynek

Niepożądane reakcje zgłaszane w okresie po wyjściu na rynek wymieniono według klas narządów i układów oraz specjalnych pojęć, przedstawionych w tabeli 2. Częstość ustalono na podstawie danych odpowiednich badań klinicznych.

Tabela 2

Termin ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 ºC we włościwej opakowaniu. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 7 tabletów w blisterze. Po 4 blistery w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

LABORATORIOS NORMON, S.A.

Miejsce położenia producenta oraz adres siedziby prowadzącej działalność.

Ronda de Valdecarrizo, 6, Tres Cantos 28760 (Madryt), Hiszpania.