Monteleukast-Teva

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Monteleukast-Teva (Montelukast-Teva)

Skład:

substancja czynna: montelukastu sodu;

1 tabletka żująca zawiera 4 mg lub 5 mg montelukastu w postaci montelukastu sodu;

substancje pomocnicze: manitol (E 421), sodu laurylosiarczan, hydroksypropyloceluloza, tlenek żelaza czerwony (E 172), aromat wiśniowy RHS-143671, aspartam (E 951), sodu skrobioglikolan (typ A), stearyna magnezu.

Postać leku. Tabletki żujące.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 4 mg: tabletka w kształcie zaokrąglonego trójkąta, różowa z plamkami, z odciskiem „93” po jednej stronie i „7424” po drugiej, bez widocznych pęknięć ani ubytków;

tabletki 5 mg: tabletka kwadratowa, różowa z plamkami, z odciskiem „93” po jednej stronie i „7425” po drugiej, bez widocznych pęknięć ani ubytków.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane systemowo w obturacyjnych chorobach dróg oddechowych. Blokery receptorów leukotrienowych. Kod ATX R03DC03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cysteiniłolejkoetryeny (LTC4, LTD4, LTE4) to potężne eikozanoidowe czynniki zapalne, uwalniane przez różne komórki, w tym przez komórki tuczne i eozynofile. Te istotne czynniki proastmatyczne wiążą się z receptorami cysteiniłolejkoetryenowymi (CysLT), obecnymi w drogach oddechowych człowieka, i powodują takie reakcje jak skurcz oskrzeli, wydzielanie śluzu, zwiększenie przepuszczalności ścian naczyń i wzrost liczby eozynofili.

Monteleukast po doustnym zażyciu jest aktywnym związkiem, który z wysoką selektywnością i powinowactwem wiąże się z receptorami CysLT1. Według badań klinicznych monteleukast w dawce 5 mg hamuje skurcz oskrzeli wywołany inhalacją LTD4. Rozszerzenie oskrzeli obserwowano przez 2 godziny po podaniu doustnym; ten efekt był addytywny w stosunku do rozszerzania oskrzeli wywołanego przez agonisty β. Leczenie monteleukastem hamuje zarówno wczesną, jak i późną fazę skurczu oskrzeli wywołaną stymulacją antygenową. Monteleukast w porównaniu z placebo znacząco zmniejsza liczbę eozynofili we krwi obwodowej u dorosłych pacjentów i dzieci. W jednym z badań przyjmowanie monteleukastu istotnie zmniejszało liczbę eozynofili w drogach oddechowych (na podstawie analizy wydzieliny). U dorosłych pacjentów i dzieci w wieku od 2 do 14 lat monteleukast w porównaniu z placebo zmniejsza liczbę eozynofili we krwi obwodowej i poprawia kliniczne kontrolowanie astmy.

Podczas badań u dorosłych monteleukast w dawce 10 mg raz dziennie w porównaniu z placebo wykazał istotne poprawienie wskaźnika porannego FEV1 (zmiana od wartości wyjściowej: 10,4% i 2,7% odpowiednio), porannego szczytowego przepływu wydechowego (PPW) (zmiana od wartości wyjściowej: 24,5 l/min i 3,3 l/min odpowiednio) oraz istotne zmniejszenie ogólnego stosowania agonistów β (zmiana od wartości wyjściowej: –26,1% i –4,6% odpowiednio). Poprawa objawów dziennych i nocnych astmy zgłoszona przez pacjentów była istotnie lepsza niż przy stosowaniu placebo.

Badania u dorosłych wykazały zdolność monteleukastu do uzupełnienia klinicznego działania kortykosteroidów inhalacyjnych (zmiana (%) wartości wyjściowej dla beklometazonu inhalacyjnego z monteleukastem w porównaniu z beklometazonem dla FEV1: 5,43% i 1,04%; stosowanie agonistów β: –8,70% i 2,64%). W porównaniu z beklometazonem inhalacyjnym (200 μg 2 razy dziennie, z użyciem urządzenia do inhalacji) monteleukast wykazał szybszą początkową odpowiedź, choć w trakcie 12-tygodniowego badania beklometazon wywołał silniejszy średni efekt terapeutyczny (zmiana wartości wyjściowej dla monteleukastu w porównaniu z beklometazonem dla FEV1: 7,49% i 13,3%; stosowanie agonistów β: –28,28% i –43,89%). Jednakże w porównaniu z beklometazonem więcej pacjentów leczonych monteleukastem osiągnęło podobną odpowiedź kliniczną (tzn. u 50% pacjentów leczonych beklometazonem osiągnięto poprawę FEV1 o około 11% lub więcej w porównaniu z wartością wyjściową, podczas gdy u 42% pacjentów leczonych monteleukastem osiągnięto taką samą odpowiedź).

W trakcie 12-tygodniowego badania z udziałem dzieci w wieku od 2 do 5 lat monteleukast w dawce 4 mg raz dziennie poprawiał wskaźniki kontroli astmy w porównaniu z placebo niezależnie od towarzyszącej terapii kontrolnej (kortykosteroidy do inhalacji/do nebulizera, kromoglikan sodu do inhalacji/do nebulizera). 60% pacjentów nie otrzymywało innej terapii kontrolnej. Monteleukast poprawiał objawy dzienne (w tym kaszel, świsty, duszność i ograniczenie aktywności) oraz objawy nocne w porównaniu z placebo. Monteleukast również zmniejszał częstotliwość stosowania agonistów β w razie potrzeby i nagłego stosowania kortykosteroidów przy nasileniu objawów astmy w porównaniu z placebo. Pacjenci przyjmujący monteleukast mieli więcej dni bez objawów astmy niż pacjenci przyjmujący placebo. Efekt terapeutyczny osiągano już po pierwszej dawce.

W 12-miesięcznym badaniu z udziałem dzieci w wieku od 2 do 5 lat z łagodną astmą i okresowymi nasileniami monteleukast w dawce 4 mg raz dziennie istotnie (p≤0,001) zmniejszał roczne nasilenie epizodów nasilenia astmy (EN) w porównaniu z placebo (1,60 EN i 2,34 EN odpowiednio) [EN zdefiniowane jako ≥3 kolejne dni z objawami dziennymi wymagającymi stosowania agonistów β lub kortykosteroidów (doustnych lub inhalacyjnych), lub hospitalizacją z powodu astmy]. Procentowy spadek rocznego wskaźnika EN wyniósł 31,9%, z 95% CI 16,9, 44,1.

W trakcie placebo-kontrolowanego badania z udziałem dzieci w wieku od 6 miesięcy do 5 lat z astmą przerywaną (ale nie utrzymującą się) leczenie monteleukastem trwało 12 miesięcy w dawce 4 mg raz dziennie lub 12-dniowymi cyklami rozpoczynanymi przy wystąpieniu epizodu przerywanych objawów. Nie zaobserwowano istotnej różnicy u pacjentów przyjmujących monteleukast w dawce 4 mg i tych przyjmujących placebo pod względem liczby epizodów astmy przechodzących w napad astmy (zdefiniowanych jako epizod astmy wymagający nieplanowanej wizyty u lekarza, punktu pomocy doraźnej lub szpitala; lub leczenia z użyciem doustnych, dożylnych lub domięśniowych kortykosteroidów).

W 8-tygodniowym badaniu z udziałem dzieci w wieku od 6 do 14 lat monteleukast w dawce 5 mg raz dziennie w porównaniu z placebo istotnie poprawiał funkcję oddechową (zmiana wartości wyjściowej FEV1: 8,71% w porównaniu z 4,16%, zmiana porannego PPW: 27,9 l/min w porównaniu z 17,8 l/min) i zmniejszał częstotliwość stosowania agonistów β w razie potrzeby (zmiana wartości wyjściowej: –11,7% w porównaniu z +8,2%).

W 12-miesięcznym badaniu porównującym skuteczność monteleukastu i flutykazonu inhalacyjnego w kontroli astmy u dzieci w wieku od 6 do 14 lat z utrzymującą się łagodną astmą monteleukast okazał się nie mniej skuteczny niż flutykazon pod względem zwiększenia (w procentach) liczby dni bez stosowania leków szybko działających w celu pomocy doraźnej (pierwotny punkt końcowy). W ciągu średniego 12-miesięcznego okresu leczenia procentowy wskaźnik liczby dni bez stosowania terapii doraźnej wzrósł z 61,6 do 84,0 w grupie monteleukastu i z 60,9 do 86,7 w grupie flutykazonu. Różnica procentowa w średnim kwadratowym (LS) zwiększeniu liczby dni bez stosowania leków szybko działających w celu pomocy doraźnej była istotna statystycznie (–2,8 z 95% CI –4,7, –0,9), ale w granicach z góry ustalonej klinicznej nie mniejszej skuteczności.

Monteleukast i flutykazon również poprawiali kontrolę astmy pod względem wtórnych zmiennych ocenianych w ciągu 12-miesięcznego okresu leczenia.

FEV1 wzrósł z 1,83 l do 2,09 l w grupie monteleukastu i z 1,85 l do 2,14 l w grupie flutykazonu. Międzygrupowa różnica wskaźnika LS pod względem wzrostu FEV1 wyniosła –0,02 l z 95% CI –0,06, 0,02. Średnie procentowe zwiększenie od wartości wyjściowych właściwego FEV1 wyniosło 0,6% w grupie leczonej monteleukastem i 2,7% w grupie leczonej flutykazonem. Różnica wskaźnika LS od wartości wyjściowych właściwego FEV1 była istotna: –2,2% z 95% CI –3,6, –0,7.

Wskaźnik liczby dni ze stosowaniem agonisty β zmniejszył się z 38,0% do 15,4% w grupie monteleukastu i z 38,5% do 12,8% w grupie flutykazonu. Międzygrupowa różnica wskaźnika LS pod względem procenta dni ze stosowaniem agonisty β była istotna: 2,7 z 95% CI 0,9, 4,5.

Wskaźnik liczby pacjentów z napadem astmy (napad astmy zdefiniowano jako okres nasilenia objawów astmy wymagający leczenia steroidami doustnymi, nieplanowanej wizyty u lekarza, pomocy doraźnej lub hospitalizacji) wyniósł 32,2% w grupie monteleukastu i 25,6% w grupie flutykazonu; współczynnik rozbieżności (95% CI) był istotny: 1,38 (1,04, 1,84).

Wskaźnik liczby pacjentów stosujących kortykosteroidy systemowe (głównie doustne) w okresie badania wyniósł 17,8% w grupie monteleukastu i 10,5% w grupie flutykazonu. Międzygrupowa różnica wskaźnika LS była istotna: 7,3% z 95% CI 2,9; 11,7.

Istotne zmniejszenie skurczu oskrzeli wywołanego wysiłkiem fizycznym (SWF) wykazano w 12-tygodniowym badaniu u dorosłych (maksymalne zmniejszenie FEV1: 22,33% przy monteleukastzie w porównaniu z 32,40% przy placebo; czas do odzyskania wartości w granicach 5% wartości wyjściowej FEV1: 44,22 min w porównaniu z 60,64 min). Efekt ten obserwowano przez cały 12-tygodniowy okres badania. Zmniejszenie SWF wykazano również w krótkim badaniu z udziałem dzieci w wieku od 6 do 14 lat (maksymalne zmniejszenie FEV1: 18,27% w porównaniu z 26,11%; czas do odzyskania wartości w granicach 5% wartości wyjściowej FEV1: 17,76 min w porównaniu z 27,98 min). Efekt w obu badaniach był widoczny na końcu przedziału przyjmowania raz dziennie.

U pacjentów wrażliwych na aspirynę, którzy otrzymywali aktualnie leczenie kortykosteroidami inhalacyjnymi i/lub doustnymi, leczenie monteleukastem w porównaniu z placebo istotnie poprawiło kontrolę astmy (zmiana wartości wyjściowej FEV1: 8,55% vs –1,74% i zmiana od wartości wyjściowej w zmniejszeniu ogólnego stosowania agonisty β: –27,78% vs 2,09%).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Monteleukast szybko wchłania się po doustnym przyjęciu. Po podaniu dorosłym na czczo tabletek powlekanych o dawce 10 mg średnie stężenie maksymalne (Cmax) we krwi osiągano po 3 godzinach (Tmax). Średnia dostępność biologiczna po doustnym podaniu wynosi 64%. Spożycie zwykłej posiłku nie wpływało na dostępność biologiczną ani na Cmax przy doustnym podaniu. Bezpieczeństwo i skuteczność zostały potwierdzone w badaniach klinicznych przy stosowaniu tabletek powlekanych 10 mg niezależnie od czasu przyjęcia posiłku.

Dla tabletek żuwanych o dawce 5 mg wskaźnik Cmax u dorosłych osiągano po 2 godzinach po podaniu na czczo. Średnia dostępność biologiczna po doustnym podaniu wynosi 73% i zmniejsza się do 63% przy podaniu z posiłkiem standardowym.

Po przyjęciu na czczo tabletek żuwanych 4 mg u dzieci w wieku od 2 do 5 lat wskaźnik Cmax osiągano po 2 godzinach po podaniu leku. Średnia wartość Cmax była o 66% wyższa, a średnie Cmin niższe niż u dorosłych po przyjęciu tabletek o dawce 10 mg.

Rozkład. Ponad 99% monteleukastu wiąże się z białkami osocza. Objętość rozkładu monteleukastu w stanie stacjonarnym wynosi średnio od 8 do 11 litrów. W badaniach na szczurach z zastosowaniem radioaktywnie znakowanego monteleukastu przejście przez barierę krew-mózg było minimalne. Ponadto we wszystkich innych tkankach stężenia znakowanego radioizotopem materiału 24 godziny po podaniu dawki okazały się również minimalne.

Metabolizm. Monteleukast jest intensywnie metabolizowany. W badaniach z zastosowaniem dawek terapeutycznych stężenia metabolitów monteleukastu w stanie stacjonarnym we krwi osocza u dorosłych i dzieci nie są wykrywalne.

Cytochrom P450 2C8 jest głównym enzymem w metabolizmie monteleukastu. Ponadto cytochromy CYP 3A4 i 2C9 odgrywają niewielką rolę w metabolizmie monteleukastu, choć itakonazol (inhibitor CYP 3A4) nie zmieniał parametrów farmakokinetycznych monteleukastu u zdrowych ochotników przyjmujących 10 mg monteleukastu dziennie. Według wyników badań in vitro z zastosowaniem mikrosom wątroby człowieka terapeutyczne stężenia plazmatyczne monteleukastu nie hamują cytochromów P450 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 i 2D6. Udział metabolitów w działaniu terapeutycznym monteleukastu jest minimalny.

Wydalanie. Klirens monteleukastu z osocza u zdrowych dorosłych ochotników wynosi średnio 45 ml/min. Po doustnym przyjęciu monteleukastu znakowanego izotopem 86% wydala się z kałem w ciągu 5 dni, a mniej niż 0,2% z moczem. Łącznie z dostępnością biologiczną monteleukastu po doustnym podaniu wskazuje to, że monteleukast i jego metabolity są niemal całkowicie wydalane z żółcią.

Farmakokinetyka u różnych grup pacjentów. U pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki. Badania u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek nie były prowadzone. Ponieważ monteleukast i jego metabolity są wydalane z żółcią, korekta dawki u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek nie jest uważana za konieczną. Brak danych dotyczących charakteru farmakokinetyki monteleukastu u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby (powyżej 9 punktów według skali Childa–Pugha).

Po przyjęciu dużych dawek monteleukastu (20 i 60 razy przekraczających dawkę zalecaną dla dorosłych) obserwowano zmniejszenie stężenia teofiliny w osoczu. Ten efekt nie występuje przy przyjmowaniu zalecanej dawki 10 mg raz dziennie.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Tabletki żuwane Monteleukast-Teva 4 mg są wskazane u dzieci w wieku od 2 do 5 lat;

tabletki żuwane Monteleukast-Teva 5 mg są wskazane u dzieci w wieku od 6 do 14 lat:

• jako leczenie wspomagające w przypadku astmy oskrzelowej u pacjentów z astmą przewlekłą lekkiego i średniego stopnia nasilenia, która nie jest wystarczająco kontrolowana przez leki glikokortykosteroidowe stosowane w formie inhalacji, a także w przypadku niewystarczającego kontroli klinicznej astmy za pomocą krótkodziałających agonistów β-adrenoreceptorów stosowanych w razie potrzeby;
• jako alternatywne leczenie zamiast niskich dawek leków glikokortykosteroidowych stosowanych w formie inhalacji u pacjentów z lekką astmą przewlekłą, u których w ostatnim czasie nie odnotowano poważnych napadów astmy oskrzelowej wymagających podania kortykosteroidów doustnych, a także u tych, którzy nie mogą stosować leków glikokortykosteroidowych w formie inhalacji (patrz dział „Sposób stosowania i dawki”);
• w profilaktyce astmy, której dominującym składnikiem jest skurcz oskrzeli wywołany wysiłkiem fizycznym;
• w łagodzeniu objawów sezonowego i całorocznego nieżytu alergicznego; ryzyko wystąpienia objawów psychoneurologicznych u pacjentów z nieżytami alergicznymi może przewyższać korzyści z zastosowania leku Monteleukast-Teva, dlatego Monteleukast-Teva należy stosować jako lek rezerwowy u pacjentów, którzy nie odpowiadają odpowiednio lub nie tolerują terapii alternatywnej.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na monteleukast lub którykolwiek z dodatkowych składników leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Monteleukast-Teva można stosować razem z innymi lekami, które są zwykle stosowane w celu zapobiegania lub długotrwałego leczenia astmy. W badaniach interakcji leków zalecana dawka monteleukastu nie miała istotnego wpływu klinicznego na farmakokinetykę następujących leków: teofilina, prednizolon, prednizolona, doustne środki antykoncepcyjne (etynylestradiol/noretynodron 35/1), terfenadyna, cyfodigoksyna i warfaryna.

U pacjentów, którzy jednocześnie przyjmowali fenylobutyrazol, pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) dla monteleukastu obniżało się o około 40%. Ponieważ monteleukast jest metabolizowany przez CYP 3A4, 2C8 oraz 2C9, należy zachować ostrożność, szczególnie u dzieci, jeśli monteleukast jest stosowany jednocześnie z induktorami CYP 3A4, 2C8 oraz 2C9, takimi jak fenytoina, fenylobutyrazol i ryfampicyna.

Badania in vitro wykazały, że monteleukast jest silnym inhibitorem CYP 2C8. Dane z badań klinicznych interakcji leków obejmujących monteleukast i rosiglitazon (lek metabolizowany przez CYP 2C8) wykazały jednak, że monteleukast nie jest inhibitorem CYP 2C8 in vivo. W związku z tym monteleukast nie wpływa w istotny sposób na metabolizm leków metabolizowanych przez ten enzym (np. paklitaksel, rosiglitazon, repaglinid).

Badania in vitro wykazały, że monteleukast jest substratem CYP 2C8 oraz w mniejszym stopniu CYP 2C9 i 3A4. W badaniu klinicznym interakcji leków, przy jednoczesnym stosowaniu monteleukastu z gemfibrozylem (inhibitorem CYP 2C8 i 2C9), gemfibrozyl zwiększył ekspozycję ogólnoustrojową na monteleukast o 4,4-krotnie. Przy jednoczesnym stosowaniu z gemfibrozylem lub innymi silnymi inhibitorami CYP 2C8 nie jest konieczna korekta dawki monteleukastu, jednak lekarz powinien brać pod uwagę zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Zgodnie z wynikami badań in vitro nie przewiduje się wystąpienia klinicznie istotnych interakcji z mniej silnymi inhibitorami CYP 2C8 (np. z trimetoprimem). Jednoczesne stosowanie monteleukastu z itrakonazolem, silnym inhibitorem CYP 3A4, nie prowadziło do istotnego zwiększenia ekspozycji ogólnoustrojowej na monteleukast.

Szczególne środki ostrożności.

Pacjentów należy poinformować, że Monteleukast-Teva do stosowania doustnego nigdy nie stosuje się do leczenia ostrych napadów astmy oraz że zawsze powinni mieć przy sobie odpowiedni lek na wypadek nagłej pomocy. W przypadku ostrego napadu należy stosować krótkodziałające agonisty β do inhalacji. Pacjenci powinni jak najszybciej skonsultować się z lekarzem, jeśli potrzebują większej niż zwykle liczby inhalacji krótkodziałających agonistów β.

Nie należy nagle zastępować terapii kortykosteroidami do inhalacji lub doustnie leczeniem montelukastem.

Brak danych potwierdzających możliwość zmniejszenia dawki kortykosteroidów doustnych podczas jednoczesnego stosowania montelukastu.

W pojedynczych przypadkach u pacjentów przyjmujących leki przeciwastmatyczne, w tym montelukast, może występować eozynofilia ogólnoustrojowa, czasem w połączeniu z objawami klinicznymi zapalenia naczyń, tak zwanym zespołem Churga–Strauss, leczonym za pomocą ogólnoustrojowych kortykosteroidów. Takie przypadki zazwyczaj (choć nie zawsze) były związane ze zmniejszeniem dawki lub odstawieniem leczenia kortykosteroidami. Nie można wykluczyć ani potwierdzić prawdopodobieństwa, że antagoniści receptorów leukotrienowych mogą być powiązani z wystąpieniem zespołu Churga–Strauss. Dlatego lekarze powinni uważnie obserwować pojawienie się u pacjentów eozynofilii, objawów zapalenia naczyń, pogorszenia objawów płucnych, powikłań ze strony serca i/lub neuropatii. Pacjentów, u których wystąpiły takie objawy, należy ponownie przebadać i przeanalizować ich schemat leczenia.

Leczenie montelukastem nie pozwala pacjentom z astmą zależną od aspiryny na stosowanie aspiryny lub innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych.

Substancje pomocnicze.

Aspartam. Monteleukast-Teva zawiera aspartam, który jest źródłem fenyloalaniny. Pacjenci z fenyloketonurią powinni wziąć pod uwagę, że każda tabletka żująca Monteleukast-Teva 4 mg lub 5 mg zawiera 0,5 mg aspartamu.

Sód. Środek leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w jednej tabletce, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na ciążę ani rozwój embrionalny/ płodowy.
Opublikowane dane z prospektywnych i retrospektywnych badań kohortowych stosowania monteleukastu u ciężarnych kobiet, w których oceniano występowanie istotnych wad wrodzonych u dzieci, nie wskazują na istnienie ryzyka związanego z zastosowaniem leku. Jednak te badania mają ograniczenia metodologiczne, w tym małą liczbę przypadków, retrospektywny sposób gromadzenia danych w niektórych przypadkach oraz niespójne grupy porównawcze.
Środek leczniczy Monteleukast-Teva można stosować w okresie ciąży tylko w przypadku wyraźnej potrzeby.

Karmienie piersią. Badania na zwierzętach wykazały, że monteleukast przenika do mleka matki. Nie wiadomo, czy monteleukast przenika do mleka matki u ludzi, dlatego Monteleukast-Teva można stosować w okresie karmienia piersią tylko wtedy, gdy uznaje się to za absolutnie konieczne.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Nie oczekuje się, że monteleukast będzie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn. Jednak bardzo rzadko zgłaszano senność lub zawroty głowy.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy stosować dzieciom pod nadzorem dorosłych. Tabletki należy żuć przed połknięciem.

Dzieci w wieku od 2 do 5 lat

Pacjentom z astmą oraz z alergicznym nieżytem nosa (sezonowym i całorocznym) należy podawać 1 żującą tabletkę 4 mg 1 raz dziennie. Czas przyjmowania leku w celu złagodzenia objawów alergicznego nieżytu nosa dobiera się indywidualnie.

W leczeniu astmy dawkę dla dzieci w wieku od 2 do 5 lat ustala się na 1 żującą tabletkę (4 mg) dziennie, wieczorem. Monteleukast-Teva należy przyjmować 1 godzinę przed posiłkiem lub 2 godziny po posiłku. Nie ma potrzeby korygowania dawki dla tej grupy wiekowej. Lek Monteleukast-Teva w postaci żujących tabletek (4 mg) nie jest zalecany dzieciom poniżej 2. roku życia.

Dzieci w wieku od 6 do 14 lat

Pacjentom z astmą oraz z alergicznym nieżytem nosa (sezonowym i całorocznym) należy podawa 1 żującą tabletkę 5 mg 1 raz dziennie. Czas przyjmowania leku w celu złagodzenia objawów alergicznego nieżytu nosa dobiera się indywidualnie.

W leczeniu astmy dawkę dla dzieci w wieku od 6 do 14 lat ustala się na 1 żującą tabletkę (5 mg) dziennie, wieczorem. Monteleukast-Teva należy przyjmować 1 godzinę przed posiłkiem lub 2 godziny po posiłku. Nie ma potrzeby korygowania dawki dla tej grupy wiekowej.

Pacjentom w wieku od 15 lat zaleca się stosowanie Monteleukast-Teva w postaci tabletek powlekanych o opakowaniu filmowym, 10 mg.

Ogólne zalecenia

Efekt terapeutyczny leku Monteleukast-Teva na parametry kontroli astmy rozwija się w ciągu 1 doby. Pacjentom zaleca się kontynuowanie stosowania Monteleukast-Teva, nawet jeśli objawy astmy są kontrolowane, tak samo jak w czasie jej nasilenia.

Osobliwe grupy pacjentów. Korekty dawki nie trzeba stosować pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek lub z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby. Brak danych dotyczących pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby. Dawkowanie leku dla chłopców i dziewczynek jest takie samo.

Jako alternatywna metoda leczenia zamiast niskich dawek kortykosteroidów do inhalacji w przypadku lekkiej astmy przewlekłej

Monteleukast-Teva nie jest zalecany jako monoterapia pacjentom z umiarkowaną astmą przewlekłą. Stosowanie monteleukastu jako alternatywy dla niskich dawek kortykosteroidów do inhalacji u dzieci z lekką astmą przewlekłą należy rozważyć wyłącznie u pacjentów, którzy w ostatnim czasie nie mieli poważnych napadów astmy wymagających stosowania kortykosteroidów doustnych i którzy nie mogą stosować kortykosteroidów do inhalacji (patrz sekcja „Wskazania”). Lekka astma przewlekła – to astma z objawami częstszymi niż 1 raz w tygodniu, ale rzadszymi niż 1 raz dziennie, nocne napady częstsze niż 2 przypadki miesięcznie, ale rzadsze niż 1 raz w tygodniu przy prawidłowej funkcji płuc między napadami. Jeśli po leczeniu (zazwyczaj przez okres jednego miesiąca) nie osiągnięto zadowalającego kontroli astmy, należy rozważyć potrzebę dodatkowej lub innej terapii przeciwzapalnej, opartej na stopniowym systemie leczenia astmy oskrzelowej. Stan pacjentów należy również okresowo oceniać pod kątem kontroli astmy oskrzelowej. Jeśli dzieci mają trudności z przyjmowaniem żującej tabletki, lek należy przyjmować w postaci granulek.

Profilaktyka astmy u pacjentów w wieku od 2 do 5 lat, u których głównym składnikiem astmy jest skurcz oskrzeli wywołany wysiłkiem fizycznym

Monteleukast-Teva jest zalecany pacjentom w wieku od 2 do 5 lat w celu zapobiegania skurczowi oskrzeli wywołanemu wysiłkiem fizycznym, który może być głównym objawem astmy przewlekłej, wymagającej stosowania kortykosteroidów do inhalacji. Stan pacjentów należy ocenić po 2–4 tygodniach leczenia monteleukastem. Jeśli nie osiągnięto zadowalającej odpowiedzi klinicznej na terapię, należy rozważyć możliwość dodatkowej lub innej terapii.

Stosowanie leku Monteleukast-Teva w zależności od innego leczenia astmy

Gdy lek Monteleukast-Teva stosuje się jako terapię uzupełniającą do kortykosteroidów do inhalacji, nie należy nagle zastępować kortykosteroidów do inhalacji lekiem Monteleukast-Teva (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania leku dzieciom poniżej 2. roku życia.

Przedawkowanie.

Nie ma specjalnych informacji dotyczących leczenia przedawkowania monteleukastu. W badaniach nad przewlekłą astmą monteleukast podawano w dawkach do 200 mg/dobę pacjentom dorosłym przez 22 tygodnie, a w krótkoterminowych badaniach – do 900 mg/dobę przez około jeden tydzień, bez pojawienia się klinicznie istotnych działań niepożądanych.

W okresie po wprowadzeniu na rynek oraz podczas badań klinicznych odnotowano przypadki ostrzego przedawkowania monteleukastu. Donoszono o przyjmowaniu leku przez dorosłych i dzieci w dawkach przekraczających 1000 mg (w tym przypadku przyjęcia dawki około 61 mg/kg przez dziecko w wieku 42 miesięcy). Uzyskane dane kliniczne i laboratoryjne odpowiadały profilowi bezpieczeństwa dla pacjentów dorosłych i dzieci. W większości przypadków przedawkowania nie zgłaszano działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane odpowiadały profilowi bezpieczeństwa leku i obejmowały ból brzucha, senność, uczucie pragnienia, ból głowy, wymioty oraz nadmierną aktywność psychomotoryczną.

Nie wiadomo, czy monteleukast jest usuwany przez dializę opłucnową lub hemodializę.

Niepożądane działania.

Działanie monteleukastu oceniano podczas badań klinicznych u pacjentów z astmą przewlekłą:

• żuwane tabletki 5 mg – badania z udziałem około 1750 dzieci w wieku od 6 do 14 lat;
• żuwane tabletki 4 mg – badania z udziałem 851 dzieci w wieku od 2 do 5 lat.

Działanie monteleukastu oceniano również podczas badań klinicznych u pacjentów z astmą przerywaną:

• granulki 4 mg i tabletki żuwane – badania z udziałem 1038 dzieci w wieku od 6 miesięcy do 5 lat.

Podczas badań klinicznych poniższe niepożądane działania obserwowano często (w zakresie ≥1/100 do <1/10) u pacjentów otrzymujących leczenie monteleukastem, a także częściej niż u pacjentów otrzymujących placebo.

Tabela 1

Podczas badań klinicznych u ograniczonej liczby dorosłych pacjentów (przez 2 lata) i dzieci w wieku 6–14 lat (przez 12 miesięcy) profil bezpieczeństwa nie zmienił się w trakcie długotrwałego leczenia.

Ogółem 502 dzieci w wieku od 2 do 5 lat otrzymywało leczenie monteleukastem przez co najmniej 3 miesiące, 338 przez 6 miesięcy lub dłużej, 534 przez 12 miesięcy lub dłużej. Profil bezpieczeństwa u tych pacjentów nie zmienił się w trakcie długotrwałego leczenia.

Okres po wprowadzeniu na rynek

Poniżej wymieniono działania niepożądane zgłaszane w okresie po wprowadzeniu na rynek. Częstość działań niepożądanych ustalono na podstawie odpowiednich badań klinicznych i sklasyfikowano następująco: bardzo często (≥1/10), często (od ≥1/100 do <1/10), rzadko (od ≥1/1000 do <1/100), rzadko (od ≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000).

Zakażenia i inwazje: bardzo często – infekcje górnych dróg oddechowych.

Ze strony krwi i układu chłonnego: rzadko – skłonność do krwawień; bardzo rzadko – trombocytopenia.

Ze strony układu odpornościowego: rzadko – reakcje nadwrażliwościowe, w tym anafilaksja; bardzo rzadko – eozynofilowe infiltraty wątroby.

Ze strony psychiki: rzadko – zaburzenia snu, w tym koszmary nocne, bezsenność, somnambulia, lęk, agitacja, w tym agresywne zachowanie lub wrogość, depresja, nadpobudliwość psychoruchowa (w tym drażliwość, niepokój, drżeniec); rzadko – zaburzenia koncentracji uwagi, pogorszenie pamięci, tiki; bardzo rzadko – halucynacje, dezorientacja, myśli i zachowania samobójcze (samobójczość), objawy obsesyjno-kompulsywne, dysfemia.

Ze strony układu nerwowego: rzadko – zawroty głowy, osłabienie, parestezje/hipoestezje, drgawki.

Ze strony serca: rzadko – kołatanie serca.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia: rzadko – krwawienie z nosa; bardzo rzadko – zespół Churga-Straussa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), eozynofilia płucna.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – biegunka^b, nudności^b, wymioty^b; rzadko – suchość w ustach, dyspepsja.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego: często – podwyższone stężenie aminotransferaz w surowicy (alaninotransferazy [ALT], asparaginianotransferazy [AST]); bardzo rzadko – zapalenie wątroby (w tym cholesteryczne, hepatocelularne i mieszane uszkodzenie wątroby).

Ze strony skóry i tkanek podskórnych: często – wysypka^b; rzadko – krwiak, pokrzywka, świąd; rzadko – obrzęk naczynioruchowy; bardzo rzadko – rumień węzłowy, rumień wielopostaciowy.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: rzadko – artralgia, miastenia, w tym skurcze mięśni.

Ze strony nerek i dróg moczowych: rzadko – enureza u dzieci.

Zaburzenia ogólne: często – gorączka^b; rzadko – osłabienie/wykałczenie, niedobitność, obrzęk.

^a To działanie niepożądane obserwowano z częstością „bardzo często” u pacjentów leczonych monteleukastem oraz u pacjentów leczonych placebo w badaniach klinicznych.

^b To działanie niepożądane obserwowano z częstością „często” u pacjentów leczonych monteleukastem oraz u pacjentów leczonych placebo w badaniach klinicznych.

^c Częstość: „rzadko”.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie przekraczającej 25 °C, w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 7 tabletek w blistrze, 4 blistry w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. Teva Operations Poland.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Mogilska 80, 31-546 Kraków, Polska.