INSTRUKCJA dotycząca stosowania leku MOKSYFLOKSACYNA-FARMEKS (MOXIFLOXACIN-PHARMEX)

Skład:

substancja czynna: moxifloksacyna (moxifloxacin);

1 tabletka zawiera 436,8 mg chlorowodorku moxifloksacyny, co odpowiada 400 mg moxifloksacyny;

substancje pomocnicze: sodowa skrość krzemionkowa, celuloza mikrokryształowa, laktoza jednowodna, stearynian magnezu;

otoczka: hipomeloza, makrogol 4000, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czerwony (E 172).

Postać leku. Tabletka powlekana.

Główne cechy fizykochemiczne: tabletka o kształcie owalnym, z powierzchnią dwuwypukłą, powlekana, o barwie od jasnoczerwonej do czerwonej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów.

Kod ATC J01M A14.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

In vitro moksyploksacyna wykazuje skuteczność wobec wielu bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Działanie bakteriobójcze moksyploksacyny wynika z hamowania obu typów topoizomerazy II (DNA-girazy oraz topoizomerazy IV), niezbędnych do replikacji, transkrypcji i naprawy bakteryjnego DNA.

Uważa się, że podstawnik metoksy w pozycji C8 przyczynia się do poprawy aktywności oraz osłabia selekcję odpornych mutantów bakterii Gram-dodatnich w porównaniu z podstawnikiem C8-H. Obecność dużego podstawnika diocykloaminowego w pozycji C-7 zapobiega aktywnemu wypływowi związanemu z genami norA lub pmrA, które wykryto u niektórych bakterii Gram-dodatnich.

Badania farmakodynamiczne wskazują, że moksyploksacyna wykazuje zależne od stężenia działanie bakteriobójcze. Minimalne stężenia bakteriobójcze (MBK) odpowiadają zazwyczaj minimalnym stężeniom hamującym (MIC).

Wpływ na florę jelitową u człowieka

W dwóch badaniach z udziałem dorosłych ochotników po doustnym podaniu moksyploksacyny zaobserwowano następujące zmiany w mikroflorze jelitowej. Zmniejszała się liczba E. coli, Bacillus spp., Enterococcus oraz Klebsiella spp., a także bakterii beztlenowych: Bacteroides vulgatus, Bifidobacterium spp., Eubacterium i Peptostreptococcus. Obserwowano wzrost liczby Bacteroides fragilis. Liczba wymienionych wyżej mikroorganizmów wracała do normy w ciągu dwóch tygodni.

Mechanizmy oporności

Mechanizmy oporności, które inaktywują penicyliny, cefalosporyny, aminoglikozydy, makrolidy i tetracykliny, nie wpływają na skuteczność przeciwbakteryjną moksyploksacyny. Inne mechanizmy oporności, takie jak bariery przenikania (częste u Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizmy wypływu, mogą wpływać na wrażliwość na moksyploksacynę.

Formowanie oporności na moksyploksacynę in vitro obserwowano jako proces stopniowy polegający na mutacjach punktowych obu typów topoizomerazy II – DNA-girazy i topoizomerazy IV. Moksyploksacyna jest słabym substratem dla mechanizmów aktywnego wypływu u mikroorganizmów Gram-dodatnich.

Obserwuje się oporność krzyżową z innymi fluorochinolonami. Jednakże, ponieważ moksyploksacyna hamuje obie topoizomerazy (II i IV) z podobną aktywnością u niektórych bakterii Gram-dodatnich, niektóre z tych bakterii mogą być oporne na inne chinolony, ale wrażliwe na moksyploksacynę.

Punkty odniesienia

Tabela 1

Kliniczne wartości MIC i punkty odniesienia dyfuzji dyskowej dla moksyploksacyny (01.01.2012) według danych EUCAST (Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki)

* Punkty odniesienia niezależne od gatunku zostały ustalone głównie na podstawie danych farmakokinetycznych/farmakodynamicznych i nie zależą od rozprzestrzenienia się MIC dla określonych gatunków. Dane te stosuje się wyłącznie w odniesieniu do gatunków, dla których nie określono osobnych punktów odniesienia dla poszczególnych gatunków, i nie stosuje się do gatunków, dla których kryteria interpretacyjne podlegają określeniu.

Wrażliwość mikrobiologiczna

Częstotliwość nabytej oporności może się różnić w zależności od położenia geograficznego regionu i czasu, określonego dla poszczególnych gatunków mikroorganizmów. Wskazane jest posiadanie dostępu do lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się z ekspertem w zakresie oporności na antybiotyki, gdy lokalna dominacja oporności okaże się na tyle silna, że wpływ określonego leku pozostaje co najmniej dla niektórych gatunków patogenów infekcyjnych pod znakiem zapytania.

Wrażliwe gatunki

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie

Gardnerella vaginalis

Staphylococcus aureus * (wrażliwy na metycylinę)

Streptococcus agalactiae (grupa B)

Streptococcus milleri grupa* (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius)

Streptococcus pneumoniae *

Streptococcus pyogenes * (grupa A)

Streptococcus viridans grupa (S. viridans, S. mutans, S. mitis, S. sanguinis, S. salivarius, S. thermophilus)

Aerobowe bakterie Gram-ujemne

Acinetobacter baumanii

Haemophilus influenzae *

Haemophilus parainfluenzae *

Legionella pneumophila

Moraxella (Branhamella) catarrhalis *

Beztlenowce

Fusobacterium spp.

Prevotella spp.

Inne mikroorganizmy

Chlamydophila (Chlamydia) pneumoniae *

Chlamydia trachomatis*

Coxiella burnetii

Mycoplasma genitalium

Mycoplasma hominis

Mycoplasma pneumoniae *

Gatunki z możliwą nabytą opornością

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie

Enterococcus faecalis*

Enterococcus faecium*

Staphylococcus aureus (oporny na metycylinę)+

Aerobowe bakterie Gram-ujemne

Enterobacter cloacae*

Escherichia coli*#

Klebsiella pneumoniae*#

Klebsiella oxytoca

Neisseria gonorrhoeae*+

Proteus mirabilis*

Beztlenowce

Bacteroides fragilis*

Peptostreptococcus spp.*

Gatunki oporne

Aerobowe bakterie Gram-ujemne

Pseudomonas aeruginosa

* Wykazano satysfakcjonującą aktywność wobec wrażliwych szczepów podczas badań klinicznych w ramach zatwierdzonych wskazań klinicznych.

Szczepy produkujące ESBL są zazwyczaj oporne na fluorochinolony.

+Wskaźnik oporności > 50% w jednym lub więcej krajach.

Dane prekliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Wpływ na układ krwiotwórczy (nieznaczne zmniejszenie liczby czerwonych krwinek i płytek krwi) obserwowano u szczurów i małp. Podobnie jak przy stosowaniu innych chinolonów, hepatotoksyczność (podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych i degradacja wakuolarna) odnotowano u szczurów, małp i psów. U małp zaobserwowano przypadki neurotoksyczności (uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego (OUN), objawiające się napadami). Wskazane efekty obserwowano wyłącznie po podaniu wysokich dawek moxyploksacyny lub po długotrwałym stosowaniu leku.

Moksyploksacyna, podobnie jak inne chinolony, wykazała genotoksyczność podczas testów in vitro z bakteriami lub komórkami ssaków. Ponieważ wskazany efekt wynika z oddziaływania na bakteryjną gyrzę oraz przy wyższych stężeniach – z oddziaływaniem na topoizomerazę II w komórkach ssaków, można założyć istnienie progowego stężenia dla genotoksyczności. Podczas testów in vivo nie wykryto oznak genotoksyczności, mimo stosowania wysokich dawek moxyploksacyny. W związku z tym lek wykazał wystarczający potencjał bezpieczeństwa dla człowieka przy zastosowaniu w dawce terapeutycznej. Moksyploksacyna nie wykazała działania kancerogennego podczas badań przeprowadzonych na szczurach.

Wiele chinolonów jest fotoreaktywnych i może wywoływać reakcje fototoksyczne, wykazywać działanie fotomutagenne i fotokancerogenne. Istnieją jednak dane świadczące o braku właściwości fototoksycznych i fotogenotoksycznych moxyploksacyny podczas jej testowania w ramach kompleksowego programu podczas badań in vitro i in vivo. W tych samych warunkach inne chinolony wykazały wskazane efekty.

W wysokich stężeniach moxyploksacyna działa jako inhibitor szybkiego składnika opóźnionego prądu potasu w kardiomiocytach, dlatego może prowadzić do wydłużenia interwału QT. Badania toksykologiczne przeprowadzone na psach, w których lek stosowano doustnie w dawkach ≥ 90 mg/kg, zapewniających stężenie ≥ 16 mg/l, wykazały wydłużenie interwału QT bez arytmii. Odwracalną, nieśmiertelną arytmie komorową obserwowano wyłącznie po dożylnej podaniu wysokiej dawki kumulatywnej, która przekraczała ponad 50 razy dawkę przewidzianą dla człowieka (> 300 mg/kg), zapewniającą stężenie w osoczu krwi ≥ 200 mg/l (co przekraczało ponad 40 razy poziom terapeutyczny).

Wiadomo, że chinolony powodują uszkodzenia chrząstek dużych stawów ruchomych u młodych zwierząt. Najniższa doustna dawka moxyploksacyny prowadząca do efektu artrotoksycznego u młodych psów była 4 razy wyższa niż maksymalna zalecana dawka terapeutyczna 400 mg (przewidziana dla masy ciała 50 kg), obliczona na podstawie stosunku dawka/masa ciała (mg/kg), i zapewniała stężenie w osoczu krwi 2 lub 3 razy wyższe niż stężenie przewidziane przy stosowaniu maksymalnej dawki terapeutycznej.

Badania toksyczności przeprowadzone na szczurach i małpach (powtarzane podawanie przez okres do sześciu miesięcy) nie wykazały ryzyka dla narządów wzroku. Podczas badań na psach tylko doustne podawanie wysokich dawek (≥ 60 mg/kg) prowadziło do stężenia w osoczu krwi ≥ 20 mg/l, co powodowało zmiany elektroretinogramu, w pojedynczych przypadkach – do atrofii siatkówki.

Podczas badań wpływu moxyploksacyny na funkcję rozrodczą u zwierząt wykazano, że moxyploksacyna przenika przez łożysko. Badania przeprowadzone na szczurach (przy doustnym i dożylnej podawaniu moxyploksacyny) i małpach (przy doustnym podawaniu moxyploksacyny) nie wykazały działania teratogennego moxyploksacyny ani wpływu na płodność. Po dożylnej podaniu moxyploksacyny w dawce 20 mg/kg u królików zaobserwowano wady szkieletu. Stwierdzono zwiększenie liczby poronień u małp i królików przy stosowaniu moxyploksacyny w dawce terapeutycznej. U szczurów zaobserwowano zmniejszenie masy płodu, częstsze poronienia, nieznaczne wydłużenie trwania ciąży oraz zwiększoną spontaniczną aktywność potomstwa przy stosowaniu moxyploksacyny w dawce 63 razy wyższej niż zalecana.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i biodostępność

Po doustnym przyjęciu moxyploksacyna jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana. Absolutna biodostępność osiąga prawie 91%.

W zakresie dawek 50–800 mg przy jednorazowym przyjęciu oraz w dawce 600 mg na dobę przez 10 dni farmakokinetyka jest liniowa. Po przyjęciu doustnej dawki 400 mg maksymalne stężenie (Cmax) we krwi osiągane jest w ciągu 0,5–4 godziny i wynosi 3,1 mg/l. Maksymalne i minimalne stężenia osoczowe w stanie stacjonarnym (400 mg raz na dobę) wynoszą odpowiednio 3,2 mg/l i 0,6 mg/l. W stanie stacjonarnym ekspozycja w przedziale dawkowym jest niemal o 30% wyższa niż po podaniu pierwszej dawki.

Rozkład

Moksyploksacyna szybko rozkłada się w przestrzeni pozanaczyniowej, po podaniu dawki 400 mg pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) wynosi 35 μg/l. Objętość rozkładu w stanie stacjonarnym wynosi 2 l/kg. Jak ustalono w badaniach in vitro i ex vivo, wiązanie z białkami osocza krwi wynosi około 40–42% i nie zależy od stężenia leku.

Tabela 2

Maksymalne stężenie (średnia geometryczna) po doustnym przyjęciu jednorazowej dawki moxyploksacyny 400 mg

* Podanie dożylna jednorazowej dawki 400 mg.

1 10 godzin po podaniu.

2 Stężenie wolne.

3 Od 3 do 36 godzin po podaniu dawki.

4 Na końcu infuzji.

Metabolizm

Moksyploksacyna podlega biotransformacji fazy II i wydalana jest z organizmu z moczem oraz kałem/żółcią zarówno w postaci niezmienionej, jak i w postaci nieaktywnych związków siarczanowych (M1) i glukuronidów (M2). M1 i M2 to jedyne metabolity istotne dla człowieka, oba są mikrobiologicznie nieaktywne. W badaniach in vitro oraz badaniach klinicznych fazy I nie zaobserwowano metabolicznych interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami biorącymi udział w biotransformacji fazy I z udziałem enzymów układu cytochromu P450. Nie ma oznak metabolizmu utleniającego.

Wydalanie z organizmu

Okres półtrwania leku wynosi około 12 godzin. Średni całkowity klirens po podaniu 400 mg wynosi od 179 ml/min do 246 ml/min. Klirens nerkowy wynosi około 24–53 ml/min i wskazuje na częściową resorpcję kanalikową leku przez nerki. Po podaniu dawki 400 mg wydalanie z moczem (około 19 % – lek w formie niezmienionej, około 2,5 % – M1 i około 14 % – M2) oraz z kałem (około 25 % – lek w formie niezmienionej, około 36 % – M1 i brak wydalania w postaci M2) łącznie wynosiło około 96 %. Współpodanie ranitydyny i probenecydu nie zmienia klirensu nerkowego leku.

Pacjenci w podeszłym wieku i pacjenci o niskiej masie ciała

U zdrowych ochotników o niskiej masie ciała (szczególnie u kobiet) oraz u zdrowych ochotników w podeszłym wieku obserwowano wyższe stężenie leku w osoczu krwi.

Niewydolność nerek

Nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetyki moksyploksacyny u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (w tym u pacjentów z klirensą kreatyniny > 20 ml/min/1,73 m²). W miarę obniżania się funkcji nerek stężenie metabolitu M2 (glukuronidu) wzrasta do wartości 2,5 (u pacjentów z klirensą kreatyniny < 30 ml/min/1,73 m²).

Zaburzenia funkcji wątroby

Na podstawie danych z badań farmakokinetyki przeprowadzonych u pacjentów z niewydolnością wątroby (klasy A-C wg klasyfikacji Childa-Pugha) nie można jednoznacznie określić różnic w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. Zaburzenia funkcji wątroby wiązały się z większym działaniem metabolitu M1 w osoczu krwi, podczas gdy działanie substancji czynnej było porównywalne z działaniem u zdrowych ochotników. Brakuje wystarczającego doświadczenia klinicznego z zastosowaniem moksyploksacyny w leczeniu pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie poniższych zakażeń bakteryjnych wywołanych mikroorganizmami wrażliwymi na moksyploksacynę (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania” oraz „Niepożądane działania”), u pacjentów w wieku od 18 lat.

Moksyploksacynę należy stosować w następujących wskazaniach tylko wtedy, gdy uznaje się za niewskazane stosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane w leczeniu takich zakażeń:

• Ostre bakteryjne zapalenie zatok.
• Zaostrzenie przewlekłego obturacyjnego schorzenia płuc, w tym zapalenie oskrzeli.

Moksyploksacynę należy przepisać w następujących wskazaniach tylko wtedy, gdy stosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane jako leczenie pierwotne poniższych zakażeń, jest niewskazane, lub gdy takie leczenie okazało się nieskuteczne:

• Zapalenie płuc pozaszpitalne, z wyjątkiem ciężkiego przebiegu zapalenia płuc pozaszpitalnego.
• Zapalenia miednicy mniejszej o umiarkowanym i średnim nasileniu (w tym infekcyjne uszkodzenie górnych dróg rodnych u kobiet, w tym salpingit i zapalenie endometrium), nie związane z ropniem jajowodowo-jajnikowym lub ropniem narządów miednicy mniejszej. Forma tabletkowa moksyploksacyny nie jest zalecana do stosowania jako monoterapia w leczeniu zapaleń miednicy mniejszej o umiarkowanym i średnim nasileniu (dodać), ale może być stosowana (z wyjątkiem szczepów Neisseria gonorrhoeae opornych na moksyploksacynę) w połączeniu z innymi odpowiednimi środkami przeciwbakteryjnymi (np. z cefalosporynami) z powodu rosnącej oporności Neisseria gonorrhoeae na moksyploksacynę (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Formę tabletkową moksyploksacyny można stosować w celu dokończenia leczenia, w którym terapia wstępna w formie dożylnej moksyploksacyny była skuteczna i została wskazana w następujących przypadkach:

• zapalenie płuc pozaszpitalne;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek podskórnych.

Forma tabletkowa moksyploksacyny nie jest zalecana jako wstępna terapia w przypadku żadnych infekcji skóry i tkanek podskórnych ani w przypadku ciężkiego przebiegu zapalenia płuc pozaszpitalnego.

Należy zwrócić uwagę na oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Znana nadwrażliwość na moksyploksacynę lub inne chinolony lub na którąkolwiek substancję pomocniczą leku.

Wiek poniżej 18 lat.

Okres ciąży lub karmienia piersią (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Pacjenci z historią chorób ścięgnia związanych z leczeniem chinolonami.

W trakcie badań przedklinicznych i klinicznych po podaniu moksyploksacyny obserwowano zmiany w elektrofizjologii serca w postaci wydłużenia odcinka QT. Dlatego ze względów bezpieczeństwa lek jest przeciwwskazany u pacjentów z:

• wrodzonym lub rozpoznanym nabytym wydłużeniem odcinka QT;
• zaburzeniami równowagi elektrolitowej, szczególnie przy niekorygowanej hipokaliemii;
• klinicznie istotną bradykardią;
• klinicznie istotną niewydolnością serca z obniżoną frakcją wyrzutową lewejkomory;
• objawowymi zaburzeniami rytmu w wywiadzie.

Lek nie należy stosować jednocześnie z innymi lekami, które wydłużają odcinek QT (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Z uwagi na ograniczone dane kliniczne dotyczące stosowania leku, jest on również przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby (klasa C wg klasyfikacji Childa-Pugha) oraz u pacjentów z podwyższonym poziomemtransaminaz (5-krotnie wyższym niż górna granica normy (GNG)).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Nie można wykluczyć efektu addytywnego moksyploksacyny i innych leków, które mogą wywoływać wydłużenie odcinka QT. Wskazana interakcja może prowadzić do zwiększenia ryzyka wystąpienia arytmii komorowych, w tym tachyarytmii komorowej typu „piorunująca” (torsade de pointes). Z tego powodu stosowanie moksyploksacyny w połączeniu z dowolnym z poniższych leków jest przeciwwskazane (patrz także sekcja „Przeciwwskazania”):

• leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid);
• leki przeciwpadaczkowe (np. fenotiazyny, pimozyd, sertindol, haloperydol, sulpiryd);
• trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe;
• niektóre środki przeciwbakteryjne (sakwinawir, sparfloksacyna, erytromycyna do wstrzykiwania dożylnej, pentamidyna, leki przeciwmalariaowe, w tym galofantryn);
• niektóre leki przeciwhistaminowe (terfenadyna, astemizol, mizolastyna);
• inne (cizapryd, winkamin IV, beprydył, difemanil).

Moksyploksacynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom przyjmującym leki, które mogą obniżać poziom potasu (np. diuretyki pętlowe i tiazydowe, klistry i środki przeczyszczające (w wysokich dawkach), kortykosteroidy, amfoterycyna B), lub leki, których działanie wiąże się z klinicznie istotną bradykardią.

Między przyjęciem leków zawierających kationy dwu- lub trójwartościowe (takie jak leki przeciwwskazowe zawierające magnez lub glin, didanozyna w tabletach, sukralfat oraz leki zawierające żelazo lub cynk) a moksyploksacyną należy zachować odstęp około 6 godzin.

Jednoczesne stosowanie węgla aktywowanego i moksyploksacyny doustnie w dawce 400 mg powoduje obniżenie dostępności biologicznej leku o ponad 80% wskutek hamowania jego wchłaniania. Z tego powodu jednoczesne stosowanie tych dwóch leków nie jest zalecane (z wyjątkiem przypadków przedawkowania, patrz także sekcja „Przedawkowanie”).

Po wielokrotnym stosowaniu moksyploksacyny u zdrowych ochotników obserwowano wzrost Cmax cyklosporyny o około 30% w stanie równowagi bez wpływu na AUC lub na niższe poziomy. W związku z tym nie ma potrzeby podejmowania środków ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu cyklosporyny.

Podczas badań z udziałem dorosłych ochotników i chorych na cukrzycę, jednoczesne stosowanie moksyploksacyny doustnie i glibenklamidu prowadziło do obniżenia stężenia glibenklamidu w szczytowym stężeniu o około 21%. Kombinacja glibenklamidu z moksyploksacyną teoretycznie może prowadzić do niewielkiej, krótkotrwałej hiperglikemii. Jednak zmiany w farmakokinetyce, które zaobserwowano, nie prowadziły do zmian parametrów farmakodynamicznych (poziom glukozy we krwi, poziom insuliny). W związku z tym nie wykryto klinicznie istotnej interakcji między moksyploksacyną a glibenklamidem.

Zmiana wartości międzynarodowego stosunku znormalizowanego (INR)

U pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwkrzepliwe w połączeniu z lekami przeciwbakteryjnymi, w tym z fluorochinolonami, makrolidami, tetracyklinami, kotrimoksazolem i niektórymi cefalosporynami, odnotowano liczne przypadki nasilenia działania przeciwkrzepliwego. Czynnikami ryzyka są choroby zakaźne (i towarzyszący im stan zapalny), wiek i ogólny stan pacjenta. Z uwagi na te okoliczności trudno ocenić, czy to samo zakażenie czy leczenie powoduje odchylenie wartości INR. Jako środek ostrożności możliwe jest częstsze monitorowanie wartości INR. W razie potrzeby należy przeprowadzić odpowiednią korektę dawki doustnego leku przeciwkrzepliwego.

Substancje, dla których udowodniono brak klinicznie istotnej interakcji z moksyploksacyną: ranitydyna, suplementy wapnia, teofyryna, doustne środki antykoncepcyjne, cyklosporyna, itrakonazol, morfina przy podaniu dożylnej, probenecyd. Badania in vitro enzymów cytochromu P450 u człowieka potwierdziły powyższe. Ze względu na wskazane wyniki, metaboliczna interakcja poprzez enzymy cytochromu P450 jest mało prawdopodobna.

Wchłanianie moksyploksacyny nie zależy od spożycia pokarmu (w tym produktów mlecznych).

Szczególne wskazania.

Należy unikać stosowania moxyploksacyny u pacjentów z ciężkimi reakcjami niepożądanymi w wywiadzie po zastosowaniu leków zawierających chinolon lub fluorochinolon (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Leczenie tych pacjentów moxyploksacyną należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku alternatywnych opcji terapeutycznych i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”).

Korzyści wynikające z leczenia moxyploksacyną, szczególnie w przypadku infekcji nieciężkich, należy oceniać biorąc pod uwagę informacje zawarte w tej sekcji.

Wydłużenie interwału QTc oraz warunki kliniczne, w których może wystąpić wydłużenie interwału QTc

W niektórych pacjentach stosowanie moxyploksacyny może prowadzić do wydłużenia interwału QT na elektrokardiogramie (EKG). Analiza wyników EKG uzyskanych w ramach programu badań klinicznych wykazała, że wydłużenie interwału QT podczas stosowania moxyploksacyny wynosiło 6 ms ± 26 ms – 1,4% w porównaniu z poziomem wyjściowym. Ponieważ u kobiet obserwuje się dłuższy interwał QT niż u mężczyzn, mogą one być bardziej wrażliwe na leki wydłużające interwał QT. Pacjenci w wieku starszym mogą również być bardziej wrażliwi na efekty związane z lekiem na interwał QT.

Pacjentom przyjmującym moxyploksacynę należy ostrożnie stosować leki, które mogą prowadzić do obniżenia stężenia potasu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Należy ostrożnie przepisywać moxyploksacynę pacjentom z trwającymi stanami proarytmicznymi (szczególnie kobietom i pacjentom w wieku starszym), takimi jak ostra niedokrwienność mięśnia sercowego lub wydłużenie interwału QT, ponieważ może to prowadzić do zwiększenia ryzyka wystąpienia arytmii komorowych, w tym tachyarytmii komorowej typu torsade de pointes oraz zatrzymania serca (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Stopień wydłużenia interwału QT może wzrastać wraz ze wzrostem stężenia leku, dlatego nie należy przekraczać zalecanej dawki.

Jeśli podczas leczenia lekiem wystąpią objawy arytmii, należy przerwać leczenie i wykonać EKG.

Zwiększona wrażliwość/reakcje alergiczne

Zgłaszano reakcje nadwrażliwości i alergiczne na fluorochinolony, w tym na moxyploksacynę, już po pierwszym zastosowaniu. Reakcje anafilaktyczne mogą postępować do stanu zagrożonego życiem wstrząsu anafilaktycznego nawet po pierwszym zastosowaniu. W takich przypadkach należy przerwać przyjmowanie leku i rozpocząć odpowiednią terapię (np. przeciwwstrząsową).

Ciężka niewydolność wątroby

Podczas stosowania moxyploksacyny zgłaszano przypadki zapalenia wątroby fularnego, które potencjalnie może prowadzić do niewydolności wątroby (w tym z skutkiem śmiertelnym) (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów zapalenia wątroby fularnego, takich jak szybko postępująca osłabienie towarzyszone żółtaczką, ciemny kolor moczu, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobowa, pacjentom zaleca się skonsultowanie się z lekarzem przed kontynuacją leczenia.

W przypadku pojawienia się objawów zaburzeń funkcji wątroby należy przeprowadzić badanie funkcji wątroby.

Ciężkie reakcje skórne

Podczas stosowania moxyploksacyny (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”) zgłaszano przypadki ciężkich reakcji skórnych, w tym toksycznego nekrolyzu epidermy, znanego również jako zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, ostrą ogólną pęcherzyca egzematyczną oraz wywołaną lekami eozynofilię z objawami systemowymi (DRESS), które mogą zagrażać życiu lub mieć charakter śmiertelny. W przypadku przepisywania leku pacjentów należy poinformować o objawach i objawach ciężkich reakcji skórnych oraz dokładnie monitorować ich stan. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, moxyploksacynę należy natychmiast przerwać i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli podczas terapii moxyploksacyną u pacjenta rozwiną się ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny nekrolyz epidermy, ostra ogólna pęcherzyca egzematyczna lub DRESS, leczenie moxyploksacyną u tego pacjenta nie powinno być nigdy wznowione.

Pacjenci skłonni do występowania napadów drgawkowych

Wiadomo, że chinolony mogą wywoływać napady drgawkowe. Należy ostrożnie przepisywać je pacjentom z zaburzeniami układu nerwowego centralnego lub innymi czynnikami ryzyka, które mogą wywoływać napady drgawkowe lub obniżać próg drgawkowy. W przypadku wystąpienia napadów drgawkowych należy przerwać stosowanie moxyploksacyny i podjąć odpowiednie działania.

Przewlekłe, niepełnosprawne i potencjalnie nieodwracalne ciężkie reakcje niepożądane

Zgłaszano rzadkie przypadki przewlekłych (trwających miesiące lub lata), niepełnosprawnych i potencjalnie nieodwracalnych ciężkich reakcji niepożądanych, które wpływały na różne, czasem kilka układów organizmu (mięśniowo-szkieletowy, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów) u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku pacjenta i istniejących czynników ryzyka. Należy natychmiast przerwać stosowanie moxyploksacyny w przypadku pojawienia się pierwszych objawów jakiejkolwiek ciężkiej reakcji niepożądanej, pacjentom należy doradzić skonsultowanie się z lekarzem.

Neuropatia obwodowa

U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czuciowo-ruchowej, prowadzącej do parestezji, hipestezji, dizestezji lub osłabienia. Pacjentom przyjmującym moxyploksacynę zaleca się informowanie lekarza o wystąpieniu takich objawów neuropatii, jak ból, palenie, mrowienie, odrętwienie lub osłabienie, zanim kontynuować leczenie, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnych stanów (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Reakcje psychiczne

Reakcje psychiczne mogą się rozwijać nawet po pierwszym zastosowaniu fluorochinolonów, w tym moxyploksacyny. W rzadkich przypadkach depresja lub reakcje psychiczne postępowały do rozwoju myśli samobójczych i zachowań autoagresywnych, takich jak próby samobójcze (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). W przypadku wystąpienia u pacjenta takich reakcji leczenie moxyploksacyną należy przerwać i podjąć odpowiednie działania. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu moxyploksacyny pacjentom z chorobami psychicznymi lub z wywiadem takich chorób.

Diareę związaną z zastosowaniem antybiotyków, w tym zapalenie okrężnicy

W związku ze stosowaniem antybiotyków o szerokim zakresie działania, w tym moxyploksacyny, zgłaszano występowanie biegunki związanej z antybiotykami (AAD) oraz zapalenia okrężnicy związanego z antybiotykami (AAK), w tym zapalenia okrężnicy pseudomembranoznego i biegunki związanej z Clostridium difficile. Stopień nasilenia tych zjawisk może wahać się od biegunki lekkiego stopnia do zapalenia okrężnicy zakończonego śmiercią. Dlatego ważne jest, aby uwzględnić możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zastosowaniu moxyploksacyny rozwija się ciężka biegunka. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia AAD lub AAK leczenie środkami przeciwbakteryjnymi, w tym moxyploksacyną, należy przerwać i natychmiast podjąć odpowiednie działania terapeutyczne. Ponadto należy podjąć odpowiednie działania mające na celu kontrolę zakażenia w celu zmniejszenia ryzyka jego rozprzestrzeniania się. Pacjentom, u których rozwija się ciężka biegunka, przeciwwskazane są leki hamujące perystaltykę.

Pacjenci z ciężką miastenią

Moxyploksacynę należy ostrożnie stosować pacjentom z ciężką miastenią (myasthenia gravis), ponieważ jej objawy mogą się nasilać.

Zapalenie ścięgien i pęknięcia ścięgien

Podczas terapii chinolonami i fluorochinolonami mogą występować zapalenia i pęknięcia ścięgien (szczególnie ścięgna Achillesa), czasem obustronne, które rozwijają się w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia i mogą wystąpić nawet kilka miesięcy po jego zakończeniu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Reakcje niepożądane”). Ryzyko tendinitu i pęknięcia ścięgna wzrasta u pacjentów w wieku starszym, pacjentów z niewydolnością nerek, pacjentów po przeszczepach narządów stałych oraz u chorych otrzymujących leczenie wspomagające kortykosteroidami. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania tego leku z kortykosteroidami.

W przypadku pojawienia się pierwszych objawów tendinitu (np. bolesnego obrzęku, zapalenia) leczenie moxyploksacyną należy przerwać i rozważyć alternatywne metody leczenia. Dla uszkodzonej (-ych) kończyny (-y) należy rozpocząć odpowiednie leczenie (np. unieruchomienie). Nie stosować kortykosteroidów, jeśli wystąpią objawy tendynopatii.

W przypadku pojawienia się pierwszych objawów tendinitu (np. bolesnego obrzęku, zapalenia) stosowanie moxyploksacyny należy przerwać i rozważyć terapię alternatywną. Dla uszkodzonej (-ych) kończyny (-y) należy rozpocząć odpowiednie leczenie (np. unieruchomienie). W przypadku rozwoju objawów tendynopatii nie stosować kortykosteroidów.

Aneurysma aorty i rozwarstwienie ściany aorty, zastawka serca – niedomykalność/regurgitacja

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty, szczególnie u pacjentów w wieku starszym, oraz rozwój regurgitacji na zastawkach aortalnej i mitralnej po zastosowaniu fluorochinolonów. Zgłaszano rzadkie przypadki aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym śmiertelne), oraz regurgitacji/niedomykalności dowolnej z zastawek serca u pacjentów stosujących fluorochinolony (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i rozważeniu innych możliwości terapeutycznych u pacjentów z wywiadem aneurysmy lub wrodzonej wady zastawki serca lub u pacjentów z rozpoznaną aneurysmą aorty i/lub rozwarstwieniem ściany aorty, lub chorobą zastawek serca, a także przy obecności innych czynników ryzyka lub stanów sprzyjających rozwojowi aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty oraz regurgitacji/niedomykalności zastawek serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół naczyniowy Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów) lub również aneurysmy aorty i jej rozwarstwienia (np. zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak wieloziarnikowy, lub znany miażdżyca, lub zespół Sjögrena), lub również regurgitacji/niedomykalności zastawek serca (np. bakteryjne zapalenie wsierdzia).

Ryzyko rozwoju aneurysmy i rozwarstwienia ściany aorty, a także ich pęknięcia może być zwiększone u pacjentów otrzymujących jednoczesne leczenie kortykosteroidami systemowymi.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, bólu w klatce piersiowej lub plecach pacjentom należy natychmiast skontaktować się z lekarzem w celu uzyskania pomocy medycznej.

Pacjentom należy zalecać natychmiastowe skorzystanie z pomocy medycznej w przypadku wystąpienia nagłego duszności, przyspieszonego rytmu serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Pacjentom w wieku starszym z zaburzeniami funkcji nerek należy ostrożnie przepisywać moxyploksacynę, jeśli nie są w stanie utrzymać odpowiedniej objętości płynów w organizmie, ponieważ odwodnienie zwiększa ryzyko wystąpienia niewydolności nerek.

Zaburzenia narządów wzroku

W przypadku pogorszenia się wzroku lub jakiegokolwiek wpływu na narządy wzroku należy natychmiast skonsultować się z lekarzem okulistą (patrz sekcje „Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn” oraz „Reakcje niepożądane”).

Disglekemia

Tak jak w przypadku stosowania wszystkich fluorochinolonów, podczas leczenia moxyploksacyną zgłaszano przypadki odchyleń od normy stężenia glukozy we krwi, zarówno hipoglikemii, jak i hiperglikemii (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Disglekemia występowała głównie u pacjentów w wieku starszym, chorych na cukrzycę, którzy równocześnie z leczeniem moxyploksacyną przyjmowali doustne środki hipoglikemiczne (np. pochodne sulfonilomocznika) lub insulinę. Zgłaszano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. Chorym na cukrzycę zaleca się dokładne monitorowanie stężenia glukozy we krwi.

Profilaktyka reakcji fotosensybilizacji

Podczas stosowania chinolonów u pacjentów odnotowano reakcje fotosensybilizacji. Badania wykazały jednak, że moxyploksacyna wiąże się z niższym ryzykiem wystąpienia nadwrażliwości na światło. Mimo to pacjentom należy zalecać unikanie zarówno napromieniowania ultrafioletowego, jak i długotrwałego i/lub intensywnego działania światła słonecznego podczas leczenia moxyploksacyną (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosforanodewydrogenazy

Pacjenci z niedostateczną aktywnością glukozo-6-fosforanodewydrogenazy, a także pacjenci, u których ta patologia występuje w wywiadzie rodzinnym, są narażeni na rozwój reakcji hemolitycznych podczas leczenia chinolonami. W związku z tym moxyploksacynę należy ostrożnie stosować tej kategorii pacjentów.

Pacjenci z zapalnymi chorobami narządów miednicy

Pacjentom z powikłanym zapalnym schorzeniem narządów miednicy (np. związanym z ropniem jajowodowo-jajnikowym lub ropniem miednicy), u których uznaje się za konieczne leczenie dożylne, nie zaleca się leczenia tabletkami moxyploksacyny.

Zapalne choroby narządów miednicy mogą być spowodowane przez bakterię Neisseria gonorrhoeae oporną na fluorochinolony. W takich przypadkach emperyczne stosowanie moxyploksacyny należy przepisać jednocześnie z innym odpowiednim antybiotykiem (np. z cefalosporyną), jeśli nie można całkowicie wykluczyć obecności Neisseria gonorrhoeae opornej na moxyploksacynę.

Jeśli po 3 dniach leczenia nie ma poprawy stanu klinicznego, należy przeanalizować terapię.

Pacjenci z określonymi powikłanymi infekcjami skóry i tkanki podskórnej

Skuteczność kliniczna dożylnej aplikacji moxyploksacyny w leczeniu ciężkich infekcji związanych z oparzeniami, faszcytem i stopą cukrzycową towarzyszącą osteomielitą nie została ustalona.

Wpływ na badania biologiczne

Leczenie moxyploksacyną może utrudniać przeprowadzenie analizy kulturowej w celu wykrycia Mycobacterium spp. z powodu hamowania wzrostu mikrobiologicznego, co z kolei może prowadzić do fałszywie negatywnych wyników w próbkach od pacjentów aktualnie przyjmujących moxyploksacynę.

Pacjenci z infekcjami wywołanymi przez opornego na metycylinę gronkowca złocistego (MRSA)

Moxyploksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji wywołanych przez MRSA. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia infekcji wywołanej przez MRSA należy rozpocząć leczenie odpowiednim środkiem przeciwbakteryjnym (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Dzieci

Moxyploksacyna powoduje uszkodzenie chrząstki u młodych zwierząt, dlatego jej stosowanie u dzieci (do 18 roku życia) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Informacja o substancjach pomocniczych

Pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi problemami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktozy Lapp lub niemogą przyswajać glukozy i galaktozy nie należy przyjmować tego leku.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w jednej tabletce powlekanej, czyli praktycznie nie zawiera sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Bezpieczeństwo stosowania moxyploksacyny w okresie ciąży nie zostało ustalone. Wyniki badań na zwierzętach wskazują na toksyczność reprodukcyjną (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Potencjalne ryzyko dla człowieka nie zostało ustalone.

Z powodu ryzyka uszkodzenia przez fluorochinolony stawów nośnych u młodych zwierząt (na podstawie danych eksperymentalnych) oraz odwracalnych uszkodzeń stawów opisanych u dzieci leczonych niektórymi fluorochinolonami, moxyploksacyny nie można przepisywać kobietom w ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Okres karmienia piersią

Moxyploksacyna, podobnie jak inne chinolony, powoduje uszkodzenie chrząstki stawów u młodych zwierząt. Wyniki badań przedklinicznych wskazują, że niewielka ilość moxyploksacyny może przenikać do mleka matki. Brak danych dotyczących stosowania leku u kobiet karmiących piersią. W związku z tym w okresie karmienia piersią stosowanie moxyploksacyny jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Plodność

Badania na zwierzętach nie wykazały wpływu na płodność (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono badań wpływu moxyploksacyny na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn. Jednak fluorochinolony, w tym moxyploksacyna, mogą prowadzić do pogorszenia zdolności kierowania pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami z powodu wystąpienia reakcji ze strony OUN (np. zawroty głowy, nagła tymczasowa utrata wzroku, patrz sekcja „Reakcje niepożądane”) lub nagła krótkotrwała utrata przytomności (nieprzytomność, patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Pacjentom należy zalecać obserwowanie swojej reakcji na moxyploksacynę przed kierowaniem pojazdami lub pracą z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli

Zaleca się stosowanie 1 tabletki (400 mg) moksyploksacyny-Farmeks na dobę.

Upośledzenie funkcji nerek/wątroby

U pacjentów z umiarkowanym i ciężkim upośledzeniem czynności nerek, jak również u pacjentów poddawanych ciągłemu hemodializowaniu lub długoterminowemu ambulatoryjnemu dializowaniu otrzewnowemu, nie jest wymagana korekta dawki (patrz dział „Właściwości farmakokinetyczne”).

Nie ma wiarygodnych danych dotyczących pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (patrz dział „Przeciwwskazania”).

Pacjenci w podeszłym wieku/pacjenci z niską masą ciała

Korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku/u pacjentów z niską masą ciała nie jest wymagana.

Sposób stosowania

Tabletki należy przyjmować nie żując, popijając dużą ilością wody. Lek można przyjmować niezależnie od posiłku.

Czas trwania terapii

Czas trwania terapii tabletkami moksyploksacyny-Farmeks zależy od rodzaju infekcji i wynosi:

• zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenie oskrzeli – 5–10 dni;
• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem – 10 dni;
• ostre bakteryjne zapalenie zatok – 7 dni;
• umiarkowane i ciężkie zapalenia narządów miednicy – 14 dni.

Z danych badań klinicznych wynika, że czas leczenia tabletkami moksyploksacyny-Farmeks wynosił do 14 dni.

Terapia stopniowa (dożylno-peroralna)

W trakcie badań klinicznych terapii stopniowej większość pacjentów przechodziła z drogi dożylnej na doustną podawanie moksyploksacyny-Farmeks w ciągu 4 dni (zapalenie płuc nabyte poza szpitalem) lub 6 dni (skomplikowane infekcje skóry i tkanek podskórnych). Zalecana całkowita długość leczenia tabletkami i roztworem do wlewu moksyploksacyny-Farmeks wynosi 7–14 dni w przypadku zapalenia płuc nabyte poza szpitalem oraz 7–21 dni w przypadku skomplikowanych infekcji skóry i tkanek podskórnych.

Nie zaleca się przekraczania wskazanej dawki (400 mg 1 raz na dobę) ani czasu trwania leczenia dla każdego wskazania.

Dzieci.

Moksyploksacyna-Farmeks jest przeciwwskazana u dzieci (do 18. roku życia). Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania moksyploksacyny-Farmeks u dzieci nie zostały ustalone (patrz również dział „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

W przypadku przypadkowego przedawkowania nie zaleca się żadnych specyficznych działań. W przypadku przedawkowania należy kierować się obrazem klinicznym, stosować terapię objawową wspierającą oraz monitorowanie EKG ze względu na możliwość wydłużenia odcinka QT.

Jednoczesne podanie węgla aktywowanego z dawką 400 mg moksyploksacyny-Farmeks doustnie powoduje zmniejszenie dostępności systemowej leku o ponad 80%. W przypadku przedawkowania w wyniku doustnego przyjęcia leku, wczesne podanie węgla aktywowanego w początkowej fazie absorpcji może być skuteczne w zapobieganiu zwiększeniu działania systemowego moksyploksacyny-Farmeks.

Niepożądane reakcje.

Poniżej wymienione niepożądane reakcje obserwowano podczas badań klinicznych po zastosowaniu moksyploksacyny w dawce 400 mg na dobę (wyłącznie terapia dożylna, terapia stopniowa [dożylno/doustna] oraz doustna) oraz w okresie po rejestracji. Niepożądane reakcje sklasyfikowano według częstości występowania. Wszystkie niepożądane reakcje obserwowano z częstością poniżej 3%, z wyjątkiem nudności i biegunki. W każdej grupie niepożądane reakcje wymieniono w kolejności malejącej według nasilenia. Częstość określono następująco: często (≥ 1/100, <1/10), rzadziej (≥ 1/1000, <1/100), pojedyncze przypadki (≥ 1/10000, <1/1000), rzadkie (<1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Tabela 3

* Zgłaszano rzadkie przypadki długotrwałych (przez miesiące lub lata), niesprawności powodujących i potencjalnie nieodwracalnych poważnych działań niepożądanych, wpływających na różne, czasem kilka układów organizmu i narządów zmysłów (w tym takie reakcje jak zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgien, artralgia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatia związana z parestezjami i neuralgiami, zmęczenie, objawy psychiczne (w tym zaburzenia snu, lęk, ataki paniki, depresja i myśli samobójcze), zaburzenia pamięci i koncentracji uwagi, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu), u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”).

** Zgłaszano rzadkie przypadki tętniaka aorty i rozwarstwienia ściany aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym śmiertelnym), a także regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca u pacjentów stosujących fluorochinolony (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”).

W rzadkich przypadkach po leczeniu innymi fluorochinolonami odnotowano takie działania niepożądane, które mogą również występować przy stosowaniu moksyploksacyny: hiperwtrętność, hiperkalcemia, anemia hemolityczna, rabdomioliza.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowo upoważnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

O wszystkich przypadkach działań niepożądanych należy powiadomić producenta:

SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „FARMEKS GRUP”, Ukraina, 08301, obwód kijowski, miasto Boryspol, ul. Szewczenki, 100, tel.: +38(044)391-19-19, faks: +38(044)391-19-18, lub za pomocą formularza na stronie: http://www.pharmex.com.ua/farmakonadzor.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 5 tabletów w blisterze; po 1 lub 2 blisterach w pudełku kartonowym.

Po 10 tabletów w blisterze; po 1 blisterze w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „FARMEKS GRUP”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 08301, obwód kijowski, miasto Boryspol, ul. Szewczenki, 100.