Moksoetens

INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku MOKSOTENS (MOKSOTENS)

Skład:

substancja czynna: moxonidyna;

1 tabletka zawiera moxonidynę w przeliczeniu na substancję 100%: 0,2 mg lub 0,4 mg;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; powidon; kros powidon; stearynian magnezu;

mieszanka do powłoki filmowej:

hydroksypropylometyloceluloza; laktoza jednowodna; makrogol; tlenek żelaza żółty (E 172); tlenek żelaza czerwony (E 172); dwutlenek tytanu (E 171) – dla tabletek 0,2 mg;

hydroksypropylometyloceluloza; laktoza jednowodna; makrogol; karmina; tlenek żelaza żółty (E 172); dwutlenek tytanu (E 171) – dla tabletek 0,4 mg.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 0,2 mg – tabletki powlekane, pomarańczowo-różowe, o kształcie okrągłym, z powierzchnią dwuwypukłą;

tabletki 0,4 mg – tabletki powlekane, różowe, o kształcie okrągłym, z powierzchnią dwuwypukłą.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwhypertensyjne. Agonisty receptorów imidazolinowych. Moxonidyna. Kod ATC C02AC05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Udowodniono, że moksonetydyna jest skutecznym lekiem przeciwhypertensyjnym. Dostępne dane eksperymentalne wskazują, że ośrodkowy układ nerwowy (OUN) jest miejscem działania przeciwhypertensyjnego moksonetydyny. Moksonetydyna jest selektywnym agonistą receptorów imidazolowych. Receptory wrażliwe na imidazoliny są skoncentrowane w przednim odcinku bocznej części jądra podłużnego – obszarze uważanym za centrum regulacji obwodowego układu współczulnego. Stymulacja receptorów imidazolowych prowadzi do obniżenia aktywności układu współczulnego i obniżenia ciśnienia tętniczego.

Moksonetydyna różni się od innych leków przeciwhypertensyjnych o działaniu sympatolitycznym stosunkowo niskim powinowactwem do znanych receptorów α2-adrenergicznych w porównaniu do receptorów imidazolowych. Dzięki temu efekt uspokajający i suchość w ustach przy stosowaniu moksonetydyny występują rzadko.

U człowieka stosowanie moksonetydyny prowadzi do zmniejszenia obwodowego oporu naczyniowego i dalszego obniżenia ciśnienia tętniczego. Działanie przeciwhypertensyjne moksonetydyny zostało zademonstrowane w podwójnych, ślepych, randomizowanych badaniach kontrolowanych placebo. Opublikowane dane wskazują, że stosowanie antagonisty angiotensyny II (AIIA) w połączeniu z moksonetydyną u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i przerostem lewej komory serca, przy takim samym obniżeniu ciśnienia tętniczego, pozwoliło osiągnąć silniejszą regresję przerostu lewej komory serca w porównaniu do wolnej kombinacji tiazynu i blokera kanałów wapniowych.

W badaniach terapeutycznych trwających 2 miesiące, w porównaniu do placebo, moksonetydyna zwiększała indeks wrażliwości na insulinę o 21% u pacjentów z umiarkowanym nadciśnieniem tętniczym, otyłością i opornością na insulinę.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po podaniu doustnym moksonetydyna jest szybko (czas do osiągnięcia maksymalnej stężenia we krwi (tmax) – około 1 godzina) i niemal całkowicie wchłaniana w górnych odcinkach przewodu pokarmowego. Biodostępność absolutna wynosi około 88%, co wskazuje na brak istotnego metabolizmu przy pierwszym przejściu przez wątrobę. Jednoczesne spożycie pokarmu nie wpływa na farmakokinetykę moksonetydyny.

Rozkład. Stopień wiązania z białkami osocza krwi, określony in vitro, wynosi około 7,2%.

Biota transformacja. W próbkach osocza krwi człowieka zidentyfikowano jedynie zdehydronizowaną moksonetydynę. Aktywność farmakodynamiczna zdehydronizowanej moksonetydyny wynosi około 1/10 aktywności moksonetydyny.

Eliminacja. W ciągu 24-godzinnego okresu z moczem wydala się 78% całkowitej dawki moksonetydyny w postaci niezmienionej i 13% w postaci zdehydronizowanej moksonetydyny. Inne nieznaczne metabolity w moczu stanowią około 8% dawki. Mniej niż 1% wydala się kałem. Okres półtrwania moksonetydyny i jej metabolitu wynosi odpowiednio około 2,5 godziny i 5 godzin.

Farmakokinetyka u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym farmakokinetyka moksonetydyny istotnie nie różniła się w porównaniu do zdrowych ochotników.

Farmakokinetyka u pacjentów w wieku podeszłym. Zaobserwowano zmiany farmakokinetyczne związane z wiekiem, najprawdopodobniej z powodu obniżonego poziomu metabolizmu i/lub nieco wyższej biodostępności u pacjentów w wieku podeszłym. Jednak te różnice farmakokinetyczne nie są uważane za klinicznie istotne.

Farmakokinetyka u dzieci. Ponieważ moksonetydyna nie jest zalecana do stosowania u dzieci, badania farmakokinetyczne w tej podgrupie nie były prowadzone.

Farmakokinetyka w niewydolności nerek. Wydalanie moksonetydyny w dużym stopniu zależy od klirensu kreatyniny. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) – 30–60 ml/min) stężenie stacjonarne we krwi i końcowy okres półtrwania są odpowiednio około 2 i 1,5 razy wyższe niż u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i prawidłową funkcją nerek (eGFR > 90 ml/min). U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (eGFR < 30 ml/min) stężenie stacjonarne we krwi i końcowy okres półtrwania są około 3 razy wyższe. U tych chorych nie obserwowano akumulacji moksonetydyny po wielokrotnym podaniu. U pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym (eGFR <10 ml/min), poddawanych hemodializie, pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) i końcowy okres półtrwania są odpowiednio 6 i 4 razy wyższe w porównaniu do pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i prawidłową funkcją nerek. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek maksymalne stężenie moksonetydyny we krwi (Cmax) jest wyższe jedynie 1,5–2 razy.

Na podstawie powyższych danych dawkę moksonetydyny u pacjentów z niewydolnością nerek należy dobrać indywidualnie. Podczas hemodializy moksonetydyna jest usuwana w niewielkim stopniu.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

Dane przedkliniczne nie zawierają informacji o jakimkolwiek szczególnym ryzyku dla człowieka na podstawie wyników standardowych badań dotyczących bezpieczeństwa farmakologicznego, toksyczności chronicznej, genotoksyczności, potencjału kancerogennego oraz toksyczności rozrodczej.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na rozwój embrionalny przy stosowaniu dawek toksycznych dla organizmu matki. Badania toksyczności rozrodczej nie wykazały wpływu na płodność ani potencjału teratogennego. Toksyczny wpływ na rozwój embrionalny obserwowano u szczurów przy dawkach ≥ 9 mg/kg/dobę oraz u królików przy dawkach > 0,7 mg/kg/dobę. W trakcie badań rozwoju peri- i postnatalnego u szczurów obserwowano wpływ na rozwój i żywotność przy dawkach ≥ 3 mg/kg/dobę.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze.

Przeciwwskazania.

Moksoetens jest przeciwwskazany w przypadku:

• nadwrażliwości na substancję czynną lub którykolwiek składnik leku;
• zespołem słabości węzła zatokowego;
• bradykardii (tętno w spoczynku poniżej 50 uderzeń/min);
• bloku przewodnictwa II i III stopnia;
• niewydolności serca.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie leku z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi może prowadzić do efektu addytywnego.

Ponieważ trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe mogą zmniejszać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych o działaniu centralnym, jednoczesne stosowanie tych leków z moksoetensem nie jest zalecane.

Moksoetens może nasilać działanie uspokajające trójcyklicznych leków przeciwdrgawkowych (należy unikać jednoczesnego stosowania), środków uspokajających, alkoholu, środków uspokajających i nasennych.

Moksoetens umiarkowanie nasila zaburzenia funkcji poznawczych u pacjentów przyjmujących lorazepan. Moksoetens może nasilać działanie uspokajające benzodiazepin przy jednoczesnym stosowaniu.

Moksoetens wydalany jest drogą wydzielania kanalikowego. Nie można wykluczyć interakcji z innymi lekami wydalanymi drogą wydzielania kanalikowego. Badania z zastosowaniem cyfostyny i hydrochlorotiazydu nie wykazały jednak żadnych dowodów interakcji. Biologiczna dostępność glibenklamidu po doustnym podaniu była obniżona o 11%.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

W okresie pozarejestracyjnym zgłaszano przypadki blokady przedsionkowo-komorowej różnego stopnia nasilenia u pacjentów stosujących moksonetyd. W związku z tym nie można całkowicie wykluczyć przyczynowej roli moksonetydu w opóźnieniu przewodnictwa przedsionkowo-komorowego. Dlatego zaleca się ostrożność podczas leczenia pacjentów z predyspozycją do rozwoju blokady przedsionkowo-komorowej.

Pacjentom z blokadą przedsionkowo-komorową I stopnia należy stosować moksonetyd z szczególną ostrożnością w celu uniknięcia bradykardii. Moksonetyd nie powinien być stosowany u pacjentów z bardziej zaawansowaną blokadą przedsionkowo-komorową (patrz punkt „Przeciwwskazania”).

Należy stosować moksonetyd z ostrożnością u pacjentów z ciężką chorobą niedokrwienną serca lub niestabilną dławicą piersiową, ponieważ doświadczenie w stosowaniu leku u tych pacjentów jest ograniczone.

Zaleca się ostrożne stosowanie moksonetydu u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, ponieważ moksonetyd wydalany jest głównie przez nerki. U tych pacjentów zaleca się ostrożne dopasowanie dawki, szczególnie na początku terapii. Leczenie należy rozpocząć od dawki 0,2 mg na dobę. Dawkę można zwiększyć maksymalnie do 0,4 mg na dobę u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (GFR >30 ml/min, ale <60 ml/min) oraz maksymalnie do 0,3 mg na dobę u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (GFR < 30 ml/min), jeśli jest to klinicznie wskazane i lek jest dobrze tolerowany.

Jeśli moksonetyd stosuje się w połączeniu z β-blokerem i konieczne jest odstawienie obu leków, najpierw należy odstawić β-bloker, a następnie po kilku dniach – moksonetyd.

Do tej pory nie zaobserwowano objawów odstawienia ze strony ciśnienia tętniczego po zakończeniu przyjmowania moksonetydu. Niemniej jednak nagłe przerywanie terapii moksonetydem nie jest zalecane – dawkę należy stopniowo zmniejszać w ciągu dwóch tygodni.

Pacjenci starsi mogą być bardziej wrażliwi na działanie leków przeciwnadciśnieniowych. Dlatego leczenie należy rozpocząć od najniższej dawki, a dawkę należy zwiększać ostrożnie, aby uniknąć poważnych działań niepożądanych.

Substancje pomocnicze

Jeśli stwierdzono u Ciebie nietolerancję niektórych cukrów, skonsultuj się z lekarzem przed zażyciem tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nie ma odpowiednich danych dotyczących stosowania moksonetydu u ciężarnych kobiet. Badania na zwierzętach wykazały działanie embryotoksyczne (patrz punkt „Właściwości farmakologiczne – Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa”). Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Moksonetyd nie powinien być stosowany w czasie ciąży, chyba że istnieje pilna potrzeba.

Karmienie piersią

Moksonetyd przenika do mleka matki, dlatego nie powinien być stosowany w czasie karmienia piersią. Jeśli terapia moksonetydem jest uznawana za absolutnie niezbędną, należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Leczenie nadciśnienia tętniczego tym lekiem wymaga regularnej opieki medycznej. Różne reakcje, o których zgłaszano w pojedynczych przypadkach (np. zawroty głowy, senność), mogą wpływać na reakcje do tego stopnia, że zdolność prowadzenia pojazdów, obsługiwanie maszyn lub pracę bez środków ochrony może być pogorszona. Dotyczy to szczególnie początkowych okresów leczenia, zwiększania dawki, zmiany leku oraz współdziałania z alkoholem.

Sposób stosowania i dawki.

Standardowa dawka początkowa moksonidyny wynosi 0,2 mg na dobę. Maksymalna pojedyncza dawka to 0,4 mg. Maksymalna dawka dobową – 0,6 mg – należy podzielić na 2 dawki. Dawki należy dobrać indywidualnie, w zależności od reakcji pacjenta.

Moksonidynę można przyjmować niezależnie od przyjmowania pokarmu, popijając niewielką ilością płynu.

Zaburzenia funkcji nerek

U pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek dawka początkowa moksonidyny wynosi 0,2 mg na dobę. W razie potrzeby i przy dobrej tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 0,4 mg na dobę u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek oraz do 0,3 mg na dobę u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

U pacjentów poddawanych hemodializie dawka początkowa moksonidyny wynosi 0,2 mg na dobę. W razie potrzeby i przy dobrej tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 0,4 mg na dobę.

Zaburzenia funkcji wątroby

Nie przeprowadzono badań u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Ponieważ moksonidyna nie ulega aktywnemu metabolizmowi w wątrobie, nie oczekuje się istotnego wpływu na farmakokinetykę. Z tego względu zalecana dawka u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby odpowiada standardowej dawce zalecanej dla dorosłych.

Czas trwania stosowania nie jest ograniczony.

Chociaż w trakcie ograniczonej liczby badań nie zaobserwowano odbicia ciśnienia tętniczego (efektu odstawienia) po nagłym zaprzestaniu stosowania moksonidyny, nagłe przerywanie terapii moksonidyną (w razie potrzeby) nie jest zalecane, co dotyczy zazwyczaj wszystkich leków przeciw nadciśnieniowych. Dawkę moksonidyny należy stopniowo zmniejszać przez dwa tygodnie.

Dzieci.

Moksonidyna nie jest zalecana do stosowania u dzieci i młodzieży (do 18 roku życia) ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności leku w tej grupie pacjentów.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania

W pojedynczych przypadkach przedawkowania moksonidyny, nawet przy jednorazowym przyjęciu dawki 19,6 mg, nie odnotowano śmiertelnych skutków. Objawy i objawy przedawkowania obejmują ból głowy, działanie sedytywne, senność, hipotensję tętniczą, zawroty głowy, osłabienie, bradykardię, suchość w ustach, wymioty, zmęczenie, ból w górnej części brzucha. W przypadku ciężkiego przedawkowania zaleca się staranne monitorowanie wystąpienia zaburzeń świadomości i depresji oddychania.

Po przypadkowym przyjęciu przez dwuletnie dziecko nieznanej ilości moksonidyny (prawdopodobnie 14 mg) obserwowano działanie sedytywne, śpiączkę, hipotensję tętniczą, miosis i duszność. Przemywanie żołądka, infuzja glukozy, kontrolowana wentylacja płuc oraz unieruchomienie doprowadziły do całkowitego ustąpienia objawów w ciągu 11 godzin.

Z uwagi na badania stosowania wysokich dawek leku u zwierząt dodatkowo można oczekiwać wystąpienia ortostatycznej dysregulacji, tymczasowej hipertensji, tachykardii i hiperglikemii.

Wymagane działania w przypadku przedawkowania

Nie znane są specyficzne środki przeciwdziałające. W przypadku hipotensji w celu wspomagania krążenia zaleca się stosowanie dopaminy i podanie roztworów zastępczych osocza. W przypadku wystąpienia bradykardii można stosować atropinę.

Antagoniści receptorów α-adrenergicznych mogą zmniejszyć lub wyeliminować paradoksalne efekty hipertensyjne przedawkowania moksonidyny.

Efekty uboczne.

Najczęstsze działania niepożądane występujące podczas stosowania moksonidyny to suchość w ustach, zawroty głowy, astenia i senność. Objawy te często zmniejszają się po pierwszych kilku tygodniach leczenia.

Poniżej przedstawiono działania niepożądane pogrupowane według układów narządów i uporządkowane według częstości występowania (bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 – <1/10), rzadziej (≥1/1000 – <1/100)), obserwowane podczas placebo-kontrolowanych badań klinicznych u 886 pacjentów stosujących moksonidynę.

Zaburzenia ze strony psychiki: często – bezsenność; rzadziej – pobudzenie.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: często – ból głowy*, zawroty głowy, zawroty głowy typu obrotowego, senność; rzadziej – omdlenia*.

Zaburzenia ze strony narządu słuchu i labiryntu: rzadziej – szum w uszach.

Zaburzenia ze strony układu krążenia: rzadziej – bradykardia, hipotensja* (w tym hipotensja ortostatyczna).

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: bardzo często – suchość w ustach; często – biegunka, nudności, wymioty, dyspepsja.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – wysypka, świąd; rzadziej – obrzęk naczynioruchowy.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często – ból pleców; rzadziej – ból szyi.

Zaburzenia ogólne: często – astenia; rzadziej – obrzęk.

* Częstość nie jest zwiększona w porównaniu z placebo.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

W opakowaniu oryginalnym w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze, 2 blistery w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

ATP „Kijewmedpreparat”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 01032, miasto Kijów, ul. Saksaganskiego 139.