Moksifloksacyna

INSTRUKCJA stosowania leku leczniczego MOKSYFLOKSACYNA (MOXIFLOXACIN)

Skład:

substancja czynna: moksifloksacyna;

1 tabletka zawiera 436,8 mg chlorku moksifloksacyny, co odpowiada 400 mg moksifloksacyny;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, celuloza mikrokryształowa, sodowa sól kroskarboksymetelowanej celulozy (natrii croscarmellosum), stearynian magnezu, hipromeloza, tlenek żelaza czerwony (E 172), makrogol 4000, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki powlekane, wydłużonego kształtu, różowego koloru, z górną i dolną powierzchnią wypukłą.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów.

Kod ATC J01M A14.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

In vitro moksifloksacyna wykazuje skuteczność wobec wielu bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Działanie bakteriobójcze moksifloksacyny wynika z hamowania obu typów topoizomerazy II (DNA-kołazę oraz topoizomerazę IV), niezbędnych do replikacji, transkrypcji oraz naprawy bakteryjnego DNA.

Uważa się, że reszta metoksylowa w pozycji C8 przyczynia się do poprawy aktywności oraz osłabia selekcję odpornych mutantów bakterii Gram-dodatnich w porównaniu z resztą C8-H. Obecność dużej grupy diocykloaminowej w pozycji C-7 zapobiega aktywnemu wypływowi (efluksowi) związanemu z genami norA lub pmrA, obecnymi u niektórych bakterii Gram-dodatnich.

Badania farmakodynamiczne wskazują, że moksifloksacyna wykazuje zależną od stężenia aktywność bakteriobójczą. Minimalne stężenia bakteriobójcze (MBK) odpowiadają zazwyczaj minimalnym stężeniom hamującym (MIC).

Wpływ na florę jelitową u ludzi

W dwóch badaniach z udziałem ochotników po doustnym podaniu moksifloksacyny zaobserwowano następujące zmiany w mikroflorze jelitowej. Obserwowano zmniejszenie liczby E. coli, Bacillus spp., Enterococcus oraz Klebsiella spp., a także anaerobów: Bacteroides vulgatus, Bifidobacterium spp., Eubacterium i Peptostreptococcus. Stwierdzono wzrost ilości Bacteroides fragilis. Liczba wymienionych wyżej mikroorganizmów powracała do normy w ciągu dwóch tygodni.

Mechanizm oporności

Mechanizmy oporności, które inaktywują penicyliny, cefalosporyny, aminoglikozydy, makrolidy i tetracykliny, nie wpływają na skuteczność antybakteryjną moksifloksacyny. Inne mechanizmy oporności, takie jak bariery przenikania (częste u Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizmy efluksu, mogą wpływać na wrażliwość na moksifloksacynę.

Formowanie oporności na moksifloksacynę in vitro obserwowano jako proces stopniowy, polegający na mutacjach punktowych w obu typach topoizomerazy II – DNA-kołazie oraz topoizomerazie IV. Moksifloksacyna jest słabym substratem dla mechanizmów aktywnego efluksu u mikroorganizmów Gram-dodatnich.

Obserwuje się krzyżową oporność z innymi fluorochinolonami. Jednakże, ponieważ moksifloksacyna hamuje obie topoizomerazy – II oraz IV – z podobną aktywnością wobec niektórych bakterii Gram-dodatnich, niektóre z tych bakterii mogą być oporne na inne chinolony, ale wrażliwe na moksifloksacynę.

Punkty odniesienia

Tabela 1

Kliniczne wartości MIC i punkty odniesienia dla metody dyfuzji w podłożu z nośnikami papierowymi (01.01.2012) dla moksifloksacyny według danych EUCAST (Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Leki Antybakteryjne)

*Punkty odniesienia niezależne od gatunku zostały ustalone głównie na podstawie danych farmakokinetycznych/farmakodynamicznych i nie zależą od rozprzestrzenienia się MIC dla konkretnych gatunków. Te dane stosuje się wyłącznie w odniesieniu do gatunków, dla których nie określono osobnych punktów odniesienia dla poszczególnych gatunków, i nie stosuje się ich w odniesieniu do gatunków, dla których kryteria interpretacyjne podlegają ustaleniu.

Czułość mikrobiologiczna

Częstotliwość nabytej oporności może się różnić w zależności od położenia geograficznego regionu oraz zmieniać w czasie dla określonych gatunków drobnoustrojów. Wskazane jest posiadanie dostępu do lokalnych informacji dotyczących oporności drobnoustrojów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji.

W razie potrzeby należy skonsultować się z ekspertem ds. oporności na antybiotyki, gdy lokalna dominacja oporności jest na tyle silna, że skuteczność konkretnego leku przynajmniej wobec niektórych patogenów infekcyjnych pozostaje pod znakiem zapytania.

Czułe gatunki

Drobnoustroje beztlenowe Gram-dodatnie

Gardnerella vaginalis

Staphylococcus aureus * (wrażliwy na metycylinę)

Streptococcus agalactiae (grupa B)

Streptococcus milleri group* (S. anginosus, S. constellatus oraz S. intermedius)

Streptococcus pneumoniae *

Streptococcus pyogenes * (grupa A)

Streptococcus viridans grupa (S. viridans, S. mutans, S. mitis, S. sanguinis, S. salivarius, S. thermophilus)

Drobnoustroje beztlenowe Gram-ujemne

Acinetobacter baumanii

Haemophilus influenzae *

Haemophilus parainfluenzae *

Legionella pneumophila

Moraxella (Branhamella) catarrhalis *

Drobnoustroje beztlenowe

Fusobacterium spp.

Prevotella spp.

Inne drobnoustroje

Chlamydophila (Chlamydia) pneumoniae *

Chlamydia trachomatis*

Coxiella burnetii

Mycoplasma genitalium

Mycoplasma hominis

Mycoplasma pneumoniae *

Gatunki z możliwą nabytą opornością

Drobnoustroje beztlenowe Gram-dodatnie

Enterococcus faecalis*

Enterococcus faecium*

Staphylococcus aureus (oporny na metycylinę)+

Drobnoustroje beztlenowe Gram-ujemne

Enterobacter cloacae*

Escherichia coli*#

Klebsiella pneumoniae*#

Klebsiella oxytoca

Neisseria gonorrhoeae*+

Proteus mirabilis*

Drobnoustroje beztlenowe

Bacteroides fragilis*

Peptostreptococcus spp.*

Gatunki oporne

Drobnoustroje beztlenowe Gram-ujemne

Pseudomonas aeruginosa

*Wykazano odpowiednią aktywność wobec wrażliwych szczepów w badaniach klinicznych przeprowadzonych w ramach zatwierdzonych wskazań klinicznych.

#Szczepy produkujące ESBL są zazwyczaj oporne na fluorochinolony.

+Wskaźnik oporności > 50 % w jednym lub więcej krajach.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Obserwowano wpływ na układ krwiotwórczy (nieznaczne obniżenie liczby czerwonych krwinek i płytek krwi) u szczurów i małp. Podobnie jak przy stosowaniu innych chinolonów, zaobserwowano hepatotoksyczność (podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych i wakuolizację) u szczurów, małp i psów. U małp odnotowano przypadki neurotoksyczności (uszkodzenie OUN objawiające się napadami drgawkowymi). Opisane efekty obserwowano wyłącznie po podaniu wysokich dawek moxifloksacyny lub po długotrwałym stosowaniu leku.

Moksifloksacyna, podobnie jak inne chinolony, wykazała genotoksyczność w testach in vitro z bakteriami lub komórkami ssaków. Ponieważ ten efekt jest spowodowany oddziaływaniem na bakteryjną gyrzę oraz – przy wyższych stężeniach – na topoizomerazę II w komórkach ssaków, można założyć istnienie progowego stężenia dla genotoksyczności. W testach in vivo nie zaobserwowano oznak genotoksyczności, mimo stosowania wysokich dawek moksifloksacyny. W związku z tym lek wykazał wystarczający potencjał bezpieczeństwa dla człowieka przy zastosowaniu w dawce terapeutycznej. Moksifloksacyna nie wykazała działania kancerogennego w badaniu przeprowadzonym na szczurach.

Wiele chinolonów jest fotoreaktywnych i może wywoływać reakcje fototoksyczne, wykazując działanie fotomutagenne i fotokancerogenne. Istnieją jednak dane wskazujące na brak właściwości fototoksycznych i fotogenotoksycznych moksifloksacyny w kompleksowym programie badań in vitro i in vivo. W tych samych warunkach inne chinolony wykazywały te efekty.

W wysokich stężeniach moksifloksacyna działa jako inhibitor szybkiego składnika opóźnionego prądu potasowego w kardiomiocytach, co może prowadzić do wydłużenia interwału QT. Badania toksykologiczne przeprowadzone na psach, w których lek podawano doustnie w dawkach ≥ 90 mg/kg, zapewniających stężenie ≥ 16 mg/l, wykazały wydłużenie interwału QT bez wystąpienia arytmi. Odwracalną, nieśmiertelną arytmie komorową obserwowano wyłącznie po dożylnej podaniu wysokiej dawki kumulatywnej, która przekraczała więcej niż 50-krotnie dawkę przewidzianą dla człowieka (> 300 mg/kg), zapewniając stężenie w osoczu krwi ≥ 200 mg/l (co przekraczało poziom terapeutyczny więcej niż 40-krotnie).

Wiadomo, że chinolony powodują uszkodzenia chrząstki dużych stawów diartrodalnych u młodych zwierząt. Najniższa doustna dawka moksifloksacyny powodująca działanie artrotoksyczne u młodych psów była czterokrotnie wyższa od maksymalnej zalecanej dawki terapeutycznej 400 mg (przyjętej dla masy ciała 50 kg), obliczonej na podstawie stosunku dawka/masa ciała (mg/kg), z osiągnięciem stężenia w osoczu krwi dwa do trzech razy wyższego niż przewidywane przy stosowaniu maksymalnej dawki terapeutycznej.

Badania toksyczności przeprowadzone na szczurach i małpach (powtarzane podawanie przez okres do sześciu miesięcy) nie wykazały ryzyka dla narządów wzroku. W badaniach na psach tylko stosowanie bardzo wysokich dawek doustnie (≥ 60 mg/kg), zapewniających stężenie w osoczu krwi ≥ 20 mg/l, powodowało zmiany w elektroretinogramie i w pojedynczych przypadkach – zanik siatkówki.

Badania wpływu moksifloksacyny na funkcję rozrodczą u zwierząt wykazały, że moksifloksacyna przenika przez łożysko. Badania przeprowadzone na szczurach (po podaniu moksifloksacyny doustnie i dożylnie) i małpach (po podaniu moksifloksacyny doustnie) nie wykazały działania teratogennego moksifloksacyny ani wpływu na płodność. Po dożylnej podaniu moksifloksacyny w dawce 20 mg/kg u królików obserwowano wady szkieletu. Stwierdzono zwiększoną liczbę poronień u małp i królików po podaniu moksifloksacyny w dawce terapeutycznej. U szczurów zaobserwowano zmniejszenie masy płodu, częstsze poronienia, nieznaczne wydłużenie trwania ciąży oraz zwiększoną spontaniczną aktywność potomstwa po podaniu moksifloksacyny w dawce 63-krotnie wyższej od zalecanej.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i biodostępność

Po doustnym przyjęciu moksifloksacyna jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana. Absolutna biodostępność osiąga około 91%.

W zakresie dawek 50–800 mg po jednorazowym podaniu oraz w dawce 600 mg na dobę przez 10 dni farmakokinetyka jest liniowa. Po podaniu dawki doustnej 400 mg maksymalne stężenie we krwi (Cmax) osiągane jest w ciągu 0,5–4 godziny i wynosi 3,1 mg/l. Maksymalne i minimalne stężenia osoczowe w stanie stacjonarnym (400 mg raz na dobę) wynoszą odpowiednio 3,2 i 0,6 mg/l. W stanie stacjonarnym ekspozycja w przedziale dawkowania jest o około 30% wyższa niż po podaniu pierwszej dawki.

Rozkład

Moksifloksacyna szybko rozkłada się w przestrzeni pozanaczyniowej; po podaniu dawki 400 mg pole pod krzywą stężenie-czas (AUC) wynosi 35 μg/l. Objętość rozkładu w stanie stacjonarnym wynosi 2 l/kg. Jak stwierdzono w badaniach in vitro i ex vivo, wiązanie z białkami osocza krwi wynosi około 40–42% i nie zależy od stężenia leku.

Tabela 2

Maksymalne stężenie (średnia geometryczna) po doustnym przyjęciu jednorazowej dawki moksifloksacyny 400 mg

*Wewnątrznieczne podanie jednorazowej dawki 400 mg.

110 godzin po podaniu.

2Stężenie wolne.

3Od 3 do 36 godzin po podaniu dawki.

4Na końcu infuzji.

Metabolizm

Moksifloksacyna podlega biotransformacji II fazy i jest wydalana z organizmu przez nerki oraz z kałem/żółcią zarówno w postaci niezmienionej, jak i w postaci nieaktywnych związków sulfonowych (M1) i glukuronidów (M2). M1 oraz M2 są jedynymi metabolitami istotnymi dla człowieka, oba są mikrobiologicznie nieaktywne. W badaniach in vitro oraz klinicznych badaniach fazy I nie zaobserwowano metabolizmu farmakokinetycznego z udziałem innych leków, zaangażowanych w biotransformację fazy I z udziałem enzymów układu cytochromu P450. Nie ma oznak metabolizmu utleniającego.

Wydalanie z organizmu

Okres półwydalenia leku wynosi około 12 godzin. Średni całkowity klirens po podaniu dawki 400 mg wynosi od 179 do 246 ml/min. Klirens nerkowy wynosi około 24–53 ml/min i wskazuje na częściową resorpcję kanalikową leku w nerkach. Po podaniu dawki 400 mg wydalanie z moczem (około 19 % – lek w niezmienionej formie, około 2,5 % – M1 oraz około 14 % – M2) oraz z kałem (około 25 % – lek w niezmienionej formie, około 36 % – M1 oraz brak wydalania w formie M2) wyniosło łącznie około 96 %. Współistniejące stosowanie ranitydyny i probenecydu nie zmienia klirensu nerkowego leku.

Pacjenci w podeszłym wieku oraz pacjenci o niskiej masie ciała

U zdrowych ochotników o niskiej masie ciała (w szczególności u kobiet) oraz u zdrowych ochotników w podeszłym wieku obserwowano wyższe stężenie leku w osoczu krwi.

Niewydolność nerek

Nie wykazano istotnych zmian farmakokinetyki moksifloksacyny u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (w tym u pacjentów z klirensą kreatyniny > 20 ml/min/1,73 m²). Wraz ze spadkiem funkcji nerek stężenie metabolitu M2 (glukuronidu) wzrasta do wartości 2,5 (u pacjentów z klirensą kreatyniny < 30 ml/min/1,73 m²).

Zaburzenia funkcji wątroby

Na podstawie danych z badań farmakokinetyki przeprowadzonych u pacjentów z niewydolnością wątroby (klasy A–C wg klasyfikacji Childa–Pugha) nie można ustalić, czy występują różnice w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. Zaburzenia funkcji wątroby wiązały się z większym działaniem M1 w osoczu krwi, podczas gdy działanie substancji czynnej było porównywalne do działania u zdrowych ochotników. Brakuje wystarczającego doświadczenia klinicznego w stosowaniu moksifloksacyny w leczeniu pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie poniższych zakażeń bakteryjnych wywołanych wrażliwymi na moksifloksacynę drobnoustrojami (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Niezamierzone działania”), u pacjentów w wieku od 18 lat.

Moksifloksacynę należy stosować przy poniższych wskazaniach tylko wtedy, gdy uznaje się za nieuzasadnione stosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane do leczenia takich zakażeń:

• Ostry bakteryjny zapalenie zatok.
• Przewlekła obturacyjna choroba płuc, w tym zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli.

Moksifloksacynę należy stosować przy poniższych wskazaniach tylko wtedy, gdy stosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane jako leczenie wstępne poniższych zakażeń, jest nieuzasadnione lub gdy takie leczenie okazało się nieskuteczne:

• Zapalenie płuc nabywane poza szpitalem, z wyjątkiem ciężkiego przebiegu zapalenia płuc nabywanego poza szpitalem.
• Zapalenia narządów miednicy małej o umiarkowanym i ciężkim nasileniu (w tym infekcyjne uszkodzenie górnych dróg rodnych u kobiet, w tym salpingitis i zapalenie endometrium), nie związane z ropniem jajowodowo-jajnikowym lub ropniem miednicy. Lek nie jest zalecany do stosowania jako monoterapia w leczeniu zapaleń narządów miednicy małej o umiarkowanym i ciężkim nasileniu, ale może być stosowany (z wyjątkiem szczepów Neisseria gonorrhoeae opornych na moksifloksacynę) w połączeniu z innymi odpowiednimi środkami przeciwbakteryjnymi (np. z cefalosporynami) z powodu rosnącej oporności Neisseria gonorrhoeae na moksifloksacynę (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Lek może być stosowany w celu dokończenia leczenia, którego rozpoczęcie odbyło się za pomocą formy do wstrzykiwań, gdy terapia wstępna była skuteczna i była wskazana w następujących przypadkach:

• zapalenie płuc nabywane poza szpitalem;
• powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich.

Lek nie jest zalecany do wstępnego leczenia żadnych infekcji skóry i tkanek miękkich ani w przypadku ciężkiego przebiegu zapalenia płuc nabywanego poza szpitalem.

Należy zwrócić uwagę na oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

• Znana nadwrażliwość na moksifloksacynę lub inne chinolony lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.
• Wiek poniżej 18 lat.
• Ciąża lub okres karmienia piersią (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).
• W wywiadzie choroby ścięgien związane z leczeniem chinolonami.

W badaniach przedklinicznych i klinicznych po podaniu moksifloksacyny obserwowano zmiany w elektrofizjologii serca w postaci wydłużenia odcinka QT. Z uwagi na bezpieczeństwo lek jest przeciwwskazany u pacjentów z:

• wrodzonym lub rozpoznanym nabytym wydłużeniem odcinka QT;
• zaburzeniami równowagi elektrolitowej, w szczególności z niekorygowaną hipokaliemią;
• klinicznie istotną bradykardią;
• klinicznie istotną niewydolnością serca z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory;
• w wywiadie klinicznie istotnymi zaburzeniami rytmu serca.

Nie należy stosować leku jednocześnie z innymi lekami, które wydłużają odcinek QT (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Z powodu ograniczonych danych klinicznych stosowanie leku jest również przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby (klasa C wg klasyfikacji Childa-Pugha) oraz u pacjentów z podwyższonym poziomem transaminaz (pięciokrotnie wyższym niż górna granica normy).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Nie można wykluczyć efektu addytywnego moksifloksacyny i innych leków, które mogą powodować wydłużenie odcinka QT. Taka interakcja może prowadzić do zwiększenia ryzyka wystąpienia arytmii komorowych, w tym tzw. arytmii typu „torsade de pointes” (torsade de pointes). Z tego powodu stosowanie moksifloksacyny w połączeniu z którymkolwiek z poniższych leków jest przeciwwskazane (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”):

• leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopiramina);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid);
• leki przeciwpsychotyczne (np. fenotiazyny, pimozyd, sertindol, haloperidol, sultopryd);
• trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe;
• niektóre środki przeciwbakteryjne (sakwinawir, sparfloksacyna, erytromycyna do wstrzykiwań, pentamidyna, leki przeciwmalarialne, w tym halofantryna);
• niektóre leki przeciwhistaminowe (terfenadyna, astemizol, mizolastyna);
• inne (cyzapryda, winakamin IV, beprydyl, difemanil).

Moksifloksacynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom przyjmującym leki, które mogą obniżać poziom potasu (np. diuretyki pętlowe i tiazydowe, klistry i środki przeczyszczające (w wysokich dawkach), kortykosteroidy, amfoterycyna B) lub leki, których działanie wiąże się z klinicznie istotną bradykardią.

Między przyjmowaniem leków zawierających dwu- lub trójwartościowe kationy (takie jak środki przeciwwskazowe zawierające magnez lub glin, didanozyna w tabletach, sukralfat oraz leki zawierające żelazo lub cynk) a moksifloksacyną należy zachować odstęp około 6 godzin.

Jednoczesne stosowanie węgla aktywowanego i moksifloksacyny doustnie w dawce 400 mg powoduje obniżenie biodostępności systemowej leku o ponad 80% w wyniku hamowania jego wchłaniania. Z tego powodu jednoczesne stosowanie tych dwóch leków nie jest zalecane (z wyjątkiem przypadków przedawkowania, patrz również sekcja „Przedawkowanie”).

Po wielokrotnym stosowaniu moksifloksacyny u zdrowych ochotników zaobserwowano wzrost Cmax doustnej dawkę 400 mg moksifloksacyny o około 30% bez wpływu na AUC ani na stężenia minimalne. W związku z tym nie ma potrzeby podejmowania szczególnych środków ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu digoksyny.

W badaniach z udziałem ochotników chorych na cukrzycę jednoczesne doustne stosowanie moksifloksacyny i glibenklamidu prowadziło do obniżenia stężenia glibenklamidu w szczytowym poziomie o około 21%. Kombinacja glibenklamidu z moksifloksacyną teoretycznie może prowadzić do nieznacznej, krótkotrwałej hiperglikemii. Jednak zmiany farmakokinetyczne, które zaobserwowano, nie prowadziły do zmian parametrów farmakodynamicznych (stężenie glukozy we krwi, stężenie insuliny). W związku z tym nie wykazano klinicznie istotnej interakcji między moksifloksacyną a glibenklamidem.

Zmiana wartości wskaźnika międzynarodowego (INR)

U pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwkrzepliwe w połączeniu z lekami przeciwbakteryjnymi, w tym fluorochinolonami, makrolidami, tetracyklinami, kotrimoksazolem i niektórymi cefalosporynami, obserwowano liczne przypadki nasilenia działania przeciwkrzepliwego. Czynnikami ryzyka są infekcyjne choroby (i towarzyszący im stan zapalny), wiek i ogólny stan pacjenta. Z tego powodu trudno ocenić, czy to samo zakażenie czy leczenie powoduje odchylenia wartości INR. Jako środek ostrożności zaleca się częstsze monitorowanie wartości INR. W razie potrzeby należy odpowiednio skorygować dawkę doustnego leku przeciwkrzepliwego.

Substancje, wobec których wykazano brak klinicznie istotnej interakcji z moksifloksacyną: ranitydyna, suplementy wapnia, teofilina, doustne środki antykoncepcyjne, cyklosporyna, itrakonazol, morfina podawana parenteralnie, probenecyd. Badania in vitro enzymów cytochromu P450 u ludzi potwierdziły powyższe. Ze względu na te wyniki, metaboliczna interakcja poprzez enzymy cytochromu P450 jest mało prawdopodobna.

Wchłanianie moksifloksacyny nie zależy od spożycia pokarmu (w tym produktów mlecznych).

Szczególności stosowania.

Należy unikać stosowania moksifloksacyny u pacjentów z ciężkimi reakcjami w wywiadzie po zastosowaniu leków zawierających chinolony lub fluorochinolony (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Leczenie takich pacjentów moksifloksacyną należy rozpoczynać tylko w przypadku braku dostępnych alternatyw terapeutycznych i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”).

Korzyści z leczenia moksifloksacyną, szczególnie w przypadku infekcji nieciężkich, należy oceniać z uwzględnieniem informacji zawartych w tej sekcji.

Wydłużenie interwału QTc oraz kliniczne warunki, w których może dojść do wydłużenia interwału QTc

Podczas stosowania moksifloksacyny u niektórych pacjentów możliwe jest wydłużenie interwału QT w elektrokardiogramie (EKG). Analiza wyników EKG uzyskanych w ramach programu badań klinicznych wykazała, że wydłużenie interwału QTc przy stosowaniu moksifloksacyny wynosiło 6 ms ± 26 ms (1,4 %) w porównaniu z poziomem wyjściowym. Ponieważ u kobiet obserwuje się dłuższy interwał QT w porównaniu z mężczyznami, mogą one być bardziej wrażliwe na leki wydłużające interwał QT. Starsi pacjenci mogą również być bardziej podatni na wpływ leku na interwał QT.

Pacjentom przyjmującym moksifloksacynę należy ostrożnie stosować leki, które mogą prowadzić do obniżenia stężenia potasu (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Należy ostrożnie przepisywać moksifloksacynę pacjentom z trwałym stanem proarytmiogennym (szczególnie starszym pacjentom i młodym kobietom), takim jak ostra ischemia mięśnia sercowego lub wydłużenie interwału QT, ponieważ może to zwiększać ryzyko wystąpienia arytmii komorowej, w tym tzw. „piorunującej” tachyarytmii komorowej (torsade de pointes) i zatrzymania serca (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Stopień wydłużenia interwału QT może wzrastać wraz ze wzrostem stężenia leku. Dlatego nie należy przekraczać zalecanej dawki.

Jeśli podczas leczenia lekiem wystąpią objawy arytmii, należy przerwać leczenie i wykonać EKG.

Zwiększona wrażliwość/reakcje alergiczne

Zgłaszano przypadki wystąpienia nadwrażliwości i reakcji alergicznych po pierwszym zastosowaniu fluorochinolonów, w tym moksifloksacyny. Reakcje anafilaktyczne mogą przyjmować postać stanu wstrząsowego zagrażającego życiu, nawet po pierwszym zastosowaniu leku. W przypadku wystąpienia klinicznych objawów ciężkich reakcji nadwrażliwości należy przerwać stosowanie moksifloksacyny i rozpocząć odpowiednią terapię (np. przeciwwstrząsową).

Ciężka niewydolność wątroby

Podczas stosowania moksifloksacyny zgłaszano przypadki fulminantnego zapalenia wątroby, które może prowadzić do niewydolności wątroby, w tym zakończonej śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów fulminantnego zapalenia wątroby, takich jak szybko postępująca osłabienie towarzyszone żółtaczką, ciemny kolor moczu, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobową, pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem przed kontynuacją leczenia.

W przypadku pojawienia się oznak zaburzeń funkcji wątroby należy przeprowadzić badanie funkcji wątroby.

Ciężkie skórne działania niepożądane

Podczas stosowania moksifloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”) zgłaszano przypadki ciężkich skórnych działań niepożądanych, w tym zespół Stevensa – Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się nabłonka (TEN), znane również jako zespół Lyella, ostrą ogólną egzantematyczną pustulozę oraz wywołaną lekami eozynofilię z objawami systemowymi (DRESS), które mogły zagrażać życiu lub prowadzić do śmierci. Pacjentów, którym przepisano lek, należy poinformować o objawach i oznakach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie obserwować ich stan. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na takie reakcje, moksifloksacynę należy natychmiast odstawić i rozważyć alternatywne

leczenie. Jeśli u pacjenta podczas terapii moksifloksacyną wystąpiły ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa – Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się nabłonka, ostra ogólna egzantematyczna pustuloza lub DRESS, leczenia moksifloksacyną u tego pacjenta nigdy nie należy wznowić.

Pacjenci skłonni do występowania drgawek

Wiadomo, że chinolony mogą powodować drgawki. Należy ostrożnie przepisywać chinolony pacjentom z zaburzeniami układu nerwowego centralnego lub innymi czynnikami ryzyka, które mogą wywoływać drgawki lub obniżać próg drgawkowy. W przypadku wystąpienia drgawek należy przerwać stosowanie moksifloksacyny i podjąć odpowiednie działania.

Przewlekłe, inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne ciężkie działania niepożądane

Zgłaszano rzadkie przypadki przewlekłych (trwających miesiące lub lata), inwalidyzujących i potencjalnie nieodwracalnych ciężkich działań niepożądanych, wpływających na różne, czasem kilka układów organizmu (układ mięśniowo-szkieletowy, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów) u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka. Należy natychmiast przerwać stosowanie moksifloksacyny w przypadku pojawienia się pierwszych objawów jakiegokolwiek ciężkiego działania niepożądanego, a pacjentom należy zalecić skonsultowanie się z lekarzem.

Neuropatia obwodowa

U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czuciowo-ruchowej, prowadzącej do parestezji, hipestezji, dizestezji lub osłabienia. Pacjentom stosującym moksifloksacynę zaleca się powiadamianie lekarza w przypadku wystąpienia takich objawów neuropatii, jak ból, palenie, mrowienie, zdrętwienie lub osłabienie, zanim kontynuowano leczenie, w celu zapobiegania rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Reakcje psychiczne

Reakcje psychiczne mogą wystąpić nawet po pierwszym zastosowaniu fluorochinolonów, w tym moksifloksacyny. W rzadkich przypadkach depresja lub reakcje psychiczne mogły postępować do myśli samobójczych i zachowań autoagresywnych, takich jak próby samobójstwa (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Jeśli u pacjenta wystąpią takie reakcje, leczenie moksifloksacyną należy przerwać i podjąć odpowiednie działania. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu moksifloksacyny pacjentom z chorobami psychicznymi lub z wywiadem takich chorób.

Biegunka związana ze stosowaniem antybiotyków, w tym zapalenie okrężnicy

Przypadki antybiotykozwiązanej biegunki (AAAD) i antybiotykozwiązanego zapalenia okrężnicy (AAC), w tym pseudobłoniaste zapalenie okrężnicy i biegunkę związaną z Clostridium difficile, obserwowano w związku ze stosowaniem antybiotyków o szerokim spektrum działania, w tym moksifloksacyny. Stopień nasilenia tych zjawisk może wahać się od biegunki lekkiego stopnia do zapalenia okrężnicy zakończonego śmiercią. Dlatego ważne jest wzięcie pod uwagę możliwości takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zastosowaniu moksifloksacyny rozwija się ciężka biegunka. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia AAAD lub AAC leczenie za pomocą środków przeciwmikrobiotycznych, w tym moksifloksacyny, należy przerwać i natychmiast rozpocząć odpowiednie działania terapeutyczne. Ponadto należy podjąć odpowiednie działania mające na celu kontrolę zakażenia w celu zmniejszenia ryzyka jego rozprzestrzeniania. Pacjentom, u których rozwija się ciężka biegunka, przeciwwskazane są leki hamujące perystaltykę.

Pacjenci z ciężką miastenią

Moksifloksacynę należy ostrożnie stosować pacjentom z ciężką miastenią (myasthenia gravis), ponieważ jej objawy mogą się nasilać.

Zapalenie ścięgna i pęknięcie ścięgna

Podczas terapii chinolonami i fluorochinolonami mogą występować zapalenia i pęknięcia ścięgien (szczególnie ścięgna Achillesa), czasem obustronne, rozwijające się w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia i mogące wystąpić nawet kilka miesięcy po jego zakończeniu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Działania niepożądane”). Ryzyko tendinitu i pęknięcia ścięgna wzrasta u starszych pacjentów, pacjentów z niewydolnością nerek, pacjentów z przeszczepionymi narządami stałymi oraz u chorych otrzymujących

równoczesne leczenie kortykosteroidami. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania leku Moksifloksacyna z kortykosteroidami.

W przypadku pojawienia się pierwszych objawów tendynitu (np. bolesnego obrzęku, zapalenia) należy przerwać stosowanie moksifloksacyny i rozważyć terapię alternatywną. Dla uszkodzonej(-ych) kończyny(-ów) należy rozpocząć odpowiednie leczenie (np. unieruchomienie). Kortykosteroidów nie należy stosować w przypadku rozwoju objawów tendynopatii.

Aneurysma aorty i rozwarstwienie ściany aorty, regurgitacja/niewydolność zastawek serca

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty, szczególnie u starszych pacjentów, oraz rozwój regurgitacji na zastawkach aortalnej i mitralnej po zastosowaniu fluorochinolonów. Zgłaszano rzadkie przypadki aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym zakończone śmiercią), a także regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca u pacjentów stosujących fluorochinolony (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Dlatego fluorochinolony należy stosować tylko po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i rozważeniu innych możliwości terapeutycznych u pacjentów z wywiadem aneurysmy lub wrodzonej wady zastawki serca lub u pacjentów z rozpoznaną aneurysmą aorty i/lub rozwarstwieniem ściany aorty, lub z chorobą zastawek serca, a także w obecności innych czynników ryzyka lub stanów sprzyjających rozwojowi aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty oraz regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub naczyniowy zespół Ehlersa – Dana, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów) lub również aneurysmy aorty i jej rozwarstwienia (np. zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, lub znany miażdżyca, lub zespół Sjögrena), lub również regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. bakteryjne zapalenie wsierdzia).

Ryzyko rozwoju aneurysmy i rozwarstwienia ściany aorty, a także ich pęknięcia może być zwiększone u pacjentów otrzymujących jednoczesne leczenie kortykosteroidami systemowymi.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, bólu w klatce piersiowej lub plecach pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w celu uzyskania pomocy ratunkowej.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku pojawienia się ostrej duszności, przyspieszonego rytmu serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Pacjentom starszym z zaburzeniami funkcji nerek należy ostrożnie przepisywać moksifloksacynę, jeśli nie są w stanie utrzymać odpowiedniej objętości płynów w organizmie, ponieważ odwodnienie zwiększa ryzyko wystąpienia niewydolności nerek.

Zaburzenia narządów wzroku

W przypadku pogorszenia się wzroku lub jakiegokolwiek wpływu na narządy wzroku należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz sekcje „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn” i „Działania niepożądane”).

Disglikemia

Tak jak przy stosowaniu wszystkich fluorochinolonów, podczas leczenia moksifloksacyną zgłaszano przypadki odchyleń od normy stężenia glukozy we krwi, zarówno hipoglikemii, jak i hiper-glikemii (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Disglikemia występowała głównie u starszych pacjentów z cukrzycą, którzy równocześnie z leczeniem moksifloksacyną przyjmowali doustne środki hipoglikemizujące (np. pochodne sulfonowych) lub insulinę. Zgłaszano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. Pacjentom z cukrzycą zaleca się dokładne monitorowanie stężenia glukozy we krwi.

Profilaktyka reakcji fotosensybilizacji

Podczas stosowania chinolonów u pacjentów występują reakcje fotosensybilizacji. Badania wykazały jednak, że moksifloksacyna wiąże się z niższym ryzykiem wystąpienia fotosensybilizacji. Mimo to należy zalecać pacjentom unikanie zarówno napromienienia ultrafioletowego, jak i długotrwałego i/lub intensywnego działania światła słonecznego podczas leczenia moksifloksacyną (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosfodehydrogenazy

Pacjenci z niedostatecznością aktywności glukozo-6-fosfodehydrogenazy, a także pacjenci, u których ta patologia występuje w wywiadzie rodzinnym, są skłonni do rozwoju reakcji hemolitycznych podczas leczenia chinolonami. Dlatego moksifloksacynę należy stosować z ostrożnością u tej grupy pacjentów.

Pacjenci z zapalną chorobą narządów małej miednicy

Pacjentom z powikłaną zapalną chorobą narządów małej miednicy (np. związaną z ropniem jajowodowo-jajnika lub ropniem miednicy), u których leczenie dożylne jest uważane za konieczne, nie zaleca się leczenia tabletkami powlekanych 400 mg.

Zapalna choroba narządów małej miednicy może być spowodowana bakterią Neisseria gonorrhoeae oporną na fluorochinolony. Dlatego w takich przypadkach empiryczne stosowanie moksifloksacyny należy przepisać jednocześnie z innym odpowiednim antybiotykiem (np. z cefalosporyną), jeśli nie można całkowicie wykluczyć obecności Neisseria gonorrhoeae opornej na moksifloksacynę. Jeśli po 3 dniach leczenia nie ma poprawy stanu klinicznego, należy przeanalizować terapię.

Pacjenci z określonymi powikłanymi infekcjami skóry i tkanki podskórnej

Nie ustalono skuteczności klinicznej dożylnej moksifloksacyny w leczeniu ciężkich infekcji związanych z oparzeniami, faszcytem i zakażonymi stopami cukrzycowymi towarzyszącymi osteomielitą.

Wpływ na badania biologiczne

Leczenie moksifloksacyną może utrudniać mikrobiologiczne wykrywanie Mycobacterium spp. z powodu hamowania wzrostu mikobakterii, co z kolei może prowadzić do wyników fałszywie ujemnych w próbkach od pacjentów aktualnie przyjmujących moksifloksacynę.

Pacjenci z infekcjami wywołanymi przez metycylinoodporny gronkowiec złocisty

Moksifloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji wywołanych przez metycylinoodporny gronkowiec złocisty. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia infekcji wywołanej przez metycylinoodporny gronkowiec złocisty należy rozpocząć leczenie odpowiednim środkiem przeciwbakteryjnym (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Dzieci

Moksifloksacyna powoduje uszkodzenie chrząstek u młodych zwierząt (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”), dlatego stosowanie leku u dzieci (do 18 roku życia) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Informacja o substancjach pomocniczych

Pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi problemami nietolerancji galaktozy, całkowitym niedoborem laktoazy lub malabsorpcją glukozy i galaktozy nie należy przyjmować tego leku.

Ten lek zawiera 32 mg sodu w jednej tabletce powlekanej. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu moksifloksacyny u pacjentów stosujących dietę kontrolowaną pod względem sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Bezpieczeństwo stosowania moksifloksacyny w okresie ciąży nie zostało ustalone.

Wyniki badań na zwierzętach wskazują na toksyczność rozrodczą (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Potencjalne ryzyko dla człowieka nie zostało ustalone.

Z uwagi na ryzyko uszkodzenia przez fluorochinolony stawów nośnych u młodych zwierząt (na podstawie danych eksperymentalnych) oraz odwracalne uszkodzenia stawów opisywane u dzieci leczonych niektórymi fluorochinolonami, moksifloksacyny nie można przepisywać kobietom w ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Okres karmienia piersią

Moksifloksacyna, podobnie jak inne chinolony, powoduje uszkodzenie chrząstek stawów u młodych zwierząt. Wyniki badań przedklinicznych wskazują, że niewielka ilość moksifloksacyny może przechodzić do mleka matki. Brak danych dotyczących stosowania leku u kobiet karmiących

piersią. Z tego względu w okresie karmienia piersią stosowanie moksifloksacyny jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Plodność

Badania na zwierzętach nie wykazały wpływu na płodność (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono badań wpływu moksifloksacyny na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami. Jednak fluorochinolony, w tym moksifloksacyna, mogą prowadzić do pogorszenia zdolności prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami z powodu wystąpienia reakcji ze strony OUN (takich jak zawroty głowy, ostre przejściowe utraty wzroku, patrz sekcja „Działania niepożądane”) lub ostrej krótkotrwałej utraty przytomności (nieprzytomność, patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentom należy zalecić obserwowanie własnej reakcji na moksifloksacynę przed prowadzeniem pojazdów lub pracą z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie (dorośli)

Zaleca się stosowanie 1 tabletki (400 mg) moksifloksacyny na dobę.

Naruszenie funkcji nerek/wątroby

U pacjentów z umiarkowanym i ciężkim upośledzeniem czynności nerek oraz u pacjentów poddawanych ciągłemu hemodializowaniu i długotrwałemu ambulatoryjnemu dializowaniu otrzewnowemu nie jest wymagana korekta dawki (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Nie ma wiarygodnych danych dotyczących stosowania leku u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Pacjenci w wieku podeszłym/pacjenci o niskiej masie ciała

Korekta dawki u pacjentów w wieku podeszłym/pacjentów o niskiej masie ciała nie jest wymagana.

Sposób stosowania

Tabletki należy przyjmować nie żując, popijając dużą ilością wody. Lek można przyjmować niezależnie od czasu posiłku.

Czas trwania terapii

Czas trwania terapii moksifloksacyną w postaci tabletek zależy od rodzaju infekcji i wynosi:

• zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenie oskrzeli – 5–10 dni;
• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem – 10 dni;
• ostre bakteryjne zapalenie zatok – 7 dni;
• lekkie i umiarkowane zapalenie narządów miednicy – 14 dni.

Zgodnie z danymi z badań klinicznych, czas trwania leczenia moksifloksacyną w postaci tabletek wynosił do 14 dni.

Terapia stopniowa (dożylno-peroralna)

Podczas badań klinicznych terapii stopniowej większość pacjentów przechodziła z drogi dożylnej na doustną podawanie moksifloksacyny w ciągu 4 dni (zapalenie płuc nabyte poza szpitalem) lub 6 dni (powikłane infekcje skóry i tkanek podskórnych). Zalecana całkowita długość leczenia moksifloksacyną w postaci roztworu i tabletek wynosi 7–14 dni w przypadku zapalenia płuc nabyte poza szpitalem oraz 7–21 dni w przypadku powikłanych infekcji skóry i tkanek podskórnych.

Nie zaleca się przekraczania wskazanej dawki (400 mg 1 raz na dobę) ani czasu trwania leczenia dla każdego wskazania.

Dzieci.

Moksifloksacyna jest przeciwwskazana u dzieci (do 18. roku życia). Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania moksifloksacyny u dzieci nie zostały ustalone (patrz także sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

W przypadku przypadkowego przedawkowania nie zaleca się żadnych specyficznych działań. W przypadku przedawkowania należy kierować się obrazem klinicznym, stosować terapię objawową wspomagającą oraz prowadzić monitorowanie EKG ze względu na możliwość wydłużenia odcinka QT.

Jednoczesne podanie węgla aktywnego z dawką moksifloksacyny 400 mg doustnie powoduje zmniejszenie dostępności systemowej leku o ponad 80%. W przypadku przedawkowania w wyniku doustnego przyjęcia leku, zastosowanie węgla aktywnego w wczesnym etapie absorpcji może być skuteczne w zapobieganiu zwiększeniu działania systemowego moksifloksacyny.

Niepożądane działania.

Poniżej wymienione niepożądane działania obserwowano podczas badań klinicznych po podawaniu moksifloksacyny w dawce 400 mg na dobę (wyłącznie terapia dożylna, terapia stopniowa [dożylno-doustna] oraz terapia doustna) oraz w okresie posporejestracyjnym. Niepożądane działania sklasyfikowano według częstości występowania. Wszystkie niepożądane działania wystąpiły z częstością mniejszą niż 3%, z wyjątkiem nudności i biegunki.

W każdej grupie niepożądane działania wymieniono w kolejności zmniejszającej się ciężkości. Częstość występowania niepożądanych działań określono następująco: często (≥ 1/100, < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000, < 1/100), pojedyncze (≥ 1/10000, < 1/1000), rzadkie (< 1/10000), nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Tabela 3

*Zgłaszano rzadkie przypadki długotrwałych (przez miesiące lub lata), niepełnosprawnych i potencjalnie nieodwracalnych ciężkich działań niepożądanych wpływających na różne, czasem kilka układów organizmu i narządów zmysłów (w tym takie reakcje jak zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgna, artralgia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatia związana z parestezjami, neuralgia, niepokój, myśli samobójcze, ataki paniki, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci i koncentracji uwagi, zaburzenia snu oraz zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu), u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

**Zgłaszano rzadkie przypadki tętniaka aorty i rozwarstwienia ściany aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym śmiertelne), a także regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca u pacjentów stosujących fluorochinolony (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

W rzadkich przypadkach po leczeniu innymi fluorochinolonami odnotowano takie działania niepożądane, które mogą również występować przy stosowaniu moksifloksacyny: podwyższone ciśnienie śródczaszkowe (w tym idiopatyczne nadciśnienie śródczaszkowe), hipertriglicerydiemia, hiperkalcemia, anemia hemolityczna.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich uprawnieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

1 tabletka w blisterze; 70 blisterów w pudełku z tektury;

5 lub 7, lub 10 tabletek w blisterze; 1 blister w opakowaniu z tektury.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Technologia”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 20300, obwód czarczewski, miasto Uman, ulica Stara Prorizna, numer 8.