Moksifloksacyna

INSTRUKCJA dot. stosowania leku MOKSYFLOKSACYNA

Skład:

substancja czynna: moksifloksacyna (moxifloxacin);

1 pojemnik (250 ml roztworu) zawiera moksifloksacyny chlorowodorku odpowiadającego 400 mg moksifloksacyny;

substancje pomocnicze: chlorowodór sodu, kwas chlorowodorowy rozcieńczony, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta ciecz o barwie żółtej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Środki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Kod ATC J01M A14.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Mechanizm działania

Moksifloksacyna hamuje bakteryjne topoizomerazy typu II (DNA- gyrataza oraz topoizomeraza IV), niezbędne do replikacji, transkrypcji i naprawy bakteryjnego DNA.

Farmakokinetyka/farmakodynamika

Zdolność fluorochinolonów do niszczenia bakterii zależy bezpośrednio od ich stężenia. Badania farmakodynamiczne fluorochinolonów przeprowadzone na zwierzęcych modelach chorób zakaźno-zapalnych oraz u ludzi wskazują, że głównym czynnikiem decydującym o skuteczności jest stosunek między polem pod krzywą farmakokinetyczną (AUC24) a minimalnym stężeniem hamującym (MIC).

Mechanizm oporności

Oporność na fluorochinolony może powstawać w wyniku mutacji DNA-girazy oraz topoizomerazy IV. Inne mechanizmy obejmują nadmierną ekspresję pomp eflluksowych, nieprzepuszczalność oraz pośrednictwo białek chroniących DNA-girazę. Można oczekiwać krzyżowej oporności między moksifloksacyną a innymi fluorochinolonami.

Mechanizmy oporności charakterystyczne dla środków przeciwbakteryjnych należących do innych klas nie wpływają na skuteczność przeciwbakteryjną moksifloksacyny.

Wartości odniesienia

Kliniczne wartości MIC oraz graniczne wartości testu dyfuzyjnego z użyciem krążków moksifloksacyny, określone przez EUCAST (Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki) (01.01.2012):

Wrażliwość mikrobiologiczna

Odporność nabyta wyizolowanych gatunków może się różnić w zależności od regionu i czasu, dlatego wymagana jest lokalna informacja dotycząca oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich zakażeń. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistami, gdy lokalna częstość występowania oporności osiągnęła poziom, przy którym korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów zakażeń, jest wątpliwa.

Farmakokinetyka

Wchłanianie i biodostępność

Po jednorazowej infuzji moksifloksacyny w dawce 400 mg trwającej 1 godzinę, maksymalne stężenie leku osiągane jest na końcu infuzji i wynosi około 4,1 mg/l, co jest o około 26% wyższe niż przy podawaniu doustnym (3,1 mg/l). Wskaźnik AUC wynosi około 39 mg⁎godz/l po wstrzyknięciu dożylnym, co jedynie nieznacznie przekracza ten parametr po podaniu doustnym (35 mg⁎godz/l); absolutna biodostępność wynosi około 91%. Przy podawaniu dożylnym moksifloksacyny nie ma potrzeby dostosowywania dawek w zależności od wieku lub płci pacjentów. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie 50–200 mg dla jednorazowej dawki doustnej, do 600 mg – dla jednorazowej dawki dożylnej oraz do 600 mg – dla dawkowania raz na dobę przez 10 dni.

Rozkład

Moksifloksacyna szybko rozprowadza się w przestrzeni pozanaczyniowej. Objętość rozkładu w stanie stacjonarnym (Vss) wynosi około 2 l/kg. Według badań in vitro i ex vivo wiązanie z białkami osocza wynosi około 40–42% niezależnie od stężenia leku. Moksifloksacyna wiąże się głównie z albuminą osocza.

Maksymalne stężenia 5,4 mg/kg i 20,7 mg/l (średnie wartości geometryczne) obserwowano odpowiednio w nabłonku oskrzeli i w płynie wyścielającym nabłonek oskrzeli 2,2 godziny po doustnym podaniu dawki. Odpowiednie maksymalne stężenie w makrofagach pęcherzykowych wynosiło 56,7 mg/kg. W płynie pęcherzyków skórnych stężenie 1,75 mg/l odnotowano 10 godzin po podaniu dożylnym. Profil „stężenie wolne – czas” dla płynu międzykomórkowego jest analogiczny do profilu osocza krwi, z osiągnięciem maksymalnego wolnego stężenia 1,0 mg/l (średnia wartość geometryczna) około 1,8 godziny po podaniu dożylnym.

Metabolizm

Moksifloksacyna podlega biotransformacji II fazy i wydalana jest z organizmu przez nerki (około 40%) oraz z kałem/żółcią (około 60%) zarówno w formie niezmienionej, jak i w postaci związków sulfonowych (M1) i glukuronidów (M2). M1 i M2 są metabolitami istotnymi wyłącznie dla człowieka, oba są mikrobiologicznie nieaktywne.

W badaniach in vitro oraz klinicznych badaniach fazy I nie zaobserwowano metabolizmu farmakokinetycznego z udziałem innych leków zaangażowanych w biotransformację fazy I, w tym enzymów układu cytochromu P450. Nie ma oznak metabolizmu utleniającego.

Wydalanie

Okres półtrwania moksifloksacyny w osoczu krwi wynosi około 12 godzin. Średni ustalony całkowity klirens po podaniu 400 mg wynosi od 179 do 246 ml/min. Po dożylnej dawce 400 mg wydalanie leku w postaci niezmienionej z moczem wynosiło około 22%, z kałem – 26%. Całkowite wydalanie dawki (niezmieniony lek i metabolity) wynosiło około 98% po dożylnej dawce. Klirens nerkowy wynosi około 24–53 ml/min i wskazuje na częściową resorpcję kanalikową leku przez nerki. Jednoczesne podawanie ranitydyny i probenecydu nie wpływa na klirens nerkowy leku.

Niewydolność nerek

Nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetyki moksifloksacyny u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (w tym u pacjentów z klirens kreatyniny >20 ml/min/1,73 m²). Wraz ze spadkiem funkcji nerek stężenie metabolitu M2 (glukuronidu) wzrasta o prawie 2,5 raza (przy klirensie kreatyniny < 30 ml/min/1,73 m²).

Zaburzenia funkcji wątroby

Dane z badań farmakokinetyki przeprowadzonych u pacjentów z niewydolnością wątroby (klasy A, B wg klasyfikacji Childa-Pugha) nie pozwalają jednoznacznie stwierdzić, czy istnieją różnice w parametrach u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby w porównaniu do zdrowych ochotników. Zaburzenia funkcji wątroby wiązane były z większą ekspozycją na M1 w osoczu, natomiast ekspozycja na substancję czynną była podobna jak u zdrowych ochotników. Brak wystarczającego doświadczenia klinicznego z zastosowaniem moksifloksacyny w leczeniu pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

W tradycyjnych badaniach wielokrotnej dawki moksifloksacyny zaobserwowano toksyczność hematologiczną i hepatotoksyczność u zwierząt. Stwierdzono toksyczne działanie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Efekty te pojawiały się po podaniu wysokich dawek moksifloksacyny lub po długotrwałym stosowaniu leku.

Wysokie doustne dawki u zwierząt (≥60 mg/kg), przy których stężenie w osoczu wynosiło ≥20 mg/l, powodowały zmiany parametrów elektroretinogramu, a w pojedynczych przypadkach – atrofię siatkówki.

Po dożylnej aplikacji toksyczność systemowa była najbardziej wyrażona po podaniu moksifloksacyny w formie wstrząsów (45 mg/kg) i nie występowała po podaniu moksifloksacyny (40 mg/kg) w formie powolnych infuzji trwających 50 minut.

Po wstrzyknięciu dożyltnym obserwowano zmiany zapalne rozprzestrzeniające się na otaczające tętnię miękkie tkanki, co wskazuje na konieczność unikania wstrzykiwania dożyltnego moksifloksacyny.

Moksifloksacyna wykazała się genotoksycznością w testach in vitro z wykorzystaniem bakterii lub komórek ssaków. W badaniach in vivo nie zaobserwowano genotoksyczności, mimo stosowania bardzo wysokich dawek moksifloksacyny. Moksifloksacyna nie wykazała działania kancerogennego w badaniach kancerogenezy u zwierząt.

W warunkach in vitro moksifloksacyna w wysokich stężeniach wpływała na parametry elektrofizjologiczne działania serca, co mogło prowadzić do wydłużenia interwału QT.

Po dożylnej aplikacji moksifloksacyny zwierzętom w dawce 30 mg/kg w formie infuzji trwających 15, 30 lub 60 minut zaobserwowano zależność stopnia wydłużenia interwału QT od szybkości infuzji: im krótszy czas infuzji, tym bardziej wyrażone wydłużenie interwału QT. Wydłużenie interwału QT nie występowało po podaniu dawki 30 mg/kg w formie infuzji trwającej 60 minut.

W badaniach wpływu moksifloksacyny na funkcję rozrodczą u zwierząt wykazano, że moksifloksacyna przenika przez łożysko. Badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego moksifloksacyny ani pogorszenia płodności po jej zastosowaniu. U zwierząt obserwowano nieznaczne zwiększenie częstości wad rozwojowych kręgosłupa i żeber, ale wyłącznie przy zastosowaniu dawki (20 mg/kg dożylnej), która wiązała się z silnym toksycznym działaniem na organizm matki. Obserwowano zwiększenie liczby przypadków przerwania ciąży u zwierząt przy stężeniu terapeutycznym w osoczu przewidywanym przy zastosowaniu u ludzi.

Wiadomo, że chinolony, w tym moksifloksacyna, powodują uszkodzenia chrząstki dużych stawów diartrodialnych u zwierząt niezdolnych do rozrodu.

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Pneumonia społeczna.

Skomplikowane infekcje skóry i tkanek podskórnych.

Moksifloksacyna powinna być stosowana wyłącznie wtedy, gdy zastosowanie innych antybiotyków, które zazwyczaj są zalecane jako terapia pierwszego rzutu w leczeniu tych infekcji, jest nieuzasadnione.

Należy zwrócić uwagę na oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania środków antybakteryjnych.

Przeciwwskazania

• Nadwrażliwość na moksifloksacynę, inne antybiotyki z grupy chinolonów lub dowolny składnik pomocniczy leku;
• okres ciąży lub karmienia piersią (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”);
• wiek dziecięcy (do 18 roku życia);
• choroby lub patologie ścięgien w wywiadzie związane z zastosowaniem chinolonów.

W badaniach przedklinicznych i klinicznych po podaniu moksifloksacyny obserwowano zmiany parametrów elektrofizjologicznych działania serca, objawiające się wydłużeniem odcinka QT. Z tego powodu moksifloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z:

• wrodzonym lub nabytym wydłużeniem odcinka QT;
• zaburzeniami równowagi elektrolitów, szczególnie w przypadku niekorygowanej hipokaliemii;
• klinicznie istotną bradykardią;
• klinicznie istotną niewydolnością serca z obniżoną frakcją wyrzutu lewej komory;
• arytmiami symptomatycznymi w wywiadzie.

Nie wolno stosować moksifloksacyny jednocześnie z lekami, które wydłużają odcinek QT (patrz również sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Z uwagi na niewystarczające doświadczenie kliniczne moksifloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby (klasa C wg klasyfikacji Childa-Pugha) oraz wzrostem stężenia transaminaz pięciokrotnie lub więcej.

Szczególne środki ostrożności

Opakowanie leku przeznaczone jest wyłącznie do jednorazowego użytku. Niewykorzystany roztwór należy zutylizować.

Stwierdzono, że następujące roztwory są kompatybilne z roztworem do wlewu moksifloksacyny 400 mg: woda do wstrzykiwań; roztwór chlorku sodu 0,9 %; roztwór chlorku sodu 1-molowy; roztwór glukozy 5 %, 10 %, 40 %; roztwór ksylitu 20 %; roztwór Ringera; roztwory kompleksowe mlekzanu sodu (roztwór Hartmana, roztwór Ringera z mlekczanem).

Roztworu do wlewu moksifloksacyny nie należy podawać jednocześnie z innymi lekami. Nie należy stosować leku, jeśli widoczne są stałe zanieczyszczenia lub roztwór jest zmętniały.

Nie należy stosować, jeśli uszczelnienie zostało naruszone lub zawartość pojemnika jest nieprzezroczysta.

Podczas przechowywania w chłodnym miejscu może pojawić się osad, który rozpuszcza się w temperaturze pokojowej. Z tego powodu nie zaleca się przechowywania roztworu do wlewu w temperaturze poniżej 15 °C.

Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji

Współdziałanie z lekami

Nie można wykluczyć efektu addytywnego moksifloksacyny i innych leków zdolnych do wywoływania wydłużenia odcinka QTc. Może to prowadzić do rozwoju arytmii komorowych, w tym komorowej tachyarytmii typu torsade de pointes. Z tego powodu stosowanie moksifloksacyny w połączeniu z dowolnym z poniższych leków jest przeciwwskazane (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”):

• leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyrydyna);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid);
• leki przeciwpsychotyczne (np. fenotiazyny, pimozyd, sertindol, haloperidol, sulpiryd);
• trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe;
• niektóre środki przeciwmikrobowe (sakwinawir, sparfloksacyna, erytromycyna IV, pentamidyna, leki przeciwmalaryczne, w tym galofantryna);
• niektóre leki przeciwhistaminowe (terfenadyna, astemizol, mizolastyna);
• inne leki: cyzapryda, winkamina IV, beprydyl, difemanil.

Moksifloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki, które mogą obniżać stężenie potasu (np. diuretyki pętlowe i tiazydowe, środki przeczyszczające i klistry (w wysokich dawkach), kortykosteroidy, amfoterycyna B) lub leki związane z klinicznie istotną bradykardią.

Po wielokrotnym stosowaniu moksifloksacyny u zdrowych ochotników obserwowano wzrost maksymalnej stężenia (Cmax) cyfostyny o około 30 % bez wpływu na AUC lub powierzchnię pod krzywą.

W badaniach z udziałem ochotników i chorych na cukrzycę jednoczesne doustne stosowanie moksifloksacyny i glibenklamidu prowadziło do obniżenia maksymalnego stężenia glibenklamidu we krwi o około 21 %. Połączenie glibenklamidu z moksifloksacyną teoretycznie może wywołać niewielką, krótkotrwałą hiperglikemię. Jednakże zaobserwowane zmiany farmakokinetyki glibenklamidu nie powodowały zmian parametrów farmakodynamiki (stężenie glukozy we krwi, stężenie insuliny). Zatem nie ma klinicznie istotnej interakcji między moksifloksacyną a glibenklamidem.

Zmiana wartości międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR). Zgłaszano dużą liczbę przypadków zwiększenia aktywności doustnych leków przeciwkrzepliwych u pacjentów przyjmujących środki przeciwmikrobowe, szczególnie fluorochinolony, makrolidy, tetracykliny, kotrimoksazol i niektóre cefalosporyny. Czynnikami ryzyka są infekcje i stan zapalny, wiek zaawansowany oraz ciężki stan ogólny pacjenta. Z tego powodu trudno ustalić, czy zmiany INR są spowodowane infekcją czy leczeniem. Jako środek zapobiegawczy można częściej kontrolować INR. W razie potrzeby należy przeprowadzić odpowiednią korektę dawki leku przeciwkrzepliwego.

W badaniach klinicznych wykazano brak klinicznie istotnej interakcji moksifloksacyny z następującymi substancjami: ranitydyną, probenecydem, doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, preparatami wapnia, morfiną podawaną dożylowo, teofiliną, cyklosporyną lub itrakonazolem.

Badania in vitro z wykorzystaniem enzymów cytochromu P450 człowieka potwierdziły te wyniki. W związku z tym metabolizm interakcji poprzez enzymy cytochromu P450 jest mało prawdopodobny.

Współdziałanie z pożywieniem

Moksifloksacyna nie wykazuje klinicznie istotnego współdziałania z pożywieniem, w tym produktami mlecznymi.

Szczególne środki ostrożności

Należy unikać stosowania moksifloksacyny u pacjentów z wywiadem ciężkich działań niepożądanych po podaniu leków zawierających chinolony lub fluorochinolony (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Leczenie takich pacjentów moksifloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie wtedy, gdy nie ma dostępnej terapii alternatywnej, po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”).

Korzyści wynikające z leczenia moksifloksacyną, szczególnie w przypadku infekcji łagodnych, należy oceniać z uwzględnieniem informacji zawartych w niniejszym rozdziale.

<uWydlużenie interwału QTc i stanów klinicznych, w których możliwe jest wydłużenie interwału QTc

Terapię moksifloksacyną należy przerwać w przypadku wystąpienia objawów, które mogą być związane z arytmią serca, niezależnie od tego, czy potwierdza to badanie EKG.

Moksifloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami sprzyjającymi rozwojowi arytmii (np. ostrym niedokrwieniem mięśnia sercowego), ponieważ tacy pacjenci mają zwiększony ryzyko wystąpienia arytmii komorowej (w tym komorowej tachyarytmii typu torsade de pointes) oraz zatrzymania krążenia (patrz także sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Należy ostrożnie stosować moksifloksacynę u pacjentów przyjmujących leki, które mogą obniżać stężenie potasu (patrz także sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Należy ostrożnie przepisywać moksifloksacynę pacjentom przyjmującym leki, które wiążą się z klinicznie istotną bradykardią (patrz także sekcja „Przeciwwskazania”).

U kobiet i u pacjentów starszych może występować większa wrażliwość na działanie leków wydłużających odcinek QTc, takich jak moksifloksacyna, dlatego tacy pacjenci wymagają szczególnej uwagi.

Zwiększona wrażliwość / reakcje alergiczne

Zgłaszano przypadki wystąpienia nadwrażliwości i reakcji alergicznych po pierwszym zastosowaniu fluorochinolonów, w tym moksifloksacyny. Reakcje anafilaktyczne mogą przyjmować postać stanu wstrząsowego zagrażającego życiu, nawet po pierwszym zastosowaniu leku. W przypadku wystąpienia klinicznych objawów ciężkich reakcji nadwrażliwości należy przerwać stosowanie moksifloksacyny i rozpocząć odpowiednie leczenie (np. leczenie wstrząsu).

Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby

Podczas stosowania moksifloksacyny zgłaszano przypadki fulminacyjnego zapalenia wątroby, które może prowadzić do niewydolności wątroby, w tym przypadków zakończonych śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów fulminacyjnego zapalenia wątroby, takich jak szybko postępująca osłabłość towarzysząca żółtaczce, ciemny kolor moczu, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobową, pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem przed kontynuacją leczenia.

W przypadku pojawienia się oznak zaburzeń funkcji wątroby należy przeprowadzić badania funkcji wątroby.

Ciężkie reakcje skórne

Podczas stosowania moksifloksacyny zgłaszano ciężkie skórne działania niepożądane, w tym toksyczny epidermalny nekroliz (TEN, znany również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ), ostrą ogólnoustrojową egzantematyczną pęcherzyca (OGEP) oraz reakcję lekową z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespołem DRESS), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do śmierci (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentów podczas leczenia należy poinformować o objawach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie monitorować ich stan. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, stosowanie moksifloksacyny należy natychmiast przerwać i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta podczas stosowania moksifloksacyny rozwinęła się poważna reakcja, taka jak TEN, ZSJ, OGEP lub zespół DRESS, ponowne stosowanie moksifloksacyny u tego pacjenta jest absolutnie przeciwwskazane.

Pacjenci skłonni do napadów drgawkowych

Wiadomo, że chinolony mogą wywoływać drgawki. Należy ostrożnie przepisywać je pacjentom z zaburzeniami układu nerwowego lub innymi czynnikami ryzyka, które mogą wywoływać napady drgawkowe lub obniżać próg drgawkowy. W przypadku wystąpienia drgawek należy przerwać stosowanie moksifloksacyny i podjąć odpowiednie działania.

Przedłużające się, niepełnosprawność powodujące i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane

Zarejestrowano rzadkie przypadki długotrwałych (przez kilka miesięcy lub lat), powodujących niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalnych poważnych działań niepożądanych, które dotknęły jeden lub więcej układów organizmu (układ mięśniowo-szkieletowy, układ nerwowy, psychikę, narządy zmysłów) u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku pacjenta i istnienia czynników ryzyka. W przypadku pojawienia się pierwszych objawów jakiegokolwiek poważnego działania niepożądanego stosowanie moksifloksacyny należy natychmiast przerwać; pacjentom należy zalecić skonsultowanie się z lekarzem.

Neuropatia obwodowa

U pacjentów przyjmujących chinolony, w tym moksifloksacynę, odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czuciowo-ruchowej prowadzącej do parestezji, hipozestezji, dizestezji lub osłabienia. Pacjentom przyjmującym moksifloksacynę zaleca się informowanie lekarza o wystąpieniu objawów neuropatii, takich jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, przed kontynuacją leczenia, w celu zapobieżenia rozwojowi potencjalnie nieodwracalnych stanów (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Reakcje psychiczne

Reakcje psychiczne mogą wystąpić nawet po pierwszym zastosowaniu fluorochinolonów, w tym moksifloksacyny. W rzadkich przypadkach depresja lub reakcje psychiczne postępowały do rozwoju myśli samobójczych i zachowań autoagresywnych, takich jak próby samobójstwa (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Jeśli u pacjenta rozwijają się takie reakcje, leczenie moksifloksacyną należy przerwać i podjąć odpowiednie działania. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu moksifloksacyny pacjentom z historią chorób psychicznych lub z obecnymi chorobami psychicznymi.

Biegunka związana z antybiotykiem, w tym zapalenie okrężnicy

Przypadki biegunki związanej z antybiotykiem (AAD) i zapalenia okrężnicy związanej z antybiotykiem (AAC), w tym zapalenia błony śluzowej typu pseudobłoniastego i biegunki spowodowanej przez Clostridium difficile, obserwowano w związku ze stosowaniem antybiotyków o szerokim spektrum działania, w tym moksifloksacyny. Stopień nasilenia tych zjawisk może wahać się od lekkiej biegunki do zapalenia okrężnicy zakończonego śmiercią. Dlatego ważne jest, aby brać pod uwagę możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zastosowaniu moksifloksacyny rozwija się ciężka biegunka. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia AAD lub AAC leczenie za pomocą środków przeciwbakteryjnych, w tym moksifloksacyny, należy przerwać i natychmiast rozpocząć odpowiednie działania terapeutyczne. Ponadto należy podjąć odpowiednie działania mające na celu kontrolę infekcji w celu zmniejszenia ryzyka jej rozprzestrzeniania. Pacjentom, u których rozwija się ciężka biegunka, przeciwwskazane są leki hamujące perystaltykę.

Pacjenci z ciężką miastenią

Moksifloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężką miastenią (myasthenia gravis), ponieważ objawy mogą się nasilać.

Zapalenie ścięgna, pęknięcie ścięgna

Podczas terapii chinolonami i fluorochinolonami mogą występować zapalenie i pęknięcie ścięgna (szczególnie Achillesa), czasem obustronne, które rozwijają się nawet w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia i mogą trwać przez kilka miesięcy po jego zakończeniu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Działania niepożądane”). Ryzyko tendinitu i pęknięcia ścięgna zwiększa się u pacjentów starszych, pacjentów z niewydolnością nerek, pacjentów po przeszczepach narządów stałych oraz u chorych otrzymujących leczenie towarzyszące kortykosteroidami. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania leku z kortykosteroidami.

W przypadku pojawienia się pierwszych objawów tendinitu (np. bolesnego obrzęku lub zapalenia) stosowanie moksifloksacyny należy przerwać i rozważyć terapię alternatywną. W przypadku uszkodzonej kończyny (kończyn) należy rozpocząć odpowiednie leczenie (np. unieruchomienie). W przypadku rozwoju objawów tendynopatii nie należy stosować kortykosteroidów.

Aneurysma aorty i rozwarstwienie ściany aorty, zespół zastawkowy/niestabilność zastawek serca

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów starszych, a także na zespół zastawkowy aortalnej i mitralnej po zastosowaniu fluorochinolonów. Zgłaszano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki zakończone śmiercią), a także przypadki zespółu zastawkowego/niedostateczności dowolnej z zastawek serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Dlatego fluorochinolony należy stosować tylko po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z wywiadem rodzinnym aneurysmy lub wrodzonej wady zastawek serca, a także u pacjentów z istniejącym rozpoznaniem aneurysmy i/lub rozwarstwienia aorty lub z chorobą zastawki serca, lub z innymi czynnikami ryzyka, w szczególności:

• czynniki ryzyka rozwoju zarówno aneurysmy i rozwarstwienia aorty, jak i zespółu zastawkowego/niedostateczności zastawek serca: choroby tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów;
• czynniki ryzyka rozwoju aneurysmy i rozwarstwienia aorty: zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak wielogrzbiecowy, miażdżyca, zespół Sjögrena;
• czynniki ryzyka rozwoju zespółu zastawkowego/niedostateczności zastawek serca: zapalenie wsierdzia bakteryjne.

Ryzyko rozwoju aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz jej pęknięcia zwiększa się, jeśli pacjenci jednocześnie przyjmują kortykosteroidy systemowe.

W przypadku pojawienia się nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku ostrej duszności, nowego napadu kołatania serca, rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Pacjentom starszym, którzy mają zaburzenia nerek, należy ostrożnie przepisywać moksifloksacynę, jeśli nie są w stanie utrzymać odpowiedniej objętości płynów w organizmie, ponieważ odwodnienie zwiększa ryzyko wystąpienia niewydolności nerek.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku

W przypadku pogorszenia wzroku lub jakiegokolwiek wpływu na narząd wzroku należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz także sekcje „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów” oraz „Działania niepożądane”).

Disglikemia

Tak jak przy stosowaniu wszystkich fluorochinolonów, podczas leczenia moksifloksacyną zgłaszano przypadki odchyleń od normy stężenia glukozy we krwi zarówno w postaci hipoglikemii, jak i hiperglikemii (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Disglikemia rozwijała się głównie u pacjentów starszych, chorych na cukrzycę, którzy równocześnie z leczeniem moksifloksacyną przyjmowali doustne środki hipoglikemiczne (np. pochodne sulfoniliomocznika) lub insuliny. Zgłaszano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. Chorym na cukrzycę zaleca się dokładne monitorowanie stężenia glukozy we krwi.

Profilaktyka reakcji fotosensybilizacji

Podczas stosowania chinolonów u pacjentów odnotowano reakcje fotosensybilizacji. Jednak badania wskazują, że ryzyko indukcji reakcji fotosensybilizacji przy stosowaniu moksifloksacyny jest niskie. Pacjentom należy unikać długotrwałego i/lub intensywnego oddziaływania promieniowania słonecznego lub promieniowania ultrafioletowego w czasie leczenia moksifloksacyną (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosforanodehydrogenazy

Pacjenci z niedostatecznością aktywności glukozo-6-fosforanodehydrogenazy, a także pacjenci, u których ta patologia występuje w wywiadzie rodzinnym, są podatni na rozwój reakcji hemolitycznych podczas leczenia chinolonami. W związku z tym moksifloksacynę należy stosować z ostrożnością u tej grupy pacjentów.

Zapalenie tkanek w okolicy okołoszężniowej

Moksifloksacyna, roztwór do wlewania dożylnego, przeznaczona jest wyłącznie do stosowania dożylnego. Należy unikać podania dożylnego, ponieważ w badaniach przedklinicznych przy takim sposobie podania obserwowano zapalenie tkanek w okolicy okołoszężniowej.

Pacjenci z określonymi złożonymi infekcjami skóry i tkanek podskórnych

Skuteczność kliniczna stosowania moksifloksacyny w leczeniu ciężkich infekcji związanych z oparzeniami, faszcytem i zainfekowaną stopą cukrzycową towarzyszącą osteomielitą nie została ustalona.

Zawartość sodu

Preparat zawiera 787 mg (około 34 µmol) sodu w jednej dawce. Pacjenci przestrzegający diety o kontrolowanym spożyciu soli powinni wziąć to pod uwagę.

Wpływ na badania biologiczne

Moksifloksacyna może wpływać na wyniki analizy na obecność Mycobacterium spp. poprzez hamowanie wzrostu mikobakterii, co z kolei może prowadzić do fałszywie negatywnych wyników u chorych przyjmujących moksifloksacynę.

Infekcje spowodowane metycylinoodpornym gronkowcem złocistym

Moksifloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji spowodowanych metycylinoodpornym Staphylococcus aureus (MRSA). W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia infekcji MRSA należy rozpocząć leczenie odpowiednim środkiem przeciwbakteryjnym (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Bezpieczeństwo stosowania moksifloksacyny w czasie ciąży u ludzi nie zostało zbadane. Wyniki badań na zwierzętach wskazują na toksyczność rozrodczą (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Potencjalne ryzyko dla człowieka nie zostało ustalone. Ze względu na doświadczalnie potwierdzone ryzyko szkodliwego wpływu fluorochinolonów na chrząstki obciążone u zwierząt przed dojrzeniem płciowym, a także przypadki rozwoju odwracalnych uszkodzeń stawów u dzieci leczonych niektórymi fluorochinolonami, moksifloksacyna nie powinna być przepisywana kobietom w ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Okres karmienia piersią

Brak danych dotyczących stosowania leku w czasie karmienia piersią u kobiet. Wyniki badań przedklinicznych wskazują, że niewielka ilość moksifloksacyny przenika do mleka matki. Ze względu na brak danych dotyczących wpływu na niemowlęta karmione piersią oraz biorąc pod uwagę doświadczalnie potwierdzone ryzyko szkodliwego wpływu fluorochinolonu na chrząstki obciążone u zwierząt przed dojrzeniem płciowym, karmienie piersią jest przeciwwskazane podczas leczenia moksifloksacyną (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Płodność

Badania na zwierzętach nie wykazały wpływu na płodność (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów

Nie przeprowadzono badań wpływu moksifloksacyny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Jednak fluorochinolony, w tym moksifloksacyna, mogą wpływać na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami, powodując reakcje ze strony OUN (np. zawroty głowy, ostre przejściowe utratę wzroku) lub ostre i krótkotrwałe utraty przytomności (nieprzytomność) (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentom zaleca się sprawdzenie swojej reakcji na moksifloksacynę przed prowadzeniem pojazdów lub pracą z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

Dawkowanie

Zalecana dawka to 400 mg moksifloksacyny w formie do wlewu dożylnego raz na dobę.

Początkową terapię dożylną można kontynuować doustnie tabletkami moksifloksacyny 400 mg, o ile istnieją wskazania kliniczne.

W trakcie badań klinicznych większość pacjentów przechodziła na doustne stosowanie moksifloksacyny po 4 dniach (zapalenie płuc pozaszpitalne) lub po 6 dniach (skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich). Zalecana całkowita długość leczenia dożylno-doustnego wynosi 7–14 dni w przypadku zapalenia płuc pozaszpitalnego oraz 7–21 dni w przypadku skomplikowanych infekcji skóry i tkanek miękkich.

Sposób stosowania

Lek należy podawać dożylnie w postaci ciągłego wlewu trwającego nie krócej niż 60 minut (patrz także sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

W przypadku wskazań roztwór do wlewu można podawać przez kaniulę typu T razem z roztworami zgodnymi (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Upośledzenie czynności nerek/wątroby

Pacjenci z upośledzeniem czynności nerek od lekkiego do ciężkiego stopnia oraz pacjenci poddawani przewlekłemu dializowaniu, np. hemodializie lub długotrwałej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej, nie wymagają korekty dawki (szczegółowe informacje zawiera sekcja „Właściwości farmakokinetyczne”).

Nie ma wystarczających danych dotyczących pacjentów z upośledzeniem czynności wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Inne szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w wieku podeszłym oraz osoby o obniżonej masie ciała nie wymagają korekty dawki.

Dzieci

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania moksifloksacyny u dzieci i młodzieży nie zostały ustalone.

Z uwagi na negatywny wpływ moksifloksacyny na chrząstki u młodych zwierząt (patrz sekcja „Właściwości farmakokinetyczne”) stosowanie leku u dzieci (do 18. roku życia) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie

Nie zaleca się specjalnych działań po przypadkowym przedawkowaniu. W przypadku przedawkowania należy prowadzić leczenie objawowe. Ze względu na możliwość wydłużenia interwału QT konieczny jest monitoring EKG. Jednoczesne podanie węgla aktywowanego przy dawce moksifloksacyny 400 mg podanej doustnie lub dożylnie zmniejsza biodostępność systemową leku odpowiednio o ponad 80% lub 20%. Podanie węgla aktywowanego w wczesnym etapie absorpcji może stanowić skuteczną profilaktykę nadmiernego zwiększenia ekspozycji systemowej na moksifloksacynę w przypadku przedawkowania po doustnym przyjęciu leku.

Niepożądane działania

Poniżej przedstawiono niepożądane działania obserwowane podczas badań klinicznych i w okresie poszerегистracyjnym przy stosowaniu moksifloksacyny w dawce 400 mg na dobę (wyłącznie terapia dożylna, terapia stopniowa [dożylna/doustna] oraz doustna) oraz ich częstość.

Wszystkie niepożądane działania, z wyjątkiem nudności i biegunki, obserwowano z częstością mniejszą niż 3%. W każdej grupie niepożądane zdarzenia zostały wymienione w kolejności zmniejszania się ich ciężkości. Częstość określono następująco: często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), pojedyncze przypadki (≥ 1/10 000, < 1/1000), rzadkie (< 1/10 000), częstość nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

* U pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i istnienia czynników ryzyka, obserwowano rzadkie przypadki długotrwałych (przez kilka miesięcy lub lat), inwalidyzujących i potencjalnie nieodwracalnych poważnych działań niepożądanych, które czasem obejmowały kilka układów organizmu, w tym narządy zmysłów. Do takich reakcji należą zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgien, artrodynia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatia związana z parestezjami i neuralgią, zmęczenie, objawy psychiczne (w tym zaburzenia snu, lęk, ataki paniki, depresja i myśli samobójcze), zaburzenia pamięci i koncentracji, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

** U pacjentów stosujących fluorochinolony obserwowano przypadki tętniaka i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitację/niewydolność dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Częstość występowania poniższych efektów jest wyższa przy wstrzykiwaniu dożylnej, z późniejszą terapią doustną lub bez niej.

Często: podwyższenie poziomu gamma-glutamylotransferazy.

Niekoniecznie: tachyarytmia komorowa, hipotensja tętnicza, obrzęk związany z zastosowaniem antybiotyku, zapalenie okrężnicy (w tym rzadko zapalenie pseudomembranacyjne z zagrażającymi życiu powikłaniami, patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”), napady drgawkowe (w tym napady grand mal) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”), halucynacje, zaburzenia funkcji nerek (w tym zwiększenie poziomu azotu mocznika we krwi i kreatyniny), niewydolność nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

W rzadkich przypadkach po leczeniu innymi fluorochinolonami zgłaszano działania niepożądane, które prawdopodobnie mogą również wystąpić podczas leczenia moksifloksacyną: podwyższenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (w tym samoistną nadciśnienie wewnątrzczaszkowe), hiperwtrętność, hiperkalcemię, anemię hemolityczną.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka podczas stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu. Nie chłodzić.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność

Nie wolno podawać roztworu do wlewu moksifloksacyny jednocześnie z innymi roztworami, z którymi jest niezgodna, w tym z roztworem chlorku sodu 10 %, roztworem chlorku sodu 20 %, roztworem wodorowęglanu sodu 4,2 %, roztworem wodorowęglanu sodu 8,4 %.

Nie należy mieszać tego leku z innymi lekami, z wyjątkiem tych wymienionych w sekcji „Szczególne środki ostrożności”.

Opakowanie. Po 250 ml w pojemniku z polipropylenu, po 1 pojemniku w tekturowym opakowaniu.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Spółka zależna „Farmatreyd”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności

ul. Samborska 85, miasto Drohobycz, obwód lwowski, Ukraina.