INSTRUKCJA dotycz4ca stosowania leku Moficyn (MOFICIN)

Skład:

substancja czynna: moxifloxacin;

1 fiolka (250 ml roztworu) zawiera 400 mg moxifloksacyny (w postaci chlorowodorku moxifloksacyny);

substancje pomocnicze: natrium chloridum, natrium sulfas anhydricus, acidum hydrochloridum 1 N, natrium hydroxidum 1 N, aqua pro injectione.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, wolny od widocznych cząstek, zielonkawo-żółty roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdrobnoustrojowe do stosowania systemowego. Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Kod ATC J01M A14.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Moksifloksacyna hamuje bakteryjne topoizomerazy typu II (DNA-żyraza i topoizomeraza IV), niezbędne do replikacji, transkrypcji oraz naprawy bakteryjnego DNA.

Farmakokinetyka/farmakodynamika.

Sposobność fluorochinolonów do niszczenia bakterii zależy bezpośrednio od ich stężenia. Badania farmakodynamiczne fluorochinolonów w modelach zwierzęcych infekcyjno-zapalnych chorób oraz u ludzi wskazują, że głównym czynnikiem decydującym o skuteczności jest stosunek między polem pod krzywą farmakokinetyczną (AUC24) a minimalnym stężeniem hamującym (MIC).

Mechanizm oporności.

Oporność na fluorochinolony może powstawać w wyniku mutacji DNA-żyrazy i topoizomerazy IV. Inne mechanizmy obejmują nadmierną ekspresję pomp eflluksowych, nieprzenikalność oraz pośrednictwo białek chroniących DNA-żyrazę. Można oczekiwać oporności krzyżowej między moksifloksacyną a innymi fluorochinolonami.

Mechanizmy oporności charakterystyczne dla środków przeciwbakteryjnych należących do innych klas nie wpływają na skuteczność przeciwbakteryjną moksifloksacyny.

Wartości progowe.

Wartości kliniczne minimalnego stężenia hamującego (MIC) oraz wartości progowe testu dyfuzyjnego zgodnie z EUCAST (Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antymikrobiotyki) (01.01.2012):

* Niepowiązane z gatunkami wartości progowe zostały określone głównie na podstawie stosunku danych farmakokinetycznych i farmakodynamicznych i nie zależą od wartości MIC dla poszczególnych gatunków. Dane te są stosowane dla gatunków, które nie mają osobno określonych wartości progowych, i nie są stosowane dla gatunków, dla których kryteria interpretacyjne podlegają określeniu.

Wrażliwość mikrobiologiczna.

Rozprzestrzenienie nabytej oporności wyizolowanych gatunków może się różnić w zależności od regionu i czasu, dlatego potrzebna jest informacja o lokalnej oporności, szczególnie przy leczeniu ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalne rozprzestrzenienie oporności osiągnie poziom, przy którym korzyść z zastosowania środka, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, jest wątpliwa.

Zwykle wrażliwe gatunki mikroorganizmów.

Aerobowe mikroorganizmy Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus * +, Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus milleri group* (S. anginosus, S. constellatus oraz S. intermedius), Streptococcus pneumoniae *, Streptococcus pyogenes * (grupa A), Streptococcus viridans grupa (S. viridans, S. mutans, S. mitis, S. sanguinis, S. salivarius, S. thermophilus).

Aerobowe mikroorganizmy Gram-ujemne: Acinetobacter baumanii, Haemophilus influenzae *, Legionella pneumophila, Moraxella (Branhamella) catarrhalis *.

Mikroorganizmy beztlenowe: Prevotella spp.

Inne mikroorganizmy: Chlamydophila (Chlamydia) pneumoniae *, Coxiella burnetii, Mycoplasma pneumoniae *.

Gatunki, w których możliwy jest rozwój oporności.

Aerobowe mikroorganizmy Gram-dodatnie: Enterococcus faecalis*, Enterococcus faecium*.

Aerobowe mikroorganizmy Gram-ujemne: Enterobacter cloacae *, Escherichia coli * #, Klebsiella pneumoniae * #, Klebsiella oxytoca, Proteus mirabilis *.

Mikroorganizmy beztlenowe: Bacteroides fragilis*.

Oporność mikroorganizmów.

Aerobowe mikroorganizmy Gram-ujemne: Pseudomonas aeruginosa.

* Skuteczność wystarczająco wykazana w badaniach klinicznych.

• S. aureus oporny na metycylinę jest bardzo często jednocześnie oporny na fluorochinolony. U S. aureus opornych na metycylinę poziom oporności na moxifloksacynę przekracza 50%.

Odmiany produkujące beta-laktamazy o szerokim zakresie działania (ESBL) są również oporne na fluorochinolony.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i biodostępność

Po jednorazowej infuzji moxifloksacyny w dawce 400 mg przez 1 godzinę maksymalne stężenie leku osiągane jest na końcu infuzji i wynosi około 4,1 mg/l, co jest o około 26% wyższe niż ten parametr przy doustnym stosowaniu moxifloksacyny (3,1 mg/l). Wskaźnik AUC wynosi około 39 mg*h/l po wstrzyknięciu dożylnym, co nieznacznie przekracza ten parametr przy doustnym stosowaniu leku (35 mg*h/l); absolutna biodostępność wynosi około 91%. Przy wstrzyknięciu dożylnym moxifloksacyny nie ma potrzeby korygowania dawek w zależności od wieku lub płci pacjentów. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie 50–200 mg dla jednorazowej dawki doustnej, do 600 mg dla jednorazowej dawki dożylnej i do 600 mg przy stosowaniu raz na dobę przez 10 dni.

Rozkład

Moxifloksacyna szybko rozkłada się w przestrzeni pozanaczyniowej. Objętość rozkładu w stanie równowagi (Vss) wynosi około 2 l/kg. Według wyników badań in vitro i ex vivo wiązanie z białkami wynosi około 40–42% niezależnie od stężenia leku. Moxifloksacyna wiąże się głównie z albuminą osocza krwi.

Maksymalne stężenia 5,4 mg/kg i 20,7 mg/l (średnie wartości geometryczne) obserwowano odpowiednio w błonie śluzowej oskrzeli i w płynie wyściółki nabłonkowej 2,2 godziny po doustnym przyjęciu dawki. Odpowiednie maksymalne stężenie w makrofagach pęcherzykowych wynosiło 56,7 mg/kg. W płynie pęcherzyków skórnych stężenie 1,75 mg/l odnotowano 10 godzin po wstrzyknięciu dożylnym. Profil „stężenie wolne — czas” dla płynu międzykomórkowego jest analogiczny do profilu dla osocza krwi, osiągając maksymalne wolne stężenie 1,0 mg/l (średnia wartość geometryczna) około 1,8 godziny po wstrzyknięciu dożylnym leku.

Metabolizm

Moxifloksacyna podlega biotransformacji II fazy i jest wydalana z organizmu przez nerki (około 40%), a także z kałem/żółcią (około 60%) zarówno w niezmienionej formie, jak i w postaci związków siarczanowych (M1) i glukuronidów (M2). M1 i M2 są metabolitami istotnymi tylko dla człowieka, oba są mikrobiologicznie nieaktywne.

Podczas badań in vitro i badań klinicznych fazy I nie obserwowano metabolizmu farmakokinetycznego interakcji z innymi lekami zaangażowanymi w biotransformację fazy I, w tym enzymów układu cytochromu P 450. Nie ma oznak metabolizmu utleniającego.

Wydalanie

Okres półtrwania moxifloksacyny w osoczu krwi wynosi około 12 godzin. Średni ustalony całkowity klirens po podaniu 400 mg wynosi od 179 do 246 ml/min. Po wstrzyknięciu dożylnym w dawce 400 mg wydalanie leku z moczem w niezmienionej formie wynosiło około 22%, z kałem — 26%. Wydalanie dawki (niezmienionego leku i metabolitów) wynosiło łącznie około 98% po wstrzyknięciu dożylnym środka leczniczego. Klirens nerkowy wynosi około 24–53 ml/min i wskazuje na częściową resorpcję kanalikową leku przez nerki. Jednoczesne podanie ranitydyny i probenecydu z moxifloksacyną nie zmienia klirensu nerkowego pierwotnego środka leczniczego.

Niewydolność nerek

Nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetyki moxifloksacyny u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek (w tym u pacjentów z klirensą kreatyniny > 20 ml/min/1,73 m²). Wraz ze spadkiem funkcji nerek stężenie metabolitu M2 (glukuronidu) wzrasta niemal 2,5-krotnie (przy klirensie kreatyniny < 30 ml/min/1,73 m²).

Zaburzenia funkcji wątroby

Dane z badań farmakokinetyki przeprowadzonych u pacjentów z niewydolnością wątroby (klasy A, B według klasyfikacji Childa-Pugh) nie pozwalają jednoznacznie określić, czy istnieją różnice w parametrach u pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby i zdrowych ochotnikach. Zaburzenia funkcji wątroby były związane z większym narażeniem na M1 w osoczu krwi, podczas gdy narażenie na substancję czynną leku było podobne jak u zdrowych ochotników. Brakuje wystarczającego doświadczenia klinicznego w zastosowaniu moxifloksacyny w leczeniu pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

W tradycyjnych badaniach zastosowania powtarzanych dawek moxifloksacyny u zwierząt stwierdzono toksyczność hematologiczną i hepatotoksyczność. Obserwowano toksyczny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Te efekty obserwowano po podaniu wysokich dawek moxifloksacyny lub po długotrwałym stosowaniu.

Wysokie doustne dawki u zwierząt (≥ 60 mg/kg), przy których stężenie w osoczu krwi wynosiło ≥ 20 mg/l, powodowały zmiany parametrów elektroretinogramu, a w pojedynczych przypadkach — atrofię siatkówki.

Po wstrzyknięciu dożylnym ogólna toksyczność była najbardziej wyrażona po podaniu moxifloksacyny w formie wstrzyknięć bolusowych (45 mg/kg) i nie była obserwowana po podaniu moxifloksacyny (40 mg/kg) w formie powolnych infuzji trwających 50 minut.

Po wstrzyknięciu dożylnym obserwowano zmiany zapalne rozprzestrzeniające się na miękkie tkanki okołozastawowe, co wskazuje na konieczność unikania wstrzykiwania dożylnej moxifloksacyny.

Moxifloksacyna okazała się genotoksyczna w testach in vitro z wykorzystaniem bakterii lub komórek ssaków. W badaniach in vivo nie stwierdzono genotoksyczności, mimo zastosowania bardzo wysokich dawek moxifloksacyny. Moxifloksacyna nie wykazała działania kancerogennego w badaniu kancerogenezy u zwierząt.

W warunkach in vitro moxifloksacyna w wysokich stężeniach wpływała na parametry elektrofizjologiczne czynności serca, co mogło powodować wydłużenie odcinka QT.

Po wstrzyknięciu dożylnym moxifloksacyny zwierzętom w dawce 30 mg/kg w formie infuzji trwającej 15, 30 lub 60 minut stwierdzono zależność stopnia wydłużenia odcinka QT od szybkości infuzji: im krótszy czas infuzji, tym bardziej wyrażone wydłużenie odcinka QT. Nie obserwowano wydłużenia odcinka QT po podaniu dawki 30 mg/kg w formie infuzji trwającej 60 minut.

Podczas badań wpływu moxifloksacyny na funkcję rozrodczą u zwierząt wykazano, że moxifloksacyna przenika przez łożysko. Badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego moxifloksacyny ani pogorszenia płodności po jej zastosowaniu. U zwierząt obserwowano niewielki wzrost częstości występowania wad kręgosłupa i żeber, ale tylko przy zastosowaniu dawki (20 mg/kg dożylnej), która była związana z silnym toksycznym wpływem na organizm matki. Obserwowano wzrost liczby przypadków przerwania ciąży u zwierząt w warunkach terapeutycznego stężenia w osoczu krwi przewidywanego przy zastosowaniu u ludzi.

Wiadomo, że chinolony, w tym moxifloksacyna, powodują uszkodzenia chrząstek dużych stawów diartrodialnych u zwierząt niezdolnych do rozrodu.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Pneumonia społeczna.

Skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich.

Moficyn należy stosować tylko wtedy, gdy zastosowanie innych antybiotyków zwykle zalecanych w pierwszej linii leczenia tych infekcji jest niewskazane.

Należy uwzględniać oficjalne rekomendacje dotyczące właściwego stosowania środków antybakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na moksifloksacynę, inne antybiotyki z grupy chinolonów lub którykolwiek z substancji pomocniczych.

Okres ciąży lub karmienia piersią (patrz rozdział „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Wiek dziecięcy (do 18 roku życia).

Choroby ścięgien w wywiadzie, związane z wcześniejszym stosowaniem chinolonów.

W badaniach przedklinicznych i klinicznych po podaniu moksifloksacyny obserwowano zmiany parametrów elektrofizjologicznych czynności serca, objawiające się wydłużeniem odcinka QT. Z tego powodu moksifloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z:

• wrodzonym lub nabytym wydłużeniem odcinka QT;
• zaburzeniami równowagi elektrolitów, szczególnie w przypadku niekorygowanej hipokaliemii;
• klinicznie istotną bradykardią;
• klinicznie istotną niewydolnością serca z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory;
• arytmiami objawowymi w wywiadzie.

Moksifloksacyny nie wolno stosować jednocześnie z lekami, które wydłużają odcinek QT (patrz również rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Ze względu na niewystarczające doświadczenie kliniczne moksifloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby (klasa C wg klasyfikacji Childa-Pugha) oraz podwyższeniem stężenia transaminaz pięciokrotnie lub więcej.

Środki ostrożności.

Fiolka z lekiem przeznaczona jest wyłącznie do jednorazowego użytku. Niezużyty roztwór należy zutylizować.

Stwierdzono, że następujące roztwory są kompatybilne z roztworem do wlewu moksifloksacyny 400 mg: woda do wstrzykiwań; roztwór chlorku sodu 0,9 %; roztwór chlorku sodu 1-molowy; roztwór glukozy 5 %, 10 %, 40 %; roztwór ksylitolu 20 %; roztwór Ringera; złożone roztwory mleczanu sodu (roztwór Hartmana, roztwór Ringera z mleczanem).

Roztworu do wlewu moksifloksacyny nie należy podawać jednocześnie z innymi lekami.

Nie należy stosować leku w przypadku obecności widocznych zanieczyszczeń stałych lub zmętnienia roztworu.

Podczas przechowywania w chłodnym miejscu może dojść do wytrącenia osadu, który rozpuszcza się w temperaturze pokojowej. Z tego powodu nie zaleca się przechowywania roztworu do wlewu w temperaturze poniżej 15°C.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje z lekami

Nie można wykluczyć efektu addytywnego moksifloksacyny i innych leków zdolnych do wywoływania wydłużenia odcinka QTc. Może to prowadzić do rozwoju arytmii komorowych, w tym komorowej tachyarytmii typu torsade de pointes. Z tego powodu stosowanie moksifloksacyny w połączeniu z którymkolwiek z poniższych leków jest przeciwwskazane (patrz również rozdział „Przeciwwskazania”):

• leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid);
• leki przeciwpsychotyczne (np. fenotiazyny, pimozyd, sertindol, haloperidol, sultopryd);
• trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne;
• niektóre środki przeciwdrobnoustrojowe (sakwinawir, sparfloksacyna, erytromycyna IV, pentamidyna, leki przeciwmalariaowe, w tym halofantryna);
• niektóre leki przeciwgrzybicze (terfenadyna, astemizol, mizolastyna);
• inne leki (cyzapryda, winkamina IV, beprydyl, difemanil).

Moksifloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki mogące obniżać stężenie potasu (np. diuretyki pętlowe i tiazydowe, środki przeczyszczające i klistry (w wysokich dawkach), kortykosteroidy, amfoterycyna B) lub leki związane z klinicznie istotną bradykardią.

Po wielokrotnym stosowaniu moksifloksacyny u zdrowych ochotników zaobserwowano wzrost Cmax cyfostatyny o około 30 % bez wpływu na AUC ani na poziom krzywej.

W badaniach z udziałem ochotników i chorych na cukrzycę jednoczesne doustne stosowanie moksifloksacyny i glibenklamidu prowadziło do obniżenia maksymalnego stężenia glibenklamidu we krwi o około 21 %. Połączenie glibenklamidu z moksifloksacyną teoretycznie może sprowokować rozwój nieznacznej, krótkotrwałej hiperglikemii. Jednak zaobserwowane zmiany farmakokinetyki glibenklamidu nie wywołały zmian parametrów farmakodynamiki (poziom glukozy we krwi, poziom insuliny). Zatem nie ma klinicznie istotnej interakcji między moksifloksacyną a glibenklamidem.

Zmiana wartości międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR).

Zgłaszano dużą liczbę przypadków nasilenia działania doustnych leków przeciwkrzepnych u pacjentów przyjmujących środki przeciwdrobnoustrojowe, szczególnie fluorochinolony, makrolidy, tetracykliny, kotrimoksazol oraz niektóre cefalosporyny. Czynnikami ryzyka są choroby zakaźne i stan zapalny, wiek oraz ogólny stan pacjenta. W związku z tym trudno ustalić, czy zmiany INR są spowodowane infekcją czy leczeniem. Jako środek zapobiegawczy można częściej kontrolować INR. W razie potrzeby należy przeprowadzić odpowiednią korektę dawki doustnego leku przeciwkrzepnego.

W badaniach klinicznych wykazano brak klinicznie istotnej interakcji z moksifloksacyną dla następujących substancji: rydynityna, probenecyda, doustne środki antykoncepcyjne, suplementy wapnia, morfina podawana dożylowo, teofilina, cyklosporyna lub itrakonazol.

Badania in vitro z wykorzystaniem enzymów cytochromu P450 człowieka potwierdziły te wyniki. W związku z tym metaboliczna interakcja poprzez enzymy cytochromu P450 jest mało prawdopodobna.

Interakcja z pożywieniem

Moksifloksacyna nie wykazuje klinicznie istotnej interakcji z pożywieniem, w tym produktami mlecznymi.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Należy unikać stosowania moxifloksacyny u pacjentów z wywiadu o ciężkich reakcjach niepożądanych po stosowaniu leków zawierających chinolony lub fluorochinolony (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Leczenie takich pacjentów moxifloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku dostępnych alternatyw terapeutycznych i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”).

Korzyści płynące z leczenia moxifloksacyną, szczególnie w przypadku infekcji nieciężkich, należy oceniać z uwzględnieniem informacji zawartych w niniejszym rozdziale.

Wydłużenie interwału QTc oraz stany kliniczne, w których możliwe jest wydłużenie interwału QTc

Stwierdzono, że moxifloksacyna może u niektórych pacjentów powodować wydłużenie interwału QTc w zapisie EKG. Stopień wydłużenia interwału QT może wzrastać wraz ze wzrostem stężenia leku we krwi przy szybkim wlewie dożylnym. Dlatego należy przestrzegać zaleceń dotyczących czasu wlewania, który powinien trwać co najmniej 60 minut, oraz nie przekraczać dawki dożylnej 400 mg jednokrotnie na dobę. Szczegółowe informacje zawarte są w sekcjach „Przeciwwskazania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”.

Leczenie moxifloksacyną należy przerwać w przypadku wystąpienia objawów, które mogą być związane z arytmią serca, niezależnie od tego, czy potwierdza to badanie EKG.

Moxifloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów ze stanami sprzyjającymi rozwojowi arytmii (np. ostra niedokrwienność mięśnia sercowego), ponieważ tacy pacjenci są narażeni na zwiększone ryzyko wystąpienia arytmii komorowej (w tym komorowej tachyarytmii typu torsade de pointes) oraz zatrzymania krążenia (patrz również sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Należy zachować ostrożność przy stosowaniu moxifloksacyny u pacjentów przyjmujących leki mogące obniżać stężenie potasu (patrz również sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu moxifloksacyny pacjentom przyjmującym leki powiązane z klinicznie istotną bradykardią (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”).

U kobiet i pacjentów starszych może występować większa wrażliwość na działanie leków wydłużających interwał QTc, takich jak moxifloksacyna, dlatego pacjenci ci wymagają szczególnej uwagi.

Zwiększona wrażliwość / reakcje alergiczne

Zgłaszano przypadki wystąpienia nadwrażliwości i reakcji alergicznych po pierwszym zastosowaniu fluorochinolonów, w tym moxifloksacyny. Reakcje anafilaktyczne mogą przyjmować postać zagrożenia życia w postaci wstrząsu nawet po pierwszym podaniu leku. W przypadku wystąpienia klinicznych objawów ciężkich reakcji nadwrażliwości należy przerwać stosowanie moxifloksacyny i rozpocząć odpowiednie leczenie (np. leczenie wstrząsu).

Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby

Podczas stosowania moxifloksacyny zgłaszano przypadki fulminantnego zapalenia wątroby, które może prowadzić do niewydolności wątroby (w tym przypadków śmiertelnych) (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów fulminantnego zapalenia wątroby, takich jak szybko postępująca osłabienie towarzyszone żółtaczką, ciemne zabarwienie moczu, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobową, pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem przed kontynuacją leczenia.

W przypadku pojawienia się oznak zaburzeń funkcji wątroby należy przeprowadzić badania funkcji wątroby.

Ciężkie reakcje skórne

Podczas stosowania moxifloksacyny (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”) zgłaszano przypadki ciężkich reakcji skórnych, w tym toksycznego epidermalnego nekrolizy (TEN), znanego również jako zespół Lyella, zespółu Stevensa-Johnsona (SJS), ostrą ogólnoustrojową egzantematyczną pustulozę (AGEP) oraz wywołanej lekami eozynofilii z objawami ogólnoustrojowymi (DRESS), które mogą być zagrożeniem dla życia lub mieć śmiertelny skutek. Przepisując lek, pacjentów należy poinformować o objawach i oznakach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie ich monitorować. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na takie reakcje, moxifloksacynę należy natychmiast odstawić i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta podczas terapii moxifloksacyną rozwinęły się ciężkie reakcje skórne, takie jak SJS, TEN, AGEP lub DRESS, leczenie moxifloksacyną u tego pacjenta nie powinno być nigdy wznowione.

Pacjenci skłonni do napadów drgawkowych

Wiadomo, że chinolony mogą wywoływać napady drgawkowe. Należy zachować ostrożność przy ich przepisywaniu pacjentom z zaburzeniami układu nerwowego środkowego lub innymi czynnikami ryzyka, które mogą wywoływać napady drgawkowe lub obniżać próg drgawkowy. W przypadku wystąpienia drgawek należy przerwać stosowanie moxifloksacyny i podjąć odpowiednie działania.

Długotrwałe, niepełnosprawne i potencjalnie nieodwracalne ciężkie reakcje niepożądane

Zgłaszano rzadkie przypadki długotrwałych (przez kilka miesięcy lub lat), niepełnosprawnych i potencjalnie nieodwracalnych ciężkich reakcji niepożądanych wpływających na różne układy organizmu (na układ mięśniowo-szkieletowy, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów) u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku pacjenta i obecności czynników ryzyka. Stosowanie moxifloksacyny należy natychmiast przerwać w przypadku pojawienia się pierwszych objawów jakiejkolwiek ciężkiej reakcji niepożądanej, pacjentom należy zalecić skonsultowanie się z lekarzem.

Neuropatia obwodowa

Zgłaszano przypadki sensorycznej lub sensoryczno-ruchowej neuropatii obwodowej prowadzącej do parestezji, hipestezji, dysestezji lub osłabienia u pacjentów przyjmujących fluorochinolony, w tym moxifloksacynę. Stosowanie moxifloksacyny należy przerwać, jeśli u pacjenta wystąpią objawy neuropatii, takie jak ból, uczucie pieczenia, mrowienia, drętwienia lub osłabienia, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Reakcje ze strony psychicznej

Reakcje psychiczne mogą wystąpić nawet po pierwszym zastosowaniu fluorochinolonów, w tym moxifloksacyny. W rzadkich przypadkach depresja lub reakcje psychiczne mogły postępować do rozwoju myśli samobójczych i zachowań autoagresywnych, takich jak próby samobójcze (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Jeśli u pacjenta wystąpią takie reakcje, leczenie moxifloksacyną należy przerwać i podjąć odpowiednie działania. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu moxifloksacyny pacjentom z chorobami psychicznymi obecnymi lub w wywiadzie.

Diareę związaną z antybiotykiem, w tym zapalenie okrężnicy

Przypadki diarei związanej z antybiotykiem (AAD) oraz zapalenia okrężnicy związanego z antybiotykiem (AAC), w tym pseudobłoniastego zapalenia okrężnicy i diarei związanej z Clostridium difficile, obserwowano w związku ze stosowaniem antybiotyków o szerokim spektrum działania, w tym moxifloksacyny. Stopień nasilenia tych zjawisk może wahać się od lekkiej diarei do zapalenia okrężnicy zakończonego śmiercią. Dlatego ważne jest, aby uwzględnić możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu stosowania moxifloksacyny rozwija się ciężka diareja. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia AAD lub AAC leczenie za pomocą środków przeciwbakteryjnych, w tym moxifloksacyny, należy przerwać i natychmiast rozpocząć odpowiednie działania terapeutyczne. Ponadto należy podjąć odpowiednie działania mające na celu kontrolę zakażenia w celu zmniejszenia ryzyka jego rozprzestrzeniania się. Pacjentom, u których rozwija się ciężka diareja, przeciwwskazane są leki hamujące perystaltykę.

Pacjenci z ciężką miastenią

Moxifloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężką miastenią (myasthenia gravis), ponieważ jej objawy mogą się nasilać.

Tendinitis i pęknięcie ścięgna

W pojedynczych przypadkach u pacjentów może wystąpić zapalenie ścięgna. Rozwój zapalenia ścięgna i pęknięcie ścięgna (w szczególności ścięgna Achillesa), czasem z obu stron, może wystąpić już w ciągu pierwszych 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami lub fluorochinolonami, a przypadki takie zdarzały się nawet kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Ryzyko rozwoju zapalenia ścięgna i pęknięcia ścięgna jest zwiększone u pacjentów starszych, pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, pacjentów po przeszczepieniu narządów miąższowych oraz u pacjentów jednoczesnie leczonych kortykosteroidami. W związku z tym należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów.

W przypadku pierwszych objawów zapalenia ścięgna (np. bolesny obrzęk, stan zapalny) należy natychmiast przerwać stosowanie moxifloksacyny i rozważyć alternatywne metody leczenia. Dotknięte kończyny należy leczyć odpowiednio (np. zapewniając unieruchomienie ścięgna). W przypadku objawów tendinopatii nie zaleca się stosowania kortykosteroidów.

Aneurysma aorty i rozwarstwienie ściany aorty, regurgitacja/niewydolność zastawek serca

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów starszych, oraz regurgitacji zastawek aortalnej i mitralnej po stosowaniu fluorochinolonów. Zgłaszano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Dlatego fluorochinolony należy stosować po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z wywiadem rodzinnym aneurysmy lub wrodzonej wady zastawek serca oraz u pacjentów z rozpoznaniem aneurysmy lub rozwarstwienia aorty lub z chorobą zastawki serca, lub przy obecności innych czynników ryzyka, a mianowicie:

• czynniki ryzyka rozwoju zarówno aneurysmy i rozwarstwienia aorty, jak i regurgitacji/niewydolności zastawek serca: choroby tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów;

− czynniki ryzyka rozwoju aneurysmy i rozwarstwienia aorty: zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak wieloziarniniowy, miażdżyca, zespół Sjögrena;

− czynniki ryzyka rozwoju regurgitacji/niewydolności zastawek serca: zakaźne zapalenie wsierdzia.

Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz jej pęknięcia jest zwiększone u pacjentów jednoczesnie przyjmujących systemowe kortykosteroidy.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, bólu w klatce piersiowej lub w plecach pacjentom należy zalecić natychmiastową konsultację lekarza w poradni ratunkowej.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku ostrej duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Pacjentom starszym z zaburzeniami funkcji nerek należy przepisywać moxifloksacynę z ostrożnością, jeśli nie są w stanie utrzymać odpowiedniej objętości płynów w organizmie, ponieważ odwodnienie zwiększa ryzyko wystąpienia niewydolności nerek.

Zaburzenia narządów wzroku

W przypadku pogorszenia się wzroku lub jakiegokolwiek wpływu na narządy wzroku należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz sekcje „Wpływ na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami”, „Reakcje niepożądane”).

Disglekemia

Tak jak przy stosowaniu wszystkich fluorochinolonów, podczas leczenia moxifloksacyną zgłaszano przypadki odchyleń od normy stężenia glukozy we krwi, zarówno w postaci hipoglikemii, jak i hiperglikemii (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Disglekemia rozwijała się głównie u pacjentów starszych, chorych na cukrzycę, którzy jednoczesnie z leczeniem moxifloksacyną przyjmowali doustne środki hipoglikemiczne (np. pochodne sulfoniliomocznika) lub insulinę. Zgłaszano przypadki hipoglikemicznego śpiączki. Pacjentom z cukrzycą zaleca się dokładne monitorowanie stężenia glukozy we krwi.

Profilaktyka reakcji fotouczulenia

Podczas stosowania chinolonów u pacjentów odnotowano reakcje fotouczulenia. Jednak badania wskazują, że ryzyko wywołania reakcji fotouczulenia przy stosowaniu moxifloksacyny jest niskie. Niemniej pacjentom należy unikać długotrwałego i/lub intensywnego oddziaływania promieniowania słonecznego lub promieniowania ultrafioletowego w czasie leczenia moxifloksacyną (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosforanodwodorydogenazy

U pacjentów z ukrytą lub potwierdzoną niedostatecznością glukozo-6-fosforanodwodorydogenazy stosowanie chinolonów może prowadzić do reakcji hemolitycznych podczas leczenia antybakteryjnymi lekami z grupy chinolonów, dlatego moxifloksacynę należy stosować z ostrożnością, monitorując stan pacjenta pod kątem możliwego wystąpienia hemolizy.

Zapalenie tkanek w okolicy okołopochodnej

Moxifloksacyna, roztwór do wlewania, przeznaczony jest wyłącznie do stosowania dożylnej. Należy unikać podania dożylowego, ponieważ w badaniach przedklinicznych przy takiej metodzie podania obserwowano zapalenie tkanek w okolicy okołopochodnej.

Pacjenci ze specyficznymi złożonymi infekcjami skóry i tkanek podskórnych

Skuteczność kliniczna stosowania moxifloksacyny w leczeniu ciężkich infekcji związanych z oparzeniami, faszycytem oraz zakażonymi stopami cukrzycowymi towarzyszącymi osteomielitowi nie została ustalona.

Wpływ na badania biologiczne

Moxifloksacyna może wpływać na wyniki analizy obecności Mycobacterium spp. poprzez hamowanie wzrostu mikobakterii, co z kolei może prowadzić do wyników fałszywie ujemnych u pacjentów przyjmujących moxifloksacynę.

Pacjenci z infekcjami wywołanymi metycylinoodpornym Staphylococcus aureus (MRSA)

Moxifloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji wywołanych metycylinoodpornym Staphylococcus aureus (MRSA). W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia infekcji wywołanej przez MRSA należy rozpocząć leczenie odpowiednim lekiem przeciwbakteryjnym (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Ważne informacje o substancjach pomocniczych.

Ten lek zawiera 1072 mg (około 46,6 mmol) sodu na dawkę (1 fiolka). Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów przestrzegających diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Bezpieczeństwo stosowania moxifloksacyny w czasie ciąży u ludzi nie zostało zbadane. Wyniki badań na zwierzętach wskazują na toksyczność rozrodczą (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Potencjalne ryzyko dla człowieka nie zostało ustalone. Ze względu na eksperymentalnie potwierdzone ryzyko szkodliwego wpływu fluorochinolonów na chrząstki obciążone u zwierząt przedwczesnych oraz biorąc pod uwagę rozwój odwracalnych uszkodzeń stawów u dzieci leczonych niektórymi fluorochinolonami, moxifloksacyny nie należy przepisywać kobietom w ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią

Brak danych dotyczących stosowania leku w czasie karmienia piersią u kobiet. Wyniki badań przedklinicznych wskazują, że niewielka ilość moxifloksacyny przenika do mleka matki. Ze względu na brak danych dotyczących wpływu na niemowlęta karmione piersią oraz biorąc pod uwagę eksperymentalne ryzyko szkodliwego wpływu fluorochinolonu na chrząstki obciążone u zwierząt przedwczesnych, karmienie piersią jest przeciwwskazane podczas leczenia moxifloksacyną (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Plodność

Badania na zwierzętach nie wykazały wpływu na płodność (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Wpływ na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Nie przeprowadzono badań wpływu moxifloksacyny na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z mechanizmami. Jednak fluorochinolony, w tym moxifloksacyna, mogą wpływać na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami, powodując reakcje ze strony ośrodkowego układu nerwowego (np. zawroty głowy, ostre przejściowe utraty wzroku) lub ostre i krótkotrwałe utraty przytomności (nieprzytomność) (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Pacjentom zaleca się sprawdzenie własnej reakcji na moxifloksacynę przed prowadzeniem pojazdów lub pracą z mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Zalecana dawka to 400 mg moxifloksacyny w postaci infuzji raz dziennie.

Początkową terapię dożyciową można kontynuować drogą doustną w postaci tabletek moxifloksacyny 400 mg, o ile istnieją wskazania kliniczne.

W trakcie badań klinicznych większość pacjentów przechodziła na doustne stosowanie moxifloksacyny w ciągu 4 dni (nieszpitalna zapalenie płuc) lub 6 dni (skomplikowane infekcje skóry i tkanek podskórnych). Zalecana całkowita długość leczenia dożylnego i doustnego wynosi 7–14 dni w przypadku nieszpitalnego zapalenia płuc oraz 7–21 dni w przypadku skomplikowanych infekcji skóry i tkanek podskórnych.

Sposób stosowania

Lek wprowadza się dożylnie w postaci ciągłej infuzji trwającej nie krócej niż 60 minut (patrz także sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

W razie potrzeby roztwór do infuzji można podawać przez kaniulę typu T w połączeniu z roztworami infuzyjnymi zgodnymi (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Naruszenie funkcji nerek/wątroby

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek od lekkich do ciężkich oraz pacjenci poddawani ciągłej ambulatoryjnej dializie otniczej (CAPOD), np. poddawani hemodializie lub CAPOD, nie wymagają korekty dawki (szczegółowe informacje patrz w sekcji „Właściwości farmakokinetyczne”).

Nie ma wystarczających danych dotyczących pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Inne specjalne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku oraz chorzy z obniżoną masą ciała nie wymagają korekty dawki.

Dzieci.

Z uwagi na stwierdzony w badaniach negatywny wpływ moxifloksacyny na chrząstki u młodych zwierząt (patrz sekcja „Właściwości farmakokinetyczne”), stosowanie moxifloksacyny u dzieci (do 18. roku życia) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania moxifloksacyny u dzieci i młodzieży nie zostały ustalone (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

Nie ma zaleceń dotyczących specjalnych działań po przypadkowym przedawkowaniu. W przypadku przedawkowania stosuje się leczenie objawowe. Ze względu na możliwość wydłużenia odstępu QT konieczny jest monitoring EKG. Jednoczesne podanie węgla aktywowanego po doustnym lub dożylnym podaniu dawki moxifloksacyny 400 mg zmniejsza biodostępność systemową leku o ponad 80% lub 20% odpowiednio. Podanie węgla aktywowanego na wczesnym etapie absorpcji może stanowić skuteczną profilaktykę nadmiernego zwiększenia ekspozycji systemowej na moxifloksacynę w przypadku przedawkowania po doustnym przyjęciu leku.

Niepożądane działania.

Poniżej wymienione niepożądane działania obserwowano podczas badań klinicznych oraz w okresie pozarejestracyjnym stosowania moxifloksacyny w dawce 400 mg na dobę (wyłącznie w terapii dożylnej, terapii stopniowanej [dożylnej/peroralnej] oraz peroralnej). Niepożądane działania sklasyfikowano według częstości ich występowania.

Wszystkie niepożądane działania, z wyjątkiem nudności i biegunki, obserwowano z częstością mniejszą niż 3%.

W każdej grupie niepożądane zdarzenia wymienione są w kolejności zmniejszającego się nasilenia. Częstość określono następująco: często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), pojedyncze (≥1/10000, <1/1000), rzadkie (<1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia ze strony narządów wzroku*: rzadko — zaburzenia widzenia, w tym podwójne widzenie i rozmyte widzenie (szczególnie podczas reakcji ze strony OUN) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”); pojedyncze — fotofobia; rzadkie — przejściowa utrata wzroku (szczególnie podczas reakcji ze strony OUN) (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”, „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn”), zapalenie teczówki oraz dwustronne ostre przesłonienie tęczówki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zaburzenia ze strony narządu słuchu i przewodów przedsionkowych*: pojedyncze — szumy w uszach, zaburzenia słuchu, w tym głuchota (zazwyczaj odwracalna);

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy opłucnowej: rzadko — duszność (w tym stan astmatyczny).

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: często — nudności, wymioty, ból w przewodzie pokarmowym i jamie brzusznej, biegunka; rzadko — obniżenie apetytu i zmniejszenie spożycia pokarmu, zaparcia, dyspepsja, wzdęcia, zapalenie żołądka, podwyższenie poziomu amylazy; pojedyncze — dysfagia, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, kolit związany z antybiotykiem (w tym kolit pseudobłoniasty, który w rzadkich przypadkach może prowadzić do poważnych, zagrażających życiu powikłań) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych: często — podwyższenie poziomu transaminaz; rzadko — zaburzenia funkcji wątroby (w tym podwyższenie poziomu LDH [dehydrogenazy mleczanowej]), podwyższenie poziomu bilirubiny, GGTP (gama-glutamylotranspeptydazy), fosfatazy alkalicznej we krwi; pojedyncze — żółtaczka, zapalenie wątroby (głównie cholestatyczne); rzadkie — fulminantne zapalenie wątroby, które może prowadzić do rozwoju zagrażającej życiu niewydolności wątroby (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego: rzadko — odwodnienie; pojedyncze — zaburzenia funkcji nerek (w tym zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi i kreatyniny), niewydolność nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”);

Zaburzenia ze strony układu endokrynnego: rzadkie — zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (ZNS ADH);

Zaburzenia metaboliczne i zaburzenia gospodarki substancjami: rzadko — hiperlipidemia; pojedyncze — hiperglikemia, hiperurykemia; rzadkie — hipoglikemia, śpiączka hipoglikemiczna.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego*: często — ból głowy, zawroty głowy; rzadko — parestezje/dysestezje, zaburzenia smaku (w tym agewzja w rzadkich przypadkach), dezorientacja i dezorientacja, zaburzenia snu (głównie bezsenność), drżenie, zawroty głowy, senność; pojedyncze — hipestezja, zaburzenia węchu (w tym utrata węchu), patologiczne sny, zaburzenia koordynacji (w tym zaburzenia chodu spowodowane zawrotami głowy lub zawrotami głowy), napady drgawkowe (w tym napady grand mal) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), zaburzenia uwagi, zaburzenia mowy, amnezja, neuropatia obwodowa i polineuropatia; rzadkie — hiperesteza.

Zaburzenia psychiczne*: rzadko — reakcje niepokoju, zwiększenie aktywności psychomotorycznej/pobudzenie; pojedyncze — niestabilność nastroju, depresja (w rzadkich przypadkach z samoagresją, objawiającą się myślami samobójczymi/lub próbami samobójstwa) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), halucynacje, delirium; rzadkie — depersonalizacja, reakcje psychotyczne (może to objawiać się samoagresją, myślami samobójczymi/lub próbami samobójstwa) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zaburzenia ze strony serca**: często — wydłużenie odcinka QT u chorych z hipokaliemią (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”); rzadko — wydłużenie odcinka QT (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), przyspieszone bicie serca, tachykardia, migotanie przedsionków, dławica piersiowa; pojedyncze — tachyarytmie komorowe, omdlenie (np. ostre i krótkotrwałe utraty przytomności); rzadkie — niestandardowe arytmie, tachykardia komorowa typu torsade de pointes (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), zatrzymanie krążenia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zaburzenia ze strony naczyń**: rzadko — rozszerzenie naczyń; pojedyncze — nadciśnienie tętnicze, hipotensja; rzadkie — zapalenie naczyń.

Zaburzenia ze strony krwi i układu limfatycznego: rzadko — anemia, leukopenia, neutropenia, trombocytopenia, trombocytoza, eozynofilia, wydłużenie czasu protrombinowego / zwiększenie INR; rzadkie — podwyższenie poziomu protrombiny / zmniejszenie INR, agranulocytoza, pancytopenia.

Zaburzenia ze strony układu immunologicznego: rzadko — reakcje alergiczne (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”); pojedyncze — anafilaksja, w tym w rzadkich przypadkach szok zagrażający życiu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), obrzęk naczynioruchowy / angioedem (w tym obrzęk krtani, potencjalnie zagrażający życiu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: rzadko — świąd, wysypka, pokrzywka, suchość skóry; rzadkie — reakcje pęcherzykowe, takie jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze zesczynienie nabłonka (potencjalnie zagrażające życiu) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”); nieznana częstość — ostra ogólna pustulopatia egzantematyczna (OGEP), eozynofilia wywołana lekami z objawami systemowymi (DRESS) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), stały wysyp lekowy, reakcje fotosensybilizacji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej*: rzadko — artralgia, mialgia; pojedyncze — zapalenie ścięgien (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), zwiększenie napięcia mięśniowego, skurcze mięśni, osłabienie mięśni; rzadkie — pęknięcie ścięgien (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), zapalenie stawów, sztywność mięśni, nasilenie objawów myasthenia gravis (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”); nieznana częstość — rabdomioliza.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania*: często — reakcje w miejscu iniekcji i infuzji; rzadko — złe samopoczucie (głównie osłabienie lub zmęczenie), bóle (w tym ból pleców, klatki piersiowej, miednicy i kończyn), zwiększone pocenie się, (trombo-)flebita w miejscu infuzji.

Infekcje i inwazje: często — nadkażenie związane z bakteriami opornymi lub grzybami, np. kandydoza jamy ustnej i pochwy.

* W rzadkich przypadkach u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od obecności czynników ryzyka, obserwowano długotrwałe (przez kilka miesięcy lub lat), niewyleczalne i potencjalnie nieodwracalne poważne reakcje niepożądane wpływające na różne układy organizmu i narządy zmysłów (takie jak zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgna, artralgia, ból kończyn, zaburzenia chodu, niepokój, myśli samobójcze, ataki paniki, neuralgia i zaburzenia koncentracji uwagi, neuropatia związane z parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i zapachu).

** U pacjentów stosujących fluorochinolony obserwowano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Częstość występowania poniższych efektów jest wyższa przy dożylnej drodze podania leku, z późniejszą terapią peroralną lub bez niej.

Często: podwyższenie poziomu gamma-glutamylotransferazy.

Rzadko: tachyarytmia komorowa, hipotensja, obrzęk, kolit związany z antybiotykiem (w tym kolit pseudobłoniasty, w rzadkich przypadkach związany z zagrażającymi życiu powikłaniami, patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), napady drgawkowe (w tym napady grand mal) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), halucynacje, zaburzenia funkcji nerek (w tym zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi i kreatyniny), niewydolność nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

W rzadkich przypadkach po leczeniu innymi fluorochinolonami zgłaszano niepożądane działania, które prawdopodobnie mogą również wystąpić podczas leczenia moxifloksacyną: podwyższenie ciśnienia śródczaszkowego (w tym samoistne śródczaszkowe nadciśnienie), hipernatremia, hiperkalcemia, anemia hemolityczna.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań.

Zgłaszanie niepożądanych działań po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań oraz braku skuteczności leku do Państwowego Centrum Ekspertyz Ministerstwa Zdrowia Ukrainy pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie niższej niż 15 °C.

Nie chłodzić. Nie zamrażać. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie można podawać jednocześnie roztworu do wlewu moxifloksacyny z innymi roztworami, z którymi jest niezgodny, takimi jak: 10% roztwór chlorku sodu; 20% roztwór chlorku sodu; 4,2% roztwór wodorowęglanu sodu; 8,4% roztwór wodorowęglanu sodu.

Nie należy mieszać tego leku z innymi lekami, z wyjątkiem tych, które są wymienione w sekcji „Szczególne środki ostrożności”.

Opakowanie. 250 ml roztworu w butelkach. 1 butelka w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. ANFARM HELLAS S.A.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

61-й km drogi krajowej Ateny-Lamia, Schimatari, Beocja, 32009, Grecja.

Wnioskodawca. TECHNO PACK MANUFACTURE LIMITED.

Adres wnioskodawcy.

Pomieszczenie 4, budynek 1, North-Park, Finglas, Dublin, D11 E6C3, Irlandia.