Mistol®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Mistol® (MISTOL®)

Skład:

substancja czynna: metronidazol (metronidazole);

1 świeczka zawiera 500 mg metronidazolu;

substancja pomocnicza: tłuszcz stały.

Postać leku. Świeczki dopochwowe.

Główne właściwości fizykochemiczne: świeczki od białego do jasnożółtego koloru, torpedowatego kształtu.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbakteryjne i antyseptyczne stosowane w ginekologii.

Kod ATC G01AF01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Metronidazol należy do nitroimidazoli i wykazuje szeroki zakres działania. Graniczne stężenia pozwalające odróżnić szczepy wrażliwe (S) od szczepów o umiarkowanej wrażliwości, a szczepy o umiarkowanej wrażliwości od opornych (R), wynoszą: S < 4 mg/l oraz R > 4 mg/l.

Wrażliwość na lek wykazują: Peptostreptococcus spp., Clostridium spp., Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Porphyromonas, Bilophila, Helicobacter pylori, Prevotella spp., Veilonella. Metronidazol hamuje rozwój pierwotniaków: Trichomonas vaginalis, Giardia intestinalis (Lamblia intestinalis), Entamoeba histolytica. Umiarkowanie wrażliwe są: Bifidobacterium spp., Eubacterium spp. Szczepy oporne na lek: Propionibacterium, Actinomyces, Mobiluncus.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doodbytniczym wchłanianie systemowe jest minimalne.

Okres półtrwania w osoczu wynosi 8–10 godzin.

Łączenie z białkami osocza krwi jest niewielkie (mniej niż 20%).

Szybka i wyraźna dyfuzja do płuc, nerek, wątroby, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, skóry, śliny oraz wydzieliny pochwy. Przenika przez barierę łożyskową i wydzielany jest w mleku matki.

Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie: powstają dwa niekonjugowane, oksydowane, aktywne metabolity (5–30% aktywności).

Wydalanie – głównie z moczem: 35–65% podanej dawki wydalone jest z moczem w postaci metronidazolu i jego oksydowanych metabolitów.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie miejscowe w kierunku trichomoniasis i nieswoistego zapalenia pochwy.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na metronidazol lub którykolwiek składnik preparatu. Nadwrażliwość na pochodne imidazolu.

Łączne stosowanie z disulfiramem lub alkoholem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Efekt antabusowy. Istnieje wiele leków wywołujących reakcję antabusową po spożyciu alkoholu, ich jednoczesne stosowanie z alkoholem jest niezalecane.

Kombinacje niezalecane.

Disulfiram. Opisywano przypadki ostrych przejściennych zaburzeń ze stanem omamy (ostry napad omamy, dezorientacja) u pacjentów przyjmujących jednocześnie metronidazol i disulfiram.

Alkohol (w składzie napojów lub jako substancja pomocnicza). Nie należy spożywać napojów alkoholowych ani przyjmować leków zawierających alkohol w czasie leczenia oraz przez co najmniej jeden dzień po jego zakończeniu z uwagi na możliwość wystąpienia efektu podobnego do disulfiramowego (efekt antabusowy): rumień, wymioty, tachykardia). Należy wziąć pod uwagę czas pełnego wydalenia leku z organizmu, biorąc pod uwagę okres półtrwania, przed rozpoczęciem spożywania napojów alkoholowych lub przyjmowania leków zawierających alkohol.

Busulfan. Metronidazol może zwiększać stężenia busulfanu we krwi, co może prowadzić do istotnego toksycznego działania busulfanu.

Kombinacje wymagające środków ostrożności podczas stosowania.

Leczenie doustne lekami przeciwkrzepliwymi. Wzmacnianie działania doustnych leków przeciwkrzepliwych oraz zwiększenie ryzyka powikłań krwotocznych z powodu spowolnienia ich metabolizmu w wątrobie. Należy częściej kontrolować poziom protrombiny oraz monitorować wartości INR (międzynarodowe znormalizowane stosunki). Zaleca się dostosowanie dawki doustnego leku przeciwkrzepliwego podczas przyjmowania metronidazolu oraz przez 8 dni po jego odstawieniu.

Lit. Zwiększenie stężenia litu we krwi, które może osiągnąć poziom toksyczny, z objawami przedawkowania litu. Należy kontrolować stężenie litu we krwi i w razie potrzeby dostosować dawkę leku zawierającego lit.

Cyklosporyna. Istnieje ryzyko zwiększenia stężenia cyklosporyny w osoczu. Jeśli konieczne jest jednoczesne przyjmowanie leków, należy dokładnie monitorować poziom cyklosporyny i kreatyniny.

Ryfampicyna. Obniżenie stężenia metronidazolu we krwi w wyniku stymulacji jego metabolizmu w wątrobie przez ryfampicynę. W czasie i po leczeniu ryfampicyną należy prowadzić monitorowanie kliniczne. Może być konieczna korekta dawkowania metronidazolu.

Leki przeciwpadaczkowe indukujące enzymy (karbamazepina, fosfenytoina, fenobarbital, fenytyna, primidon). Obniżenie stężenia metronidazolu we krwi w wyniku stymulacji jego metabolizmu w wątrobie przez induktor. W czasie i po leczeniu induktorem należy prowadzić monitorowanie kliniczne. Może być konieczna korekta dawkowania metronidazolu.

Połączenia wymagające szczególnej uwagi.

5-fluorouracyl (tegafur, kapacytacyna). Obniżenie klirensu 5-fluorouracylu prowadzi do zwiększenia jego toksyczności.

Naruszenie równowagi INR (międzynarodowe znormalizowane stosunki).

U pacjentów otrzymujących terapię antybakteryjną odnotowano liczne przypadki nasilenia działania doustnych leków przeciwkrzepliwych. Czynnikami ryzyka sprzyjającymi takim powikłaniom są obecność infekcji lub silnego stanu zapalnego, wiek pacjenta oraz ogólny stan zdrowia. W takich okolicznościach trudno określić, w jakim stopniu zaburzenia równowagi INR są spowodowane samą infekcją czy jej leczeniem. Niemniej jednak niektóre klasy antybiotyków odgrywają w tym większą rolę, w szczególności: fluorochinolony, makrolidy, cykliny, kotrimoksazol i niektóre cefalosporyny.

Wyniki badań laboratoryjnych. Metronidazol może powodować unieruchomienie treponem, co prowadzi do fałszywie dodatniego wyniku testu Nielsona.

Szczególne środki ostrożności.

U pacjentów z ciężkimi, przewlekłymi lub postępującymi chorobami układu nerwowego obwodowego lub ośrodkowego (CNS) istnieje ryzyko pogorszenia stanu neurologicznego.

U pacjentów z wywiadem zaburzeń hematologicznych lub stosujących lek w wysokich dawkach i/lub przez dłuższy okres czasu należy regularnie wykonywać morfologię krwi, szczególnie oznaczenie liczby leukocytów.

W przypadku długotrwałego leczenia lekiem należy monitorować pacjentkę pod kątem wystąpienia objawów działań niepożądanych, takich jak neuropatia ośrodkowa lub obwodowa (parestezje, ataksja, zawroty głowy, drgawki).

Pacjentów należy poinformować, że metronidazol może powodować przebarwienie moczu na ciemny kolor (przez aktywny metabolit).

Podatność na uczulenia/zaburzenia ze strony skóry i jej pochodnych. Mogą wystąpić reakcje alergiczne, w tym szok anafilaktyczny, które mogą zagrażać życiu (patrz rozdział „Działania niepożądane”). W takim przypadku należy przerwać leczenie metronidazolem i rozpocząć odpowiednią terapię.

Jeśli u pacjenta na początku leczenia pojawi się rumień ogólny i wysypka pęcherzykowa towarzysząca podwyższonej temperaturze ciała, należy podejrzewać ostry ogólny wyprysk pęcherzykowy (OGEP) (patrz rozdział „Działania niepożądane”); w przypadku rozwoju takiej reakcji leczenie lekiem należy przerwać, a w przyszłości stosowanie metronidazolu, zarówno jako monoterapii, jak i w połączeniu z innymi lekami, jest przeciwwskazane.

Z przyjmowaniem metronidazolu związane są ostre reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella, ostry ogólny wyprysk pęcherzykowy (OGEP). Pacjentom należy przekazać informacje o objawach takich reakcji, a także należy dokładnie monitorować skórę.

W przypadku pojawienia się u pacjenta objawów zespołu Stevensa-Johnsona, zespołu Lyella (np. stopniowe pojawianie się wysypki, pęcherzy na skórze lub zmian na błonach śluzowych) lub rumienia ogólnego z wysypką pęcherzykową towarzyszącą podwyższonej temperaturze ciała, leczenie lekiem należy przerwać, a w przyszłości stosowanie metronidazolu, zarówno jako monoterapii, jak i w połączeniu z innymi lekami, jest przeciwwskazane.

Zaburzenia ze strony ośrodkowego układu nerwowego. W przypadku wystąpienia objawów charakterystycznych dla encefalopatii lub zespołu móżdżkowego (patrz rozdział „Działania niepożądane”) leczenie pacjentki należy natychmiast przeanalizować ponownie, a stosowanie metronidazolu należy przerwać.

O przypadkach rozwoju encefalopatii donoszono w ramach nadzoru pozarejestrowego. Obserwowano również przypadki zmian w badaniu MRI związanych z encefalopatią (patrz rozdział „Działania niepożądane”). Obszary zmian lokalizują się najczęściej w móżdżku (szczególnie w jądrze ząbkowanym) oraz w ciele modzelowatym. W większości przypadków encefalopatia i zmiany w badaniu MRI ustępują po przerwaniu leczenia lekiem. Bardzo rzadko odnotowano przypadki śmiertelne.

Należy monitorować stan pacjentów pod kątem możliwych objawów encefalopatii lub nasilenia objawów w przypadku istniejących zaburzeń CNS.

W przypadku rozwoju aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych podczas leczenia lekiem ponowne stosowanie metronidazolu nie jest zalecane, a u pacjentów z ciężką chorobą infekcyjną należy ponownie ocenić stosunek korzyści do ryzyka.

Zaburzenia ze strony obwodowego układu nerwowego. Należy monitorować stan pacjentów pod kątem możliwych objawów neuropatii obwodowej, szczególnie przy długotrwałym leczeniu lekiem lub w przypadku istniejącej ciężkiej, przewlekłej lub postępującej neuropatii obwodowej.

Zaburzenia psychiczne. Po podaniu pierwszej dawki leku u pacjentów mogą wystąpić reakcje psychiczne, w tym zachowania samozniszczające, szczególnie u osób z wywiadem zaburzeń psychicznych (patrz rozdział „Działania niepożądane”). W takim przypadku należy przerwać leczenie metronidazolem, poinformować lekarza i natychmiast podjąć odpowiednie działania terapeutyczne.

Skutki hematologiczne. U pacjentów z wywiadem zaburzeń układu krwiotwórczego oraz u pacjentów stosujących lek w wysokich dawkach i/lub przez dłuższy okres czasu należy regularnie wykonywać morfologię krwi, szczególnie kontrolować liczbę leukocytów.

Kontynuacja leczenia lekiem u pacjentów z leukopenią zależy od stopnia ciężkości choroby infekcyjnej.

Interakcje z innymi lekami. Jednoczesnego stosowania metronidazolu i alkoholu nie zaleca się (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Jednoczesnego stosowania metronidazolu i busulfanu nie zaleca się (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Jednoczesnego stosowania metronidazolu i disulfiramu nie zaleca się (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Inne rodzaje interakcji. Maksymalny czas trwania leczenia metronidazolem nie powinien przekraczać 10 dni, a liczba cykli leczenia – 2–3 w ciągu roku.

Stosowanie supozycji z prezerwatywami lub przeszkodami zwiększa ryzyko pęknięcia lateksu.

Heptotoksyczność u pacjentów z zespołem Cockayne’a

U pacjentów z zespołem Cockayne’a obserwowano przypadki szybkiego rozwoju ostrej niewydolności wątroby, w tym zakończonej śmiercią, po przyjmowaniu leków zawierających metronidazol stosowanych doustnie. Pacjentom z tej grupy nie należy stosować metronidazolu, chyba że korzyść przeważa nad ryzykiem i nie ma innej alternatywy terapeutycznej.

Badania czynności wątroby należy wykonywać bezpośrednio przed rozpoczęciem stosowania leku, w trakcie jego stosowania oraz po zakończeniu leczenia aż do chwili powrotu wskaźników czynności wątroby do normy lub stanu wyjściowego. Jeśli podczas stosowania leku badania czynności wątroby wykażą wyraźnie podwyższone wartości, należy przerwać stosowanie leku.

Pacjentom z zespołem Cockayne’a należy zalecić, aby w przypadku pojawienia się jakichkolwiek objawów możliwego zaburzenia czynności wątroby natychmiast powiadomić lekarza i przerwać przyjmowanie metronidazolu (patrz rozdział „Działania niepożądane”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Badania na zwierzętach nie wykazały efektu teratogennego. Ponieważ efekt teratogenny nie występuje u zwierząt, nie przewiduje się wystąpienia malformacji u ludzi. Wyniki licznych badań klinicznych nie wskazują na istnienie specyficznych efektów teratogennych lub fetotoksycznych związanych z metronidazolem. Jednakże brak takiego ryzyka może być potwierdzony jedynie badaniami epidemiologicznymi. W związku z tym w czasie ciąży metronidazol można stosować tylko w razie konieczności.

Karmienie piersią.

Metronidazol wydostaje się do mleka matki. Z tego powodu należy unikać stosowania tego leku w czasie karmienia piersią.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Pacjentów należy uprzedzić o ryzyku wystąpienia zawrotów głowy, dezorientacji, halucynacji, drgawek i zaburzeń wzroku. W przypadku pojawienia się takich objawów pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów mechanicznych ani pracować z urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Lekarstwo może być stosowane w leczeniu tylko dorosłych kobiet.

Śródbłoniowy czopiec należy wprowadzić głęboko do pochwy.

Jednocześnie konieczne jest leczenie partnera seksualnego pacjentki, nawet w przypadku braku u niego objawów infekcji.

Maksymalna długość leczenia lekiem Mistol® nie powinna przekraczać 10 dni, a liczba cykli leczenia – 2˗3 w ciągu roku.

Dzieci.

Lek jest przeciwwskazany w leczeniu dzieci.

Przedawkowanie.

Stwierdzono doustne przyjmowanie metronidazolu w dawce do 12 g w wyniku próby samobójczej oraz przypadkowego przedawkowania. Możliwe są objawy takie jak leukopenia, neuropatia, ataksja, wymioty, lekkie zaburzenia orientacji.

Leczenie. Ze względu na brak znanego specyficznego antydota dla metronidazolu, zaleca się leczenie objawowe.

Działania niepożądane.

Ze strony przewodu pokarmowego: nieznaczne zaburzenia przewodu pokarmowego (ból w nadbrzuszu, nudności, wymioty, biegunka), zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, gloszyt z suchością w ustach, stomatyt, zaburzenia w smaku (metaliczny smak w ustach), anoreksja, zmiana koloru lub zmiana wyglądu języka (grzybica), nalot na języku, odwracalny zapalenie trzustki.

Ze strony skóry i jej pochodnych: zaczerwienienie z napływem krwi, swędzenie, wysypka, które mogą towarzyszyć poty, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, szok anafilaktyczny (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”), bardzo rzadkie przypadki ostrzego uogólnionego pustularnego egzantemu (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”), toksyczne martwica nabłonka (zespoł Lyella), ustalona toksykoderma, zespół Stevensa-Johnsona oraz wielopostaciowa rumieniowica.

Ze strony układu nerwowego: obwodowa neuropatia czuciowa; ból głowy, zawroty głowy, dezorientacja, drgawki, ataksja, senność; encefalopatia*, podostrej zespołu móżdżku**, oponiak zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Ze strony psychiki: halucynacje; reakcje psychotyczne z paranoją i/lub deliryum, które w pojedynczych przypadkach mogą towarzyszyć myśli samobójcze lub próby samobójcze (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”); depresyjny nastrój.

Ze strony narządów wzroku: tymczasowe zaburzenia wzroku (np. podwójne widzenie, krótkowzroczność, zaburzenia ostrości widzenia, zmniejszenie ostrości wzroku, zmiany w postrzeganiu kolorów); neuropatia optyczna/zapalenie nerwu wzrokowego.

Zaburzenia hematologiczne: agranulocytoza, neutropenia, trombocytopenia, pancytopenia oraz leukopenia.

Zaburzenia hepatobilinarne: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (aspartaminotransferaza (AST), alaninaminotransferaza (ALT), fosfataza alkaliczna); ostry cholestazowy lub mieszany zapalenie wątroby; uszkodzenie hepatocytarne wątroby (czasem z pojawieniem się żółtaczki); niewydolność wątroby hepatocytarnej (może prowadzić do powikłań wymagających przeszczepienia wątroby).

Ze strony narządów słuchu i równowagi: zaburzenia słuchu, utrata słuchu (w tym typu neurosensorowego); szum w uszach.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: mialgia, artrologia.

Inne działania niepożądane: podwyższenie temperatury ciała, zabarwienie moczu na czerwono-brązowy kolor (spowodowane pigmentami będącymi produktem metabolizmu metronidazolu).

* Objawy kliniczne encefalopatii (dezorientacja, podwyższenie temperatury ciała, podwyższona wrażliwość na światło, kłopoty z trzymaniem głowy, halucynacje, porażenie, zaburzenia widzenia i ruchu) mogą towarzyszyć odwracalnym zmianom w badaniu MRI i ustąpić po odstawieniu leku. Bardzo rzadko zgłaszano przypadki śmiertelne (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

** Objawy kliniczne podostrego zespołu móżdżku (ataksja, dysartria, zaburzenia chodu, kinezjofobia, drżenie) mogą ustąpić po odstawieniu leku (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zgłoszono przypadki ciężkiej, nieodwracalnej hepatotoksyczności/ostrą niewydolność wątroby, w tym przypadki zakończone śmiercią z bardzo szybkim przebiegiem po rozpoczęciu stosowania metronidazolu doustnie lub dożylnie u pacjentów z zespołem Cockayne’a (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 5 sztuk w pasku. Po 2 paski w opakowaniu tekturowym.

Kategoria sprzedaży.

Na receptę.

Producent.

KUSUM HELLTHKER PVT LTD/

Kusum Healthcare PVT LTD.

Miejsce produkcji i adres siedziby.

SP-289 (A), RIICO Industrial area, Chopanki, Bhiwadi, Dist. Alwar (Rajasthan), India/
SP-289 (A), RIICO Industrial area, Chopanki, Bhiwadi, Dist. Alwar (Rajasthan), India.