Mioryx®

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku Mioryx® (MYORIX®)

SkÅ ad:

substancja czynna: cyclobenzaprine hydrochloride;

1 kapsułka zawiera 15 mg lub 30 mg cyklobenzapryny hydrochloropku;

substancje pomocnicze: cukier sferyczny, opadry clear YS-1-7006, etyloceluloza, ftalan dietylek;

otoczka kapsułek 15 mg: tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek tytanu (E 171), żelatyna, atrament niebieski TekPrintTM SB-6018;

otoczka kapsułek 30 mg: FD&C Blue 2, FD&C Blue 1, FD&C Red 40, FD&C Yellow 6, tlenek tytanu (E 171), żelatyna, atrament biały Opacode® S-1-7085.

Postać leku. Twarda kapsułka o przedłużonym działaniu.

Główne fizykochemiczne właściwości:

kapsuÅ‚ki 15 mg: nieprzeźroczyste, twarde żelatynowe kapsuÅ‚ki o barwie pomaraÅ„czowo-brÄ…zowej, z oznaczeniem ÂŤ1002-15Âť na korpusie i oznaczeniem ÂŤEURÂť na czapce. Zawartość kapsuÅ‚ki – sferyczne granulki od biaÅ‚ego do żółtego koloru;

kapsuÅ‚ki 30 mg: nieprzeźroczyste, twarde żelatynowe kapsuÅ‚ki o korpusie ciemnoniebieskim z oznaczeniem ÂŤ1002-30Âť i czapce czerwonej z oznaczeniem ÂŤEURÂť. Zawartość kapsuÅ‚ki – sferyczne granulki od biaÅ‚ego do żółtego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwwżętny. Inne leki przeciwwżętny o działaniu środkowym.

Kod ATC M03B X08.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cyklobenzapryna złagadza skurcz mięśni szkieletowych o lokalnym pochodzeniu, nie wpływając na funkcję mięśni. Nie wykazano skuteczności cyklobenzapryny w przypadku skurczów mięśni spowodowanych chorobami ośrodkowego układu nerwowego (OUN). W modelach zwierzęcych cyklobenzapryna zmniejsza lub eliminuje nadreaktywność mięśni szkieletowych. Badania dokliniczne wykazały, że cyklobenzapryna nie wpływa na synapsę nerwowo-mięśniową ani bezpośrednio na mięśnie szkieletowe. Badania te wskazują, że cyklobenzapryna działa na ośrodkowy układ nerwowy głównie na poziomie pnia mózgu, a nie rdzenia kręgowego, choć dodatkowy wpływ na ten ostatni może przyczyniać się do ogólnej zdolności cyklobenzapryny do wywoływania relaksacji mięśni szkieletowych. Doświadczenie wskazuje, że działanie cyklobenzapryny prowadzi do zmniejszenia tonicznej aktywności motorycznej somatycznej poprzez wpływ na neurony motoryczne gamma (γ) i alfa (α). Badania farmakologiczne dokliniczne wykazały podobieństwo efektów cyklobenzapryny do strukturalnie pokrewnych trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych, w tym antagonizm wobec rezerpiny, wzmacnianie działania noradrenaliny, silne obwodowe i centralne działanie antycholinergiczne oraz działanie uspokajające. Cyklobenzapryna powoduje umiarkowane zwiększenie częstości akcji serca u zwierząt.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Po podaniu pojedynczej dawki leku Mioryx® 15 mg lub 30 mg u zdrowych ochotników (n = 15) wartości Cmax, AUC0-168h, AUC0-∞ zwiększały się w przybliżeniu proporcjonalnie do dawki w zakresie od 15 do 30 mg. Czas osiągnięcia maksymalnej stężenia cyklobenzapryny w osoczu (Tmax) wynosił 7–8 godzin dla obu dawek.

Badanie wpływu posiłku, przeprowadzone u zdrowych ochotników (n = 15) z zastosowaniem pojedynczej dawki leku Mioryx® 30 mg, wykazało istotne statystycznie zwiększenie biodostępności leku Mioryx® 30 mg po podaniu z posiłkiem w porównaniu z podaniem na czczo. Zaobserwowano zwiększenie szczytowego stężenia cyklobenzapryny w osoczu o 35% (Cmax) oraz zwiększenie ekspozycji (AUC0-168h, AUC0-∞) o 20% w obecności posiłku. Nie zaobserwowano jednak wpływu na parametr Tmax ani na zależność średniego stężenia cyklobenzapryny w osoczu od czasu. Cyklobenzapryna pojawia się po raz pierwszy w osoczu po 1,5 godziny zarówno po podaniu z posiłkiem, jak i na czczo.

W badaniu wielokrotnych dawek leku Mioryx® 30 mg podawanego raz dziennie przez 7 dni w grupie zdrowych ochotników (n = 35) zaobserwowano 2,5-krotne ustalone zwiększenie stężenia cyklobenzapryny w osoczu.

Metabolizm i wydalanie. Cyklobenzapryna jest intensywnie metabolizowana i wydalana z organizmu przez nerki, głównie w formie glikuronidów. Cytochromy P450 3A4, 1A2 oraz w mniejszym stopniu 2D6 uczestniczą w N-demetylacji, jednej z oksydacyjnych dróg metabolizmu cyklobenzapryny. Okres półtrwania eliminacji cyklobenzapryny wynosi 32 godziny (zakres 8–37 godziny, n = 18); klirens osoczowy – 0,7 l/min po podaniu pojedynczej dawki leku Mioryx®.

Osoby szczególne.

Pacjenci w podeszłym wieku. U pacjentów powyżej 65 roku życia wartość AUC cyklobenzapryny w osoczu była o 40% wyższa, a okres półrozpadu cyklobenzapryny w osoczu wydłużał się do 50 godzin po podaniu pojedynczej dawki w porównaniu z pacjentami w wieku od 18 do 45 lat (32 godziny), choć nie zaobserwowano istotnych różnic w wartościach Cmax i Tmax. Właściwości farmakokinetyczne cyklobenzapryny po wielokrotnym podawaniu leku Mioryx® u pacjentów w podeszłym wieku nie były oceniane.

Pacjenci z niewydolnością wątroby. W badaniu farmakokinetycznym cyklobenzapryny o natychmiastowym uwalnianiu u 16 osób z niewydolnością wątroby (15 – lekkiego, 1 – umiarkowanego stopnia według skali Childa–Pugha) wartości zarówno AUC, jak i Cmax były około dwukrotnie wyższe niż w grupie kontrolnej zdrowych ochotników. Farmakokinetyka cyklobenzapryny u osób z ciężką niewydolnością wątroby jest nieznana.

Właściwości kliniczne.

Wskazania. Rozluźnienie skurczu mięśniowego towarzyszącego ostryemu bólowi układu ruchu, jako dodatek do ograniczonego trybu aktywności fizycznej i ćwiczeń terapeutycznych. Ulepszenie polega na wyeliminowaniu skurczów mięśniowych oraz powiązanych z nimi objawów i dolegliwości, a mianowicie: bólu, zwiększonych odczuć bólowych i ograniczenia ruchomości.

Przeciwwskazania.

• Reakcje nadwrażliwości na którykolwiek składnik leku, w tym reakcje anafilaktyczne, pokrzywkę, obrzęk twarzy i/lub języka, świąd. W przypadku podejrzenia wystąpienia reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie leku Mioryx®.
• Jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) lub w ciągu 14 dni po ich odstawieniu. U pacjentów, którzy otrzymywali cyklobenzaprynę (lub strukturalnie podobne trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) jednocześnie z inhibitorami MAO, obserwowano napady hipertermii, drgawki i śmierć.
• W okresie rekonwalescencji po ostrym zawałcie mięśnia sercowego oraz przy zaburzeniach rytmu serca i przewodnictwa, w tym blokady, lub niewydolności serca zastoinowej.
• Nadczynność tarczycy.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Z uwagi na strukturalne podobieństwo do trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, lek Mioryx® może wchodzić w interakcje zagrożone dla życia z inhibitorami MAO (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), może nasilać działanie alkoholu, barbituranów i innych leków depresyjnych na OUN, może zwiększać ryzyko wystąpienia napadów drgawkowych u pacjentów stosujących tramadol, a także może blokować działanie przeciwciśnieniowe guanetydyny i podobnych związków.

W okresie postmarketingowym stosowania leku zgłaszano przypadki zespołu serotonergowego przy jednoczesnym stosowaniu cyklobenzapryny z innymi lekami, takimi jak selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (TCA), tramadol, bupropion, meperydyna, werapamil lub inhibitory MAO.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania.

Ograniczenia stosowania.

• Lek Mioryx® należy stosować wyłącznie przez krótki okres czasu (do 2–3 tygodni), ponieważ nie ma wystarczających dowodów na jego skuteczność przy dłuższym stosowaniu, a skurcz mięśni związany z ostrym bólem układu ruchu jest zazwyczaj krótkotrwały i rzadko uzasadnia specyficzną terapię przez dłuższy czas.
• Nie stwierdzono skuteczności leku Mioryx® w leczeniu spastyczności mięśniowej związanej z chorobami mózgu lub rdzenia kręgowego lub z mózgowym porażeniem dziecięcym.

Zespół serotonergiczny. Zespół serotonergiczny, potencjalnie zagrażający życiu, odnotowano podczas stosowania cyklobenzapryny w połączeniu z innymi lekami, takimi jak inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI), trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe (TCA), tramadol, bupropion, meperydyna, werapamil lub inhibitory MAO. Jednoczesne stosowanie leku Mioryx® z inhibitorami MAO jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Objawy zespołu serotonergicznego mogą obejmować zaburzenia psychiczne (np. dezorientację, niepokój, halucynacje), zaburzenia ze strony układu autonomicznego (np. nasilone pocenie się, tachykardię, niestabilność ciśnienia tętniczego, hipertermię), zaburzenia nerwowo-mięśniowe (np. drżenie, ataksję, nadwzrusliwość, klonus, sztywność mięśni) i/lub objawy ze strony przewodu pokarmowego (np. nudności, wymioty, biegunkę). W przypadku wystąpienia powyższych reakcji należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku Mioryx® oraz wszelkich współistniejących leków serotonergicznych i rozpocząć leczenie objawowe. Jeśli jednoczesne leczenie lekiem Mioryx® i innymi lekami serotonergicznymi jest klinicznie uzasadnione, zaleca się staranne monitorowanie stanu pacjenta, szczególnie na początku terapii lub przy zwiększaniu dawki.

Efekty przypominające działanie trójcyklicznych leków przeciwdrgawkowych. Cyklobenzapryna jest strukturalnie podobna do trójcyklicznych leków przeciwdrgawkowych, takich jak amitryptylina czy imipramina. Podczas stosowania trójcyklicznych leków przeciwdrgawkowych zgłaszano przypadki wystąpienia zaburzeń rytmu serca, tachykardii zatokowej, wydłużenia czasu przewodzenia w sercu, prowadzącego do zawału mięśnia sercowego i udaru (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Lek Mioryx® może nasilać działanie alkoholu, barbituranów i innych leków hamujących OUN.

Niektóre z poważniejszych działań niepożądanych ze strony OUN, obserwowane podczas stosowania trójcyklicznych leków przeciwdrgawkowych, odnotowano w krótkoterminowych badaniach z cyklobenzapryną w innych wskazaniach niż skurcz mięśni związany z ostrymi zaburzeniami układu ruchu, najczęściej w dawkach nieco wyższych niż zalecane w celu złagodzenia skurczu mięśni szkieletowych. W przypadku wystąpienia klinicznie istotnych objawów ze strony OUN należy przerwać stosowanie leku Mioryx®.

Pacjenci w wieku podeszłym. Nie zaleca się stosowania leku Mioryx® u pacjentów w wieku podeszłym ze względu na wzrost stężenia cyklobenzapryny w osoczu o 40% i wydłużenie okresu półtrwania w osoczu o 56% w porównaniu z pacjentami młodszej wiekiem.

Pacjenci z niewydolnością wątroby. Nie zaleca się stosowania leku Mioryx® u pacjentów z łagodnym, umiarkowanym lub ciężkim stopniem niewydolności wątroby ze względu na podwojenie stężenia cyklobenzapryny w osoczu u pacjentów z łagodnym uszkodzeniem wątroby w porównaniu do zdrowych ochotników po podaniu cyklobenzapryny w formie o natychmiastowym uwalnianiu oraz ze względu na ograniczoną elastyczność dawkowania leku.

Działanie atropinopodobne. Ze względu na działanie atropinopodobne lek Mioryx® należy stosować z ostrożnością u pacjentów z historią opóźnionego oddawania moczu, jaskrą zamkniętoplewą, podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym oraz u pacjentów przyjmujących leki antycholinergiczne.

Uzależnienie. Farmakologiczna podobieństwo leków trójcyklicznych może prowadzić do wystąpienia pewnych objawów odstawienia po zakończeniu leczenia lekiem Mioryx®, nawet jeśli nie są one zgłaszane. Nagłe odstawienie leku po długotrwałym stosowaniu może czasem powodować nudności, ból głowy i niedyspozycję. Objawy te nie świadczą o rozwoju uzależnienia.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dostępne dane z doniesień o przypadkach stosowania cyklobenzapryny w czasie ciąży nie wskazują na zwiększone ryzyko ciężkich wad wrodzonych, poronień lub innych niekorzystnych skutków dla matki lub płodu.

U szczurów obserwowano zmniejszenie masy ciała i przeżywalności młodych przy dawkach cyklobenzapryny ≥10 mg/kg/dobę (co odpowiada około ≥3-krotnie wyższej maksymalnej zalecanej dawce dobowej dla człowieka (MRHD) 30 mg/dobę) podawanych doustnie w czasie ciąży i laktacji.

Szacunkowe ryzyko wystąpienia ciężkich wad wrodzonych lub poronień w tej populacji nie jest znane. Wszystkie ciąże wiążą się z podstawowym ryzykiem wystąpienia wad wrodzonych, poronień lub innych niekorzystnych skutków.

Dane z badań na zwierzętach

Nie odnotowano niekorzystnych skutków embriofetalnych po doustnym podaniu cyklobenzapryny myszom i królikom w czasie organogenezy w dawkach 20 mg/kg/dobę (odpowiednio 3 i 15-krotnie wyższych od maksymalnej zalecanej dawki dobowej dla człowieka (MRHD) przeliczonej na mg/m²). Toksyczność dla samicy, charakteryzowana przez zmniejszenie masy ciała, obserwowano jedynie u myszy przy najwyższej badanej dawce 20 mg/kg/dobę.

Zmniejszenie masy ciała i przeżywalności młodych szczurów odnotowano w badaniu prenatalnym i postnatalnym, gdy ciężarne szczury były leczone cyklobenzapryną doustnie w dawkach 10 i 20 mg/kg/dobę (odpowiednio 3 i 6-krotnie wyższych od maksymalnej zalecanej dawki dobowej dla człowieka (MRHD) przeliczonej na mg/m²) w czasie ciąży i laktacji. Toksyczność dla samicy, charakteryzowana przez zmniejszenie masy ciała, obserwowano jedynie przy najwyższej badanej dawce 20 mg/kg/dobę.

Karmienie piersią

Brak danych dotyczących obecności cyklobenzapryny w mleku ludzkim lub zwierzęcym, wpływu na niemowlę w czasie karmienia piersią lub wpływu na wydzielanie mleka przez matkę. Należy wziąć pod uwagę korzyści wynikające z karmienia piersią dla zdrowia i rozwoju niemowlęcia, kliniczną potrzebę matki w stosowaniu cyklobenzapryny oraz potencjalne niekorzystne zdarzenia u niemowlęcia karmionego piersią, które mogą wynikać z działania cyklobenzapryny lub podstawowego stanu matki.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Należy stosować z ostrożnością u pacjentów kierujących pojazdami lub obsługujących maszyny, dopóki nie zostanie potwierdzone, że leczenie nie wpływa negatywnie na możliwość wykonywania tych czynności.

Sposób stosowania i dawki.

Zalecana dawka dla dorosłych – 15 mg (1 kapsuła leku Mioryx® 15 mg) 1 raz na dobę. Niektórzy pacjenci mogą wymagać zwiększenia dawki do 30 mg 1 raz na dobę (1 kapsuła leku Mioryx® 30 mg lub 2 kapsuły leku Mioryx® 15 mg).

Lek należy przyjmować codziennie o mniej więcej tej samej porze.

Nie zaleca się stosowania leku Mioryx® dłużej niż 2–3 tygodnie.

Pacjenci w wieku podeszłym (65 lat i starsi).
Dane kliniczne dotyczące stosowania leku Mioryx® w tej grupie pacjentów są niewystarczające. Stosowanie leku Mioryx® u pacjentów w wieku podeszłym nie jest zalecane.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.
Nie zaleca się stosowania leku Mioryx® u pacjentów z łagodnym, umiarkowanym lub ciężkim upośledzeniem funkcji wątroby (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci.
Brak danych klinicznych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci, dlatego lek Mioryx® nie powinien być stosowany w pediatrii.

Przedawkowanie.

Objawy.

W rzadkich przypadkach przedawkowanie może prowadzić do śmierci. Przyjmowanie kilku leków (w tym alkoholu) jest powszechne przy celowym przedawkowaniu cyklobenzapryną.

Ponieważ metody leczenia przedawkowania są skomplikowane i mogą się zmieniać, lekarzowi zaleca się skonsultowanie się z toksykologiem w celu uzyskania aktualnych informacji terapeutycznych.

Objawy i znaki toksyczności mogą szybko się rozwijać po przedawkowaniu cyklobenzapryny, dlatego pacjenta należy jak najszybciej hospitalizować do obserwacji w placówce medycznej.

Najczęstsze objawy przedawkowania cyklobenzapryny to senność i tachykardia. Mniej powszechne objawy to drżenie, pobudzenie, śpiączka, ataksja, nadciśnienie tętnicze, niezrozumiała mowa, dezorientacja, zawroty głowy, nudności, wymioty i halucynacje. Rzadkie, ale potencjalnie krytyczne objawy przedawkowania to: zatrzymanie serca, ból w klatce piersiowej, arytmia serca, ciężkie niedociśnienie tętnicze, drgawki i zespół neuroleptyczny złowrogi. Zmiany w EKG, szczególnie zmiany wysokości lub szerokości zespołu QRS, są klinicznie istotnymi wskaźnikami przedawkowania cyklobenzapryny. Inne potencjalne skutki przedawkowania obejmują dowolne z objawów wymienionych w punkcie „Efekty uboczne”.

Przy celowym przedawkowaniu cyklobenzapryny często stosuje się ją w połączeniu z wieloma lekami, a także z alkoholem. Po przedawkowaniu cyklobenzapryny objawy zatrucia mogą szybko się rozwijać, dlatego konieczna jest jak najszybsza obserwacja pacjenta w warunkach szpitalnych. Przedawkowanie leku Mioryx® rzadko może prowadzić do skutku śmiertelnego.

Leczenie.

Ogólne.
W celu zapobiegania rzadkim, ale potencjalnie krytycznym objawom opisanym powyżej, należy wykonać EKG i natychmiast rozpocząć monitorowanie czynności serca. Należy również zadbać o drogi oddechowe pacjenta, zapewnić dostęp dożylny i rozpocząć dezynfekcję przewodu pokarmowego. Wymagana jest również obserwacja w celu wykrycia objawów depresji OUN lub oddychania, hipotensji, arytmii serca i/lub blokady przewodnictwa sercowego, drgawek. Jeśli w dowolnym momencie podczas tego okresu wystąpią objawy zatrucia, konieczna będzie rozszerzona obserwacja. Monitorowanie stężenia leku we krwi nie powinno wpływać na postępowanie z pacjentem. Dializa jest prawdopodobnie nieskuteczna ze względu na niskie stężenie leku w osoczu krwi.

Dezynfekcja przewodu pokarmowego.
Wszystkim pacjentom, u których podejrzewa się przedawkowanie leku Mioryx®, należy przeprowadzić dezynfekcję przewodu pokarmowego. Powinna ona obejmować przemywanie żołądka dużymi objętościami płynu, a następnie podanie węgla aktywowanego. W przypadku zaburzeń świadomości należy zapewnić przepustowość dróg oddechowych przed przemywaniem żołądka; wywoływanie wymiotów jest przeciwwskazane.

Układ sercowo-naczyniowy.
Maksymalna długość zespołu QRS w odprowadzeniach standardowych wynosząca 0,10 sekundy może być najlepszym wskaźnikiem ciężkości przedawkowania. Podstawienie osocza do wartości pH 7,45–7,55 przez dożylne podanie wodorowęglanu sodu i hiperalwentylację (w razie potrzeby) należy przeprowadzić u pacjentów z arytmią i/lub poszerzeniem zespołu QRS. Wartości pH > 7,60 lub pCO₂ < 20 mm Hg są niepożądane. Arytmie, które nie odpowiadają na terapię wodorowęglanem sodu/hiperalwentylację, mogą odpowiadać na leczenie lidokainą, bretyliumem lub fenytoiną. Leki przeciwarhythmiczne klasy 1A i 1C (np. chinina, dysopyramid i prokainaamid) są zazwyczaj przeciwwskazane.

OUN.
Pacjentom z depresją OUN zaleca się wcześniejszą intubację ze względu na możliwość nagłego pogorszenia się stanu. Drgawki należy kontrolować za pomocą benzodiazepin lub, w przypadku ich nieskuteczności, za pomocą innych leków przeciwdrgawkowych (np. fenobarbitalu, fenytoiny). Fizostygmina nie jest zalecana, z wyjątkiem leczenia objawów zagrażających życiu, które nie odpowiadają na inne metody leczenia, i tylko w warunkach szpitalnych.

Obserwacja psychiatryczna.
Ponieważ przedawkowanie często ma charakter celowy, w okresie rekonwalescencji pacjenci mogą ponawiać próby samobójcze przy użyciu innych środków. U takich pacjentów może być wskazana konsultacja psychiatryczna.

Leczenie przedawkowania u dzieci.
Zasady postępowania przy przedawkowaniu u dzieci i dorosłych są podobne. Lekarzowi zaleca się skonsultowanie się z toksykologiem w celu uzyskania specjalistycznego leczenia pediatrycznego.

Działania niepożądane.

Poniższe działania niepożądane zostały zgłoszone w badaniach klinicznych lub po rejestracji leku, cyklobenzapryny o działaniu natychmiastowym lub leków trójpierścieniowych. Informacja dotycząca niektórych reakcji została zgłoszona dobrowolnie z populacji o nieokreślonej liczebności, dlatego nie zawsze możliwe jest wiarygodne oszacowanie ich częstości ani ustalenie związku przyczynowo-skutkowego wpływu leku.

W programie posrejestracyjnego nadzoru nad cyklobenzapryną o natychmiastowym uwalnianiu najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi są: senność, suchość w ustach i zawroty głowy, a działania niepożądane występujące u 1–3 % pacjentów to: zmęczenie/uczucie zmęczenia, astenia, nudności, zaparcia, wzdęcia, nieprzyjemny smak, zamglenie widzenia, ból głowy, pobudzenie nerwowe i dezorientacja.

Poniżej przedstawiono działania niepożądane, które zostały zaobserwowane podczas stosowania po wyrejestrowaniu cyklobenzapryny o przedłużonym działaniu lub cyklobenzapryny o natychmiastowym uwalnianiu, w badaniach klinicznych cyklobenzapryny o natychmiastowym uwalnianiu (z częstością < 1 %) lub podczas stosowania po wyrejestrowaniu innych leków trójpierścieniowych:

Ogólne zaburzenia: zawroty głowy, uczucie niedoboru, ból w klatce piersiowej, obrzęk.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego: tachykardia, arytmia, rozszerzenie naczyń, kołatanie serca, hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze, zawał mięśnia sercowego, blok przewodzenia sercowego, udar mózgu.

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego: wymioty, anoreksja, biegunka, ból brzucha, zapalenie żołądka, pragnienie, wzdęcia, obrzęk języka, zaburzenia funkcji wątroby oraz rzadkie przypadki zapalenia wątroby, żółtaczka i cholestaza, paralityczne niedrożność jelit, zmiana koloru języka, zapalenie jamy ustnej, obrzęk ślinianki przyusznej.

Zaburzenia ze strony układu endokrynnego: zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (ADH).

Zaburzenia ze strony krwi i układu limfatycznego: purpura, supresja szpiku kostnego, leukopenia, eozynofilia, trombocytopenia.

Reakcje nadwrażliwościowe: szok anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy, świąd, obrzęk twarzy, pokrzywka, wysypka.

Zaburzenia metaboliczne, odżywcze i immunologiczne: podwyższenie lub obniżenie poziomu glukozy we krwi, przyrost lub utrata masy ciała.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: lokalna słabość mięśni, ból mięśni.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego i psychiczne: napady drgawkowe, ataksja, zawroty głowy, dysartria, drżenie, tężycę, skurcze mięśni, dezorientacja, bezsenność, przygnębienie nastroju, nietypowe uczucia, niepokój, pobudzenie, psychoza, nietypowe myśli i sny, halucynacje, pobudzenie, parestezje, podwójne widzenie, zespół serotonergowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, obniżenie lub podwyższenie libidum, zaburzenia chodu, majaczenia, agresywna zachowanie, paranoja, neuropatia obwodowa, porażenie nerwu twarzowego (Bell’a), zmiany na elektroencefalografii (EEG), objawy ekstrapiramidowe.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego: duszność.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych: potliwość, fotosensybilizacja, łysienie.

Zaburzenia ze strony narządów zmysłów: agewzia, szum w uszach.

Zaburzenia ze strony nerek i dróg moczowych: zwiększenie i/lub zmniejszenie częstości oddawania moczu, zaburzenia oddawania moczu, rozszerzenie dróg moczowych, impotencja, obrzęk jąder, ginekomastia, powiększenie piersi, galaktoreja.

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci!

Opakowanie. 14 kapsuł w blisterze; 1 blister w tece kartonowej.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Asino Estonia OU, Estonia / Acino Estonia OU, Estonia.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności. Jaama tn 55B, Polva linn, Polva Vald, Polva maakond, 63308, Estonia / Jaama tn 55B, Polva linn, Polva Vald, Polva maakond, 63308, Estonia.