Milnaran®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU MILNARAN® (MILNARAN®)

Skład:

substancja czynna: milnacyprianu chlorowodorek;

1 kapsułka twarda zawiera milnacyprianu chlorowodorku 25 mg lub 50 mg;

substancje pomocnicze: wapnia hydrogenu fosforan dihydrazu, wapnia karboksymetyloceluloza, povidon K 30, krzemionka dwutlenek koloidalny bezwodny, talk, stearyna magnezowa;

otoczka kapsułki: tlenek żelaza czerwony (E 172), dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza żółty (E 172), żelatyna.

Postać leku. Kapsułki twarde.

Główne właściwości fizykochemiczne:

kapsułki 25 mg: twarde, żelatynowe, nieprzezroczyste kapsułki nr 4, barwy karmelowo-brązowej, zawierające proszek od białego do prawie białego;

kapsułki 50 mg: twarde, żelatynowe, nieprzezroczyste kapsułki nr 3, barwy czerwono-karmelowej, zawierające proszek od białego do prawie białego.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki działające na układ nerwowy. Psychostymulanty. Antydepresanty. Inne antydepresanty. Kod ATC N06A X17.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Milnaran® jest inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny (5-HT) oraz noradrenaliny (NA). W przeciwieństwie do większości trójcyklicznych leków przeciwdrgawkowych, milnaran® nie wykazuje powinowactwa do receptorów adrenergicznych ani histaminowych H1 A1. Badania wiązania receptorów wykazały, że milnaran® nie wykazuje istotnego powinowactwa do receptorów cholinergicznych (muszynowych). Ponadto milnaran® nie wykazuje powinowactwa do receptorów dopaminergicznych D1 i D2 ani do receptorów benzodiazepinowych i opioidowych. W dawkach terapeutycznych stężenia obserwowane w osoczu utrzymują się na poziomie odpowiadającym hamowaniu zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny w zakresie 50–90%. Efekty farmakologiczne obserwowane w układzie pokarmowym i układzie moczowo-płciowym związane są z hamowaniem zwrotnego wychwytu noradrenaliny, co może wywierać działanie antagonistyczne wobec acetylocholiny (pośrednie działanie antycholinergiczne). Milnaran® nie powoduje klinicznie istotnych zmian w repolaryzacji serca ani w przewodzeniu, nie wpływa na funkcje poznawcze i wykazuje jedynie niewielkie działanie uspokajające. Uspanie u pacjentów z depresją poprawia się podczas leczenia milnaranem®. Skróca się czas zasypiania, zmniejsza się częstotliwość nocnych przebudzeń, a przedłuża się opóźnienie do pojawienia się snu paradoksalnego. Całkowity czas snu wydłuża się.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Milnaran® jest dobrze wchłaniany po podaniu doustnym.

Biodostępność wynosi około 85%.

Przyjmowanie posiłku nie wpływa na działanie leku.

Stężenie szczytowe w osoczu (C max) osiągane jest około 2 godziny (T max) po podaniu doustnym.

Po pojedynczej dawce 50 mg wynosi ono około 120 ng/ml.

Stężenia wzrastają proporcjonalnie do dawki do 200 mg na dawkę.

Po wielokrotnym podaniu stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 2–3 dni, przy wzroście stężenia o 70–100% w porównaniu z pojedynczą dawką (Cmax = 216 ng/ml). Zmienność międzyludowa jest niska.

Rozkład

Łączenie z białkami osocza jest niskie (13%) i nie ulega nasyceniu.

Objętość rozkładu milnaranu® wynosi około 5 l/kg przy całkowitym klirensie około 40 l/h.

Klirens nerkowy i nienierki są sobie równe.

Metabolizm

Milnaran® metabolizowany jest głównie przez koniugację z kwasem glukuronowym.

Aktywne metabolity występują w bardzo niskich stężeniach, bez znaczenia klinicznego.

Wydalanie

Okres półtrwania w osoczu wynosi około 8 godzin.

Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (90% dawki podanej) w postaci niezmienionej w wyniku sekrecji kanalikowej.

Po dawkach wielokrotnych milnaran® jest całkowicie wydalany w ciągu 2–3 dni po zakończeniu terapii.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

Głównymi narządami docelowymi są wątroba, prawdopodobnie dzięki mechanizmowi adaptacyjnemu, oraz układ nerwowy. Milnaran® nie jest ani mutagenny, ani kancerogenny.

Milnaran® wpływał na płodność szczurów i wywoływał śmierć embrionów, granica bezpieczeństwa nie została ustalona.

Dane eksperymentalne nie wykazały potencjału teratogennego milnaranu®.

Podawanie milnaranu® szczurom w ostatniej trzeciej części ciąży oraz w okresie laktacji powodowało objawy toksyczności u matki oraz wpływało na przeżywalność, wzrost i rozwój płodu. Lek wpływa na wskaźniki rozrodcze młodych zwierząt (zaburzenia płodności samic) przy dawkach powodujących mniejszy przyrost masy ciała.

W badaniach rozwoju okołoporodowego i poporodowego nie ustalono granicy bezpieczeństwa wpływu na ludzi.

Przenikanie milnaranu® i/lub jego metabolitów do mleka obserwowano po podaniu milnaranu® karmiącym szczurom.

Pacjenci z grupy ryzyka

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Niewydolność wątroby nie powoduje istotnych zmian w farmakokinetyce milnaranu®.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek. Przy zaburzeniach funkcji nerek wydalanie milnaranu® opóźnia się proporcjonalnie do stopnia zaburzenia funkcji nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Pacjenci powyżej 65. roku życia Parametry farmakokinetyczne milnaranu® istotnie nie zmieniają się u pacjentów w wieku podeszłym. Należy jednak wziąć pod uwagę fizjologiczne zmiany funkcji nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie napadów depresyjnych u dorosłych.

Przeciwwskazania.

Lek jest przeciwwskazany w następujących przypadkach:

• nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych;
• stosowanie z nieodwracalnymi inhibitorem MAO, selektywnymi inhibitorami MAO typu B, agonistami digitalis oraz agonistami 5HT1D (np. sumatriptan itp.);
• karmienie piersią;
• niekontrolowana nadciśnienie tętnicze, ciężka lub niestabilna choroba niedokrwienna serca, ponieważ te podstawowe choroby mogą ulec pogorszeniu na skutek podwyższenia ciśnienia tętniczego lub częstości akcji serca.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji lekowych przeprowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Zespół serotonergiczny

Tak jak w przypadku innych leków serotonergicznych, przy leczeniu milnacipranem może wystąpić potencjalnie zagrażający życiu zespół serotonergiczny, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu innych leków, które mogą wpływać na układ serotonergiczny (np. nieodwracalne inhibitory MAO (iproniazyd, tranylcyproamin), selektyjne inhibitory MAO (linezolid, moklobemid, błękit metylenowy), dziurawiec (Hypericum perforatum), buprenorfina, meperydyna, tramadol, większość leków przeciwdepresyjnych.

Objawy zespołu serotonergicznego mogą obejmować:

• objawy zatrucia (biegunka);
• zmiany stanu psychicznego i zachowania (podniecenie, dezorientacja, hipomania);
• zaburzenia koordynacji ruchowej (drżenie, sztywność, mioklonie, nadrefleksja i ataksja);
• zaburzenia układu wegetatywnego (niestabilne ciśnienie tętnicze, tachykardia, drżenie, hipertermia, a nawet śpiączka).

Przeciwwskazane kombinacje

Z nieodwracalnymi inhibitorami MAO (iproniazyd, tranylcyproamin)

Ryzyko rozwoju zespołu serotonergicznego.

Między zakończeniem leczenia inhibitorem MAO a rozpoczęciem leczenia milnacipranem powinien upłynąć okres dwutygodniowy, a między zakończeniem leczenia milnacipranem a rozpoczęciem leczenia inhibitorem MAO – przynajmniej jeden tydzień.

Niepolecane kombinacje

Z alfa- i beta-sympatetykami (drogi w/ż i w/t)

Paroksysmalne nadciśnienie tętnicze z możliwą arytmia (hamowanie uwalniania adrenaliny lub noradrenaliny do włókna nerwowego współczulnego).

Z selektywnymi inhibitorami MAO typu A (linezolid, moklobemid, błękit metylenowy)

Ryzyko rozwoju zespołu serotonergicznego.

Jeśli nie można uniknąć tej kombinacji, należy bardzo uważnie obserwować pacjenta. Leczenie należy rozpocząć od najniższej zalecanej dawki.

Kombinacje wymagające zachowania ostrożności

Adrenalina (drogi dożylne i podskórne)

Poważne zaburzenia rytmu komorowego spowodowane zwiększoną pobudliwością serca.

Należy ograniczyć dawkowanie, np. nie więcej niż 0,1 mg adrenaliny w ciągu 10 minut lub 0,3 mg w ciągu godziny u dorosłych pacjentów.

Z doustnymi lekami przeciwpłytkowymi i lekami wpływającymi na krzepnięcie krwi

Leki wpływające na funkcję płytek krwi, np. NSAID i kwas acetylosalicylowy lub inne leki, które mogą zwiększyć ryzyko krwawienia.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Dysfunkcja seksualna

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) / inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) mogą powodować objawy dysfunkcji seksualnej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Opisywano przypadki trwałej dysfunkcji seksualnej, w której objawy utrzymywały się pomimo zaprzestania stosowania SSRI/SNRI.

Samobójstwo/samobójcze myśli lub pogorszenie się objawów klinicznych

Depresja wiąże się z podwyższonym ryzykiem wystąpienia myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw (zdarzenia związane z samobójstwem). Ryzyko to utrzymuje się aż do znacznej remisji. Ponieważ poprawa może nie nastąpić przez pierwsze kilka tygodni leczenia lub dłużej, pacjenci powinni być dokładnie monitorowani aż do poprawy objawów klinicznych. Ogólne doświadczenie kliniczne wskazuje, że ryzyko samobójstwa może wzrosnąć w wczesnych stadiach poprawy.

Wiadomo, że pacjenci z wywiadem zdarzeń samobójczych lub pacjenci wykazujący znaczny stopień intencji samobójczych przed rozpoczęciem leczenia, mają większe ryzyko wystąpienia myśli lub prób samobójczych, dlatego należy dokładnie monitorować takich pacjentów w trakcie leczenia.

Metaanaliza placebo-kontrolowanych badań klinicznych antydepresantów z udziałem dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów w wieku do 25 lat stosujących antydepresanty w porównaniu z placebo.

Bliski nadzór nad pacjentami, w szczególności nad grupami o wysokim ryzyku, powinien towarzyszyć terapii farmakologicznej, szczególnie na początku leczenia i po zmianie dawki. Pacjentów (oraz osoby opiekujące się nimi) należy poinformować o konieczności monitorowania pogorszenia się stanu klinicznego, zachowań lub myśli samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu i o natychmiastowym zgłoszeniu się do lekarza w przypadku wystąpienia tych objawów.

Dzieci

Milnacipran nie powinien być stosowany w leczeniu dzieci i młodzieży do 18. roku życia. Zachowania związane z samobójstwem (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogość (głównie agresja, zachowanie opozycyjne i gniew) występowały częściej w badaniach klinicznych u dzieci i młodzieży otrzymujących antydepresanty w porównaniu z tymi, którzy otrzymywali placebo. Jeśli z konieczności klinicznej podjęto decyzję o leczeniu, pacjenta należy dokładnie monitorować pod kątem pojawienia się objawów samobójczych. Ponadto brakuje długoterminowych danych dotyczących bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży co do wzrostu, dojrzewania oraz rozwoju poznawczego i behawioralnego.

Zespół serotonergiczny

Tak jak w przypadku innych leków serotonergicznych, potencjalnie zagrażające życiu zespół serotonergiczne może wystąpić podczas leczenia milnacipranem, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu innych leków mogących wpływać na serotonergiczny układ neuroprzekaźnikowy (jak nieodwracalne inhibitory MAO (iproniazyd), selektywne inhibitory MAO-A (linezolid, moclobemid, metylenowy błękit), dziurawiec zwyczajny [Hypericum perforatum], petydyna, tramadol, większość antydepresantów (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Jeśli klinicznie wskazane jest wspomagające leczenie innymi lekami serotonergicznymi, zaleca się bliski nadzór nad pacjentem, szczególnie na początku terapii i przy zwiększaniu dawki.

Objawy zespołu serotonergicznego mogą obejmować:

• objawy zatrucia (biegunka);
• zmiany stanu psychicznego i zachowania (podniecenie, dezorientacja, hipomania);
• zaburzenia koordynacji ruchowej (drżenie, sztywność, mioklonie, nadrefleksja i ataksja);
• zaburzenia układu nerwowego wegetatywnego (niestabilność ciśnienia tętniczego, tachykardia, drżenie, hipertermia, możliwe śpiączka).

W przypadku podejrzenia zespołu serotonergicznego należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub zaprzestania terapii, w zależności od ciężkości objawów.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania milnacipranu z alfa- i beta-sympatomyketykami (drogą domięśniową i dożylną) ani z selektywnymi inhibitorami MAO-A (takimi jak linezolid, moclobemid i metylenowy błękit).

Środki ostrożności

Pacjentom z bezsennością lub niepokojem na początku leczenia może być potrzebna tymczasowa terapia objawowa.

Jeśli u pacjenta wystąpi wyraźna mania, leczenie lekiem Milnaran**®** należy przerwać i w większości przypadków zastosować środek uspokajający o działaniu antypsychotycznym.

Należy przerwać przyjmowanie milnacipranu pacjentom, u których rozwija się żółtaczka lub inne objawy zaburzeń funkcji wątroby. Leczenia milnacipranem nie należy wznowić, jeśli nie uda się ustalić innej przyczyny. Chociaż nie stwierdzono interakcji z alkoholem, zaleca się unikanie jego spożycia, tak jak w przypadku innych leków psychotropowych.

Wpływ systemowy Milnaranu**®** na organizm u zdrowych ochotników zwiększał się o 20% w połączeniu z lewomepromazyną. U pacjentów starszych lub z zaburzeniami funkcji nerek można podejrzewać większe zwiększenie przy jednoczesnym stosowaniu leków.

Milnacipran należy stosować z ostrożnością w następujących przypadkach:

• pacjentom z niewydolnością nerek;

(może być konieczne zmniejszenie dawki ze względu na wydłużony okres półtrwania (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”));

• pacjentom z wywiadem trudności w oddawaniu moczu, szczególnie pacjentom z przerostem gruczołu krokowego i innymi chorobami układu moczowo-płciowego. Ze względu na noradreneryczną składową mechanizmu działania milnacipranu konieczne jest monitorowanie zaburzeń oddawania moczu;
• pacjentom z nadciśnieniem tętniczym lub chorobami serca;

(rekomenduje się monitorowanie ciśnienia tętniczego i częstości skurczów serca na początku leczenia, po zwiększeniu dawki oraz okresowo w trakcie całego leczenia milnacipranem u wszystkich pacjentów, a także u pacjentów z znanym ryzykiem sercowo-naczyniowym. W przypadku trwałego podwyższenia ciśnienia tętniczego lub zwiększonej częstości skurczów serca należy rozważyć możliwość zaprzestania leczenia milnacipranem, jeśli jest to klinicznie uzasadnione);

• pacjentom z wysokim ciśnieniem wewnątrzgałkowym lub z ryzykiem rozwoju kątowego zamknięcia jaskry;
• pacjentom z epilepsją lub wywiadem epilepsji: milnacipran należy stosować z ostrożnością i przerwać leczenie każdemu pacjentowi, u którego wystąpi napad.

Zgłaszano przypadki hiponatremii u pacjentów przyjmujących inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, prawdopodobnie z powodu zespołu nieadekwatnej sekrecji hormonu przeciwmoczowego. Zaleca się ostrożność u pacjentów starszych, pacjentów przyjmujących diuretyki lub inne leki powodujące hiponatremię, pacjentów z marskością wątroby lub zaburzeniami odżywiania.

Zgłaszano przypadki krwawień, czasem poważnych, podczas stosowania inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny. SSRI/SNRI mogą zwiększać ryzyko krwawienia poporodowego (patrz sekcje „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią” i „Działania niepożądane”).

Należy zachować ostrożność u pacjentów jednoczesnie przyjmujących doustne leki przeciwkrzepiące, leki wpływające na funkcję płytek krwi, np. NSAID i aspirynę, lub inne leki mogące zwiększyć ryzyko krwawienia. Ostrożność jest również wymagana u pacjentów z wcześniejszymi zaburzeniami krzepnięcia krwi.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania milnacipranu w leczeniu epizodów depresyjnych u dorosłych w dawkach wyższych niż 100 mg dziennie nie zostały ustalone. U pacjentów, którzy nie obserwują klinicznej korzyści przy dawce 100 mg dziennie, leczenie należy przerwać.

Przerywanie leczenia.

Ryzyko wystąpienia objawów odstawienia, obserwowane przy stosowaniu SSRI i SNRI, może zależeć od wielu czynników, w tym od długości i dawki terapii oraz szybkości zmniejszania dawki. Zazwyczaj objawy odstawienia mogą być od lekkich do umiarkowanych; jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie. Zazwyczaj pojawiają się w ciągu pierwszych kilku dni po zaprzestaniu leczenia, ale bardzo rzadko zgłaszane są takie objawy u pacjentów, którzy przypadkowo opuścili dawkę.

Zazwyczaj objawy te są samoinwolujące się i ustępują w ciągu dwóch tygodni, choć u niektórych osób mogą trwać dłużej (2–3 miesiące). Dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki milnacipranu przy przerywaniu leczenia, a nie nagłe zaprzestanie po długotrwałym stosowaniu (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” i „Działania niepożądane”).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych dotyczących stosowania milnacipranu u ciężarnych kobiet.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Istnieją doniesienia o zwiększonego ryzyka dla noworodków po leczeniu inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny w okresie ciąży, które może być związane z zespołem odstawienia lub toksycznością serotoniny: tachypnea, trudności z karmieniem, drżenie, nadciśnienie lub hipotensja, zaburzenia snu, zwiększona pobudliwość lub rzadziej – długotrwały płacz. Wszystkie te objawy pojawiają się w pierwszych dniach życia, zazwyczaj są krótkotrwałe i nieciężkie.

Z tego powodu, jako środek ostrożności, należy unikać przyjmowania milnacipranu w okresie ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym nie stosujących antykoncepcji.

Karmienie piersią

Ponieważ niewielka ilość milnacipranu przenika do mleka matki, karmienie piersią jest przeciwwskazane.

Plodność

Milnacipran wpływał na płodność szczurów i powodował śmierć embrionów, brak bezpiecznego progu (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Brak danych dotyczących wpływu milnacipranu na płodność u ludzi.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

W badaniach u zdrowych ochotników nie zgłaszano zmian funkcji poznawczych lub psychomotorycznych. Jednak przy stosowaniu leku możliwe jest obniżenie zdolności umysłowych i fizycznych niezbędnych do wykonywania potencjalnie niebezpiecznych czynności wymagających zwiększonego skupienia uwagi i szybkiej reakcji.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy przyjmować doustnie.

Dorośli

Zalecana dawka dobową wynosi 100 mg, podzielona na dwie dawki po 50 mg – 1 kapsułka rano i 1 kapsułka wieczorem, najlepiej podczas jedzenia.

Pacjenci w podeszłym wieku

Korekta dawki nie jest wymagana, jeśli czynność nerek jest prawidłowa.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Wymagana jest korekta dawki. Zaleca się zmniejszenie dawki do 50 lub 25 mg, w zależności od stopnia zaburzenia czynności nerek. W takim przypadku zaleca się stosowanie kapsułek Milnaran® 25 mg.

Zaleca się następującą korektę dawki:

Trwanie leczenia

Leczenie lekami przeciwdepresyjnym ma charakter objawowy.

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwdepresyjnych, efekt milnacyprianu osiągany jest dopiero po 1–3 tygodniach. Leczenie jednego epizodu powinno trwać kilka miesięcy (zwykle około 6 miesięcy), aby zapobiec nawrotowi. Leczenie lekiem Milnaran® należy kończyć stopniowo.

Leki psychotropowe stosowane równolegle

Jednoczesne stosowanie leczenia uspokajającego lub leków przeciwlękowych może być pomocne na początku terapii w celu zapobiegania wystąpieniu lub pogorszeniu się objawów lęku. Jednak leki przeciwlękowe nie zawsze chronią pacjenta przed próbami samobójstwa.

Dzieci

Nie zaleca się stosowania milnacyprianu u dzieci i nastolatków poniżej 18. roku życia (patrz rozdział „Szczególne wskazania”).

W badaniach klinicznych u dzieci i nastolatków przyjmujących leki przeciwdepresyjne obserwowano częstsze występowanie zachowań samobójczych (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogości (głównie agresja, zachowanie opozycyjne i gniew) w porównaniu z dziećmi i nastolatkami przyjmującymi placebo. Jeśli z powodów klinicznych podjęto jednak decyzję o leczeniu, należy dokładnie obserwować pacjenta pod kątem pojawienia się objawów samobójczych. Ponadto brakuje długoterminowych danych dotyczących bezpieczeństwa u dzieci i nastolatków w odniesieniu do wzrostu, dojrzewania oraz rozwoju poznawczego i behawioralnego.

Przedawkowanie

Zarejestrowano przypadki przedawkowania milnacyprianu.

W przypadku stosowania wysokich dawek efekt wymiotny może znacznie ograniczyć ryzyko przedawkowania.

Po podaniu dawki 200 mg obserwuje się zazwyczaj następujące objawy (> 10 %): nudności, nadmierne pocenie się i zaparcia.

Po podaniu dawek od 800 mg do 1 g w monoterapii głównymi obserwowanymi objawami są: wymioty, zaburzenia oddychania (napady apnei) oraz tachykardia.

Po podaniu dużej dawki (1,9–2,8 g) w połączeniu z innymi lekami (w szczególności benzodiazepinami) pojawiają się dodatkowe objawy: senność, hiperkapnia i zaburzenia świadomości.

Leczenie przedawkowania

Nie istnieje specyficzny antydot na milnacyprian.

Leczenie jest objawowe, zaleca się przepłukanie żołądka oraz jak najszybsze podanie węgla aktywowanego.

Opiekę medyczną należy kontynuować co najmniej przez 24 godziny.

Niepożądane działania.

Niepożądane reakcje obserwowane podczas leczenia milnacipranem w przebiegu depresji występują głównie w pierwszym lub drugim tygodniu leczenia, a następnie ustępują równocześnie z poprawą stanu depresyjnego.

W poniższej tabeli przedstawiono niepożądane reakcje, dla których ocena przyczynowości nie została sklasyfikowana jako „wykluczona”, obserwowane w 13 badaniach klinicznych, w tym w 5 placebo-kontrolowanych badaniach klinicznych (łącznie obejmujących 3059 pacjentów – 2557 na milnacipranie i 502 na placebo) u pacjentów z depresją.

Najczęściej zgłaszane niepożądane reakcje u pacjentów z depresją otrzymujących milnacipran w badaniach klinicznych to nudności i ból głowy.

Niepożądane reakcje zostały zaklasyfikowane według układów narządów i podane zgodnie z następującą skalą częstości: bardzo często (≥1/10), często (od ≥1/100 do <1/10), rzadko (od ≥1/1000 do <1/100), bardzo rzadko (od ≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstość nieznana (pojedyncze doniesienia, częstość nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych).

Tabela niepożądanych reakcji:

(1) oczekiwana częstość działań niepożądanych zgłoszonych w ramach nadzoru popożyciowego; nie obserwowano ich w randomizowanych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo.

(2) szczególnie obserwowane u pacjentów z wywiadem padaczki.

(3) patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”.

(*) Zespół serotonergiczny, szczególnie gdy milnacypryn jest stosowany łącznie z innymi lekami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”), charakteryzujący się przynajmniej trzema objawami, w tym zaburzeniami stanu psychicznego i zachowania (niepokój, dezorientacja, lęk, pobudzenie, urojenia i niepokój), zaburzeniami koordynacji ruchowej (drżenie, sztywność, mioklonie, nadreaktywność odruchów i ataksja), hipotensją lub nadciśnieniem oraz objawami autonomicznymi, takimi jak potliwość, gorączka, drżenie i biegunka.

(**) Zdarzenie to zostało zarejestrowane dla klasy terapeutycznej SSRI/SNRI (patrz sekcje „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Zgłaszano przypadki zachowań samobójczych i myśli samobójczych podczas terapii lekiem Milnaran**®** lub na początku odstawiania leczenia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Zespół odstawienia

Zgłaszano kilka przypadków potencjalnego zespołu odstawienia po zakończeniu leczenia lekiem Milnaran**®**. Ogólnie dla SSRI i SNRI objawy są od lekkich do umiarkowanych i samoistnie ustępują; jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie i/lub trwać dłużej. Dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki, gdy leczenie milnacyprynem nie jest już potrzebne (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Dodatkowe reakcje zgłoszone w doświadczeniu pozarejestrowym wskazania depresja (częstość nieznana).

Niektóre inne działania niepożądane zgłoszone w doświadczeniu pozarejestrowym u pacjentów z depresją były związane z chorobą depresyjną:

• zniesienie hamowania psychoruchowego z ryzykiem samobójstwa;
• zmiana nastroju z przypadkami manii;
• reaktywacja urojenia u pacjentów z chorobą psychiczną;
• napadowe objawy lęku (dla leków psychostymulujących przeciwdziałających depresji).

Zgłaszanie podejrzeń działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 8 kapsułek w blisterze; po 7 blistrów w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Rivopharm SA.

Lokalizacja producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Centro Insema, 6928 Manno, Szwajcaria.