Mikafungin

INSTRUKCJA dot. stosowania leku MIKAFUNGINA

Skład:

substancja czynna: mikafungina (w postaci sodowej mikafunginy);

1 fiolka zawiera 50 mg lub 100 mg mikafunginy (w postaci sodowej mikafunginy);

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, kwas cytrynowy bezwodny, wodorotlenek sodu.

Postać farmaceutyczna. Proszek do sporządzenia koncentratu do roztworu do infuzji.

Główne właściwości fizykochemiczne: masa porowata lub proszek od białego do niemal białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpłochawkowe do stosowania systemowego.

Kod ATC J02A X05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mikafungina niekonkurencyjnie hamuje syntezę 1,3-β-D-glukanu, ważnego składnika ściany komórkowej grzybów. Komórki ssaków nie zawierają 1,3-β-D-glukanu.

Mikafungina wykazuje działanie grzybobójcze wobec grzybów z rodzaju Candida oraz wyraźne działanie grzybostatyczne wobec Aspergillus spp.

Mikafungina in vitro jest aktywna wobec różnych gatunków Candida spp., w tym Candida albicans, Candida glabrata, Candida tropicalis, Candida krusei, Candida kefyr, Candida parapsilosis, Candida guilliermondii, Candida lusitaniae oraz Aspergillus spp., w tym Aspergillus fumigatus, Aspergillus flavus, Aspergillus niger, Aspergillus terreus, Aspergillus nidulans, Aspergillus versicolor, a także wobec grzybów dimorficznych (Histoplasma capsulatum, Blastomyces dermatitidis, Coccidioides immitis). Preparat in vitro nie jest aktywny wobec Cryptococcus spp., Pseudallescheria spp., Scedosporium spp., Fusarium spp., Trichosporon spp. oraz zygomycetów.

Prawdopodobieństwo rozwoju wtórnej oporności na lek jest bardzo niskie.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Mikafungina jest lekiem podawanym dożylnie.

Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek dobowych od 12,5 mg do 200 mg oraz od 3 mg/kg do 8 mg/kg. Nie stwierdzono danych na temat kumulacji systemowej leku po podawaniu dawek wielokrotnych; stężenie ustalonej się w ciągu 4–5 dni od rozpoczęcia leczenia.

Rozkład. Po podaniu dożylnym obserwuje się dwufazowe wykładnicze zmniejszanie stężenia mikafunginy. Lek szybko rozkłada się w tkankach. W krążeniu ogólnoustrojowym mikafungina silnie wiąże się z białkami osocza krwi (>99%), głównie z albuminą. Wiązanie z albuminą jest stabilne w zakresie stężeń 10–100 μg/ml. Objętość rozkładu w stanie stacjonarnym (Vss) wynosi 18–19 litrów.

Metabolizm. Mikafungina krąży w krążeniu ogólnoustrojowym głównie w niezmienionej postaci. Metabolizowana jest do kilku związków, wśród których metabolity M-1 (pochodna katecholowa), M-2 (pochodna metoksy M-1) oraz M-5 (powstaje w wyniku hydroksylacji łańcucha bocznego) wykryto w krążeniu ogólnoustrojowym. Ekspozycja na te metabolity jest niewielka i nie wpływają one na ogólną skuteczność mikafunginy.

Mimo że in vitro mikafungina może być metabolizowana przez izoenzymy CYP3A, hydroksylacja z udziałem CYP3A nie jest główną drogą przemiany metabolicznej leku in vitro.

Eliminacja i wydalanie. Okres półtrwania wynosi około 10–17 godzin i pozostaje stały w zakresie dawek do 8 mg/kg po podaniu jednorazowym i wielokrotnym. Całkowity klirens wynosi 0,15–0,3 ml/min/kg u zdrowych ochotników i dorosłych pacjentów i nie zależy od dawki po jednorazowym i wielokrotnym podaniu leku. Po 28 dniach od jednorazowej dożylnej dawki 14C-mikafunginy (25 mg) podanej zdrowym ochotnikom, 11,6% radioaktywnej znacznik wykryto w moczu, a 71,0% – w kale. Metabolity M-1 i M-2 wykrywano tylko w stężeniach mikroskopijnych w osoczu krwi, natomiast metabolit M-5, powstający w większej ilości, stanowił 6,5% pierwotnego związku.

Farmakokinetyka w różnych grupach pacjentów

Dzieci. U dzieci pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) było proporcjonalne do dawki w zakresie dawek 0,5–4 mg/kg. Klirens zależał od masy ciała. Średnie wartości klirensu skorygowane o masę ciała u najmłodszych dzieci (4 miesiące – 5 lat) były 1,35 razy wyższe, a u dzieci w wieku 6–11 lat – 1,14 razy wyższe. U starszych dzieci (12–16 lat) wartości klirensu były zbliżone do odpowiednich wartości u dorosłych pacjentów. Średni klirens skorygowany o masę ciała u dzieci poniżej 4. miesiąca życia był około 2,6 razy wyższy niż u starszych dzieci (12–16 lat) oraz 2,3 razy wyższy niż u dorosłych. Badania farmakokinetyki/farmakodynamiki wykazały, że mikafungina przenika do układu nerwowego środkowego (CNS), osiągając minimalne AUC 170 μg•godz/litr, co jest wystarczające do osiągnięcia maksymalnej eliminacji infekcji grzybiczej w tkankach CNS. Modelowanie populacyjne farmakokinetyki wskazuje, że dawka 10 mg/kg u dzieci poniżej 4. miesiąca życia jest wystarczająca do osiągnięcia docelowej ekspozycji terapeutycznej w leczeniu infekcji CNS spowodowanych przez Candida.

Pacjenci w podeszłym wieku. Po podaniu jednorazowej dawki 50 mg w trakcie jednej infuzji farmakokinetyka mikafunginy u pacjentów w podeszłym wieku (66–78 lat) była podobna do farmakokinetyki u młodych pacjentów (20–24 lata). U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana korekta dawki.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. W trakcie badania przeprowadzonego u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby (klasy 7–9 wg klasyfikacji Childa-Puga) farmakokinetyka mikafunginy nieznacznie różniła się od farmakokinetyki u zdrowych ochotników. Dlatego u pacjentów z łagodną i umiarkowaną dysfunkcją wątroby nie jest wymagana korekta dawki. Farmakokinetyka mikafunginy u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby nie była badana.

Pacjenci z dysfunkcją nerek. Ciężka niewydolność nerek (filtracja kłębuszkowa [GFR] <30 ml/min) nie miała istotnego wpływu na farmakokinetykę mikafunginy. U pacjentów z niewydolnością nerek nie jest wymagana korekta dawki.

Płeć/rasa. Płeć i rasa pacjentów nie wpływają na parametry farmakokinetyczne mikafunginy.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Dorośli i dzieci w wieku od 16 lat:

leczenie kandydozy inwazyjnej;

leczenie kandydozy przełyku u pacjentów wymagających wewnątrzżylowego leczenia przeciwdrożdżycowego;

profilaktyka kandydozy u pacjentów poddawanych allogenicznej transplantacji komórek macierzystych lub u których przewidywana jest neutropenia (liczba neutrofili < 500 komórek na 1 μl) trwająca 10 lub więcej dni.

Dzieci (w tym niemowlęta) w wieku do 16 roku życia:

leczenie kandydozy inwazyjnej;

profilaktyka zakażeń wywołanych przez Candida u pacjentów poddawanych allogenicznej transplantacji komórek macierzystych lub u których przewidywana jest neutropenia (liczba neutrofili < 500 komórek na 1 μl) trwająca 10 lub więcej dni.

Przy decyzji o stosowaniu leku Mikafungin należy wziąć pod uwagę potencjalne ryzyko wystąpienia zmian nowotworowych w wątrobie (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). W związku z tym lek Mikafungin należy stosować wyłącznie wtedy, gdy nie można zastosować innych leków przeciwdrożdżycowych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku, albo na inne echnokandyny.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Mikafungin ma niski potencjał interakcji z lekami metabolizowanymi przy udziale CYP3A.

Nie stwierdzono dowodów na zmianę farmakokinetyki mikafunginy przy jednoczesnym stosowaniu z takimi lekami, jak mykofenolan, cyklosporyna, takerolimus, prednizolon, syrolimus, nifedypina, flukenazol, rytonawir, ryfampycyna, itrakonazol, worykonazol i amfoterycyna B dezoksycholan. Korekty dawkowania mikafunginy w takich przypadkach nie wymaga się.

Przy stosowaniu mikafunginy stwierdzono nieznaczny wzrost AUC itrakonazolu, syrolimusu i nifedypiny (odpowiednio o 22%, 21% i 18%). Pacjentom przyjmującym syrolimus, nifedypinę lub itrakonazol w połączeniu z Mikafunginem należy przeprowadzać monitorowanie pod kątem toksycznego działania syrolimusu, nifedypiny lub itrakonazolu. W razie potrzeby należy zmniejszyć dawkę tych leków.

Przy jednoczesnym stosowaniu mikafunginy i amfoterycyny B dezoksycholanu obserwuje się 30% wzrost działania amfoterycyny B dezoksycholanu. Ponieważ może to mieć znaczenie kliniczne, jednoczesne stosowanie tych leków należy zarezerwować wyłącznie dla przypadków, gdy korzyść wyraźnie przewyższa ryzyko, przy jednoczesnym ścisłym monitorowaniu toksyczności amfoterycyny B dezoksycholanu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

U pacjentów przyjmujących syrolimus, nifedypinę lub itrakonazol jednoczesnie z lekiem Mikafungin należy kontrolować toksyczność syrolimusu, nifedypiny lub itrakonazolu lub zmniejszyć dawkę syrolimusu, nifedypiny lub itrakonazolu w razie potrzeby (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Szczególne środki ostrożności stosowania.

U zwierząt po leczeniu trwającym 3 miesiące lub dłużej obserwowano powstawanie ognisk zmienionych hepatocytów (FAH) oraz guzów komórkowych wątroby. Próg powstawania guzów u zwierząt znajduje się w przybliżeniu w zakresie ekspozycji klinicznej. Znaczenie tych faktów w leczeniu ludzi nie może być wykluczone. Podczas stosowania mikafunginy konieczna jest staranna kontrola funkcji wątroby. Aby zminimalizować ryzyko adaptacyjnej regeneracji oraz ze względu na możliwość powstawania guzów wątrobowych, w przypadku stwierdzenia znaczącego, utrzymującego się podwyższenia poziomu ALT/AST zaleca się odstawienie leku.

Leczenie mikafunginą należy prowadzić po dokładnym rozważeniu stosunku ryzyka do korzyści, szczególnie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby lub przewlekłymi chorobami wątroby stanowiącymi stan przedrakowy, takimi jak wyrażony włóknienie wątroby, marskość, wirusowe zapalenie wątroby, choroby wątroby u niemowląt lub wrodzone enzymopatie, a także w przypadku jednoczesnego stosowania leków o działaniu hepatotoksycznym i/lub genotoksycznym.

Leczenie mikafunginą może wiązać się ze znacznym zaburzeniem funkcji wątroby (zwiększenie poziomu ALT, AST lub bilirubiny całkowitej powyżej 3-krotnej górnej granicy normy) zarówno u zdrowych ochotników, jak i u chorych. W pojedynczych przypadkach obserwowano cięższą dysfunkcję wątroby, zapalenie wątroby lub niewydolność wątroby zakończone śmiercią. Dzieci w wieku do 1 roku są bardziej narażone na uszkodzenia wątroby (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Podczas podawania mikafunginy możliwe są reakcje anafilaktyczne, w tym wstrząs. Jeśli wystąpią takie reakcje, należy przerwać infuzję mikafunginy i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Zanotowano ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa–Johnsona i toksyczne martwicze odwarstwienie nabłonka. W przypadku wystąpienia u pacjentów wysypek skórnych należy obserwować stan tych pacjentów, a w przypadku postępu choroby odstawić mikafunginę.

U pacjentów stosujących mikafunginę obserwowano rzadkie przypadki hemolizy, w tym ostrego wewnątrznaczyniowego hemolizy lub anemii hemolitycznej. Pacjentów, u których podczas stosowania mikafunginy wystąpiły objawy kliniczne lub laboratoryjne hemolizy, należy dokładnie monitorować, a przed kontynuacją leczenia należy ocenić stosunek ryzyka do korzyści.

Mikafungina może powodować powikłania nerkowe, niewydolność nerek oraz nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych funkcji nerek, dlatego konieczna jest staranna kontrola funkcji nerek.

Jednoczesne stosowanie mikafunginy i amfoterycyny B w formie dezoksycholanu możliwe jest tylko wtedy, gdy korzyść z leczenia znacznie przewyższa ryzyko, oraz pod warunkiem starannego monitorowania toksyczności amfoterycyny B w formie dezoksycholanu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

U pacjentów przyjmujących sirolimus, nifedypinę lub itrakonazol jednoczesne z lekiem Mikafungina należy monitorować toksyczność sirolimusu, nifedypiny lub itrakonazolu lub zmniejszyć dawkę sirolimusu, nifedypiny lub itrakonazolu w razie potrzeby (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Częstość niektórych niepożądanych reakcji jest wyższa u dzieci w porównaniu z dorosłymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Ostrzeżenia związane ze składnikami pomocniczymi

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Brak danych dotyczących stosowania Mikafunginy u ciężarnych kobiet. W badaniach na zwierzętach mikafungina przenikała przez barierę łożyskową, zaobserwowano również toksyczność reprodukcyjną. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Mikafunginę nie należy stosować w czasie ciąży bez wyraźnej potrzeby.

Nie wiadomo, czy mikafungina wydzielana jest z mlekiem matki. Badania na zwierzętach wykazały, że mikafungina wydzielana jest z mlekiem matki. Decyzję o kontynuowaniu/przerwaniu karmienia piersią lub o kontynuowaniu/przerwaniu leczenia mikafunginą należy podjąć z uwzględnieniem korzyści dla matki i ryzyka dla dziecka.

Toksykologia jąder była obserwowana w badaniach na zwierzętach. Mikafungina może wpływać na płodność mężczyzn u ludzi.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów, jednak działania niepożądane mogą wpływać na tę zdolność (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki.

Należy przestrzegać oficjalnych wytycznych dotyczących stosowania leków przeciwpłochowych.

Mikafungin powinien przepisywać lekarz mający doświadczenie w leczeniu infekcji grzybiczych.

Przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać posiewy w celu identyfikacji grzybów oraz inne odpowiednie badania laboratoryjne (w tym badania histopatologiczne).

Leczenie można rozpocząć przed uzyskaniem wyników badań laboratoryjnych. Jednak po ich otrzymaniu należy odpowiednio dostosować terapię przeciwpłochową.

Schemat dawkowania leku Mikafungin zależy od masy ciała pacjenta (patrz tabele 1 i 2).

Tabela 1

Schemat dawkowania Mikafunginu dla dorosłych i dzieci w wieku od 16 lat oraz osób starszych

*W przypadku niewystarczającej odpowiedzi pacjenta na leczenie, na przykład przy utrzymywaniu się patogenu lub braku pozytywnych zmian klinicznych, dawkę można zwiększyć do 200 mg/dobę u pacjentów o masie ciała > 40 kg lub do 4 mg/kg/doba u pacjentów o masie ciała < 40 kg.

Czas trwania leczenia

Zakażenie inwazyjne grzybami rodzaju Candida. Leczenie zakażenia grzybami rodzaju Candida należy kontynuować przez co najmniej 14 dni. Leczenie przeciwgrzybicze należy kontynuować przez co najmniej jeden tydzień po uzyskaniu dwóch kolejnych negatywnych wyników posiewów krwi oraz po ustąpieniu objawów klinicznych kandydozy.

Kandydoza przełyku. W leczeniu kandydozy przełyku mikafunginę należy stosować przez co najmniej jeden tydzień po ustąpieniu objawów klinicznych.

Profilaktyka zakażeń grzybami rodzaju Candida. W celu zapobiegania infekcjom grzybiczym mikafunginę należy stosować przez co najmniej jeden tydzień po przywróceniu prawidłowej liczby neutrofili.

Tabela 2

Schemat dawkowania mikafunginy u dzieci w wieku ≥4 miesięcy i u dorosłych poniżej 16 roku życia

*W przypadku niewystarczającej odpowiedzi pacjenta na leczenie, na przykład przy utrzymującym się patogenie lub braku pozytywnej dynamiki klinicznej, dawkę można zwiększyć do 200 mg/dobę u pacjentów o masie ciała > 40 kg lub do 4 mg/kg/dobę u pacjentów o masie ciała < 40 kg.

Stosowanie u dzieci (w tym u noworodków) w wieku <4 miesięcy

*Mikafungin w dawce 4 mg/kg u dzieci poniżej 4. miesiąca życia osiąga ekspozycję zbliżoną do tej obserwowanej u dorosłych pacjentów otrzymujących 100 mg/dobę w leczeniu kandydozy inwazyjnej. W przypadku podejrzenia infekcji ośrodkowego układu nerwowego należy stosować wyższe dawki (np. 10 mg/kg), ponieważ przenikanie mikafunginy do OUN (patrz sekcja „Farmakokinetyka”) zależy od dawki.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci (w tym u noworodków) poniżej 4. miesiąca życia w dawkach od 4 do 10 mg/kg na dobę w leczeniu inwazyjnej kandydozy z zaangażowaniem OUN nie zostały wystarczająco przebadane w kontrolowanych badaniach klinicznych.

Czas trwania leczenia

Kandydoza inwazyjna. Leczenie kandydozy należy kontynuować przez co najmniej 14 dni. Leczenie przeciwdrożdżyciowe należy kontynuować przez co najmniej jeden tydzień po uzyskaniu dwóch kolejnych negatywnych wyników posiewów krwi oraz po ustąpieniu objawów klinicznych kandydozy.

Profilaktyka zakażenia grzybami rodzaju Candida. W celu zapobiegania infekcjom grzybiczym rodzaju Candida, mikafunginę należy stosować przez co najmniej jeden tydzień po przywróceniu prawidłowej liczby neutrofili. Doświadczenie w leczeniu mikafunginą pacjentów poniżej 2. roku życia jest ograniczone.

Płeć/rasa

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki w zależności od płci lub rasy pacjenta (patrz sekcja „Właściwości farmakokinetyczne”).

Leczenie pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z niewydolnością wątroby lekkiego lub umiarkowanego stopnia (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Do chwili obecnej brak danych dotyczących stosowania mikafunginy u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, dlatego nie zaleca się stosowania tego leku u pacjentów z tej grupy (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Leczenie pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Sposób podania

Po rozcieńczeniu i rozpuszczeniu lek należy podawać dożylne w postaci infuzji przez 1 godzinę. Szybsze podanie może spowodować reakcję alergiczną wywołaną przez histaminę.

Nie wykorzystanego leku lub odpadów należy pozbyć zgodnie z lokalnymi przepisami.

Mikafunginy nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z innymi lekami, z wyjątkiem tych, które są wymienione poniżej. Mikafunginę, proszek do sporządzenia roztworu do infuzji, rozpuszcza się i rozcieńcza w temperaturze pokojowej z zachowaniem zasad aseptyki:

1. Należy usunąć plastikowy kaptur z fiolki, a korek zdezynfekować alkoholem.
2. 5 ml roztworu chlorku sodu 0,9 % do wstrzykiwań lub roztworu glukozy 5 % do wstrzykiwań (pobranych z fiolki/pojemnika o pojemności 100 ml) należy aseptycznie i powoli wprowadzić do każdej fiolki wzdłuż wewnętrznej ściany. Podczas przygotowywania roztworu należy zminimalizować powstawanie piany. Należy rozpuścić zawartość odpowiedniej liczby fiol mikafunginy, aby uzyskać pełną wymaganą dawkę leku (patrz tabela 3).
3. Fiolkę należy delikatnie obracać. Nie wstrząsać. Proszek powinien całkowicie się rozpuścić. Odtworzony roztwór należy użyć natychmiast. Fiolka przeznaczona jest do jednorazowego użytku. Należy więc natychmiast usunąć niewykorzystany stężony roztwór.
4. Cały rozcieńczony koncentrat należy pobrać z każdej fiolki i wprowadzić do fiolki/pojemnika z roztworem do infuzji, z którego został pierwotnie pobrany (patrz punkt 2). Rozcieńczony roztwór należy zastosować natychmiast. Stabilność chemiczna i fizyczna roztworu utrzymuje się do 96 godzin w temperaturze 25 °C, pod warunkiem że roztwór jest chroniony przed światłem i rozcieńczony zgodnie z opisem.
5. Fiolkę/poemnik do infuzji należy delikatnie odwrócić, ale nie wolno wstrząsać, aby uniknąć powstawania piany. Nie należy stosować roztworu, jeśli jest on mętny lub zawiera osad.
6. Fiolkę/poemnik z rozcieńczonym roztworem do infuzji należy umieścić w nieprzezroczystym worku w celu ochrony przed światłem.

Tabela 3

Przygotowanie roztworu do infuzji

Po rozcieńczeniu roztwór należy podawać w formie wlewu dożylnego trwającego 1 godzinę.

Dzieci.

Lek stosuje się w pediatrii (patrz sekcja „Wskazania”).

Przedawkowanie.

W badaniach klinicznych dorośli pacjenci otrzymywali dawkę dobową do 8 mg/kg (maksymalna dawka całkowita – 896 mg) i nie odnotowano żadnych doniesień o toksyczności ograniczającej dawkę. Zarejestrowano jeden przypadek samorzutnego podania noworodkowi dawki 16 mg/kg/dobę. Wysoka dawka nie wywołała żadnych niekorzystnych reakcji.

Brak danych dotyczących przedawkowania mikafunginy. W przypadku możliwego przedawkowania należy podjąć ogólne środki wspomagające i leczenie objawowe. Mikafungina charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami i nie jest usuwana podczas dializy.

Niepożądane działania.

Profil bezpieczeństwa mikafunginy oceniano u 3028 pacjentów uczestniczących w badaniach klinicznych, przyjmujących ten lek: 2002 pacjentów z infekcją Candida, w tym kandydziemią, inwazyjnym kandydozą i kandydozą przełyku, 375 – z inwazyjnym aspergilozą (głównie infekcja oporna) oraz 651 pacjentów stosowało mikafunginę w celu zapobiegania inwazyjnym infekcjom grzybiczym.

Pacjenci przyjmujący mikafunginę w badaniach klinicznych stanowili populację ciężko chorych pacjentów z chorobami wymagającymi przyjmowania dużej liczby leków, w tym terapii przeciwnowotworowej, silnych immunosupresyjnych leków systemowych oraz antybiotyków o szerokim spektrum działania. Ci pacjenci mieli dużą liczbę chorób współistniejących, takich jak nowotwory układu krwiotwórczego i infekcja HIV, lub byli biorcami przeszczepu i/lub otrzymywali leczenie w warunkach intensywnej terapii. Pacjenci po przeszczepieniu komórek macierzystych krwi, którzy mieli wysokie ryzyko infekcji grzybiczych, otrzymywali mikafunginę profilaktycznie.

Łącznie u 32,2% pacjentów zaobserwowano niepożądane działania. Większość zgłaszanych niepożądanych działań to nudności (2,8%), podwyższenie poziomu fosfatazy alkalicznej (2,7%), flebita (2,5%), głównie u pacjentów zakażonych HIV z obecnością obwodowego linii dożylnych, wymioty (2,5%) oraz podwyższenie aktywności asparaginianaminotransferazy (2,3%). Nie stwierdzono klinicznie istotnych różnic w analizie danych dotyczących bezpieczeństwa w zależności od płci lub rasy pacjentów.

W tabeli 4 niepożądane działania przedstawiono zgodnie z klasyfikacją MedDRA i uporządkowano według częstości występowania, w kolejności malejącej ciężkości.

Tabela 4

Możliwe objawy typu alergicznego

Podczas badań klinicznych obserwowano takie objawy jak wysypka i dreszcze. Większość objawów była łagodna lub umiarkowana i nie wymagała przerwania leczenia. Powikłania seriozne związane z zastosowaniem mikafunginy były rzadkie (np. reakcja anafilaktyczna 0,2 % lub 6/3028) i występowały wyłącznie u pacjentów z ciężkimi chorobami podstawowymi (np. u pacjentów z zaawansowanym AIDS, z chorobą nowotworową), wymagającymi jednoczesnego stosowania dużej liczby leków.

Reakcje niepożądane związane z funkcją wątroby

Podczas badań klinicznych ogólna częstość występowania reakcji niepożądanych związanych z funkcją wątroby u pacjentów leczonych mikafunginą wynosiła 8,6 % (260/3028). Większość reakcji niepożądanych była łagodna lub umiarkowanej ciężkości. Najczęstsze reakcje niepożądane to: wzrost stężenia ALP (fosfatazy alkalicznej) (2,7 %), AST (2,3 %), ALT (2,0 %), bilirubiny we krwi (1,6 %) oraz nieprawidłowe wyniki badań funkcji wątroby (1,5 %). Niewielka liczba pacjentów przerwała leczenie z powodu reakcji niepożądanych (1,1 %; 0,4 % – ciężkie reakcje niepożądane). Przypadki ciężkiej dysfunkcji wątroby były rzadkie (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Reakcje w miejscu wstrzyknięcia

Żadna z reakcji niepożądanych w miejscu wstrzyknięcia nie wymagała przerwania leczenia.

Dzieci

Częstość niektórych poniżej wymienionych reakcji niepożądanych była u dzieci wyższa niż u dorosłych. Ponadto u dzieci w wieku do 1 roku stwierdzano podwyższenie stężenia ALT, AST i fosfatazy alkalicznej dwa razy częściej niż u dzieci starszego wieku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Najbardziej prawdopodobną przyczyną tych różnic były choroby podstawowe, inne niż te obserwowane w badaniach klinicznych u dorosłych i dzieci starszego wieku. Tak więc neutropenia u dzieci występowała kilkakrotnie częściej niż u dorosłych (40,2 % i 7,3 % odpowiednio u dzieci i dorosłych). Dotyczy to również allogennych przeszczepów HSCT (29,4 % i 13,4 % odpowiednio) oraz chorób nowotworowych układu krwiotwórczego (29,1 % i 8,7 % odpowiednio).

Ze strony krwi: często – trombocytopenia.

Ze strony serca: często – tachykardia.

Zaburzenia naczyniowe: często – nadciśnienie tętnicze i hipotensja.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: często – hiperbilirubinemia, powiększenie wątroby.

Ze strony nerek i dróg moczowych: często – ostre niewydolność nerek, podwyższony poziom mocznika we krwi.

Przekazywanie podejrzeń o reakcjach niepożądanych

Przekazywanie podejrzeń o reakcjach niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych proszone są o zgłaszanie wszelkich podejrzeń o reakcjach niepożądanych zgodnie z lokalnymi wymaganiami.

Okres ważności. 24 miesiące.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Odtworzony roztwór w fiolce.

Stabilność chemiczna i fizyczna zachowana jest przez maksymalnie 48 godzin w temperaturze nie przekraczającej 25 °C, jeśli jako rozpuszczalnik zastosowano 0,9 % roztwór chlorku sodu lub 5 % roztwór glukozy.

Rozcieńczony roztwór do wlewu.

Stabilność chemiczna i fizyczna zachowana jest do 96 godzin w temperaturze 25 °C, pod warunkiem że roztwór jest chroniony przed działaniem światła i jako rozpuszczalnik zastosowano 0,9 % roztwór chlorku sodu lub 5 % roztwór glukozy.

Mikafungina nie zawiera środków konserwujących. Z mikrobiologicznego punktu widzenia roztwór należy stosować natychmiast. Jeśli nie jest stosowany natychmiast, odpowiedzialność za czas i warunki przechowywania spoczywa na osobie stosującej lek. Zwykle czas przechowywania w fiolce szklanej nie powinien przekraczać 24 godzin w temperaturze od 2 do 8 °C, chyba że przygotowanie roztworu odbywa się w warunkach ściśle kontrolowanej aseptyki.

Opakowanie. Proszek do stężonego roztworu do wlewu dożylnego o zawartości 50 mg lub 100 mg, 1 fiolka z proszkiem w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „PHARMIDEA” / Limited Liability Company „PHARMIDEA”.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby i miejsca prowadzenia działalności.

ul. Rupnicu 4, Olaine, dystrykt Olaine, LV-2114, Łotwa / 4 Rupnicu Str., Olaine, Olaine distrikt, LV-2114, Latvia.