Mifepryston

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Mifepryston (Mifepristone)

Skład:

substancja czynna: mifepryston;

1 tabletka zawiera 200 mg mifeprystonu;

substancje pomocnicze: skrobia kukurydziana, celuloza mikrokryształowa, powidon, ditlenek krzemu, bezwodny, dwutlenek krzemu koloidalny, stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki o kształcie okrągłym, dwuwypukłe, jasnożółte, z oznaczeniem tłoczonym „M 1” po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki wpływające na układ moczowo-płciowy i hormony płciowe. Środki antygestagenne. Kod ATC G03X B01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mifepryston jest syntetycznym sterydowym środkiem antygestagennym (blokuje działanie progesteronu na poziomie receptorów).

W dawkach doustnych 3–10 mg/kg masy ciała mifepryston hamuje działanie progesteronu egzogennego lub endogennego u różnych gatunków zwierząt (szczury, myszy, króliki, małpy). Działanie to objawia się przerwaniem ciąży u gryzoni.

U kobiet mifepryston w dawkach przekraczających 1 mg/kg masy ciała neutralizuje działanie progesteronu na endometrium i miometrium. W okresie ciąży mifepryston zwiększa wrażliwość miometrium na działanie prostaglandyn, które powodują skurcze macicy. W I trymestrze ciąży mifepryston sprzyja rozszerzeniu i otwarciu szyjki macicy.

Po zastosowaniu mifeprystonu w połączeniu z analogami prostaglandyn w wczesnym okresie ciąży częstość skutecznego przerwania ciąży wynosi około 95 % (w zależności od prostaglandyny i trybu jej podania), a także przyspiesza się wydalenie jaja zapłodnionego.

Częstość skutecznego przerwania ciąży wynosi około 95 % po zastosowaniu 600 mg mifeprystonu w połączeniu z 400 μg misoprostolu doustnie (przy amenorée do 49 dni), około 98 % po połączeniu z 1 mg gemeprostu podawanego dopochwowa (przy amenorée do 49 dni) oraz około 95 % po połączeniu z 1 mg gemeprostu podawanego dopochwowa (przy amenorée do 50–63 dni).

W 1,3–7,5 % przypadków nie udaje się przerwać ciąży po zastosowaniu mifeprystonu w połączeniu z prostaglandynami (w 0–1,5 % przypadków ciąży postępuje dalej, w 1,3–4,6 % przypadków występuje niepełne poronienie, a w 0–1,4 % przypadków rozwija się silne krwawienie macicy wymagające wyleczenia hysterycznego).

Po zastosowaniu mifeprystonu w połączeniu z 400 μg misoprostolu doustnie (przy amenorée do 49 dni) częstość braku efektu jest nieco wyższa przy dawce mifeprystonu 200 mg w porównaniu z 600 mg.

Po zastosowaniu mifeprystonu w połączeniu z 1 mg gemeprostu podawanego dopochwowa (przy amenorée do 63 dni) częstość braku efektu jest mniej więcej taka sama przy dawkach mifeprystonu 200 mg i 600 mg:

• Częstość pełnych poronień przy dawkach mifeprystonu 200 mg i 600 mg wynosiła odpowiednio 93,8 % i 94,3 % przy amenorée do 57 dni (n = 777) oraz odpowiednio 92,4 % i 91,7 % przy amenorée 57–63 dni (n = 896).
• Częstość przypadków zachowania ciąży przy dawkach mifeprystonu 200 mg i 600 mg wynosiła odpowiednio 0,5 % i 0,3 % przy amenorée do 57 dni oraz odpowiednio 1,3 % i 1,6 % przy amenorée 57–63 dni.

Badania stosowania mifeprystonu w połączeniu z innymi prostaglandynami oprócz misoprostolu i gemeprostu nie były prowadzone.

W przypadku przerwania ciąży z powodów medycznych w II–III trymestrze ciąży mifepryston należy przyjmować w dawce 600 mg, a po 36–48 godzinach stosować prostaglandyny. Pozwala to skrócić przedział czasu między indukcją a rozpoczęciem terapeutycznego poronienia oraz zmniejszyć dawki prostaglandyn.

Po zastosowaniu samego mifeprystonu w celu indukcji porodu w przypadku wewnątrzmacicznego zgonu płodu poród rozpoczyna się w około 60 % przypadków w ciągu 72 godzin od przyjęcia pierwszej dawki leku. W takim przypadku nie ma potrzeby stosowania prostaglandyn ani oksytocyny.

Mifepryston wiąże się z receptorami glukokortykosteroidowymi. Badania na zwierzętach wykazały, że mifepryston w dawkach 10–25 mg/kg masy ciała hamuje działanie dexametazonu. U człowieka działanie antyglukokortykosteroidowe mifeprystonu obserwuje się przy dawkach przekraczających 4,5 mg/kg masy ciała i objawia się kompensacyjnym wzrostem stężenia hormonu adrenokortykotropowego (ACTH) i kortyzolu. Aktywność biologiczna glukokortykosteroidów może być obniżona w ciągu kilku dni po jednorazowym podaniu mifeprystonu w dawce 200 mg. Kliniczne konsekwencje tego zjawiska nie są znane, choć u niektórych wrażliwych kobiet może nasilać się nudności i wymioty.

Mifepryston wykazuje słabe działanie antyandrogenne, jednak zaobserwowano to jedynie po długotrwałym stosowaniu leku w bardzo wysokich dawkach u zwierząt.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po jednorazowym doustnym przyjęciu w dawce 600 mg mifepryston szybko wchłania się. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi 1,98 mg/l i osiągane jest średnio po 1,3 godziny.

Po podaniu mifeprystonu w niskich dawkach (20 mg) absolutna biodostępność wynosi 69 %.

Rozkład

98 % mifeprystonu we krwi wiąże się z białkami osocza – albuminą i głównie z alfa-1-kwasowym glikoproteiną (AAG) (wiązanie z nią jest nasycane). Z tego powodu objętość rozkładu i klirens osoczowy mifeprystonu są odwrotnie proporcjonalne do stężenia AAG w osoczu krwi.

Biotransformacja

Główna droga metaboliczna oksydacyjnej biotransformacji mifeprystonu w wątrobie obejmuje demetylowanie N i końcowe hydroksylowanie łańcucha 17-propinylowego.

Wydalanie

Farmakokinetyka mifeprystonu jest nieliniowa. Po fazie rozkładu wydalanie mifeprystonu początkowo odbywa się powoli (stężenie w osoczu krwi zmniejsza się dwukrotnie w ciągu 12–72 godzin), a następnie przyspiesza się. Średni okres półwydalenia (t1/2) wynosi 18 godzin. Analiza radioreceptorowa wykazała, że t1/2 w fazie terminalnej mifeprystonu i jego metabolitów zdolnych do wiązania się z receptorami progesteronu wynosi do 90 godzin.

Mifepryston wydala się głównie z kałem. Po podaniu 600 mg mifeprystonu oznakowanego izotopem 10 % radioaktywności wydano z moczem, a 90 % – z kałem.

Dane kliniczne.

Zastosowanie mifeprystonu i analogu prostaglandyny do przerwania ciąży jest możliwe wyłącznie w przypadku przestrzegania wszystkich wymagań obowiązującego prawa krajowego.

Wskazania.

• Medyczne przerwanie ciąży macicznej w wczesnym okresie (do 49 dni amenorei) w połączeniu z misoprostolem.
• Zachowawcze miękczenie i rozszerzenie szyjki macicy przed chirurgicznym przerwaniem ciąży w I trymestrze ciąży.
• Wzmocnienie działania analogów prostaglandyn przy przerwaniu ciąży z przyczyn medycznych (w II–III trymestrze ciąży).
• Przygotowanie i indukcja porodu w przypadku wewnątrzmacicznego zgonu płodu, gdy zastosowanie prostaglandyn lub oksytocyny jest przeciwwskazane.

Przeciwwskazania.

Ogólne przeciwwskazania:

Przewlekła niewydolność kory nadnerczy.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na inne składniki leku.

Ciężka, niekontrolowana astma oskrzelowa.

Dziedziczna porfiria.

Przeciwwskazania do medycznego przerwania ciąży macicznej:

Ciąża niepotwierdzona badaniem ultrasonograficznym (USG) lub testami biologicznymi.

Okres ciąży przekraczający 49 dni amenorei.

Podejrzenie ciąży ektopowej.

Obecność przeciwwskazań do zastosowania prostaglandyn.

Przeciwwskazania do zachowawczego miękczenia i rozszerzenia szyjki macicy przed chirurgicznym przerwaniem ciąży w I trymestrze ciąży:

Ciąża niepotwierdzona badaniem USG lub testami biologicznymi.

Okres ciąży przekraczający 84 dni amenorei.

Podejrzenie ciąży ektopowej.

Przeciwwskazania do wzmocnienia działania analogów prostaglandyn przy przerwaniu ciąży z przyczyn medycznych (w II–III trymestrze ciąży):

Obecność przeciwwskazań do zastosowania prostaglandyn.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcja farmakodynamiczna

Teoretycznie skuteczność metody przerwania ciąży macicznej za pomocą mifeprystonu w połączeniu z prostaglandynami może być obniżona przy jednoczesnym stosowaniu niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) o działaniu antyprostaglandynowym, w szczególności kwasu acetylosalicylowego (aspiryny). Jednak ograniczone dane kliniczne wskazują, że stosowanie NLPZ w dniu podania prostaglandyny nie wpływa negatywnie na działanie mifeprystonu lub prostaglandyny w zakresie dojrzewania szyjki macicy lub kurczliwości macicy i nie obniża skuteczności klinicznej metody medycznego przerwania ciąży macicznej.

Interakcje farmakokinetyczne

Wpływ innych leków na mifepryston

Jednoczesne stosowanie mifeprystonu z inhibitorem CYP3A4 itrakonazolem zwiększało pole pod krzywą stężenie-czas (AUC) mifeprystonu 2,6-krotnie, a ekspozycję jego metabolitów – 22-hydroksymifeprystonu i N-demetylmifeprystonu – odpowiednio 5,1- i 1,5-krotnie. Cmax zwiększało się 1,5-krotnie dla mifeprystonu i 1,8-krotnie dla 22-hydroksymifeprystonu, natomiast zmniejszało się do 0,7-krotności dla N-demetylmifeprystonu. Można oczekiwać zwiększenia ekspozycji, gdy mifepryston stosuje się jednocześnie z silnym inhibitorem CYP3A4 (Cmax zwiększa się 1,5-krotnie). Jednak najprawdopodobniej nie ma to znaczenia klinicznego. Nie ma potrzeby dostosowywania dawki, gdy mifepryston stosuje się jednocześnie z inhibitorem CYP3A4 (np. z itrakonazolem, ketokonazolem, erytromycyną lub sokiem grejpfrutowym).

Wykazano, że jednoczesne stosowanie mifeprystonu z induktorem CYP3A4 ryfampicyną obniża AUC mifeprystonu 6,3-krotnie, a jego metabolitów – 22-hydroksymifeprystonu i N-demetylmifeprystonu – odpowiednio 20-krotnie i 5,9-krotnie. Zatem można oczekiwać obniżenia skuteczności, gdy mifepryston podaje się jednocześnie z induktorem CYP3A4 (np. z ryfampicyną, dexametazonem, ziołem św. Jana oraz niektórymi lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak fenytoina, fenobarbital, karbamazepina).

W związku z tym w przypadku medycznego przerwania rozwijającej się ciąży macicznej u pacjentki przyjmującej silny lub umiarkowany induktor CYP3A4 zaleca się jednorazowe podanie doustne dawki 600 mg (czyli 3 tabletki po 200 mg każda), a następnie po 36–48 godzinach podanie analogu prostaglandyny (misoprostol 400 μg doustnie lub hemeprost 1 mg donaczyniowo).

Wpływ mifeprystonu na inne leki

Dane in vitro i in vivo wskazują, że mifepryston jest inhibitorem CYP3A4. Jednoczesne stosowanie mifeprystonu może prowadzić do zwiększenia stężenia we krwi surowicy leków metabolizowanych przez CYP3A4. Ze względu na powolne wydalanie mifeprystonu z organizmu człowieka, wspomniana interakcja może występować przez długi czas po podaniu leku. Z tego powodu zaleca się ostrożność przy stosowaniu mifeprystonu w połączeniu z lekami o wąskim zakresie terapeutycznym, które są substratami izoenzymu CYP3A4 (w szczególności z niektórymi lekami stosowanymi w znieczuleniu ogólnym).

Z uwagi na antyglukokortykosteroidową aktywność mifeprystonu skuteczność długotrwałej terapii kortykosteroidami (w szczególności inhalacyjnej) może być obniżona w ciągu 3–4 dni po podaniu Mifeprystonu. W takich przypadkach należy dostosować dawki kortykosteroidów.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Biorąc pod uwagę działanie przerywające ciążę mifeprystonu, nie należy go stosować u kobiet ciężarnych, które chcą urodzić dziecko.

Ponieważ nie przeprowadzono specyficznych badań, lek Mifepryston nie jest zalecany u pacjentów z niewydolnością nerek, wątroby oraz u chorych z niedożywieniem.

Mifepryston w połączeniu z prostaglandynami należy stosować wyłącznie na receptę lekarza i pod jego nadzorem, a jedynie w specjalistycznych placówkach medycznych, które są w stanie zapewnić natychmiastową pomoc ginekologiczną.

Przerwanie ciąży macicznej metodą farmakologiczną w wczesnym okresie

Ta metoda wymaga aktywnego udziału kobiety, która musi być poinformowana o zasadach, których należy przestrzegać:

• Należy skombinować zastosowanie analogu prostaglandyny, który przyjmuje się lub wprowadza podczas drugiej wizyty u lekarza.
• Konieczność ponownej wizyty u lekarza (trzecia wizyta) po 14–21 dniach od przyjęcia leku Mifepryston w celu potwierdzenia pełnego wylotu.
• Jeśli nie uda się przerwać ciąży za pomocą Mifeprystonu, należy zakończyć aborcję inną metodą.
• Jeśli pacjentka jest w ciąży przy założonym wkładzie wewnątrzmacicznym, należy go usunąć przed zastosowaniem leku Mifepryston.

Ryzyko związane z zastosowaniem metody:

Brak efektu

Ponieważ w 1,3–7,5 % przypadków nie udaje się przerwać ciąży za pomocą Mifeprystonu, konieczna jest kontrolna wizyta u lekarza w celu sprawdzenia, czy doszło do pełnego wylotu.

W pojedynczych przypadkach niepełnego wylotu może być konieczna interwencja chirurgiczna.

Skuteczność metody zmniejsza się przy obecności porodów w wywiadzie oraz wraz ze wzrostem wieku.

Krwawienia

Pacjentki należy poinformować o możliwości długotrwałego krwawienia pochwowego (średnio przez 12 dni i dłużej po zastosowaniu leku Mifepryston), które może być nasilone. Krwawienie występuje u prawie wszystkich pacjentek i nie zawsze świadczy o pełnym wylocie.

Krwawienie może rozpocząć się bardzo szybko po przyjęciu mizoprostolu lub później:

• w 60 % przypadków wylot następuje w ciągu 4 godzin po przyjęciu mizoprostolu;
• w pozostałych 40 % przypadków wylot następuje w okresie od 24 do 72 godzin po przyjęciu mizoprostolu.

Rzadko wylot może wystąpić przed przyjęciem analogu prostaglandyny (około 3 % przypadków). Jednakże nie wyklucza to konieczności wizyty kontrolnej w celu potwierdzenia pełnego wylotu i braku pozostałości w macicy.

Pacjentki nie powinny podróżować na duże odległości od placówki szpitalnej przed potwierdzeniem pełnego wylotu. Należy im udzielić szczegółowych informacji, gdzie i do kogo należy się zwrócić w przypadku jakichkolwiek problemów, w szczególności przy silnym krwawieniu pochwowym. Takie krwawienie to krwawienie trwające dłużej niż 12 dni i/lub silniejsze niż normalne krwawienie miesięczne.

Ponieważ w 0–1,4 % przypadków możliwe jest rozwinięcie się nasilonego krwawienia macicznego wymagającego kuretazy hemostatycznej, szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentki z zaburzeniami hemostazy, hipokoagulacją lub anemią. Decyzję o zastosowaniu metody lekowej lub chirurgicznej należy podejmować z udziałem konsultanta-hematologa.

Zakażenia

Zgłaszano pojedyncze przypadki rozwoju ciężkiego lub nawet śmiertelnego zakaźno-toksycznego wstrząsu spowodowanego patogennymi mikroorganizmami Clostridium sordellii endometritis oraz Escherichia coli (z gorączką i innymi wyraźnymi objawami rozwoju infekcji lub bez nich), po farmakologicznym przerwaniu ciąży z zastosowaniem 200 mg mifeprystonu i kolejnym niesanctionowanym dopochwawnym podaniu mizoprostolu w postaci tabletek do użytku doustnego. Lekarze powinni brać pod uwagę możliwość rozwoju takich potencjalnie śmiertelnych powikłań.

Zachowawcze rozmiękanie i rozszerzenie szyjki macicy przed chirurgicznym przerwaniem ciąży w I trymestrze ciąży

W celu zapewnienia najwyższej skuteczności terapii, aborcję chirurgiczną wykonuje się w ciągu 36–48 godzin (nie później) po zastosowaniu leku Mifepryston.

Ryzyko związane z zastosowaniem metody:

• Krwawienia.

Pacjentki należy poinformować o możliwości krwawienia pochwowego (czasem nasilonego) po zastosowaniu leku Mifepryston. Powinny również wiedzieć, że aborcja może wystąpić przed interwencją chirurgiczną (choć prawdopodobieństwo tego jest minimalne), i należy im udzielić szczegółowych informacji, gdzie i do kogo należy się zwrócić w takim przypadku (w celu sprawdzenia, czy doszło do pełnego wylotu) lub w przypadku wystąpienia jakichkolwiek powikłań.

Ponieważ w około 1 % przypadków możliwe jest rozwinięcie się nasilonego krwawienia macicznego wymagającego kuretazy hemostatycznej, szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentki z zaburzeniami hemostazy, hipokoagulacją lub ciężką anemią.

• Inne ryzyka związane z interwencją chirurgiczną.

Zastosowanie we wszystkich wskazaniach

Zastosowanie leku wymaga określenia grupy krwi w celu zapobiegania alloimmunizacji Rh, a także wykonania innych ogólnych zabiegów towarzyszących przerwaniu ciąży.

Podczas badań klinicznych odnotowano przypadki nowej ciąży w okresie między wylotem a oczekiwanym powrotem menstruacji.

Aby wykluczyć wpływ mifeprystonu na kolejną ciążę, zaleca się unikanie zapłodnienia w następnym cyklu miesięcznym. Dlatego należy jak najszybciej po zastosowaniu mifeprystonu zacząć stosować skuteczne środki antykoncepcyjne.

W przypadku podejrzenia ostrej niewydolności kory nadnerczy należy podać dexametazon. 1 mg dexametazonu neutralizuje działanie 400 mg mifeprystonu.

Zgłaszano pojedyncze przypadki ciężkich powikłań sercowo-naczyniowych (zawał mięśnia sercowego i/lub naczyniowy skurcz tętnic wieńcowych oraz ostra hipotensja tętnicza) po zastosowaniu analogu prostaglandyny. Dlatego należy ostrożnie przepisywać leki pacjentkom z czynnikami ryzyka rozwoju chorób sercowo-naczyniowych (np. powyżej 35 roku życia z przewlekłym paleniem tytoniu, hiperlipidemią, cukrzycą) lub należy ostrożnie leczyć istniejące choroby sercowo-naczyniowe.

Zgłaszano ciężkie skórne działania niepożądane po zastosowaniu mifeprystonu, w tym toksyczny epidermalny nekroliozy i ostrą ogólną egzantematyczną pustulozę (patrz sekcja „Działania niepożądane”). U pacjentek, u których wystąpiły ciężkie skórne działania niepożądane, leczenie mifeprystonem należy natychmiast przerwać. Powtórne stosowanie mifeprystonu nie jest zalecane.

Należy ostrożnie stosować mifepryston u chorych na astmę oskrzelową, ponieważ może on wywołać zaostrzenie choroby.

Prostaglandyny należy stosować w warunkach szpitalnych. Aby zapobiec możliwym ostrych powikłaniom, pacjentkę należy obserwować w placówce medycznej, która może zapewnić natychmiastową pomoc ginekologiczną, przez co najmniej 3 godziny po podaniu prostaglandyny. Pacjentkę należy szczegółowo poinformować o działaniu i możliwych działaniach niepożądanych leków oraz udzielić szczegółowych informacji, gdzie i do kogo należy się zwrócić w przypadku wystąpienia jakichkolwiek powikłań.

Zastosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Podczas badań przedklinicznych na zwierzętach działanie przerywające ciąży mifeprystonu uniemożliwiało badanie właściwości teratogennych związku. Po zastosowaniu mifeprystonu w dawkach subabortywnych zaobserwowano pojedyncze przypadki wad u królików, ale częstość tych przypadków była zbyt niska, aby można je było uznać za wywołane przez mifepryston. U szczurów, myszy i małp nie odnotowano wad.

W praktyce klinicznej odnotowano pojedyncze przypadki wad kończyn dolnych (brak kończyn, koślawość) po zastosowaniu mifeprystonu jako monoterapii lub w połączeniu z prostaglandynami. Jednym z możliwych mechanizmów może być zespół pętli amniotycznej. Jednakże te ograniczone dane nie pozwalają ocenić potencjału teratogennego mifeprystonu u ludzi.

Biorąc pod uwagę powyższe:

• Pacjentki należy poinformować, że ponieważ czasem nie udaje się przerwać ciąży za pomocą leku Mifepryston, a także biorąc pod uwagę nieznany ryzyko dla płodu, wizyta kontrolna u lekarza jest obowiązkowa.
• Jeśli podczas wizyty kontrolnej u lekarza stwierdzi się utrzymującą się ciążę, pacjentce proponuje się inną metodę przerwania ciąży (pod warunkiem jej zgody).
• Jeśli pacjentka chce zachować ciążę, istniejące ograniczone dane medyczne nie uzasadniają obowiązkowego przerwania ciąży. W takich przypadkach należy przeprowadzać regularne USG, zwracając szczególną uwagę na rozwój płodu.

Mifepryston jest związkem lipofilowym, który w niewielkich ilościach może przenikać do mleka matki. Dlatego należy unikać stosowania mifeprystonu w okresie karmienia piersią.

Fekundacja

Mifepryston nie wpływa na fekundację. Całkowicie możliwe jest, że kobieta ponownie zajdzie w ciążę bezpośrednio po zakończeniu procesu przerwania ciąży. Dlatego ważne jest poinformowanie pacjentki o konieczności natychmiastowego rozpoczęcia stosowania metod antykoncepcji po potwierdzeniu przerwania ciąży.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń.

Badania wpływu mifeprystonu na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń nie były prowadzone. Jednakże, ponieważ mifepryston może powodować takie działania niepożądane jak zawroty głowy, pacjentkom zaleca się powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów lub pracy z urządzeniami, dopóki nie upewnią się o braku takich reakcji.

Sposób stosowania i dawki.

Przerwanie ciąży macierzystej w wczesnym okresie (do 49 dni amenorei) w połączeniu z misoprostolem

Amenorea do 49 dni:

600 mg mifeprystonu (3 tabletki po 200 mg) podaje się doustnie jednorazowo w obecności lekarza. Po 36–48 godzinach stosuje się analogi prostaglandyn – misoprostol 400 µg doustnie. Pacjentka powinna pozostawać pod opieką personelu medycznego przez co najmniej 3 godziny po podaniu prostaglandyny.

Po 14–21 dniach od podania mifeprystonu należy przeprowadzić badanie kliniczne i USG, a także oznaczyć poziom beta-HCG (chorionowego gonadotropiny ludzkiej), aby potwierdzić pełny poronienie i ustąpienie krwawienia pochwowego. W przypadku wystąpienia krwawienia (nawet niewielkiego) po wizycie kontrolnej u lekarza, stan pacjentki należy ponownie ocenić kilka dni później. W przypadku podejrzenia postępującej ciąży należy wykonać dodatkowe USG.

Obecność krwawienia pochwowego na tym etapie może wskazywać na niepełne poronienie lub niezdiagnozowaną ciążę ektopową. W takiej sytuacji należy podjąć odpowiednie działania.

Jeśli podczas wizyty kontrolnej stwierdzi się utrzymującą się ciążę, pacjentce proponuje się inną metodę przerwania ciąży.

Zachowawcze miękczenie i rozszerzenie szyjki macicy przed chirurgicznym przerwaniem ciąży w I trymestrze ciąży

200 mg mifeprystonu (1 tabletka 200 mg) podaje się doustnie jednorazowo w obecności lekarza. Po 36–48 godzinach (ale nie później) wykonuje się chirurgiczne przerwanie ciąży.

Wzmocnienie działania analogów prostaglandyn przy przerwaniu ciąży z powodów medycznych (w II–III trymestrze ciąży)

600 mg mifeprystonu (3 tabletki po 200 mg) podaje się doustnie jednorazowo w obecności lekarza. Po 36–48 godzinach stosuje się prostaglandyny z niezbędną częstotliwością. Pacjentka powinna pozostawać pod opieką personelu medycznego przez co najmniej 3 godziny po podaniu prostaglandyny.

Przygotowanie i indukcja porodu przy wewnątrzmacicznym zgonie płodu

Przez dwa dni z rzędu podaje się po 600 mg mifeprystonu doustnie jednorazowo (3 tabletki po 200 mg) w obecności lekarza. Jeśli poród nie rozpoczął się w ciągu 72 godzin od podania pierwszej dawki mifeprystonu, stosuje się standardowe metody indukcji porodu.

Wymioty występujące w ciągu 45 minut po przyjęciu leku Mifepryston mogą prowadzić do obniżenia skuteczności mifeprystonu, dlatego w takim przypadku zaleca się ponowne doustne podanie nowej dawki 600 mg mifeprystonu.

Dzieci.

Nie ma doświadczeń z zastosowaniem leku u dzieci.

Przedawkowanie.

Nie odnotowano przypadków przedawkowania mifeprystonu.

Przy znacznym przedawkowaniu mogą występować objawy niewydolności nadnerczy. Leczenie objawowe. Można zastosować dexametazon.

Niepożądane działania.

Niepożądane działania podzielono według częstości występowania na następujące kategorie: bardzo częste (≥ 1/10); częste (≥ 1/100, < 1/10); rzadkie (≥ 1/1000, < 1/100); rzadko występujące (≥ 1/10000, < 1/1000); pojedyncze (< 1/10000); częstość nieznana (niemożliwe oszacowanie na podstawie dostępnych danych, na podstawie doniesień z okresu postmarketingu, ponieważ zgłoszenia dotyczące tych reakcji były dobrowolne, a liczba pacjentów nieznana, nie można wiarygodnie oszacować częstości zjawisk).

Z udziałem układu nerwowego

Rzadko występujące: ból głowy.

Z udziałem przewodu pokarmowego

Bardzo częste: nudności, wymioty, biegunka (te niepożądane działania często występują przy stosowaniu prostaglandyn).

Częste: skurcze przewodu pokarmowego (łagodne lub umiarkowane).

Z udziałem skóry i tkanek podskórnych

Rzadkie: reakcje nadwrażliwości, w tym wysypka skórna (0,2 %).

Rzadko występujące: pokrzywka, erytrodermia, rumień węzłowaty, toksyczne martwicze zetlanie nabłonka.

Pojedyncze: obrzęk naczynioruchowy.

Częstość nieznana: ostra ogólnoustrojowa pustulka egzantematyczna.

Infekcje i inwazje

Częste: infekcje po aborcji. Zakażenia podejrzewane lub potwierdzone (zapalenie nabłonka macicy, zapalenie narządów miednicy) obserwowano u mniej niż 5 % pacjentek.

Pojedyncze: zgłaszano pojedyncze przypadki rozwoju ciężkiego lub nawet śmiertelnego sepsis toksycznego spowodowanego patogennymi mikroorganizmami Clostridium sordellii endometritis oraz Escherichia coli (z towarzyszącym brakiem sił i innymi wyraźnymi objawami rozwoju infekcji lub bez nich), po przeprowadzeniu aborcji farmakologicznej z zastosowaniem 200 mg mifeprystonu i kolejnym niesanctionowanym dopochwowym podaniu misoprostolu w postaci tabletów przeznaczonych do doustnego stosowania.

Z udziałem układu naczyniowego

Rzadkie: hipotensja tętnicza (0,25 %).

Działania ogólne i reakcje miejscowe

Rzadko występujące: niedowagę, objawy wazowe (gorące fale, zawroty głowy, dreszcze), brak sił.

Z udziałem układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Bardzo częste: skurcze macicy lub bóle (u 10–45 % pacjentek) w ciągu kilku godzin po podaniu prostaglandyn.

Częste: nasilone krwawienie maciczne (u około 5 % pacjentek), które w 0–1,4 % przypadków wymagało wyleczania przez skrobaczkę hemostatyczną.

Rzadko występujące: przy przerwaniu ciąży z przyczyn medycznych w II trymestrze ciąży, a także indukcji porodu przy wewnątrzmacicznym obumarciu płodu w III trymestrze ciąży odnotowano przypadki rozerwania macicy po podaniu prostaglandyn (głównie u kobiet wielorodzących oraz kobiet z blizną na macicy po cesarskim cięciu).

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań

Zgłaszanie niepożądanych działań po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w miejscu zabezpieczonym przed światłem, w temperaturze nie przekraczającej 30 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 1 lub 3 tabletki w blistrze, po 1 blisterze w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

China Resources Zizhu Pharmaceutical Co., Ltd.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

No. 27, Chaoyang North Road, Chaoyang District, Beijing, 100024, People's Republic of China.