Micardis®

ULOTKA DO LEKU DO STOSOWANIA U CZŁOWIEKA Micardis® (Micardis®)

Skład:

substancja czynna: telmisartan;

1 tabletka zawiera telmisartanu 80 mg;

substancje pomocnicze: sodu hydroksyd, powidon (E 1201), meglumina, sorbitol (E 420), magnezu stearynian (E 470b).

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: owalne tabletki białe lub prawie białe z oznaczeniem tłoczonym „52H” po jednej stronie oraz symbolem firmy po drugiej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Proste leki blokujące receptory angiotensyny II.

Kod ATC C09C A07.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Telmisartan jest specyficznym i skutecznym doustnie stosowanym blokerem receptorów angiotensyny II (typu AT1). Telmisartan z bardzo wysokim powinowactwem wypiera angiotensynę II z miejsc wiązania na podtypie receptorów AT1, za pośrednictwem których angiotensyna II wywiera swoje działanie. Telmisartan nie wykazuje żadnego częściowego działania agonystycznego na receptory AT1. Telmisartan wiąże się selektywnie z receptorami AT1. Wiązanie to jest długotrwałe. Telmisartan nie wykazuje powinowactwa do innych receptorów, w tym do receptorów AT2 oraz innych mniej poznanych receptorów typu AT. Funkcjonalna rola tych receptorów nie jest poznana, podobnie jak skutek ich potencjalnej stymulacji przez angiotensynę II, której stężenie wzrasta pod wpływem telmisartanu. Telmisartan obniża stężenie aldosteronu w osoczu. Telmisartan nie obniża stężenia reniny w osoczu i nie blokuje kanałów jonowych. Telmisartan nie hamuje enzymu konwertującego angiotensynę (kinazę II), enzymu, który również rozkłada bradykininę. W związku z tym nie należy oczekiwać nasilenia efektów ubocznych związanych z bradykininą.

U człowieka telmisartan w dawce 80 mg niemal całkowicie hamuje wzrost ciśnienia tętniczego spowodowany działaniem angiotensyny II. Efekt blokujący utrzymuje się przez 24 godziny i pozostaje znaczący do 48 godzin.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Telmisartan szybko się wchłania, ale ilość wchłoniętego leku jest zmienna. Średnia absolutna biodostępność telmisartanu wynosi około 50%. Podczas stosowania telmisartanu wraz z posiłkiem obserwuje się zmniejszenie pola pod krzywą „stężenie/czas” (AUC0-∞) dla telmisartanu o około 6% (40 mg) do 19% (160 mg). Po 3 godzinach od przyjęcia stężenie w osoczu jest takie samo jak przy podawaniu telmisartanu na czczo.

Linowość/nielinowość. Uważa się, że nieznaczne zmniejszenie AUC nie wpływa na skuteczność terapeutyczną. Nie występuje zależność liniowa między dawką a stężeniem we krwi. Cmax, a w mniejszym stopniu AUC, wzrasta nieliniowo przy dawkach powyżej 40 mg.

Rozkład. Telmisartan w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza (> 99,5%), głównie z albuminą i alfa-1-glikoproteiną kwasową. Średni objętość rozkładu (Vss) w stanie równowagi wynosi około 500 l.

Metabolizm. Telmisartan metabolizowany jest drogą koniugacji do glukuronidu pierwotnej substancji. Aktywność farmakologiczna koniugatu nie została ustalona.

Wydalanie. Telmisartan charakteryzuje się farmakokinetyką dwuwykładniczą z końcowym okresem półwydalenia > 20 godzin. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) oraz w mniejszym stopniu pole pod krzywą „stężenie w osoczu–czas” (AUC) wzrasta nieliniowo wraz z dawką. Nie ma danych wskazujących na klinicznie istotną kumulację telmisartanu przy stosowaniu w dawkach zalecanych. Stężenia we krwi były wyższe u kobiet niż u mężczyzn, bez odpowiedniego wpływu na skuteczność.

Po podaniu doustnym (oraz dożylnym) telmisartan jest prawie całkowicie wydalany z kałem, głównie jako niezmieniona substancja. Kumulacyjna ekspresja nerkowa wynosi < 1% dawki. Całkowity klirens osocza (Cltot) jest wysoki (około 1000 ml/min) w porównaniu do przepływu krwi przez wątrobę (około 1500 ml/min).

Osoby z określonymi cechami.

Dzieci. Farmakokinetykę dwóch dawek telmisartanu oceniano jako cel wtórny u pacjentów z nadciśnieniem (n = 57) w wieku od 6 do < 18 lat po przyjęciu telmisartanu w dawce 1 mg/kg lub 2 mg/kg przez 4 tygodnie leczenia. Cele farmakokinetyczne obejmowały określenie stężenia telmisartanu w stanie stacjonarnym u dzieci i nastolatków oraz badanie różnic związanych z wiekiem. Choć badanie było zbyt małe, aby wiarygodnie ocenić farmakokinetykę u dzieci poniżej 12 roku życia, wyniki ogólnie odpowiadają danym uzyskanym u dorosłych i potwierdzają nieliniowość telmisartanu, w szczególności dla Cmax.

Płeć. Stężenie w osoczu Cmax i AUC u kobiet jest odpowiednio około 3 i 2 razy wyższe niż u mężczyzn.

Osoby starsze. Farmakokinetyka telmisartanu nie różni się u pacjentów starszych i u pacjentów poniżej 65 roku życia.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. U pacjentów z niewydolnością nerek od lekkiego do umiarkowanego i ciężkiego stopnia obserwowano dwukrotne zwiększenie stężenia we krwi. Jednakże u pacjentów z niewydolnością nerek poddawanych dializie stwierdzono niższe stężenie we krwi. Telmisartan ma wysokie powinowactwo do białek osocza u pacjentów z niewydolnością nerek i nie może być usuwany dializą. U pacjentów z niewydolnością nerek okres półtrwania nie zmienia się.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. Badania farmakokinetyczne u pacjentów z uszkodzeniem wątroby wykazały wzrost absolutnej biodostępności do około 100%. U pacjentów z niewydolnością wątroby okres półtrwania nie zmienia się.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Hipertensja.

Leczenie hipertensji esencjalnej u dorosłych.

Profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych.

Redukcja zachorowalności na choroby sercowo-naczyniowe u dorosłych pacjentów z:

• istniejącymi przejawami choroby aterotrombotycznej serca i naczyń (choroba niedokrwienna serca, udar mózgu lub choroba tętnic obwodowych w wywiadzie);
• cukrzycą typu II z rozpoznanym uszkodzeniem narządów docelowych.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu (patrz rozdział „Skład”);
• ciąża lub planowanie ciąży (patrz rozdziały „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”);
• obturacyjne choroby dróg żółciowych;
• ciężkie zaburzenia funkcji wątroby;
• wiek pediatryczny (do 18 roku życia).

Jednoczesne stosowanie leku Micardis® i leków zawierających aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą typu II lub zaburzeniami funkcji nerek (eSzN < 60 ml/min/1,73 m²) (patrz rozdziały „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Właściwości farmakologiczne”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Digoksyna

Podczas jednoczesnego stosowania telmisartanu i digoksyny obserwowano medianowy wzrost stężenia digoksyny w osoczu (o 49%) oraz stężenia minimalnego (o 20%). Na początku leczenia, przy korekcie dawki oraz po jej odstawieniu należy monitorować stężenia digoksyny, aby utrzymać je w zakresie terapeutycznym.

Jak i inne leki hamujące układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), telmisartan może wywołać hiperkaliemię (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Ryzyko to może wzrosnąć podczas leczenia w połączeniu z innymi lekami, które mogą również wywołać hiperkaliemię (zastępcy soli zawierające potas, moczopędy utrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (IEK), blokery receptorów angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ, w tym selektywne inhibitory COX-2), heparyna, immunosupresanty (cyklosporyna lub tachrolimus) oraz trimetoprym).

Przypadki hiperkaliemii zależą od związanych z nią czynników ryzyka. Ryzyko wzrasta przy powyższych kombinacjach terapeutycznych. Szczególnie wysokie jest ryzyko przy stosowaniu w połączeniu z moczopędami utrzymującymi potas oraz zastępcami soli zawierającymi potas. Połączenie z IEK lub NLPZ jest mniej ryzykowne pod warunkiem ścisłego przestrzegania ostrzeżeń dotyczących stosowania.

Stosowanie współbieżne nie jest zalecane.

Moczopędy utrzymujące potas lub suplementy potasu. Blokery receptorów angiotensyny II, takie jak telmisartan, zmniejszają utratę potasu wywołaną przez moczopędy. Moczopędy utrzymujące potas, takie jak spironolakton, eplerenon, triamteren lub amilorid, suplementy diety zawierające potas lub zastępcy soli zawierające potas mogą prowadzić do istotnego wzrostu stężenia potasu w surowicy. Jeśli stosowanie współbieżne jest wskazane z powodu potwierdzonej hipokaliemii, należy stosować je z ostrożnością, często monitorując stężenie potasu w surowicy.

Lit. Podczas jednoczesnego stosowania litu z IEK i blokerami receptorów angiotensyny II, w tym z telmisartanem, obserwowano odwracalny wzrost stężenia litu w surowicy oraz toksyczność. Jeśli konieczne jest stosowanie tej kombinacji, zaleca się staranne monitorowanie stężenia litu w surowicy krwi.

Stosowanie współbieżne wymagające ostrożności.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne. NLPZ (czyli kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych, inhibitory COX-2 oraz nieselektywne NLPZ) mogą obniżać działanie przeciwhipertensyjne blokerów receptorów angiotensyny II.

U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub starszych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek) jednoczesne stosowanie blokerów receptorów angiotensyny II i leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, która zazwyczaj jest odwracalna. Dlatego taką kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie u starszych pacjentów. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów; należy rozważyć możliwość monitorowania funkcji nerek po rozpoczęciu jednoczesnego leczenia oraz okresowo po jego zakończeniu.

W jednym badaniu jednoczesne stosowanie telmisartanu i ramiprilu prowadziło do 2,5-krotnego wzrostu AUC0-24 oraz Cmax ramiprilu i ramiprilatu. Kliniczne znaczenie tego zjawiska jest nieznane.

Moczopędy (tiazydowe lub pętlowe). Wcześniejsze leczenie wysokimi dawkami takich moczopędów, jak furozemyd (moczopęd pętlowy) i hydrochlorotiazyd (moczopęd tiazydowy), może prowadzić do odwodnienia i ryzyka rozwoju hipotensji tętniczej na początku leczenia telmisartanem.

Stosowanie współbieżne wymagające uwagi.

Inne leki przeciwhipertensyjne. Działanie obniżające ciśnienie tętnicze telmisartanu może być wzmocnione przez współbieżne stosowanie innych leków przeciwhipertensyjnych.

Dane kliniczne wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) za pomocą jednoczesnego stosowania IEK, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z wyższą częstością takich działań niepożądanych jak hipotensja tętnicza, hiperkaliemia i pogorszenie funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek), w porównaniu ze stosowaniem jednego leku działającego na układ RAA (patrz rozdziały „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Przeciwwskazania” oraz „Farmakodynamika”).

Ze względu na właściwości farmakologiczne baklofenu i amifostyny można oczekiwać, że te leki mogą wzmocnić działanie hipotensyjne wszystkich leków przeciwhipertensyjnych, w tym telmisartanu. Ponadto hipotensja ortostatyczna może się nasilić w wyniku spożycia alkoholu, stosowania barbituranów, narkotyków oraz leków przeciwdrgawkowych.

Kortykosteroidy (stosowanie systemowe). Obniżenie działania przeciwhipertensyjnego.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Ciąża. Leczenie blokerami receptora angiotensyny II nie może być rozpoczynane w czasie ciąży. Jeśli kontynuacja terapii blokerem receptora angiotensyny II nie jest uznawana za absolutnie konieczną u pacjentki planującej zajście w ciążę, powinna ona przejść na alternatywną terapię przeciwhypotensyjną o ustalonym profilu bezpieczeństwa w czasie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży leczenie blokerami receptora angiotensyny II należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć terapię alternatywną (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Niewydolność wątroby. Micardis® nie powinien być stosowany u pacjentów z cholestazą, obturacyjnymi chorobami przewodów żółciowych oraz ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), ponieważ telmiszartan jest wydalany głównie drogą żółciową. U pacjentów z tymi chorobami obserwuje się obniżenie klirensu wątrobowego telmisyzartanu.

Micardis® należy stosować z ostrożnością u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby.

Hipertensja naczyniowo-nerek. Istnieje zwiększony ryzyko ciężkiej hipotensji tętniczej i niewydolności nerek u pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub zwężeniem tętnicy nerkowej jedynego działającego nerki podczas leczenia lekami oddziałującymi na układ renina-angiotensyna-aldosteron.

Niewydolność nerek i przeszczepienie nerki. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek stosowanie leku Micardis® wymaga okresowego monitorowania stężenia potasu i kreatyniny w surowicy. Brak doświadczeń w stosowaniu leku Micardis® u pacjentów po niedawnym przeszczepieniu nerki.

Telmisyzartan nie jest usuwany z krwi przez hemofiltrację ani dializę.

Pacjenci z obniżoną objętością i/lub stężeniem sodu. Hipotensja objawowa, szczególnie po pierwszej dawce leku Micardis®, może wystąpić u pacjentów z obniżoną objętością wewnątrznaczyniową i/lub stężeniem sodu, np. w wyniku intensywnej terapii moczopętnej, diety ubogiej w sól, biegunki lub wymiotów. Takie stany należy skorygować przed podaniem leku Micardis®. Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Micardis® należy znormalizować stężenie sodu i/lub objętość płynu wewnątrznaczyniowego.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS).

Istnieją dowody, że jednoczesne stosowanie inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), blokerów receptora angiotensyny II lub aliskiren powiększa ryzyko hipotensji, hiperkaliemii oraz pogorszenia czynności nerek (aż do ostrej niewydolności nerek).

Dlatego jednoczesna blokada RAAS przez skojarzone stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskiren nie jest zalecana (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Jeśli podwójna blokada jest uznana za absolutnie konieczną, powinna być stosowana wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy ciągłym, dokładnym monitorowaniu czynności nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Nie należy jednoczesnie stosować inhibitorów ACE i blokerów receptora angiotensyny II pacjentom z nerkopatią cukrzycową.

Inne stany wymagające aktywacji układu renina-angiotensyna-aldosteron.

U pacjentów, u których napięcie naczyń krwionośnych i czynność nerek zależą głównie od aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron (np. pacjenci z ciężką niewydolnością serca lub zaawansowaną chorobą nerek, w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej), stosowanie leków oddziałujących na ten układ, takich jak telmisyzartan, może prowadzić do ostrej hipotensji, hiperazotemii, oligurii, rzadko – do ostrej niewydolności nerek (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pierwotny aldosteronizm. Pacjenci z pierwotnym aldosteronizmem zazwyczaj nie reagują na leki przeciwhypotensyjne działające poprzez blokadę układu renina-angiotensyna. Dlatego nie zaleca się stosowania telmisyzartanu u tych pacjentów.

Zwężenie zastawek aortalnej i mitralnej, obturacyjna kardiomiopatia nadżuchwiasta. Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z rozpoznanym zwężeniem zastawki aortalnej lub mitralnej lub obturacyjną kardiomiopatią nadżuchwiastą.

Pacjenci z cukrzycą leczeni insuliną lub lekami przeciwcukrzycowymi.

Podczas leczenia telmisyzartanem u tych pacjentów może rozwinąć się hipoglikemia. U takich pacjentów należy monitorować poziom glukozy we krwi, może również być konieczna korekta dawki insuliny lub leków przeciwcukrzycowych.

Hiperkaliemia. Stosowanie leków oddziałujących na układ renina-angiotensyna-aldosteron może wywołać hiperkaliemię.

U starszych pacjentów, pacjentów z niewydolnością nerek, chorych na cukrzycę, pacjentów jednoczesnie przyjmujących inne leki mogące podnieść stężenie potasu oraz/lub u pacjentów z chorobami współistniejącymi, hiperkaliemia może prowadzić do śmiertelnego skutku.

Przed rozważeniem jednoczesnego stosowania leków wpływających na układ renina-angiotensyna, należy dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka.

Główne czynniki ryzyka rozwoju hiperkaliemii, które należy wziąć pod uwagę:

• cukrzyca, niewydolność nerek, wiek powyżej 70 lat;
• terapia skojarzona z jednym lub kilkoma innymi lekami oddziałującymi na układ renina-angiotensyna-aldosteron i/lub suplementami diety zawierającymi potas. Do leków lub grup terapeutycznych mogących wywołać hiperkaliemię należą substytuty soli zawierające potas, moczopętne zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), blokery receptora angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ, w tym selektywne inhibitory COX-2), heparyna, immunosupresanty (cyklosporyna lub takrolimus) oraz trimetoprim;
• objawy współistniejące, takie jak odwodnienie, ostra dekompensacja serca, kwasica metaboliczna, pogorszenie czynności nerek, nagłe pogorszenie stanu nerek (np. infekcyjne choroby), liza komórkowa (np. ostra ischemia kończyn, ostry martwiczy mięśnia szkieletowego, poważne urazy).

Pacjenci z grupy ryzyka powinni być poddawani dokładnemu monitorowaniu stężenia potasu w surowicy (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Różnice etniczne. U pacjentów rasy czarnej obserwowano, że telmisyzartan i inne blokery receptora angiotensyny II są wyraźnie mniej skuteczne w obniżaniu ciśnienia tętniczego niż u przedstawicieli innych ras. Może to wynikać z większego udziału stanów o niskim stężeniu reniny u pacjentów rasy czarnej z nadciśnieniem tętniczym.

Choroba niedokrwienna serca.

Podobnie jak przy stosowaniu innych leków przeciwhypotensyjnych, nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub kardiopatią niedokrwienną może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub udaru.

Obrzęk naczynioruchowy jelita.

Zgłaszano przypadki obrzęku naczynioruchowego jelita u pacjentów przyjmujących blokery receptora angiotensyny II (patrz sekcja „Działania niepożądane”). U tych pacjentów obserwowano ból brzucha, nudności, wymioty i biegunkę. Objawy ustępowały po odstawieniu blokerów receptora angiotensyny II. Jeśli rozpoznano obrzęk naczynioruchowy jelita, stosowanie telmisyzartanu należy przerwać i rozpocząć odpowiedni monitoring aż do całkowitego ustąpienia objawów.

Sorbit.

Lek zawiera 337,28 mg sorbitu w każdej tabletce. Pacjenci z rzadką dziedziczną nietolerancją fruktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Sód.

Każda tabletka leku zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg), co pozwala uznać ją za bezsodową.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Nie ma dostępnych danych dotyczących stosowania leku Micardis® u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ tego leku na funkcję rozrodczą.

Uzasadnienie epidemiologiczne ryzyka teratogennego wynikającego ze stosowania inhibitorów ACE w pierwszym trymestrze ciąży nie było przekonujące, jednak nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Chociaż nie ma kontrolowanych danych epidemiologicznych dotyczących ryzyka teratogennego przy stosowaniu blokerów receptorów angiotensyny II, podobne ryzyko może istnieć dla tej klasy leków. Jeżeli kontynuacja leczenia blokerami receptorów angiotensyny II jest konieczna, przed zaplanowaniem ciąży należy wcześniejsze zastąpić lek innym lekiem przeciwhypertensyjnym o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w okresie ciąży. Po stwierdzeniu ciąży leczenie blokerami receptorów angiotensyny II należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć leczenie alternatywne.

Wiadomo, że stosowanie blokerów receptorów angiotensyny II w drugim i trzecim trymestrze ciąży powoduje fetotoksyczność u ludzi (uszkodzenie funkcji nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotonia, hiperkaliemia). Jeżeli leczenie blokerami receptorów angiotensyny II zostało rozpoczęte od drugiego trymestru ciąży, zaleca się wykonanie ultrasonograficznego badania funkcji nerek i kostnienia czaszki płodu. Stan noworodków matek, które przyjmowały blokery receptorów angiotensyny II, należy dokładnie monitorować pod kątem obecności hipotensji tętniczej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Karmienie piersią.

Ze względu na brak informacji dotyczących stosowania leku Micardis® w okresie karmienia piersią, lek ten nie jest zalecany kobietom karmiącym piersią. Preferowane jest leczenie alternatywne o lepiej poznanej charakterystyce bezpieczeństwa, szczególnie podczas karmienia piersią noworodka lub niemowlęcia urodzonego przed czasem.

Plodność.

W badaniach przedklinicznych nie stwierdzono wpływu leku Micardis® na płodność mężczyzn i kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Podczas prowadzenia samochodu oraz obsługi innych urządzeń mechanicznych należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia omdleń lub zawrotów głowy w trakcie leczenia przeciwhypertensyjnego, w tym lekiem Micardis®.

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie nadciśnienia tętniczego.

Zwykłą skuteczną dawką telmiszartanu jest 40 mg na dobę. Niektórym pacjentom może wystarczyć dawka dzienna telmiszartanu 20 mg. Jeśli ciśnienie tętnicze nie obniża się do pożądanego poziomu, dawkę telmiszartanu można zwiększyć do 80 mg raz na dobę. Przy decyzji o zwiększeniu dawki należy pamiętać, że maksymalny efekt hipotensyjny osiąga się po 4–8 tygodniach od rozpoczęcia leczenia (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne. Farmakodynamika”). Alternatywnie telmiszartan można stosować w połączeniu z diuretykami tiazydowymi, takimi jak hydrochlorotiazyd, które wykazują dodatkowy efekt obniżający ciśnienie tętnicze przy stosowaniu razem z telmiszartanem.

Profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych

Zalecana dawka wynosi 80 mg raz na dobę. Skuteczność telmiszartanu w dawkach niższych niż 80 mg w profilaktyce chorób sercowo-naczyniowych jest nieznana.

Rozpoczynając leczenie telmiszartanem w celu zmniejszenia ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, zaleca się dokładne monitorowanie ciśnienia tętniczego i w razie potrzeby korygowanie dawek leków obniżających ciśnienie tętnicze.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Korekta dawki nie jest wymagana u pacjentów w wieku podeszłym.

Naruszenie funkcji nerek. Doświadczenie w leczeniu chorych z niewydolnością nerek lub pacjentów poddawanych hemodializie jest ograniczone. Takim pacjentom zaleca się rozpoczęcie leczenia od najniższej dawki początkowej telmiszartanu – 20 mg (patrz sekcja „Szczególne wskazania”). U pacjentów z niewydolnością nerek łagodnego i umiarkowanego stopnia nie ma potrzeby korekty dawki. Telmiszartan nie jest usuwany z krwi przez hemofiltrację ani nie poddaje się dializie.

Naruszenie funkcji wątroby. MİKARDİS® jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby dawka dzienna telmiszartanu nie powinna przekraczać 40 mg raz na dobę (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Sposób stosowania.

Telmiszartan w postaci tabletek przyjmuje się doustnie raz na dobę niezależnie od przyjmowania pokarmu. Tabletki należy połykać całe, popijając odpowiednią ilością płynu.

Zalecenia dotyczące przechowywania i stosowania leku.

Telmiszartan należy przechowywać w opakowaniu foliowym, aby chronić przed wilgocią. Tabletki należy wyjmować z opakowania bezpośrednio przed zażyciem.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku MİKARDİS® u dzieci (do 18. roku życia) nie zostały zbadane.

Dostępne dane aktualne są podane w podrozdziałach „Farmakokinetyka” i „Farmakodynamika”, jednak nie można formułować żadnych rekomendacji dotyczących dawkowania.

Przedawkowanie.

Dostępna jest ograniczona informacja dotycząca przedawkowania u ludzi.

Objawy. Najbardziej wyraźnymi objawami przedawkowania telmiszartanu były hipotensja i tachykardia; donoszono również o bradykardii, zawrotach głowy, podwyższeniu stężenia kreatyniny w surowicy oraz o ostrej niewydolności nerek.

Leczenie. Telmisyzartan nie jest usuwany z organizmu przez hemofiltrację ani nie poddaje się dializie. Pacjenci powinni być poddawani ścisłej kontroli i otrzymywać leczenie objawowe i wspierające. Leczenie zależy od czasu, który upłynął od przedawkowania, oraz od nasilenia objawów. Zaleca się wywołanie wymiotów i/lub przepłukanie żołądka. W leczeniu przedawkowania można stosować węgiel aktywny. Należy często kontrolować poziom elektrolitów i kreatyniny w surowicy. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjenta należy ułożyć w pozycji leżącej i zastosować środki mające na celu szybkie uzupełnienie objętości płynów i soli w organizmie.

Niepożądane działania.

Powikłania serce, w tym reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy, mogą występować pojedynczo (od ≥ 1/10000 do < 1/1000), obserwowano również ostre niewydolności nerek.

Ogólna częstość niepożądanych działań u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w przebiegu kontrolowanych badań klinicznych podczas stosowania telmisartanu była zazwyczaj porównywalna z częstością obserwowaną przy stosowaniu placebo (41,4% w porównaniu z 43,9%). Częstość niepożądanych działań nie zależała od dawki, płci pacjenta, jego wieku ani rasy. Profil bezpieczeństwa telmisartanu u pacjentów, którym stosowano lek w celu zapobiegania chorobom układu sercowo-naczyniowego, odpowiadał profilowi bezpieczeństwa uzyskanemu podczas leczenia pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Poniżej wymienione niepożądane działania dotyczące leku podano na podstawie wyników kontrolowanych badań klinicznych z udziałem pacjentów z nadciśnieniem tętniczym oraz doniesień po marketingu. Lista ta obejmuje również poważne niepożądane działania oraz takie, które doprowadziły do przerwania stosowania leku w trakcie trzech długoterminowych badań klinicznych z udziałem 21642 pacjentów, którzy otrzymywali telmisartan w celu zapobiegania chorobom układu sercowo-naczyniowego przez okres do sześciu lat.

Niepożądane działania podano zgodnie z ich częstością: bardzo często (≥1/10); często (od 1/100 do <1/10); nieczęsto (od 1/1000 do <1/100); rzadko (od 1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000).

W każdej grupie niepożądane działania wymieniono w kolejności zmniejszania się nasilenia.

Zakażenia i inwazje:

nierzadko – zakażenia dróg moczowych (cystyty), zakażenia górnych dróg oddechowych (w tym zapalenie gardła i zatok);

rzadko – sepsa, w tym zakończona zgonem1.

Zaburzenia układu krwi i układu chłonnego:

nierzadko – anemia;

rzadko – eozynofilia, trombocytopenia.

Zaburzenia układu odpornościowego:

rzadko – reakcja anafilaktyczna, nadwrażliwość.

Zaburzenia przemiany materii:

nierzadko – hiperkaliemia;

rzadko – hipoglikemia (u chorych na cukrzycę), hiponatremia.

Zaburzenia psychiczne:

nierzadko – bezsenność, depresja;

rzadko – lęk.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego:

nierzadko – omdlenie;

rzadko – senność.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku:

rzadko – zaburzenia widzenia.

Zaburzenia ze strony narządu słuchu i przewodów słuchowych:

nierzadko – zawroty głowy.

Zaburzenia ze strony serca:

nierzadko – bradykardia;

rzadko – tachykardia.

Zaburzenia ze strony naczyń:

nierzadko – hipotensja tętnicza2, hipotensja ortostatyczna.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy opłucnowej:

nierzadko – duszność, kaszel;

bardzo rzadko – choroba płuc międzywątrobowa4.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego:

nierzadko – ból brzucha, biegunka, niestrawność, wzdęcia, wymioty;

rzadko – suchość w ustach, dyskomfort brzuszny, dysgezja.

Zaburzenia wątrobowo-pęcherzowe:

rzadko – zaburzenia funkcji wątroby/choroby wątroby3.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych:

nierzadko – świąd, nadmierne pocenie się, wysypka;

rzadko – obrzęk naczynioruchowy (w tym zakończony zgonem), egzema, rumień, pokrzywka, zapalenie skóry lekowe, toksyczne zapalenie skóry.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:

nierzadko – ból pleców (np. ischias), skurcze mięśni, mialgia;

rzadko – artralgia, ból kończyn, ból ścięgna (objawy podobne do zapalenia ścięgna).

Zaburzenia ze strony układu moczowego:

nierzadko – zaburzenia funkcji nerek, w tym ostre uszkodzenie nerek.

Zaburzenia ogólne:

nierzadko – ból w klatce piersiowej, osłabienie (słabość);

rzadko – objawy podobne do grypy.

Dane laboratoryjne:

nierzadko – podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi;

rzadko – obniżenie poziomu hemoglobiny, podwyższenie kwasu moczowego we krwi, podwyższenie enzymów wątrobowych, podwyższenie poziomu kinazy kreatynowej we krwi.

1, 2, 3, 4 Szczegółowy opis patrz w punkcie „Niepożądane działania. Opis poszczególnych niepożądanych działań”.

Opis poszczególnych niepożądanych działań

Sepsa. W badaniu PRoFESS u pacjentów przyjmujących telmisartan zaobserwowano wyższą częstość występowania sepsy niż u osób otrzymujących placebo. Może to być przypadkowe zjawisko lub objaw procesu, którego istota jest obecnie nieznana.

Hipotensja. To niepożądane działanie obserwowano często u pacjentów z kontrolowanym ciśnieniem tętniczym, którzy otrzymywali telmisartan w celu zmniejszenia ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego dodatkowo do standardowej terapii.

Zaburzenia funkcji wątroby/choroby wątroby. Według danych po marketingu, większość przypadków zaburzeń funkcji wątroby/chorób wątroby obserwowano u pacjentów japońskiej narodowości. Pacjenci japońskiej narodowości są bardziej podatni na te niepożądane działania.

Choroba płuc międzywątrobowa. W okresie po marketingu zgłaszano przypadki choroby płuc międzywątrobowej, które czasowo związane były ze stosowaniem telmisartanu. Jednak związek przyczynowy nie został ustalony.

Obrzęk naczynioruchowy jelita.

Zgłaszano przypadki obrzęku naczynioruchowego jelita po stosowaniu leków blokujących receptory angiotensyny II (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zgłaszanie niepożądanych działań

Zgłaszanie niepożądanych działań po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowo upoważnieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30 ºC. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 7 tabletek w blistrze; po 2 lub po 4 blisterach w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Berlinger Ingelheim Pharma GmbH i Ko. KG/

Boehringer Ingelheim Pharma GmbH & Co.KG

lub

Berlinger Ingelheim Hellas Single Member S.A./

Boehringer Ingelheim Hellas Single Member S.A.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Binger Strasse 173, 55216 Ingelheim am Rhein, Niemcy/

Binger Strasse 173, 55216 Ingelheim am Rhein, Germany

lub

5. km Paiania-Markopoulo, Koropi Attiki, 19441, Grecja/

5th km Paіania-Markopoulo, Koropi Attiki, 19441, Greece.