Mialdexc

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku MIALDEX (MIALDEX)

Skład:

substancja czynna: dexketoprofen trometamol;

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 25 mg dexketoprofenu (w postaci trometamolu dexketoprofenu);

substancje pomocnicze: etanol 96 %, natrium chloridum, natrium hydroxidum i/lub acidum chlorhidricum, aqua pro injectione.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwwijądu i przeciwreumatyczne nienależące do steroidów. Pochodne kwasu propionowego.

Kod ATC M01A E17.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Deksketoprofen trometamol – to sól kwasu propionowego wykazująca działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe, należąca do klasy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ).

Mechanizm działania

Mechanizm działania NLPZ opiera się na zmniejszeniu syntezy prostaglandyn poprzez hamowanie cyklooksygenazy. W szczególności hamuje się przekształcanie kwasu arachidonowego w cykliczne endoperozydy PGG2 i PGH2, z których powstają prostaglandyny PGE1, PGE2, PGF2α, PGD2, a także prostacyklina PGI2 i tromboksany TxА2 i TxВ2. Ponadto hamowanie syntezy prostaglandyn może wpływać na inne mediatory zapalenia, takie jak kininy, co pośrednio może również wpływać na główne działanie leku.

Farmakodynamika

Stwierdzono działanie hamujące deksketoprofenu trometamolu na aktywność cyklooksygenazy-1 i cyklooksygenazy-2 u zwierząt laboratoryjnych oraz u ludzi.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo

Badania kliniczne w różnych rodzajach bólu wykazały wyraźne działanie przeciwbólowe deksketoprofenu trometamolu. Działanie przeciwbólowe deksketoprofenu trometamolu po wstrzyknięciu w mięsień lub do żyły u pacjentów z bólem średniej i silnej intensywności badano w różnych rodzajach bólu po zabiegach chirurgicznych (ortopedyczne i ginekologiczne operacje, operacje jamy brzusznej), a także przy bólu układu ruchu (ostry ból pleców) i kolikach nerkowych. Działanie przeciwbólowe leku pojawia się szybko i osiąga maksimum w ciągu pierwszych 45 minut. Czas trwania działania przeciwbólowego po podaniu 50 mg deksketoprofenu trometamolu wynosi zazwyczaj 8 godzin. Stosowanie leku Mialdexc pozwala znacznie zmniejszyć dawkę opioidów przy ich jednoczesnym stosowaniu w celu łagodzenia bólu pourazowego. U pacjentów, którym w celu łagodzenia bólu pourazowego podawano morfinę za pomocą urządzenia do samokontrolowanego łagodzenia bólu, a jednocześnie podawano deksketoprofen trometamol, potrzeba morfiny była znacznie mniejsza (o 30–45 %) niż u pacjentów otrzymujących placebo.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po wstrzyknięciu do mięśnia deksketoprofenu trometamolu maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest w przybliżeniu po 20 minutach (10–45 minut). Wykazano, że po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśnia lub do żyły dawek 25–50 mg leku pole pod krzywą „stężenie–czas” (AUC) jest proporcjonalne do dawki.

Rozkład

Analogicznie do innych leków o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza krwi (99 %), objętość rozkładu deksketoprofenu wynosi średnio 0,25 l/kg. Okres półrozpadu wynosi około 0,35 godziny, a okres półwyladowania – 1–2,7 godziny.

Badania farmakokinetyczne wielokrotnego stosowania leku wykazały, że AUC i Cmax po ostatnim wstrzyknięciu do mięśnia lub do żyły nie różnią się od wartości po jednorazowym podaniu, co wskazuje na brak kumulacji leku.

Biotransformacja i wydalanie

Metabolizm deksketoprofenu odbywa się głównie poprzez koniugację z kwasem glukuronkowym i dalsze wydalanie z moczem. Po podaniu deksketoprofenu trometamolu w moczu wykrywany jest tylko izomer optyczny S-(+), co wskazuje na brak transformacji leku w izomer optyczny R-(-).

Pacjenci w podeszłym wieku

Po podaniu dawek jednorazowych i wielokrotnych stopień działania leku u zdrowych ochotników w wieku 65 lat i więcej uczestniczących w badaniu był znacznie wyższy (do 55 %) niż u młodszych ochotników, jednak nie zaobserwowano istotnej różnicy statystycznej w maksymalnym stężeniu i czasie jego osiągnięcia. Średni okres półwyladowania wydłużał się (do 48 %), a całkowity klirens był skrócony.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Standardowe badania przedkliniczne – badania farmakologicznej bezpieczeństwa, genotoksyczności i immunofarmakologii – nie wykazały szczególnego ryzyka dla człowieka. Badania chronicznej toksyczności na zwierzętach pozwoliły określić maksymalną dawkę leku nie wywołującą reakcji niepożądanych, która była 2 razy wyższa od dawki zalecanej dla człowieka. Po podaniu wyższych dawek leku małpom głównymi reakcjami niepożądanymi były krew w stolcu, zmniejszenie przyrostu masy ciała, a po podaniu najwyższej dawki – patologie ze strony przewodu pokarmowego w postaci erozji. Reakcje te występowały przy dawkach, przy których ekspozycja na lek była 14–18 razy wyższa niż przy maksymalnej dawce zalecanej dla człowieka. Nie przeprowadzono badań wpływu kancerogennego na zwierzętach.

Tak jak wszystkie NLPZ, deksketoprofen może prowadzić do śmierci embrionu lub płodu u zwierząt bezpośrednio poprzez wpływ na jego rozwój lub pośrednio – poprzez uszkodzenie przewodu pokarmowego organizmu matki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie objawowe bólu ostrego o umiarkowanym i silnym nasileniu, gdy stosowanie doustne leku jest niewskazane, np. w przypadku bólu pourazowego, kolki nerkowej i bólu w odcinku lędźwiowym.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na deksketoprofen lub inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), albo na substancje pomocnicze leku.

• U pacjentów, u których stosowanie leków o podobnym działaniu, np. kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ, wywołuje napady astmy oskrzelowej, skurcz oskrzeli, ostrego rinitu, polipów nosa, pojawienie się pokrzywki lub obrzęku naczynioruchowego.

• Jeśli podczas leczenia ketoprofenem lub fibratami występowały reakcje fotoalergiczne lub fototoksyczne.

• W wywiadzie krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja związane z zastosowaniem NLPZ.

• Aktywna choroba wrzodowa żołądka/jelita / krwawienie żołądkowo-jelitowe lub obecność w wywiadzie krwawienia żołądkowo-jelitowego, wrzodów lub perforacji.

• Przewlekła dyspepsja.

• Krwawienie w przewodzie pokarmowym, inne aktywne krwawienia oraz zaburzenia krzepnięcia krwi.

• Choroba Leśniowskiego-Crohna lub nieswoistym zapaleniu jelita grubego.

• Ciężka niewydolność serca.

• Uraz funkcji nerek o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu (klirens kreatyniny < 59 ml/min).

• Ciężkie zaburzenie funkcji wątroby (10-15 punktów wg skali Childa-Puga).

• Hemoragiczny diateza lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi.

• Silne odwodnienie (w wyniku wymiotów, biegunki lub niedostatecznego przyjmowania płynów).

• Trzeci trymestr ciąży oraz okres karmienia piersią.

• Stosowanie w celu podania neuroaksjalnego (intratekalnego lub podpajęczynówkowego) (ze względu na zawartość etanolu).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Zaleca się nie stosować jednocześnie następujących leków z NLPZ:

• Inne NLPZ (w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2), w tym salicylany w wysokich dawkach (≥ 3 g na dobę). Jednoczesne stosowanie kilku NLPZ zwiększa ryzyko wystąpienia wrzodów w przewodzie pokarmowym i krwawienia żołądkowo-jelitowego z powodu wzajemnego nasilenia działania.

• Leki przeciwkrzepliwe: NLPZ nasilają działanie leków przeciwkrzepliwych, np. warfaryny, z powodu wysokiego stopnia wiązania deksketoprofenu z białkami osocza krwi, jak również z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. Jeśli konieczne jest jednoczesne stosowanie, należy je prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza z kontrolą odpowiednich badań laboratoryjnych.

• Heparyna: zwiększa się ryzyko krwawienia (ze względu na hamowanie funkcji płytek krwi i uszkodzenie błony śluzowej żołądka i dwunastnicy). Jeśli konieczne jest jednoczesne stosowanie, należy je prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza z kontrolą odpowiednich badań laboratoryjnych.

• Leki kortykosteroidowe: zwiększa się ryzyko wystąpienia wrzodów w przewodzie pokarmowym i krwawienia żołądkowo-jelitowego.

• Lity (doniesienia dotyczące kilku NLPZ): NLPZ zwiększają stężenie lity w osoczu krwi, co może prowadzić do zatrucia (zmniejsza się wydalanie lity przez nerki). Dlatego na początku stosowania deksketoprofenu, przy korekcie dawki lub odstawieniu leku należy kontrolować stężenie lity w krwi.

• Metotreksat w wysokich dawkach (co najmniej 15 mg tygodniowo). Ze względu na zmniejszenie klirensu nerkowego metotreksatu na tle stosowania NLPZ ogólnie nasila się jego negatywny wpływ na układ krwionośny.

• Pochodne hdyantoiny i sulfonamidy: możliwe nasilenie toksyczności tych substancji.

Jednoczesne stosowanie następujących leków z NLPZ wymaga ostrożności:

• Moczopędne, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA) oraz antagoniści receptorów angiotensyny II. Deksketoprofen zmniejsza skuteczność leków moczopędnych i innych leków przeciw nadciśnieniu. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. przy odwodnieniu lub u osób starszych) stosowanie leków hamujących cyklooksygenazę jednocześnie z inhibitorami ECA lub antagonistami receptorów angiotensyny II może pogorszyć funkcję nerek, co zazwyczaj jest procesem odwracalnym. Przy stosowaniu deksketoprofenu razem z dowolnym lekiem moczopędnym należy upewnić się o braku odwodnienia u pacjenta, a na początku leczenia konieczna jest kontrola funkcji nerek.

• Metotreksat w niskich dawkach (mniej niż 15 mg tygodniowo): ze względu na zmniejszenie klirensu nerkowego metotreksatu na tle stosowania NLPZ ogólnie nasila się jego negatywny wpływ na układ krwionośny. W pierwszych tygodniach jednoczesnego stosowania konieczne jest tygodniowe badanie krwi. Nawet przy niewielkim zaburzeniu funkcji nerek, a także u pacjentów starszych, leczenie należy prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza.

• Pentoksifylin: istnieje ryzyko krwawienia. Konieczne jest wzmocnienie kontroli i częstsze sprawdzanie czasu krwawienia.

• Zidowudyna: istnieje ryzyko zwiększenia toksycznego wpływu na erytrocyty ze względu na wpływ na retikulocyty, co po 1. tygodniu stosowania NLPZ prowadzi do ciężkiej anemii. W ciągu 1-2 tygodni po rozpoczęciu stosowania NLPZ należy wykonać badanie krwi i sprawdzić zawartość retikulocytów.

• Preparaty sulfonylomocznikowe: NLPZ mogą nasilić działanie hipoglikemizujące tych leków ze względu na wypieranie ich z połączeń z białkami osocza krwi.

Należy wziąć pod uwagę możliwe interakcje przy stosowaniu następujących leków:

• Beta-blokery: NLPZ mogą osłabić ich działanie przeciwciśnieniowe ze względu na hamowanie syntezy prostaglandyn.

• Cyklosporyna i tarkolimus: możliwe nasilenie nefrotoksyczności ze względu na wpływ NLPZ na prostaglandyny nerkowe. Przy terapii skojarzonej należy kontrolować funkcję nerek.

• Leki trombolityczne: zwiększa się ryzyko krwawienia.

• Leki przeciwagregacyjne i selektywne inhibitory ponownego wychwytu zwrotnego serotoniny: zwiększa się ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego.

• Probenecyd: możliwe zwiększenie stężenia deksketoprofenu w osoczu krwi, co najprawdopodobniej wynika z hamowania sekrecji kanalikowej i koniugacji leku z kwasem glukuronowym, i co wymaga korekty dawki deksketoprofenu.

• Glikozydy nasercowe: NLPZ mogą zwiększyć stężenie glikozydów w osoczu krwi.

• Mifepryston: teoretycznie istnieje ryzyko zmiany skuteczności mifeprystonu pod wpływem inhibitorów prostaglandynsyntetazy. Ograniczone dane pozwalają przypuszczać, że jednoczesne podanie NLPZ w tym samym dniu co prostaglandyna nie wywiera niepożądanego wpływu na skuteczność mifeprystonu lub prostaglandyny w zakresie dojrzewania szyjki macicy lub jej skurczów, a także nie zmniejsza skuteczności klinicznej leków stosowanych w leczeniu farmakologicznym przerwania ciąży.

• Antybiotyki z grupy chinolonów: wyniki badań na zwierzętach wykazały, że przy stosowaniu pochodnych chinolonu w wysokich dawkach w połączeniu z NLPZ zwiększa się ryzyko wystąpienia drgawek.

• Tenofowir: przy stosowaniu łącznie z NLPZ może wzrastać stężenie azotu mocznikowego i kreatyniny w osoczu krwi, dlatego w celu oceny możliwego wpływu jednoczesnego stosowania tych leków konieczna jest kontrola funkcji nerek.

• Deferasiroks: przy jednoczesnym stosowaniu z NLPZ może wzrastać ryzyko toksycznego wpływu na przewód pokarmowy. Przy stosowaniu tego leku łącznie z deferasiroksem wymagany jest ścisły nadzór nad pacjentem.

• Pemetreksed: przy jednoczesnym stosowaniu z NLPZ może zmniejszać się wydalanie pemetreksedu, dlatego przy stosowaniu NLPZ w wysokich dawkach należy zachować szczególną ostrożność. Pacjentom z niewydolnością nerek o lekkim i umiarkowanym nasileniu (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) należy unikać stosowania NLPZ przez dwa dni przed i dwa dni po podaniu pemetreksedu.

Szczególne środki ostrożności.

Lek Mialdexc należy stosować z ostrożnością u pacjentów z alergicznymi reakcjami w wywiadzie.

Należy unikać jednoczesnego stosowania leku z innymi NLPZ, w tym z inhibitorami cyklooksygenazy-2. Działania niepożądane można osłabić poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas konieczny do poprawy stanu.

Układ pokarmowy

Krwawienia żołądkowo-jelitowe, powstawanie wrzodów lub ich perforacja, w niektórych przypadkach zakończone śmiertelnie, obserwowano przy stosowaniu wszystkich NLPZ na różnych etapach leczenia, niezależnie od występowania objawów poprzedzających lub obecności w wywiadzie ciężkiej patologii układu pokarmowego. W przypadku rozwoju krwawienia żołądkowo-jelitowego stosowanie leku należy przerwać. Ryzyko wystąpienia krwawienia żołądkowo-jelitowego, powstawania wrzodów lub ich perforacji wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki NLPZ u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie powikłanymi krwawieniem lub perforacją, a także u pacjentów starszych. U pacjentów starszych występuje zwiększone ryzyko działań niepożądanych NLPZ, szczególnie krwawień żołądkowo-jelitowych i perforacji, czasem zakończonych śmiercią. Leczenie takich pacjentów należy rozpoczynać od najniższej możliwej dawki. NLPZ należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z chorobami układu pokarmowego w wywiadzie (niemianażliwy wrzodziejący zapalenie jelita, choroba Crohna), ponieważ istnieje ryzyko ich nasilenia. Przed rozpoczęciem stosowania deksketoprofenu trometamolu u pacjentów z zapaleniem przełyku, zapaleniem żołądka i/lub chorobą wrzodową w wywiadzie, należy upewnić się, że te choroby są w fazie remisji. U pacjentów z istniejącymi objawami patologii układu pokarmowego i chorobami układu pokarmowego w wywiadzie, w czasie stosowania leku należy kontrolować stan układu pokarmowego pod kątem możliwych zaburzeń, szczególnie krwawień żołądkowo-jelitowych.

Dla takich pacjentów oraz pacjentów stosujących kwas acetylosalicylowy w małych dawkach lub inne leki zwiększające ryzyko działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego, może być wskazane leczenie wspomagające lekami ochronnymi, np. z misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej.

Pacjenci, szczególnie starsi, którzy mieli działania niepożądane ze strony układu pokarmowego w wywiadzie, powinni powiadomić lekarza o wszelkich nietypowych objawach związanych z układem trawiennym, w szczególności o krwawieniach żołądkowo-jelitowych, szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Należy przepisywać lek z ostrożnością pacjentom, którzy jednocześnie stosują leki zwiększające ryzyko powstawania wrzodów lub krwawień: doustne glikokortykosteroidy, leki przeciwkrzepliwe (np. warfarynę), selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny lub leki przeciwpłytkowe, takie jak kwas acetylosalicylowy.

Układ sercowo-naczyniowy i krążenie mózgowe

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca lekkiego lub umiarkowanego stopnia powinni być pod ścisłą kontrolą lekarza z powodu możliwego zatrzymania płynów w organizmie i wystąpienia obrzęków obwodowych.

Zgodnie z dostępnymi danymi klinicznymi i epidemiologicznymi, stosowanie niektórych NLPZ, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, wiąże się z pewnym wzrostem ryzyka stanów wywołanych przez zakrzepicę tętnic, np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu. Nie wiadomo, czy dotyczy to również deksketoprofenu trometamolu.

Deksketoprofenu trometamolu należy stosować tylko po dokładnej ocenie stanu pacjenta z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, potwierdzoną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyń mózgowych. To samo należy robić przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie papierosów).

Szczególną ostrożność należy zachować przy leczeniu pacjentów z chorobami serca w wywiadzie, w szczególności z wcześniejszymi epizodami niewydolności serca, ponieważ w trakcie stosowania leku wzrasta ryzyko wystąpienia niewydolności serca.

Nieselektywne NLPZ mogą zmniejszać agregację płytek krwi i wydłużać czas krwawienia poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn. Jednoczesne stosowanie deksketoprofenu trometamolu i niskocząsteczkowego heparynu w dawkach profilaktycznych w okresie popołożnym było badane w badaniach klinicznych i nie wykazano wpływu na parametry krzepnięcia. Jednak pacjenci stosujący deksketoprofenu trometamol jednoczesnie z lekami wpływającymi na hemostazę, np. z warfaryną, innymi lekami kumarynowymi lub heparynami, powinni być pod ścisłą kontrolą lekarza. Najwięcej zaburzeń funkcji układu sercowo-naczyniowego występuje u pacjentów starszych.

Reakcje skórne

Były doniesienia o rzadkich przypadkach rozwoju ciężkich reakcji skórnych (niektóre zakończone śmiercią) podczas stosowania NLPZ, takich jak egzfoliatywny rumień, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze zapalenie nabłonka. Największe ryzyko ich wystąpienia występuje u pacjentów na początku leczenia, u większości pacjentów pojawiały się one w ciągu pierwszego miesiąca terapii. W przypadku wystąpienia wysypki skórnej, objawów uszkodzenia błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości, deksketoprofen należy odstawić.

Zaburzenia funkcji nerek

Należy przepisywać lek z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek, ponieważ u nich w trakcie stosowania NLPZ możliwe jest zaburzenie funkcji nerek, zatrzymanie płynów w organizmie i pojawienie się obrzęków obwodowych. Z powodu zwiększonego ryzyka nefrotoksyczności lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów leczonych lekami moczopędnymi, a także u pacjentów, u których możliwy jest rozwój hipowolemii. W czasie leczenia organizm powinien otrzymywać wystarczającą ilość płynów, aby uniknąć odwodnienia, które może prowadzić do nasilenia toksycznego wpływu na nerki.

Tak jak wszystkie NLPZ, lek może zwiększać poziom azotu moczanego i kreatyniny w osoczu krwi. Podobnie jak inne inhibitory syntezy prostaglandyn, jego stosowanie może wiązać się z działaniami niepożądanymi ze strony nerek, które mogą prowadzić do zapalenia kłębuszków nerkowych, zapalenia nerek międzywątkowych, martwicy brodawek, zespołu nerczycowego i ostrej niewydolności nerek. Najwięcej zaburzeń funkcji nerek występuje u pacjentów starszych.

Zaburzenia funkcji wątroby

Pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby lek należy przepisywać z ostrożnością. Tak jak inne NLPZ, lek może powodować tymczasowe i nieznaczne podwyższenie wyników niektórych badań wątrobowych, a także istotne podwyższenie poziomu AST i ALT. W przypadku odpowiedniego wzrostu tych parametrów leczenie należy przerwać. Najwięcej zaburzeń funkcji wątroby występuje u pacjentów starszych.

Inne informacje

Szczególną ostrożność należy zachować przy przepisywaniu leku pacjentom:

• z dziedzicznym zaburzeniem metabolizmu porfiryny (np. z ostrą porfirią przerywaną);
• z odwodnieniem;
• bezpośrednio po dużych zabiegach chirurgicznych.

Jeśli lekarz uzna, że konieczne jest długotrwałe stosowanie deksketoprofenu, należy regularnie kontrolować funkcję wątroby i nerek.

W bardzo rzadkich przypadkach obserwowano ciężkie ostry reakcje nadwrażliwości (np. wstrząs anafilaktyczny). Przy pierwszych objawach rozwoju ciężkich reakcji nadwrażliwości po zażyciu leku Mialdexc leczenie należy przerwać. W zależności od objawów, wszelkie konieczne leczenie w takich przypadkach należy prowadzić pod kontrolą lekarza.

Pacjenci cierpiący na astmę w połączeniu z przewlekłym zapaleniem nosa, przewlekłym zapaleniem zatok i/lub polipami nosa, są bardziej narażeni na ryzyko alergii na kwas acetylosalicylowy i/lub NLPZ niż inni pacjenci. Przepisanie tego leku może wywołać napady astmy lub skurcz oskrzeli, szczególnie u pacjentów z alergią na kwas acetylosalicylowy lub NLPZ.

Lek Mialdexc należy podawać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami krzepnięcia krwi, toczeniem rumieniowatym układowym i mieszanymi chorobami tkanki łącznej.

Tak jak inne NLPZ, deksketoprofenu trometamol może maskować objawy chorób zakaźnych podczas jego stosowania. Podczas stosowania NLPZ zgłaszano aktywację infekcji lokalizujących się w tkankach miękkich. Dlatego jeśli podczas stosowania leku Mialdexc pojawiają się lub nasilają się objawy infekcji bakteryjnej, pacjentom zaleca się natychmiastowe skontaktowanie się z lekarzem.

Może dojść do rozwoju ciężkich infekcyjnych powikłań ze strony skóry i tkanek miękkich podczas ospa wietrzna. Do tej pory nie uzyskano danych pozwalających wykluczyć rolę NLPZ w nasileniu tego procesu zakaźnego. Dlatego przy ospie wietrznej nie zaleca się stosowania deksketoprofenu.

Tak jak wszystkie inne NLPZ, deksketoprofenu trometamol może obniżać płodność kobiet, dlatego nie zaleca się jego stosowania kobietom planującym zajście w ciążę. U kobiet mających trudności z zajściem w ciążę lub przebadanych pod kątem bezpłodności, może być wskazane odstawienie leku. Przepisanie leku w I i II trymestrze ciąży możliwe jest w przypadku pilnej potrzeby.

1 ampułka leku zawiera 200 mg etanolu. Lek może negatywnie wpływać na osoby cierpiące na alkoholizm. Zawartość etanolu należy uwzględnić przy stosowaniu leku w I i II trymestrze ciąży, u dzieci i u pacjentów z grupy ryzyka, np. przy chorobach wątroby, a także u chorych na padaczkę.

Tak jak inne NLPZ, deksketoprofenu trometamol może maskować objawy choroby zakaźnej, co może prowadzić do opóźnienia rozpoczęcia odpowiedniego leczenia i tym samym utrudnić przebieg choroby. Obserwowano to przy bakteryjnej zapaleniu płuc pozaszpitalnym i bakteryjnych powikłaniach ospy wietrznej. Gdy lek Mialdexc stosuje się przy podwyższonej temperaturze ciała lub w celu złagodzenia bólu przy infekcji, zaleca się monitorowanie choroby zakaźnej. W warunkach leczenia poza placówką medyczną pacjent powinien skontaktować się z lekarzem, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają się.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku w III trymestrze ciąży i w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane.

Ciąża

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój płodu. Zgodnie z wynikami badań epidemiologicznych stosowanie leków hamujących syntezę prostaglandyn we wczesnych etapach ciąży zwiększa ryzyko poronienia, wady serca u płodu i niezrostu przedniej ściany brzusznej. Tak, bezwzględne ryzyko rozwoju wad układu sercowo-naczyniowego wzrastało z < 1 % do około 1,5 %. Uważa się, że niebezpieczeństwo wystąpienia takich zjawisk wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki leku i długością terapii. Stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn u zwierząt powodowało zwiększenie strat przed- i poimplantacyjnych oraz zwiększenie śmiertelności embrionalnej i płodowej. Ponadto u zwierząt, którym stosowano inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zwiększała się częstość występowania wad rozwojowych płodu, w tym wad układu sercowo-naczyniowego. Jednak badania deksketoprofenu trometamolu na zwierzętach nie wykazały toksyczności rozrodczej. Począwszy od 20. tygodnia ciąży, stosowanie deksketoprofenu trometamolu może powodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to wystąpić wkrótce po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu leczenia. W pierwszym i drugim trymestrze ciąży lek Mialdexc nie powinien być przepisywany, z wyjątkiem przypadków ekstremalnej konieczności. Jeśli deksketoprofenu trometamol stosuje kobieta próbująca zajść w ciążę lub w pierwszym i drugim trymestrze ciąży, dawka powinna być jak najniższa, a czas leczenia jak najkrótszy. Monitorowanie oligohydramniosu przed porodem należy rozważyć po wpływie deksketoprofenu trometamolu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku Mialdexc należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios.

W III trymestrze wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn powodują:

ryzyko dla płodu:

• toksyczność sercowo-płucna (z przedwczesnym zamknięciem przewodu tętniczego i nadciśnieniem płucnym);
• zaburzenia funkcji nerek (patrz wyżej);

ryzyko dla kobiety na końcu ciąży i dla noworodka:

• wydłużenie czasu krwawienia (efekt hamowania agregacji płytek krwi), co może wystąpić nawet przy stosowaniu małych dawek;
• opóźnienie skurczów macicy z odpowiednim opóźnieniem porodu i przedłużonym porodem.

Zatem deksketoprofenu trometamol jest przeciwwskazany w trzecim trymestrze ciąży (patrz sekcje „Przeciwwskazania”).

Okres karmienia piersią

Brak danych dotyczących przenikania deksketoprofenu do mleka matki. Lek Mialdexc jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Płodność

Tak jak wszystkie inne NLPZ, deksketoprofenu trometamol może obniżać płodność kobiet, dlatego nie zaleca się jego stosowania kobietom planującym zajście w ciążę. Kobietom mającym trudności z zajściem w ciążę lub przebadanym pod kątem bezpłodności, należy rozważyć możliwość odstawienia leku.

Wpływ na zdolność reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub obsługiwania innych urządzeń.

W trakcie stosowania deksketoprofenu możliwe jest wystąpienie zawrotów głowy, zaburzeń widzenia lub senności. W takich przypadkach możliwe jest pogorszenie zdolności do szybkiej reakcji, orientacji w sytuacji drogowej i prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli. Zalecana dawka wynosi 50 mg w odstępach 8-12 godzin. W razie potrzeby powtórną dawkę można podać po 6 godzinach. Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 150 mg. Lek przeznaczony jest do krótkotrwałego stosowania, dlatego należy go stosować wyłącznie w okresie ostrego bólu (nie dłużej niż 2 dni). Gdy tylko jest to możliwe, pacjentów należy przechodzić na doustne leki przeciwbólowe. Ryzyko wystąpienia działań niepożądanych można ograniczyć poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas konieczny do poprawy stanu. W przypadku bólu pooperacyjnego o umiarkowanym lub silnym nasileniu lek można stosować zgodnie z wskazaniami w tych samych zalecanych dawkach w połączeniu z opioidowymi lekami przeciwbólowymi.

Pacjenci w wieku podeszłym. Dostosowania dawki zazwyczaj nie wymaga się. Jednak ze względu na fizjologiczne obniżenie funkcji nerek zaleca się niższą dawkę leku: maksymalna dawka dobową – 50 mg przy łagodnym zaburzeniu funkcji nerek.

Zaburzenia ze strony wątroby. U pacjentów z chorobą wątroby o lekkim lub średnim nasileniu (5-9 punktów według skali Childa-Puga) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg i dokładnie monitorować funkcję wątroby. W przypadku ciężkich chorób wątroby lek jest przeciwwskazany (10-15 punktów według skali Childa-Puga).

Zaburzenia ze strony nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek o lekkim nasileniu (klirens kreatyniny 60-89 ml/min) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg. W przypadku zaburzeń funkcji nerek o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu (klirens kreatyniny < 59 ml/min) lek jest przeciwwskazany.

Sposób stosowania

Wstrzykiwanie wewnątrzmięśniowe

Zawartość jednej ampułki (2 ml) należy powoli podać głęboko do mięśni.

Infuzja dożylna

Do przeprowadzenia infuzji dożylnej zawartość ampułki 2 ml należy rozcieńczyć w 30-100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, roztworu glukozy lub roztworu Ringera-laktału. Roztwór do infuzji należy przygotować w warunkach aseptycznych, unikając oddziaływania naturalnego światła dziennego. Przygotowany roztwór powinien być klarowny. Infuzję należy przeprowadzać dożylnie powoli w ciągu 10-30 minut. Należy unikać oddziaływania naturalnego światła dziennego na przygotowany roztwór.

Środek leczniczy Mialdexc rozpuszczony w 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub roztworu glukozy można mieszać z dopaminą, heparyną, hydroksyzyną, lidokainą, morfiną, petydyną i teofiliną.

Mialdexc nie można mieszać w roztworze do infuzji z prometazyną i pentazocyliną.

Wstrzykiwanie dożylne (bolus)

W razie potrzeby zawartość jednej ampułki (2 ml roztworu do wstrzykiwań) podaje się dożylnie powoli przez nie krócej niż 15 sekund.

Lek można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami do wstrzykiwań heparyny, lidokainy, morfiny i teofiliny.

Mialdexc nie można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyliny, petydyny i hydrokortyzonu, ponieważ powstaje biały osad.

Lek można mieszać wyłącznie z lekami wskazanymi powyżej.

W przypadku stosowania w trybie wewnątrzmięśniowym lub dożylnym bolusowym lek należy natychmiast podać po nabraniu go z ampułki.

Podczas przechowywania rozcieńczonych roztworów leku w workach polietylenowych lub w pojemnikach przeznaczonych do podania wykonanych z etylo-winylu acetylenowego, propionianu celulozy, polietylenu o niskiej gęstości oraz poli(chlorku winylu) nie obserwowano zmian zawartości substancji czynnej w wyniku adsorpcji.

Lek Mialdexc przeznaczony jest do jednorazowego użycia, dlatego pozostałą część przygotowanego roztworu należy wylać. Przed podaniem leku należy upewnić się, że roztwór jest klarowny i bezbarwny. Nie wolno stosować roztworu zawierającego cząstki stałe.

Należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas konieczny do złagodzenia objawów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Dzieci.

Stosowanie leku u dzieci nie było badane, dlatego nie zaleca się przepisywania deksketoprofenu pacjentom z tej grupy wiekowej.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania są nieznane. Analogiczne środki lecznicze powodują zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, brak apetytu, ból brzucha) oraz układu nerwowego (senność, zawroty głowy, dezorientacja, ból głowy). W przypadku przypadkowego przedawkowania należy natychmiast rozpocząć leczenie objawowe odpowiednio do stanu chorego. Deksketoprofen trometamol usuwany jest z organizmu za pomocą dializy.

Niepożądane reakcje.

W poniższej tabeli wymieniono niepożądane reakcje pogrupowane według narządów i układów organizmu oraz częstości występowania, które mogą występować podczas przyjmowania deksketoprofenu trometamolu.

Najczęściej obserwowane były zaburzenia ze strony układu pokarmowego.

Może dojść do rozwoju choroby wrzodowej, perforacji lub krwawienia z przewodu pokarmowego, czasem zakończonego śmiercią, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Według dostępnych danych, w trakcie stosowania leku może wystąpić nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, objawy dyspeptyczne, ból brzucha, melaena, wymioty z domieszką krwi, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenenie zapalenia jelita grubego oraz choroba Leśniowskiego-Crohna. Rzadziej obserwowano zapalenie żołądka. Zauważono również obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca, które mogą być spowodowane stosowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Jak również w przypadku stosowania innych NLPZ, możliwe są takie działania niepożądane jak: meningitaida aseptyczna, która zazwyczaj występuje u chorych na toczeń rumieniowaty układowy lub choroby tkanki łącznej o charakterze mieszanym, oraz reakcje ze strony krwi (purpura, anemia aplastyczna i hemolityczna, rzadko – agranulocytoza i hipoplazja szpiku kostnego). Możliwe są reakcje pęcherzykowe, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (rzadko).

Zgodnie z wynikami badań i danymi epidemiologicznymi, stosowanie niektórych NLPZ, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, wiąże się z pewnym wzrostem ryzyka rozwoju stanów patologicznych spowodowanych trombозą tętnic, np. zawałem mięśnia sercowego i udarem mózgu.

Przekazywanie podejrzeń o działania niepożądane

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w miejscu chronionym przed światłem i niedostępnym dla dzieci. Po rozcieńczeniu roztwór przechowuje się przez 24 godziny w temperaturze 2-8 °C w miejscu chronionym przed działaniem światła.

Niezgodność.

Deksketoprofenu trometamolu nie wolno mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydroksyzyny, ponieważ powstaje osad.

Rozcieńczone roztwory do wlewu, przygotowane zgodnie z instrukcją w sekcji „Sposób dawkowania i dawka”, nie mogą być mieszane z prometazyną ani pentazocyną.

Opakowanie.

Po 2 ml w ampułce, 5 ampułek w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

LABORATORIOS NOROMON, S.A.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ronda de Valdecarrizo, 6, Tres Cantos 28760 (Madryt), Hiszpania.