Metformina-AstraPharm

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku Metformina-AstraPharm

Skład:

substancja czynna: metformina;

1 tabletka zawiera 500 mg, 850 mg lub 1000 mg metonianu chlorowodorowego;

substancje pomocnicze: povidon, stearynian magnezu; powłoka: hipromeloza 2910, 5cPs; PEG 6000;

dwutlenek tytanu.

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 500 mg: tabletki o kształcie okrągłym, powierzchni dwuwypukłej, powlekane powłoką filmową białego koloru;

tabletki 850 mg: tabletki o kształcie owalnym, powierzchni dwuwypukłej, powlekane powłoką filmową białego koloru;

tabletki 1000 mg: tabletki o kształcie owalnym, powierzchni dwuwypukłej, powlekane powłoką filmową białego koloru, z rowkiem po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki wpływające na przewód pokarmowy i metabolizm. Leki przeciwcukrzycowe. Perorane środki hipoglikemiczne, z wyjątkiem insuliny. Biguanidy. Kod ATC A10BA02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Metformina – biguanid o działaniu przeciwzwiększającym poziom glukozy we krwi. Obniża stężenie glukozy we krwi zarówno na czczo, jak i po posiłku. Nie stymuluje wydzielania insuliny i nie powoduje efektu hipoglikemicznego. Metformina obniża hiperinsulinemię na czczo, a w połączeniu z insuliną zmniejsza zapotrzebowanie na insulinę.

Metformina działa trzema drogami:

• metformina zmniejsza produkcję glukozy w wątrobie, metformina ułatwia pobieranie i wykorzystanie glukozy w tkankach obwodowych, częściowo dzięki wzmocnieniu działania insuliny;
• metformina zmienia metabolizm glukozy w przewodzie pokarmowym: zwiększa się jej wchłanianie do krwiobiegu, natomiast zmniejsza się wchłanianie z pożywienia. Dodatkowe mechanizmy związane z jelitami obejmują zwiększone uwalnianie peptydu podobnego do glukagonu-1 (GLP-1) oraz zmniejszoną reabsorpcję kwasów żółciowych. Metformina zmienia mikrobiom jelitowy;
• metformina może poprawić profil lipidowy u pacjentów z hiperlipidemią.

W trakcie badań podczas stosowania metforminy masa ciała pacjentów pozostawała stabilna lub umiarkowanie się obniżała.

Metformina jest aktywatorem adenozynomonofosforanowej kinazy białkowej (AMPK). Zwiększa zdolność transportową wszystkich znanych typów białek transportujących glukozę w błonach (GLUT).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po doustnym przyjęciu metforminy czas osiągnięcia maksymalnego stężenia (Cmax) wynosi około 2,5 godziny (Tmax). Bezpośrednia biodostępność metforminy w postaci tabletek 500 mg lub 800 mg wynosi około 50–60% u zdrowych ochotników. Po doustnym zastosowaniu frakcja, która nie została wchłonięta i jest wydalana z kałem, wynosi 20–30%.

Po doustnym zastosowaniu wchłanianie metforminy jest nasycalne i niepełne.

Przypuszcza się, że farmakokinetyka wchłaniania metforminy ma charakter nieliniowy. Po zastosowaniu zalecanych dawek metforminy i schematów dawkowania stężenie ustalone w osoczu osiągane jest w ciągu 24–48 godzin i wynosi mniej niż 1 μg/ml. W kontrolowanych badaniach klinicznych maksymalne stężenie metforminy w osoczu krwi (Cmax) nie przekraczało 5 μg/ml nawet po zastosowaniu maksymalnych dawek.

W przypadku jednoczesnego przyjmowania pokarmu wchłanianie metforminy jest obniżone i nieco opóźnione.

Po doustnym zastosowaniu dawki 850 mg zaobserwowano obniżenie maksymalnego stężenia w osoczu krwi o 40%, zmniejszenie pola pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) o 25% oraz wydłużenie czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu krwi o 35 minut. Kliniczne znaczenie tych zmian jest nieznane.

Rozkład. Wiązanie z białkami osocza krwi jest niewielkie. Metformina przenika do erytrocytów. Maksymalne stężenie we krwi jest niższe niż maksymalne stężenie w osoczu krwi i osiągane jest po mniej więcej tym samym czasie. Erytrocyty najprawdopodobniej stanowią drugą komorę rozkładu. Średni objętość rozkładu (Vd) waha się w granicach 63–276 l.

Metybolizm. Metformina wydzielana jest w niezmienionej formie z moczem. Nie wykazano metabolitów u ludzi.

Wydalanie. Klirens nerkowy metforminy wynosi > 400 ml/min. Wskazuje to na wydalanie metforminy poprzez filtrację kłębuszkową i sekrecję kanalikową. Po doustnym przyjęciu okres półtrwania wynosi około 6,5 godziny. W przypadku zaburzonej funkcji nerek klirens nerkowy zmniejsza się proporcjonalnie do klirensu kreatyniny, wskutek czego wydłuża się okres półtrwania, co prowadzi do zwiększenia stężenia metforminy w osoczu krwi.

Grupy specjalne pacjentów.

Niewydolność nerek.

Dostępne są ograniczone dane dotyczące pacjentów z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek, dlatego niemożliwe jest dokładne oszacowanie ekspozycji systemowej na metforminę w tej grupie pacjentów w porównaniu z pacjentami o prawidłowej funkcji nerek. Dlatego konieczna jest korekta dawki zgodnie z efektywnością kliniczną/przeciwskazaniami (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dzieci.

W wyniku badania jednorazowej dawki 500 mg chlorowodorku metforminy profil farmakokinetyczny u pacjentów z populacji pediatrycznej był analogiczny do profilu u zdrowych dorosłych.

Dane dotyczące stosowania dawek wielokrotnych są ograniczone jednym badaniem.

Po wielokrotnym podawaniu 500 mg metforminy 2 razy dziennie przez 7 dni u pacjentów z populacji pediatrycznej maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) oraz ekspozycja systemowa (AUC0-t) były obniżone odpowiednio o około 33% i 40% w porównaniu z pacjentami dorosłymi z cukrzycą, którzy otrzymywali powtarzane dawki 500 mg 2 razy dziennie przez 14 dni.

Ponieważ dawkę dobiera się indywidualnie na podstawie kontroli glikemii, powyższa informacja ma ograniczone znaczenie kliniczne.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Cukrzyca typu 2, gdy dieta i aktywność fizyczna nie przyniosły oczekiwanych efektów, szczególnie u pacjentów z nadwagą:

• jako monoterapia lub terapia łączna w połączeniu z innymi doustnymi lekami hipoglikemizującymi lub z insuliną w leczeniu dorosłych;
• jako monoterapia lub terapia łączna z insuliną w leczeniu dzieci od 10. roku życia oraz młodzieży.

W celu zmniejszenia ryzyka powikłań cukrzycy u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2 i nadwagą jako lek pierwszego rzutu po nieskutecznej diecie.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na metforminę lub którykolwiek inny składnik leku;
• każdy rodzaj ostrego kwasicy metabolicznej (np. kwasica mlekowa, ketoza cukrzycowa);
• przedkomowa stan cukrzycowy;
• niewydolność nerek ciężkiego stopnia (filtracja kłębuszkowa < 30 ml/min);
• ostre stany z ryzykiem zaburzeń czynności nerek, takie jak: odwodnienie organizmu, ciężkie infekcje, wstrząs;
• choroby mogące prowadzić do rozwoju hipoksji tkanek (szczególnie ostre choroby lub zaostrzenie przewlekłej choroby): niedostateczność serca w stadium dekompensacji, niewydolność oddechowa, niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego, wstrząs;
• niewydolność wątroby, ostra zatrucie alkoholem, alkoholizm.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Zespoły, których nie zaleca się stosować.

Alkohol. Ostra intoksykacja alkoholem wiąże się ze zwiększonym ryzykiem kwasicy mlekowej, szczególnie w przypadkach głodówki, stosowania niskokalorycznej diety oraz przy niewydolności wątroby. Podczas leczenia metforminą należy unikać przyjmowania alkoholu oraz leków zawierających alkohol etylowy.

Jodowe środki kontrastowe rentgenowskie.

U pacjentów stosowanie metforminy należy przerwać przed lub w trakcie badania i nie wznawiać wcześniej niż po 48 godzinach od jego wykonania, a jedynie po ponownej ocenie czynności nerek i potwierdzeniu ich stabilnego stanu (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zespoły, które należy stosować z ostrożnością.

Niektóre leki, takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy (COX) II, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), antagoniści receptorów angiotensyny II oraz diuretyki, szczególnie diuretyki pętlowe, mogą negatywnie wpływać na czynność nerek, co może zwiększyć ryzyko wystąpienia kwasicy mlekowej. Na początku leczenia tymi lekami lub w przypadku ich stosowania w połączeniu z metforminą konieczna jest staranna kontrola czynności nerek.

Leki wykazujące działanie hiperglikemizujące (glikokortykosteroidy o działaniu ogólnym i miejscowym, sympatykomimetyki). Konieczne jest częstsze monitorowanie poziomu glukozy we krwi, szczególnie na początku leczenia. W trakcie i po zakończeniu takiej terapii łącznej należy dostosować dawkę leku Metformina-AstraPharm.

Transportery organicznych kationów (OCT)

Metformina jest substratem obu transporterów OCT1 i OCT2.

Stosowanie metforminy łącznie z:

• inhibitorami OCT1 (np. werapamyl) może zmniejszyć skuteczność metforminy;
• induktorami OCT1 (np. ryfampicyna) może zwiększyć wchłanianie jelitowe i skuteczność metforminy;
• inhibitorami OCT2 (np. cymetydyna, dolutegravir, ranolazyna, trimetoprim, wandetanib, izavukonazol) może zmniejszyć wydalanie metforminy przez nerki, co prowadzi do wzrostu stężenia metforminy w osoczu;
• inhibitorami zarówno OCT1, jak i OCT2 (np. kryzotynib, olaparyb) może wpływać na skuteczność i wydalanie metforminy przez nerki.

Dlatego zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu tych leków z metforminą, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, ponieważ stężenie metforminy w osoczu może wzrosnąć. W razie potrzeby należy rozważyć możliwość dostosowania dawki metforminy, ponieważ inhibitory/induktory OCT mogą wpływać na skuteczność metforminy.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Zakwaszenie mleczanowe jest bardzo rzadkim, ale ciężkim powikłaniem metabolicznym, które najczęściej występuje w przebiegu ostrego pogorszenia funkcji nerek, chorób serca i układu oddechowego lub sepsy. W przypadku ostrego pogorszenia funkcji nerek dochodzi do kumulacji metforminy, co zwiększa ryzyko rozwoju zakwaszenia mleczanowego.

W przypadku odwodnienia (silnego biegunku lub wymiotów, gorączki lub zmniejszonego spożycia płynów) zaleca się tymczasowe przerwanie stosowania metforminy i skonsultowanie się z lekarzem.

Pacjentom stosującym metforminę należy ostrożnie rozpoczynać leczenie lekami, które mogą ostry przebieg pogorszyć funkcję nerek (np. lekami przeciwnadciśnieniowymi, diuretykami i lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi). Inne czynniki ryzyka rozwoju zakwaszenia mleczanowego obejmują nadmierne spożycie alkoholu, niewydolność wątroby, niedostatecznie kontrolowaną cukrzycę, ketozę, długotrwałe głodzenie oraz wszelkie stany związane z hipoksją, a także jednoczesne stosowanie leków, które mogą prowadzić do zakwaszenia mleczanowego (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjentów oraz osoby opiekujące się nimi należy poinformować o ryzyku rozwoju zakwaszenia mleczanowego. Typowymi objawami zakwaszenia mleczanowego są duszność kwasowa, ból brzucha, skurcze mięśni, osłabienie i hipotermia, a w dalszym przebiegu możliwe jest zaistnienie śpiączki. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów zakwaszenia mleczanowego pacjent powinien natychmiast przerwać stosowanie metforminy i niezwłocznie skonsultować się z lekarzem.

Zakwaszenie mleczanowe charakteryzuje się diagnostycznymi parametrami laboratoryjnymi: obniżenie pH krwi (< 7,35), podwyższenie stężenia mleczanu w surowicy krwi (> 5 mmol/l), zwiększenie przerwy anionowej oraz podwyższone stężenie mleczanu do pirogronianu.

Pacjenci z rozpoznanymi lub podejrzanymi chorobami mitochondrialnymi:

Pacjentom z rozpoznanymi chorobami mitochondrialnymi, takimi jak mitochondrialna encefalopatia z kwasem mlekowym i epizodami podobnymi do udaru (zespoł MELAS) oraz mitochondrialna dziedziczna cukrzyca i głuchota (MIDD), nie zaleca się stosowania metforminy ze względu na ryzyko nasilenia kwasicy mlekowej i powikłań neurologicznych, które mogą prowadzić do pogorszenia przebiegu choroby.

W przypadku wystąpienia objawów i objawów sugerujących zespół MELAS lub MIDD po zastosowaniu metforminy, leczenie metforminą należy natychmiast przerwać i przeprowadzić szybką ocenę diagnostyczną.

Funkcja nerek. Filtrację kłębuszkową (eGFR) należy ocenić przed rozpoczęciem leczenia i regularnie po jego rozpoczęciu (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Stosowanie metforminy jest przeciwwskazane u pacjentów z eGFR < 30 ml/min i należy je tymczasowo przerwać w przypadku chorób wpływających na funkcję nerek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Funkcja serca. Pacjenci z niewydolnością serca mają większe ryzyko rozwoju hipoksji i niewydolności nerek. Pacjentom ze stabilną przewlekłą niewydolnością serca można stosować metforminę przy regularnym monitorowaniu funkcji serca i nerek. Metformina jest przeciwwskazana u pacjentów z ostrą i niestabilną niewydolnością serca (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Środki kontrastowe zawierające jod. Wewnątrznaczyniowe podanie środków kontrastowych zawierających jod może spowodować nefropatię indukowaną środkiem kontrastowym, co prowadzi do gromadzenia się metforminy i zwiększa ryzyko rozwoju zakwaszenia mleczanowego. U pacjentów stosowanie metforminy należy przerwać przed lub w trakcie badania i nie wznawiać wcześniej niż po 48 godzinach od badania oraz dopiero po ponownej ocenie i potwierdzeniu stabilnego stanu funkcji nerek (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zabiegi chirurgiczne. Należy przerwać stosowanie metforminy 48 godzin przed planowanym zabiegiem chirurgicznym wykonywanym pod znieczuleniem ogólnym, znieczuleniem podpajęczynówkowym lub zewnątrzopajęczynówkowym i nie wznawiać wcześniej niż po 48 godzinach od operacji lub od momentu przywrócenia żywienia doustnego, a jedynie przy warunku przywrócenia normalnej funkcji nerek.

Dzieci. Przed rozpoczęciem leczenia metforminą należy potwierdzić rozpoznanie cukrzycy typu 2. Na podstawie jednorocznych kontrolowanych badań klinicznych nie stwierdzono wpływu metforminy na wzrost i dojrzewanie płciowe u dzieci. Jednakże brak danych dotyczących wpływu metforminy na wzrost i dojrzewanie płciowe przy dłuższym stosowaniu, dlatego zaleca się ostrożne monitorowanie tych parametrów u dzieci leczonych metforminą, szczególnie w okresie dojrzewania płciowego.

Dzieci w wieku od 10 do 12 lat. Na podstawie kontrolowanych badań klinicznych z udziałem 15 dzieci w wieku od 10 do 12 lat, skuteczność i bezpieczeństwo stosowania metforminy nie różniły się od tych obserwowanych u starszych dzieci i nastolatków. Lek należy przepisywać z szczególną ostrożnością dzieciom w wieku od 10 do 12 lat.

Inne środki ostrożności. Pacjenci powinni przestrzegać diety, równomiernego spożycia węglowodanów w ciągu dnia. Pacjenci z nadmierną masą ciała powinni kontynuować stosowanie diety o obniżonej kaloryczności. Należy regularnie kontrolować parametry gospodarki węglowodanowej u pacjentów.

Metformina może obniżać poziom witaminy B12 w surowicy krwi. Ryzyko obniżonego poziomu witaminy B12 wzrasta wraz ze wzrostem dawki metforminy, długością leczenia oraz/lub u pacjentów z czynnikami ryzyka znanymi z powodowania niedoboru witaminy B12. W przypadku podejrzenia niedoboru witaminy B12 (np. anemii lub neuropatii) należy kontrolować poziom witaminy B12 w surowicy krwi. Okresowe monitorowanie poziomu witaminy B12 może być konieczne u pacjentów z czynnikami ryzyka niedoboru witaminy B12. Leczenie metforminą należy kontynuować, dopóki jest ono dobrze tolerowane, a odpowiednie leczenie uzupełniające w przypadku niedoboru witaminy B12 jest dostarczane zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi.

Monoterapia metforminą nie powoduje hipoglikemii, jednak należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu metforminy z insuliną lub innymi doustnymi lekami hipoglikemicznymi (np. pochodnymi sulfonylomocznika lub meglitinidami).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Niekontrolowana cukrzyca w okresie ciąży (ciążowa lub stała) zwiększa ryzyko wystąpienia wad wrodzonych, poronienia, nadciśnienia tętniczego spowodowanego ciążą, eklampsji i śmiertelności okołoporodowej. Ważne jest utrzymywanie poziomu glukozy we krwi jak najbliżej normy przez cały okres ciąży, aby zmniejszyć ryzyko niekorzystnych skutków hiperglikemii dla matki i jej dziecka. Metformina przenika przez łożysko w ilościach, które mogą być tak wysokie jak stężenia u matki.

Duża liczba danych dotyczących kobiet w ciąży (ponad 1000 wyników oddziaływania) z badania kohortowego opartego na rejestrach oraz opublikowanych wyników metaanaliz i badań klinicznych wskazuje na brak zwiększonego ryzyka wad wrodzonych lub toksyczności dla płodu/noworodka w wyniku wpływu metforminy w okresie przedkoncepcyjnym i/lub w trakcie ciąży.

Istnieją niepotwierdzone dane dotyczące długoterminowego wpływu metforminy na wagę dzieci narażonych na działanie w okresie życia płodowego. Wydaje się, że metformina nie wpływa na rozwój ruchowy i społeczny dzieci do 4. roku życia, które były narażone na działanie w okresie życia płodowego, choć dane dotyczące długoterminowych skutków są ograniczone.

W przypadku klinicznej potrzeby stosowania metforminy w okresie ciąży i przedkoncepcyjnym, możliwe jest jej zastosowanie jako uzupełnienie lub alternatywa dla insuliny.

Karmienie piersią.

Metformina wydostaje się do mleka matki, jednak u noworodków/niemowląt karmionych piersią nie obserwowano działań niepożądanych. Niemniej jednak, ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku, karmienie piersią nie jest zalecane w trakcie terapii metforminą. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią należy podjąć z uwzględnieniem korzyści z karmienia piersią oraz potencjalnego ryzyka działań niepożądanych dla dziecka.

Płodność.

Metformina nie wpływała na płodność u zwierząt przy dawkach 600 mg/kg masy ciała na dobę, co jest niemal trzykrotnie wyższe niż maksymalna zalecana dawka dzienna dla człowieka, obliczona na podstawie powierzchni ciała.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Monoterapia metforminą nie wpływa na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn, ponieważ lek nie powoduje hipoglikemii. Należy jednak zachować ostrożność przy stosowaniu metforminy w połączeniu z innymi lekami hipoglikemicznymi (pochodne sulfonylomocznika, insulina lub meglitinidy) ze względu na ryzyko rozwoju hipoglikemii.

Sposób stosowania i dawki.

Pacjenci dorośli z normalną funkcją nerek (GFR ≥ 90 ml/min).

Leczenie monoterapią lub terapią skojarzoną z innymi doustnymi lekami hipoglikemicznymi.

Zwykle dawka początkowa wynosi 500 mg lub 850 mg 2–3 razy na dobę podczas lub po posiłku.

Po 10–15 dniach dawkę należy dostosować zgodnie z wynikami pomiarów stężenia glukozy w osoczu krwi.

Powolne zwiększanie dawki sprzyja zmniejszeniu działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego.

Podczas leczenia wysokimi dawkami (2000–3000 mg na dobę) możliwe jest zastąpienie każdych 2 tabletek leku o zawartości 500 mg jedną tabletką leku o zawartości 1000 mg.

Maksymalna zalecana dawka wynosi 3000 mg na dobę podzielona na 3 dawki.

W przypadku przejścia z innego leku przeciwcukrzycowego należy przerwać przyjmowanie tego leku i rozpocząć stosowanie metforminy zgodnie z powyższym opisem.

Terapia skojarzona z insuliną.

W celu osiągnięcia lepszego kontroli stężenia glukozy we krwi metforminę i insuliny można stosować w ramach terapii skojarzonej. Zwykle dawka początkowa metforminy chlorowodoranu wynosi 500 mg lub 850 mg 2–3 razy na dobę, natomiast dawkę insuliny należy dobrać na podstawie wyników pomiarów stężenia glukozy we krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

U pacjentów w podeszłym wieku możliwe jest obniżenie funkcji nerek, dlatego dawkę metforminy należy dobrać na podstawie oceny czynności nerek, którą należy przeprowadzać regularnie.

Niewydolność nerek. GFR należy ocenić przed rozpoczęciem leczenia lekami zawierającymi metforminę oraz podczas leczenia co najmniej raz w roku. Pacjentom z podwyższonym ryzykiem dalszego postępowania niewydolności nerek oraz pacjentom w podeszłym wieku należy przeprowadzać staranne monitorowanie czynności nerek jak najczęściej, np. co 3–6 miesięcy.

Dzieci.

Monoterapia lub terapia łączna w połączeniu z insuliną.

Metformina-AstraPharm stosuje się dzieciom od 10. roku życia oraz młodzieży. Zwykle dawkę początkową stanowi 500 mg lub 850 mg metforminy 1 raz na dobę podczas lub po posiłku. Po 10–15 dniach dawkę należy dostosować zgodnie z wynikami pomiarów stężenia glukozy w osoczu krwi.

Powolne zwiększanie dawki sprzyja zmniejszeniu skutków niepożądanych ze strony układu pokarmowego.

Maksymalna zalecana dawka wynosi 2000 mg na dobę w 2–3 dawkach.

Dzieci.

Metformina-AstraPharm stosuje się dzieciom od 10. roku życia oraz młodzieży.

Przedawkowanie.

W przypadku zastosowania dawki 85 g nie zaobserwowano rozwoju hipoglikemii. Jednakże w tym przypadku zaobserwowano rozwój kwasicy mlekowej. Znaczne przekroczenie dawki metforminy lub współistniejące czynniki ryzyka mogą powodować kwasicę mlekową. Kwasica mlekowa jest stanem nagłym, wymagającym leczenia szpitalnego. Najskuteczniejszą metodą usuwania laktytu i metforminy z organizmu jest hemodializa.

Działania niepożądane.

Najczęstsze działania niepożądane na początku leczenia to nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, brak apetytu. Objawy te w większości przypadków ustępują spontanicznie. Aby zapobiec występowaniu wymienionych działań niepożądanych, zaleca się powoli zwiększać dawkowanie oraz podawać dobową dawkę leku w 2–3 dawkach.

Działania niepożądane klasyfikuje się według częstości występowania do następujących kategorii:

bardzo często (> 1/10), często (> 1/100 i < 1/10), rzadko (> 1/1000 i < 1/100), bardzo rzadko (> 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000).

W każdej klasie narządowo-systemowej działania niepożądane wymienione są w kolejności zmniejszającego się znaczenia klinicznego.

Zaburzenia przemiany materii.

Często: obniżenie poziomu/deficyt witaminy B12 (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Bardzo rzadko: kwasica mleczanowa (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ze strony układu nerwowego.

Często: zaburzenia smaku.

Ze strony układu pokwowego:

Bardzo często: zaburzenia ze strony układu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, brak apetytu. Te działania niepożądane najczęściej występują na początku leczenia i w większości przypadków ustępują spontanicznie. Aby zapobiec występowaniu działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego, zaleca się powoli zwiększać dawkowanie oraz podawać dobową dawkę leku w 2–3 dawkach podczas lub po posiłku.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego:

Bardzo rzadko: zaburzenia wskaźników czynności wątroby lub zapalenia wątroby, które całkowicie ustępują po odstawieniu metforminy.

Ze strony skóry:

Bardzo rzadko: reakcje skórne, w tym rumień, świąd, pokrzywka.

Dzieci.

W opublikowanych danych, danych z okresu pogwarancyjnego oraz kontrolowanych badaniach klinicznych przeprowadzonych na ograniczonej populacji pediatrycznej w wieku 10–16 lat, przyjmujących metforminę przez 1 rok, donoszono o działaniach niepożądanych u dzieci, które pod względem rodzaju i nasilenia były podobne do tych obserwowanych u dorosłych.

Donoszenie o podejrzewanych działaniach niepożądanych

Po rejestracji leku bardzo ważne jest donoszenie o podejrzewanych działaniach niepożądanych. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem leku. Personel medyczny powinien donosić o wszystkich działaniach niepożądanych za pomocą krajowego systemu raportowania.

Okres ważności.

Tabletki powlekane o zawartości 500 mg, 850 mg – 5 lat.

Tabletki powlekane o zawartości 1000 mg – 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze z folii poliwinylochlorowej i lakierowanej folii aluminiowej drukowanej; po 3 lub 6, lub 9 blisterów w pudełku z tektury.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „AstraPharm”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

08132, Ukraina, obwód kijowski, rejon kijewsko-siewierski, miasto Wiszniewo, ul. Kijewska 6.