Metformin-Teva

INSTRUKCJA stosowania leku Metformin-Teva (Metformin-Teva)

Skład:

substancja czynna: chlorowodorek metforminy;

1 tabletka zawiera chlorowodorek metforminy 1000 mg;

substancje pomocnicze:

jądro: powidonon K-30, krzemionka koloidalna bezwodna, stearynian magnezu;

powłoka filmowa*: hydroksypropyloceluloza (2910/5), dwutlenek tytanu (E 171), makrogol (typ 400).

*Oparay Y-1-7000H Biały lub Aquarius™ Prime BAP318014 Biały, lub może być stosowana powłoka filmowa o takim samym jakościowym i ilościowym składzie, ale pod inną nazwą handlową.

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane powłoką filmową.

Główne właściwości fizykochemiczne: białe lub prawie białe owalne tabletki powlekane powłoką filmową, z ryflowaniem z obu stron, z oznaczeniem „9” po lewej i „3” po prawej stronie ryfy na jednej stronie tabletu, „72” po lewej i „14” po prawej stronie ryfy na drugiej stronie tabletu.

Ryfka służy wyłącznie ułatwieniu połknięcia i nie jest przeznaczona do dzielenia tabletu na dwie równe dawki.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki wpływające na układ pokarmowy i metabolizm. Preparaty przeciwcukrzycowe. Peroralne środki hipoglikemiczne inne niż insulina. Biguanidy. Kod ATX A10BA02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Chlorowodorek metforminy jest lekiem przeciwdiabetycznym z grupy pochodnych biguanidów, obniżającym stężenie glukozy we krwi zarówno na czczo, jak i po przyjęciu posiłku. Nie stymuluje wydzielania insuliny i nie wywołuje efektu hipoglikemicznego pośredniczonego przez ten mechanizm.

Chlorowodorek metforminy wykazuje trzy mechanizmy działania przeciwdiabetycznego.

1. Zmniejsza produkcję glukozy w wątrobie poprzez hamowanie glukoneogenezy i glikogenolizy.
2. Zwiększa wrażliwość na insulinę w mięśniach, nasilając pobieranie i wykorzystanie glukozy w tkankach obwodowych.
3. Obniża wchłanianie glukozy w przewodzie pokarmowym.

Chlorowodorek metforminy stymuluje wewnątrzkomórkową syntezę glikogenu; zwiększa zdolność transportową wszystkich rodzajów układów transportowych przenoszących glukozę przez błonę komórkową; pozytywnie wpływa na metabolizm lipidów. Wykazano, że metformina w dawkach terapeutycznych obniża stężenie cholesterolu ogólnego, lipoprotein o niskiej gęstości oraz trójglicerydów.

Donoszono, że w trakcie stosowania metforminy masa ciała pacjentów pozostawała stabilna lub umiarkowanie się obniżała.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po doustnym przyjęciu metforminy czas osiągnięcia maksymalnej stężenia (Tmax) wynosi około 2,5 godziny. Biodostępność absolutna tabletek 500 mg lub 850 mg wynosi około 50–60%. Po doustnym zastosowaniu frakcja nie wchłonięta i wydalana z kałem wynosi 20–30%.

Po doustnym zastosowaniu wchłanianie metforminy jest nasycane i niepełne.

Przypuszcza się, że farmakokinetyka wchłaniania metforminy ma charakter nieliniowy. Po zastosowaniu zalecanych dawek metforminy i przestrzeganiu zaleconych schematów dawkowania stężenia ustalone we krwi osiągane są w ciągu 24–48 godzin i są niższe niż 1 μg/ml. Maksymalne stężenie metforminy we krwi (Cmax) nie przekraczało 5 μg/ml nawet po zastosowaniu maksymalnych dawek.

Współczesne spożycie pokarmu obniża i nieznacznie opóźnia wchłanianie metforminy.

Po doustnym zastosowaniu dawki 850 mg obserwowano obniżenie maksymalnego stężenia we krwi o 40%, zmniejszenie AUC o 25% oraz wydłużenie o 35 minut czasu osiągnięcia maksymalnego stężenia we krwi. Kliniczne znaczenie tych zmian jest nieznane.

Rozkład. Metformina w niewielkim stopniu wiąże się z białkami osocza krwi. Metformina przenika do erytrocytów. Maksymalne stężenie we krwi jest niższe niż maksymalne stężenie w osoczu i osiągane jest po mniej więcej tym samym czasie. Erytrocyty najprawdopodobniej stanowią drugą komorę rozkładu. Średni objętość rozkładu (Vd) wynosi 63–276 l.

Metabolizm. Metformina wydzielana jest z moczem w niezmienionej postaci. Nie wykazano metabolitów u ludzi.

Wydalanie. Klirens nerkowy metforminy wynosi ponad 400 ml/min. Wskazuje to, że metformina wydzielana jest poprzez filtrację kłębuszkową i sekrecję kanalikową. Po doustnym przyjęciu okres półtrwania wynosi około 6,5 godziny. W przypadku zaburzeń funkcji nerek klirens nerkowy maleje proporcjonalnie do klirensu kreatyniny, w związku z czym okres półtrwania wydłuża się. Powoduje to wzrost stężenia metforminy w osoczu krwi.

Grupy specjalne pacjentów

Niewydolność nerek. Dane dotyczące pacjentów z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek są ograniczone, w związku z czym niemożliwe jest dokładne oszacowanie ekspozycji systemowej na metforminę u tej grupy pacjentów w porównaniu z pacjentami o prawidłowej funkcji nerek. W związku z tym konieczna jest korekta dawki zgodnie z efektywnością kliniczną/przeciwskazaniami (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dzieci. Na podstawie wyników badania jednorazowej dawki 500 mg chlorowodorku metforminy profil farmakokinetyczny u pacjentów z populacji pediatrycznej był podobny do profilu u zdrowych dorosłych. Dane dotyczące stosowania dawek wielokrotnych są ograniczone jednym badaniem. Po wielokrotnym podaniu 500 mg metforminy dwa razy dziennie przez 7 dni u pacjentów z populacji pediatrycznej maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) oraz ekspozycja systemowa (AUC0-t) były obniżone odpowiednio o około 33% i 40% w porównaniu z pacjentami dorosłymi z cukrzycą, którzy otrzymywali powtarzane dawki 500 mg dwa razy dziennie przez 14 dni. Ponieważ dawkę dobra się indywidualnie na podstawie kontroli glikemii, powyższa informacja ma ograniczone znaczenie kliniczne.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Cukrzyca typu 2, gdy dieta i aktywność fizyczna nie przynoszą skutku, szczególnie u pacjentów z otyłością:

− jako monoterapia lub w ramach terapii skojarzonej z innymi doustnymi lekami hipoglikemizującymi lub z insuliną u dorosłych;

− jako monoterapia lub w ramach terapii skojarzonej z insuliną u dzieci od 10. roku życia i u nastolatków.

W celu zmniejszenia ryzyka powikłań cukrzycy typu 2 u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2 i otyłością – jako lek pierwszego wyboru po nieskutecznej terapii dietetycznej.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na metforminę lub którykolwiek inny składnik leku;
• każdy rodzaj ostrego kwasicy metabolicznej (np. kwasica mlekowa, ketoza cukrzycowa);
• przedkomę cukrzycową;
• niewydolność nerek ciężkiego stopnia (filtracja kłębuszkowa <30 ml/min);
• ostre stany z ryzykiem zaburzeń czynności nerek, takie jak: odwodnienie organizmu, ciężkie infekcje, wstrząs;
• choroby mogące prowadzić do rozwoju hipoksji tkanek (szczególnie ostre choroby lub zaostrzenia chorób przewlekłych): niewydolność serca w stadium dekompensacji, niewydolność oddechowa, niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego, wstrząs;
• niewydolność wątroby, ostre zatrucie alkoholem, alkoholizm.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Kombinacje, których nie zaleca się stosować

Alkohol. Intoksykacja alkoholem wiąże się ze zwiększonym ryzykiem kwasicy mlekowej, szczególnie w przypadku głodówki, niedożywienia lub niewydolności wątroby.

Substancje kontrastowe zawierające jod. U pacjentów stosowanie metforminy należy przerwać przed lub w trakcie badania oraz wznowić nie wcześniej niż po 48 godzinach od badania i jedynie po ponownej ocenie oraz potwierdzeniu stabilności czynności nerek (patrz rozdziały „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Kombinacje, które należy stosować z ostrożnością

Niektóre leki, takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy II (COX), inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), antagoniści receptorów angiotensyny II oraz diuretyki, szczególnie diuretyki pętlowe, mogą negatywnie wpływać na czynność nerek, co może zwiększyć ryzyko wystąpienia kwasicy mlekowej. Na początku terapii jednoczesne stosowanie tych leków w połączeniu z metforminą wymaga starannego monitorowania czynności nerek.

Leki wykazujące działanie hiperglikemizujące (glikokortykosteroidy stosowane ogólnie i miejscowo, sympatykomimetyki). Należy częściej kontrolować poziom glukozy we krwi, szczególnie na początku leczenia. Podczas i po zakończeniu takiej terapii skojarzonej konieczna może być korekta dawki metforminy.

Transportery kationów organicznych (OCT)

Metformina jest substratem obu transporterów – OCT1 i OCT2.

Stosowanie równoczesne metforminy z:

• inhibitorami OCT1 (np. werapamilem) może zmniejszyć skuteczność metforminy;
• induktorami OCT1 (np. ryfampicyną) może zwiększyć wchłanianie przewodu pokarmowego i skuteczność metforminy;
• inhibitorami OCT2 (np. cymetydyną, dolutegravirem, ranolazyną, trimetoprimem, wandetanibem, izawukonazolem) może zmniejszyć wydalanie metforminy przez nerki, co prowadzi do dalszego wzrostu stężenia metforminy w osoczu krwi;
• inhibitorami OCT1 i OCT2 (np. kryzotynibem, olaparibem) może wpływać na skuteczność i wydalanie metforminy przez nerki.

Dlatego zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu tych leków z metforminą, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, ponieważ stężenie metforminy w osoczu krwi może wzrosnąć. W razie potrzeby należy rozważyć możliwość korekty dawki metforminy, ponieważ inhibitory/induktorzy OCT mogą wpływać na skuteczność metforminy.

Особливости stosowania.

Acydозa mleczanowa jest bardzo rzadkim, ale ciężkim powikłaniem metabolicznym, najczęściej występującym w przebiegu ostrego pogorszenia funkcji nerek, choroby sercowo-płucnej lub sepsy. Przy ostrym pogorszeniu funkcji nerek dochodzi do kumulacji metforminy, co zwiększa ryzyko rozwoju kwasicy mleczanowej.

W przypadku odwodnienia (silnej biegunki lub wymiotów, gorączki lub zmniejszonego spożycia płynów) zaleca się tymczasowe przerwanie stosowania metforminy i skontaktowanie się z lekarzem.

Pacjentom stosującym metforminę należy ostrożnie rozpoczynać leczenie lekami, które mogą ostry przejściowy pogorszyć funkcję nerek (np. lekami przeciwnadciśnieniowymi, diuretykami i lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi). Inne czynniki ryzyka rozwoju kwasicy mleczanowej obejmują nadmierne spożycie alkoholu, niewydolność wątroby, niedostatecznie kontrolowaną cukrzycę, ketozę, długotrwałe głodzenie oraz wszelkie stany związane z hipoksją i współrzędne stosowanie leków, które mogą prowadzić do kwasicy mleczanowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Pacjentów i/lub osoby opiekujące się nimi należy poinformować o ryzyku rozwoju kwasicy mleczanowej. Typowymi objawami kwasicy mleczanowej są oddech Kussmaula, ból brzucha, skurcze mięśni, osłabienie i hipotermia, a następnie możliwe jest rozwoju śpiączki. W przypadku pojawienia się jakichkolwiek objawów kwasicy mleczanowej pacjent powinien natychmiast przerwać stosowanie metforminy i skontaktować się z lekarzem. Kwasica mleczanowa charakteryzuje się diagnostycznymi wynikami badań laboratoryjnych: obniżenie pH krwi (<7,35), wzrost stężenia mleczanu w surowicy (>5 mmol/l), zwiększenie przerwy anionowej oraz stosunku mleczan/pyruwat.

Funkcja nerek. Przed rozpoczęciem i regularnie w trakcie leczenia metforminą należy ocenić GFR (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Stosowanie metforminy jest przeciwwskazane u pacjentów z GFR <30 ml/min i należy je tymczasowo przerwać w przypadku stanów, które wpływają na funkcję nerek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Funkcja serca. Pacjenci z niewydolnością serca mają wyższe ryzyko rozwoju hipoksji i niewydolności nerek. Pacjentom ze stabilną przewlekłą niewydolnością serca można stosować metforminę przy regularnym monitorowaniu funkcji serca i nerek. Metformina jest przeciwwskazana u pacjentów z ostrą i niestabilną niewydolnością serca.

Środki kontrastowe zawierające jod. Wewnątrznaczyniowe podanie środków kontrastowych zawierających jod może spowodować nefropatię indukowaną kontrastem i prowadzić do kumulacji metforminy, a w konsekwencji do zwiększenia ryzyka rozwoju kwasicy mleczanowej. Stosowanie metforminy należy przerwać przed lub podczas badania i wznowić nie wcześniej niż po 48 godzinach po badaniu oraz dopiero po ponownej ocenie i potwierdzeniu stabilnej funkcji nerek (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zabiegi chirurgiczne. Należy przerwać stosowanie metforminy w czasie planowanych zabiegów chirurgicznych pod znieczuleniem ogólnym, znieczuleniem podpajęczynówkowym lub znieczuleniem dozorowym. Leczenie metforminą należy wznowić nie wcześniej niż po 48 godzinach po zabiegu lub po przywróceniu żywienia doustnego i dopiero po ponownej ocenie oraz potwierdzeniu stabilnej funkcji nerek.

Dzieci. Przed rozpoczęciem leczenia metforminą należy potwierdzić rozpoznanie cukrzycy typu 2. Wyniki rocznych kontrolowanych badań klinicznych nie wykazały wpływu metforminy na wzrost i dojrzewanie płciowe u dzieci. Nie ma jednak danych dotyczących wpływu metforminy na wzrost i dojrzewanie płciowe przy dłuższym stosowaniu, dlatego zaleca się ostrożne monitorowanie tych parametrów u dzieci leczonych metforminą, szczególnie w okresie dojrzewania płciowego.

Dzieci w wieku od 10 do 12 lat. Na podstawie wyników kontrolowanych badań klinicznych z udziałem 15 dzieci w wieku od 10 do 12 lat skuteczność i bezpieczeństwo stosowania metforminy u tej grupy pacjentów nie różniły się od tych u dzieci starszych i u nastolatków. Lek należy przepisywać z szczególną ostrożnością dzieciom w wieku od 10 do 12 lat.

Inne środki ostrożności. Pacjenci powinni przestrzegać diety i równomiernego spożycia węglowodanów w ciągu dnia. Pacjenci z nadmierną masą ciała powinni kontynuować stosowanie diety o obniżonej kaloryczności. Należy regularnie kontrolować parametry gospodarki węglowodanowej u pacjentów.

Metformina może obniżać poziom witaminy B12 w surowicy krwi. Ryzyko obniżenia poziomu witaminy B12 wzrasta wraz ze wzrostem dawki metforminy, długością leczenia i/lub u pacjentów z czynnikami ryzyka powodującymi niedobór witaminy B12. W przypadku podejrzenia niedoboru witaminy B12 (np. anemia lub neuropatia) należy monitorować poziom witaminy B12 w surowicy krwi. U pacjentów z czynnikami ryzyka niedoboru witaminy B12 może być konieczne okresowe monitorowanie poziomu witaminy B12. Leczenie metforminą należy kontynuować tak długo, jak jest tolerowane i nie ma przeciwwskazań, a także należy stosować odpowiednie leczenie w celu korekty niedoboru witaminy B12 zgodnie z obowiązującymi zaleceniami klinicznymi.

Monoterapia metforminą nie powoduje hipoglikemii, należy jednak zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu metforminy z insuliną lub innymi doustnymi lekami hipoglikemicznymi (np. pochodnimi sulfoniliomocznika lub meglitynidami).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Niekontrolowana cukrzyca w czasie ciąży (ciążowa lub trwała) zwiększa ryzyko wad wrodzonych i śmiertelności okołoporodowej. Dostępne ograniczone dane dotyczące stosowania metforminy u ciężarnych nie wskazują na zwiększone ryzyko wad wrodzonych. Badania przedkliniczne nie wykazały negatywnego wpływu na ciążę, rozwój embrionalny lub płodowy, poród i rozwój po porodzie. W przypadku planowania ciąży lub jej zajścia w leczeniu cukrzycy zaleca się stosowanie nie metforminy, a insuliny w celu utrzymania poziomu glukozy we krwi jak najbliższego normie, aby zmniejszyć ryzyko powstawania wad u płodu.

Karmienie piersią. Metformina wydostaje się w mleku matki, jednak u noworodków/dzieci karmionych piersią nie obserwowano działań niepożądanych. Ze względu jednak na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku karmienie piersią nie jest zalecane w czasie leczenia metforminą. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią należy podjąć z uwzględnieniem korzyści z karmienia piersią i potencjalnego ryzyka działań niepożądanych dla dziecka.

Plodność. Metformina nie wpływała na płodność zwierząt przy dawkach 600 mg/kg/dzień, które były niemal trzykrotnie wyższe niż maksymalna zalecana dawka dzienna dla człowieka, obliczona na podstawie powierzchni ciała.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i innych maszyn.

Monoterapia metforminą nie wpływa na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi maszynami, ponieważ lek nie powoduje hipoglikemii. Należy jednak zachować ostrożność przy stosowaniu metforminy w połączeniu z innymi lekami hipoglikemicznymi (pochodne sulfoniliomocznika, insulina lub meglitynidy) ze względu na ryzyko rozwoju hipoglikemii.

Sposób stosowania i dawki.

Pacjenci dorośli z normalną funkcją nerek (zwytność kreatyniny ≥90 ml/min)

Monoterapia lub terapia skojarzona z innymi doustnymi lekami hipoglikemizującymi

Zwykle dawkę początkową stanowi 500 mg lub 850 mg (stosować w odpowiedniej dawce) chlorku metforminy 2–3 razy dziennie podczas lub po posiłku. Po 10–15 dniach dawkę należy dostosować zgodnie z wynikami pomiarów stężenia glukozy w osoczu krwi. Powolne zwiększanie dawki przyczynia się do zmniejszenia działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego.

W przypadku leczenia wysokimi dawkami (2000–3000 mg/dobę) możliwe jest zastąpienie każdej 2 tabletek leku Metformin-Teva 500 mg jedną tabletką leku Metformin-Teva 1000 mg.

Maksymalna zalecana dawka wynosi 3000 mg/dobę, podzielona na 3 dawki.

W przypadku przejścia z innego leku przeciwdiabetycznego należy przerwać stosowanie tego leku i rozpocząć podawanie metforminy zgodnie z powyższym opisem.

Terapia skojarzona z insuliną

W celu osiągnięcia lepszego kontroli poziomu glukozy we krwi metforminę i insulinę można stosować w ramach terapii skojarzonej. Zwykle dawkę początkową stanowi 500 mg lub 850 mg (stosować w odpowiedniej dawce) chlorku metforminy 2–3 razy dziennie, natomiast dawkę insuliny należy dobrać zgodnie z wynikami pomiarów poziomu glukozy we krwi.

U pacjentów w podeszłym wieku możliwe jest obniżenie funkcji nerek, dlatego dawkę metforminy należy dobrać na podstawie oceny czynności nerek, którą należy przeprowadzać regularnie (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Niewydolność nerek. Zwytność kreatyniny należy ocenić przed rozpoczęciem leczenia lekami zawierającymi metforminę oraz podczas leczenia co najmniej raz do roku. U pacjentów z podwyższonym ryzykiem dalszego postępowania niewydolności nerek oraz u pacjentów w podeszłym wieku należy przeprowadzać staranne monitorowanie czynności nerek jak najczęściej, np. co 3–6 miesięcy.

Dzieci.

Monoterapia lub terapia skojarzona z insuliną

Metforminę stosuje się u dzieci w wieku od 10 lat i u nastolatków. Zwykle dawka początkowa wynosi 500 mg lub 850 mg (stosować w odpowiedniej dawce) metforminy 1 raz dziennie podczas lub po spożyciu posiłku. Po 10–15 dniach dawkę należy dostosować zgodnie z wynikami pomiarów stężenia glukozy w osoczu. Powolne zwiększanie dawki sprzyja zmniejszeniu skutków ubocznych ze strony przewodu pokarmowego. Maksymalna zalecana dawka wynosi 2000 mg na dobę, podzielona na 2–3 dawki.

Przedawkowanie.

Przy zastosowaniu leku w dawce 85 g nie obserwowano rozwoju hipoglikemii. Jednak w tym przypadku obserwowano rozwój kwasicy mlekowej. Znaczne przekroczenie dawki metforminy lub współistniejące czynniki ryzyka mogą prowadzić do rozwoju kwasicy mlekowej. Kwasica mlekowa jest stanem nagłym i powinna być leczona w warunkach szpitalnych. Najskuteczniejszą metodą usuwania laktytu i metforminy z organizmu jest hemodializa.

Działania niepożądane.

Najczęstsze niepożądane reakcje podczas wczesnego leczenia to nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, brak apetytu. Objawy te zazwyczaj ustępują spontanicznie. W celu zapobiegania wystąpieniu wymienionych działań niepożądanych zaleca się powolne zwiększanie dawki oraz podawanie dobowej dawki leku w 2–3 dawkach.

Działania niepożądane klasyfikuje się według częstości występowania: bardzo często (>1/10), często (>1/100 i <1/10), nieczęsto (>1/1000 i <1/100), rzadko (>1/10000 i <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000). W każdej kategorii układów narządów działania niepożądane wymieniono w kolejności zmniejszającego się znaczenia klinicznego.

Z zaburzeń metabolizmu: często – obniżenie/deficyt witaminy B12 (patrz sekcja „Szczególne wytyczne stosowania”); bardzo rzadko – kwasica mleczanowa (patrz sekcja „Szczególne wytyczne stosowania”).

Z układu nerwowego: często – zaburzenia smaku.

Z układu pokarmowego: bardzo często – zaburzenia ze strony układu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, brak apetytu. Te działania niepożądane najczęściej pojawiają się na początku leczenia i zazwyczaj ustępują spontanicznie. W celu zapobiegania działaniom niepożądanym ze strony układu pokarmowego zaleca się powolne zwiększanie dawki oraz podawanie dobowej dawki leku w 2–3 dawkach podczas lub po posiłku.

Z układu wątrobowo-pęcherzowego: bardzo rzadko – zaburzenia wskaźników funkcji wątroby lub zapalenienie wątroby, które całkowicie ustępują po odstawieniu metforminy.

Z skóry i tkanek podskórnych: bardzo rzadko – reakcje skórne, w tym rumień, świąd, pokrzywka.

Dzieci.

W opublikowanych danych, danych z okresu pogwarancyjnego oraz kontrolowanych badaniach klinicznych przeprowadzonych na ograniczonej populacji pediatrycznej w wieku 10–16 lat, która przyjmowała metforminę przez 1 rok, donoszono o działaniach niepożądanych u dzieci, które pod względem charakteru i nasilenia były podobne do tych obserwowanych u dorosłych.

Donoszenie o podejrzewanych działaniach niepożądanych

Po rejestracji leku ważne jest donoszenie o podejrzewanych działaniach niepożądanych. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem leku. Osoby pracujące w służbie zdrowia powinny donosić o wszystkich działaniach niepożądanych za pośrednictwem krajowego systemu raportowania.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Nie ma specjalnych warunków przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blistrze; po 3 blistery w pudełku. Po 15 tabletek w blistrze; po 2 lub 6 blisterów w pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

1. Teva Pharmaceutical Industries Ltd.
2. AT Pharmaceutical Plant Teva.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

1. Ulica Eli Hurwitz 18, Strefa Przemysłowa, Kfar-Saba, Izrael.
2. Odcinek 1; H-4042 Debrecen, ul. Pallagi 13, Węgry.