Metamaks

INSTRUKCJA dot. stosowania leku METAMAX (METAMAX)

Skład:

substancja czynna: meldonium dihydrate;

1 ml roztworu zawiera meldonium dihydrate 100 mg;

substancja pomocnicza: woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysta, bezbarwna ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Inne leki kardiologiczne. Meldonium. Kod ATC C01EB22.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Meldonium jest prekursorem karnityny, strukturalnym analogiem γ-butyrobetainy (GBB), w której jeden atom węgla został zastąpiony atomem azotu. Działanie na organizm można wyjaśnić na dwa sposoby.

Wpływ na biosyntezę karnityny.

Meldonium odwracalnie hamuje γ-butyrobetainohydroksylazę, co prowadzi do obniżenia biosyntezy karnityny i w ten sposób przeszkadza w transporcie długich łańcuchów kwasów tłuszczowych przez błony komórkowe, uniemożliwiając tym samym gromadzenie się w komórkach silnych detergentów – aktywowanych form nieutlenionych kwasów tłuszczowych. W ten sposób meldonium zapobiega uszkodzeniom błon komórkowych.

W warunkach niedokrwienia, przy zmniejszeniu stężenia karnityny, hamowana jest beta-utlenianie kwasów tłuszczowych, co optymalizuje zużycie tlenu w komórkach, stymuluje utlenianie glukozy oraz przywraca transport adenozynotrzefosforanu (ATP) z miejsc jego biosyntezy (mitochondria) do miejsc zużycia (cytozol). Komórki są w ten sposób zaopatrzone w substancje odżywcze i tlen, a także optymalizowane jest zużycie tych substancji.

Z kolei przy wzroście biosyntezy prekursora karnityny, czyli GBB, aktywuje się syntaza tlenku azotu (NO-syntetaza), co poprawia reologiczne właściwości krwi i zmniejsza opór obwodowy naczyń.

Gdy stężenie meldonium maleje, biosynteza karnityny znów się nasila, a w komórkach stopniowo wzrasta ilość kwasów tłuszczowych.

Uważa się, że podstawą skuteczności działania meldonium jest zwiększenie tolerancji komórek na obciążenie (przy zmianie ilości kwasów tłuszczowych).

Funkcja mediatora w hipotetycznym układzie GBB-ergicznym.

Wysunięto hipotezę, że w organizmie istnieje układ przekazywania sygnałów neuronalnych – układ GBB-ergiczny, który zapewnia przekaz impulsu nerwowego między komórkami. Mediatorem tego układu jest ostatni prekursor karnityny – eter GBB. W wyniku działania GBB-estrasy mediator oddaje komórce elektron, przekazując w ten sposób impuls elektryczny, i przekształca się w GBB. Następnie zhydrolizowana forma GBB jest aktywnie transportowana do wątroby, nerek i jąder, gdzie przekształca się w karnitynę. W komórkach somatycznych w odpowiedzi na bodziec syntetyzowane są nowe cząsteczki GBB, zapewniając rozprzestrzenianie się sygnału.

Przy zmniejszeniu stężenia karnityny stymuluje się synteza GBB, w wyniku czego wzrasta stężenie eteru GBB.

Jak wcześniej wspomniano, meldonium jest strukturalnym analogiem GBB i może pełnić funkcję „mediatora”. W przeciwieństwie do tego, GBB-hydroksylaza „nie rozpoznaje” meldonium, dlatego stężenie karnityny nie wzrasta, a maleje. W ten sposób meldonium, zastępując „mediatora” i sprzyjając wzrostowi stężenia GBB, wywołuje odpowiednią reakcję organizmu. W rezultacie wzrasta ogólna aktywność metaboliczna również w innych układach, np. w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN).

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy.

Badania na zwierzętach wykazały, że meldonium pozytywnie wpływa na kurczliwość mięśnia sercowego, wykazuje działanie miokardiochronne (w szczególności przeciwko katecholaminom i alkoholowi), może zapobiegać zaburzeniom rytmu serca oraz zmniejszać obszar zawału mięśnia sercowego.

Choroba niedokrwienna serca (stabilna dławica piersiowa).

Analiza danych klinicznych dotyczących stosowania meldonium w leczeniu stabilnej dławicy piersiowej wykazała, że lek zmniejsza częstość i nasilenie napadów dławicy piersiowej oraz ilość stosowanego nitroglicerynu. Lek wykazuje wyraźne działanie przeciwarytmiczne u chorych z chorobą niedokrwienną serca (CNS) i ekstrasystolami komorowymi, mniejsze działanie obserwuje się u pacjentów z ekstrasystolami nadkomorowymi.

Szczególnie ważną właściwością leku jest zdolność do zmniejszania zużycia tlenu w stanie spoczynku, co uznaje się za skuteczny kryterium terapii przeciwko dławicy piersiowej w CNS.

Meldonium korzystnie wpływa na procesy miażdżycowe w naczyniach wieńcowych i obwodowych, zmniejszając ogólny poziom cholesterolu w osoczu krwi oraz indeks aterogenny.

Niewydolność serca przewlekła.

W wielu badaniach klinicznych analizowano rolę meldonium w leczeniu przewlekłej niewydolności serca spowodowanej CNS i zauważono jego zdolność do zwiększania tolerancji na obciążenie fizyczne oraz objętości pracy wykonywanej przez pacjentów z niewydolnością serca.

W badaniu przeprowadzonym w instytutach kardiologicznych w Łotwie i Tomsku oceniano skuteczność meldonium w niewydolności serca klasy I−III według klasyfikacji New York Heart Association (NYHA). U 59–78 % pacjentów, u których na początku stwierdzono niewydolność serca klasy II, pod wpływem terapii meldonium stwierdzono przejście do klasy I. Stwierdzono, że stosowanie meldonium poprawia funkcję inotropową mięśnia sercowego i zwiększa tolerancję na obciążenie fizyczne, poprawia jakość życia pacjentów, nie powodując ciężkich działań niepożądanych.

W przypadku ciężkiej niewydolności serca meldonium należy stosować w połączeniu z innymi tradycyjnymi środkami terapii niewydolności serca.

Wpływ na OUN.

W eksperymentach na zwierzętach stwierdzono działanie antyhipoksyjne meldonium oraz pozytywny wpływ na przepływ krwi do mózgu. Lek optymalizuje przepływ krwi mózgowej na rzecz obszaru niedokrwionego, zwiększa odporność neuronów w warunkach hipoksji.

Lek wykazuje działanie stymulujące na OUN: zwiększenie aktywności ruchowej i wytrzymałości fizycznej, stymulację reakcji behawioralnych – oraz działanie antystresowe: stymulację układu sympatoadrenalowego, gromadzenie katecholamin w mózgu i nadnerczach, ochronę narządów wewnętrznych przed zmianami spowodowanymi stresem.

Skuteczność w chorobach neurologicznych.

Udowodniono, że meldonium jest skutecznym środkiem w kompleksowym leczeniu ostrych i przewlekłych zaburzeń krążenia mózgowego (udar niedokrwienny, przewlekła niewydolność krążenia mózgowego). Meldonium normalizuje napięcie i oporność naczyń włosowatych i arterioł mózgu, przywraca ich reaktywność.

Zbadano wpływ meldonium na proces rehabilitacji pacjentów z zaburzeniami neurologicznymi (po przebytych chorobach naczyń mózgowych, operacjach mózgu, urazach, przebytym zapaleniu mózgu kleszczowym).

Wyniki badania aktywności terapeutycznej meldonium wskazują na działanie dawkozależne, pozytywne na wytrzymałość fizyczną i przywracanie niezależności funkcjonalnej w okresie rekonwalescencji.

Analiza zmian pojedynczych i sumarycznych funkcji intelektualnych po zastosowaniu leku wykazała pozytywny wpływ na proces regeneracji funkcji intelektualnych w okresie rekonwalescencji.

Stwierdzono, że meldonium poprawia jakość życia pacjenta w okresie rekonwalescencji (głównie dzięki odnowie funkcji fizycznych organizmu), a także usuwa zaburzenia psychiczne.

Meldonium wykazuje pozytywny wpływ na funkcję układu nerwowego: zmniejsza zaburzenia u pacjentów z deficytem neurologicznym w okresie rekonwalescencji.

Poprawia się ogólny stan neurologiczny pacjentów (zmniejszenie uszkodzeń nerwów mózgowych i patologii odruchów, regresja porażenia, poprawa koordynacji ruchów i funkcji wegetatywnych).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Biodostępność wynosi 100 %. Maksymalne stężenie we krwi (Cmax) osiągane jest bezpośrednio po podaniu. Po wielokrotnym dożylnym podaniu dawek Cmax osiąga 25,5 ± 3,63 μg/ml.

Po dożylnej aplikacji pojedynczych i powtarzanych dawek meldonium pole pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) różni się, co wskazuje na możliwe gromadzenie się meldonium we krwi.

Rozkład

Meldonium szybko rozkłada się w tkankach o wysokiej powinowactwie do serca. Meldonium i jego metabolity częściowo przechodzą przez barierę łożyskową. Badania na zwierzętach wykazały, że meldonium przenika do mleka matki.

Biotransformacja

Badania metabolizmu przeprowadzone na zwierzętach doświadczalnych wykazały, że meldonium metabolizuje się głównie w wątrobie.

Wydalanie

Istotne znaczenie w wydalaniu meldonium i jego metabolitów z organizmu ma wydalanie nerkowe. Po jednorazowym dożylnej podaniu dawek meldonium 250 mg, 500 mg i 1000 mg okres wczesnego półwydalania meldonium wynosi 5,56–6,55 godziny, końcowy okres wydalania wynosi 15,34 godziny.

Osobliwe grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Pacjentom w podeszłym wieku z zaburzeniem funkcji wątroby i/lub nerek, u których wzrasta biodostępność, należy zmniejszyć dawkę meldonium.

Zaburzenia funkcji nerek

Pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek, u których wzrasta biodostępność, należy zmniejszyć dawk游戏副本

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

W leczeniu skojarzonym:

• chorób serca i układu naczyniowego: stabilna dławica wysiłkowa, przewlekła niewydolność serca (klasa czynnościowa NYHA I−IIІ), kardiomiopatia, zaburzenia czynnościowe serca i układu naczyniowego;
• ostrych i przewlekłych niedokrwowych zaburzeniach krążenia mózgowego;
• zmniejszonej wydolności, przeciążeniu fizycznym i psychoemocjonalnym;
• w okresie rekonwalescencji po zaburzeniach mózgowo-naczyniowych, urazach głowy i zapaleniu mózgu.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na meldonium i/lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.
• Podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe (przy zaburzeniach odpływu żylnego, guzach wewnątrzczaszkowych).
• Ciężka niewydolność wątroby i/lub nerek (brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania).
• Wiek dziecięcy.
• Ciąża, okres karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Meldonium można stosować razem z nitratami o przedłużonym działaniu oraz innymi lekami przeciwdławicowymi (stabilna dławica wysiłkowa), glikozydami nasercowymi i lekami moczopędnymi (niewydolność serca).

Możliwe jest również łączenie z lekami przeciwkrzepliwymi, przeciwpłytkowymi, przeciwnadżerzycowymi oraz innymi lekami poprawiającymi mikrokrążenie.

Meldonium może nasilać działanie leków zawierających glikerylotrynitrat, nifedypinę, β-blokery, inne leków obniżających ciśnienie tętnicze oraz leków rozszerzających naczynia obwodowe.

W wyniku jednoczesnego stosowania preparatów żelaza i meldonium u pacjentów z anemią spowodowaną niedoborem żelaza, poprawiał się skład kwasów tłuszczowych w erytrocytach.

Podczas stosowania meldonium w połączeniu z kwasem orotynowym w celu wyeliminowania uszkodzeń spowodowanych niedokrwieniem/ponownym przepływem krwi, obserwowano dodatkowy efekt farmakologiczny.

Meldonium pomaga usuwać patologiczne zmiany serca i pośrednio wpływa na reakcje stresu oksydacyjnego wywołane azidotymidyną, prowadzące do dysfunkcji mitochondriów. Stosowanie meldonium w połączeniu z azidotymidyną lub innymi lekami stosowanymi w leczeniu AIDS ma pozytywny wpływ w terapii nabytego zespołu niewydolności odpornościowej (AIDS).

W teście utraty refleksu równowagi wywołanej etanolem, meldonium skracał czas snu. W drgawkach wywołanych pentylentetrazolem stwierdzono wyraźne działanie przeciwdrgawkowe meldonium. Z kolei przy stosowaniu przed terapią meldonium alfa2-blokera johimbinu w dawce 2 mg/kg oraz inhibitora syntazy tlenku azotu (NO) N-(G)-nitro-L-argininy w dawce 10 mg/kg, działanie przeciwdrgawkowe meldonium było całkowicie blokowane.

Przedawkowanie meldonium może nasilić kardiotoxyczność wywołaną cyklofosfamidem.

Niedobór karnityny, który powstaje podczas stosowania meldonium, może nasilić kardiotoxyczność wywołaną ifosfamidem.

Meldonium wykazuje działanie ochronne w przypadku kardiotoxyczności wywołanej indynawirem oraz neurotoksyczności wywołanej efawirenzem.

Nie należy stosować zastrzyków meldonium razem z innymi lekami zawierającymi meldonium, ponieważ zwiększa to ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

W przypadku pacjentów z wywiadem zaburzeń czynności wątroby i/lub nerek należy zachować ostrożność podczas stosowania leku (należy kontrolować czynność wątroby i/lub nerek).

Długotrwałe doświadczenie leczenia ostrym zawałem mięśnia sercowego oraz niestabilną dławicą piersiową w oddziałach kardiologicznych wskazuje, że meldonium nie jest lekiem pierwszego rzutu w ostrym zespole wieńcowym.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Brakuje wystarczających badań przeprowadzonych na zwierzętach oceniających wpływ meldonium na ciążę, rozwój embrionu/płodu, poród oraz późniejszy rozwój dziecka. Ryzyko potencjalne dla człowieka jest nieznane, dlatego meldonium jest przeciwwskazane w czasie ciąży.

Karmienie piersią. Dane uzyskane na zwierzętach wskazują na przenikanie meldonium do mleka matki. Nie wiadomo, czy meldonium przenika do ludzkiego mleka matki. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/maluchów, dlatego w okresie karmienia piersią meldonium jest przeciwwskazane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Nie przeprowadzono badań oceniających wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Stosować dożylnie. Stosowanie leku nie wymaga specjalnego przygotowania przed podaniem. Ze względu na możliwy efekt pobudzający, zaleca się stosowanie leku w pierwszej połowie dnia.

Dorośli.

Choroby serca i układu naczyniowego; zaburzenia krążenia mózgowego.

Dawka wynosi 500–1000 mg (5–10 ml) na dobę, podawaną jednorazowo lub podzieloną na 2 dawki. Maksymalna dawka dobową wynosi 1000 mg.

Zmniejszona sprawność, przeciążenie fizyczne i psychoemocjonalne oraz okres rekonwalescencji po zaburzeniach mózgowego krążenia krwi, urazach głowy i encefalitach.

Dawka wynosi 500 mg (5 ml) na dobę. Maksymalna dawka dobową wynosi 500 mg.

Czas trwania leczenia zwykle wynosi 10–14 dni, po czym leczenie należy kontynuować w postaci doustnej.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Pacjentom w wieku podeszłym z zaburzeniem funkcji wątroby i/lub nerek może być wymagane zmniejszenie dawki meldoniu.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek.

Ponieważ lek jest wydalany z organizmu przez nerki, pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek o lekkim i średnim stopniu ciężkości należy stosować mniejszą dawkę meldoniu.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby.

Pacjentom z zaburzeniem funkcji wątroby o lekkim i średnim stopniu ciężkości należy stosować mniejszą dawkę meldoniu.

Dzieci.

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania meldoniu u dzieci (do 18 roku życia), dlatego stosowanie meldoniu u tej grupy pacjentów jest przeciwwskazane.

Przedawkowanie.

Nie odnotowano przypadków przedawkowania meldoniu. Lek charakteryzuje się niską toksycznością i nie powoduje groźnych skutków ubocznych.

Przy obniżonym ciśnieniu tętniczym możliwe są bóle głowy, zawroty głowy, tachykardia, ogólne osłabienie. Leczenie objawowe.

W przypadku ciężkiego przedawkowania należy kontrolować funkcje wątroby i nerek.

Hemodializa nie ma istotnego znaczenia w przypadku przedawkowania meldoniu ze względu na silne wiązanie się z białkami krwi.

Działania niepożądane.

Działania niepożądane sklasyfikowano według układów narządów i częstości występowania według MedDRA: często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000).

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia: często – infekcje dróg oddechowych; rzadko – zapalenie gardła, kaszel, duszność, apneę.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – dyspepsja; rzadko – dysgezja (metaliczny smak w ustach), utrata apetytu, nudności, wymioty, wzdęcia, biegunka, bóle brzucha, suchość w ustach lub nadmierna ślinotliwość.

Ze strony nerek i układu moczowego: rzadko – polakiuria.

Ze strony przemiany materii i metabolizmu: często – dyslipidemia, podwyższenie białka C-reaktywnego.

Ze strony układu nerwowego: często – bóle głowy; rzadko – parestezje, drżenie, hipestezja, szum w uszach, zawroty głowy, zaburzenia chodu, stan przedomdleniowy, omdlenie, zawroty głowy.

Ze strony psychiki: rzadko – pobudzenie, uczucie strachu, myśli natrętne, zaburzenia snu.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: rzadko – kołatanie serca, tachykardia/sinusowa tachykardia, migotanie przedsionków, arytmia, uczucie dyskomfortu w klatce piersiowej/ból w klatce piersiowej, zmiana rytmu serca, podwyższenie/spadek ciśnienia tętniczego, kryzys nadciśnieniowy, zaczerwienienie, bladość.

Ze strony układu immunologicznego: często – reakcje alergiczne, podwyższona wrażliwość, w tym zapalenie skóry alergicznego, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne aż do szoku.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: rzadko – wysypka, ogólne wysypki makularne/papularne, świąd.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: rzadko – ból pleców, osłabienie mięśni, skurcze mięśni.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania: rzadko – osłabienie, dreszcze, astenia, obrzęk, obrzęk twarzy, obrzęk nóg, uczucie gorąca, uczucie zimna, zimny pot, reakcje w miejscu podania, w tym ból w miejscu podania.

Badania laboratoryjne: rzadko – odchylenia na elektrokardiogramie, eozynofilia.

Powiadomienia o podejrzanych działaniach niepożądanych.

Powiadomienia o podejrzanych działaniach niepożądanych po rejestracji leku są ważnym procederem. Umożliwia to kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka w odniesieniu do danego leku. Osoby pracujące w służbie zdrowia powinny zgłaszać wszelkie podejrzane działania niepożądane poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie zamrażać.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nieznana. Nie należy mieszać leku w jednej strzykawce z innymi lekami.

Opakowanie.

5 ml w ampułce; 5 ampułek w opakowaniu konturowym blisterowym; 2 opakowania blisterowe w paczce.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Przedsiębiorstwo Akcyjne „Firma Farmaceutyczna „Darnica”.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca wykonywania działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Borispielska 13.