Metadon-ZN

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leku Metadon-ZN (METHADONE-ZN)

Skład:

substancja czynna: methadone;

1 ml roztworu zawiera 1 mg lub 5 mg chlorowodorku metadonu;

substancje pomocnicze: benzoesan sodu (E 211); sacharoza (cukrozę); glikol propylenowy; kwas cytrynowy, monohydrat (E 330); aromat „Truskawka” (zawiera octan etylu, glikol propylenowy); woda oczyszczona.

Postać farmaceutyczna. Roztwór doustny.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta, bezbarwna lub żółtawa albo żółtawo-brązowa lepka ciecz o charakterystycznym zapachu truskawek.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki stosowane w uzależnieniu od opioidów. Kod ATC N07B C02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Metadon — syntetyczny środek o działaniu uspokajającym i przeciwbólowym podobnym do działania morfiny. Metadon, wiążąc się z receptorami opioidowymi, konkurencyjnie wypiera krótkodziałające środki narkotyczne (morfinę, heroinę itp.). Metadon działa głównie na ośrodkowy układ nerwowy oraz narządy posiadające mięśnie gładkie. Metadon wykazuje działanie przeciwbólowe i uspokajające, a także efekt dezintoksykacyjny lub wspierający w uzależnieniu od opioidów. Objawy analgezji pojawiają się po 30–60 minutach od przyjęcia leku.

Metadon powoduje zespół odstawienia podobny do tego, który występuje przy stosowaniu morfiny, charakteryzujący się jednak bardziej stopniowym początkiem napadów, umiarkowanie dłuższym czasem działania oraz łagodniejszymi objawami.

Farmakokinetyka.

Metadon jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego w ciągu 30 minut po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie we krwi po 3–4 godzinach.

Około 85 % metadonu obecnego w osoczu znajduje się w postaci związanej z białkami osocza, z czego 44 % związanego jest z albuminą, a 17 % — z globulinami.

Metadon metabolizowany jest głównie w wątrobie przy udziale CYP3A4: początkowe metabolity wydzielane są z moczem i żółcią razem z niewielką ilością niezmienionego leku. U chorych, którzy wcześniej nie stosowali opioidów, wyraźny średni okres półwydalenia wynosi około 15 godzin po jednej dawce, natomiast przy długotrwałym stosowaniu okres półwydalenia wynosi 22 godziny. Wahań indywidualnych jest znacznych i mogą one wynosić od 10 do 80 godzin, co pozwala na stosowanie leku raz na dobę. Stężenie stacjonarne metadonu może być osiągnięte po 2–9 dniach.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Do detoksykacji w leczeniu uzależnienia od opioidów (uzależnienie od heroiny i innych leków podobnych do morfiny), a także do leczenia utrzymującego u pacjentów z uzależnieniem od opioidów;
• zespół bólowy (od umiarkowanego do silnego, nie poddający się leczeniu analgetykami nienarkotycznymi).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych; występowanie przeciwwskazań do stosowania opioidów, np. depresja oddychania (w przypadku braku niezbędnego sprzętu reanimacyjnego); okres nasilenia astmy oskrzelowej, nagromadzenie nadmiaru CO₂ we krwi; choroby obturacyjne dróg oddechowych; występowanie lub podejrzenie niedrożności jelitowej; wrzodziejące zapalenie okrężnicy; biegunka związana z kolitem pseudomembranowym wywołanym przez cefalosporyny, linkomycynę, klinidamycynę, penicyliny; biegunka rozwinięta w wyniku zatrucia (dopóki substancje toksyczne nie zostaną usunięte z przewodu pokarmowego); nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, uraz mózgu; ciężka niewydolność wątroby i nerek; skurcz dróg żółciowych i moczowych; uzależnienie od słabych opioidów (petydyna, kodeina), uzależnienie od leków nienarkotycznych; alkoholizm ostry; jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (w tym moklobemidem) oraz w ciągu 2 tygodni po ich odstawieniu.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Rodzaje interakcji farmakokinetycznych

Metadon-ZN jest substratem białka P-glikoproteiny, dlatego wszystkie leki hamujące jego działanie (chinidyna, werapamil) mogą zwiększać stężenie metadonu.

Metadon metabolizuje się za pomocą izoenzymu CYP3A4.

Stymulatory tego izoenzymu (barbiturany, karbamazepina, fenytoina, dziurawiec, nevirapina, ryfampicyna) mogą stymulować metabolizm metadonu w wątrobie. Wspólne stosowanie Metadonu-ZN z induktorami izoenzymu CYP3A4 może prowadzić do rozwoju zespołu odstawienia. Ze względu na doniesienia o takich przypadkach interakcji, w przypadku wystąpienia objawów odstawienia należy zwiększyć dawkę metadonu. W przypadku przerwania terapii z zastosowaniem induktorów izoenzymu CYP3A4, dawkę metadonu należy zmniejszać.

Inhibitory CYP3A4 (kanabinoidy (w tym kanabidiol), klaritromycyna, delawerydyna, erytromycyna, flukenazol, sok grejpfrutowy, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (sertytralina, fluwoksymina), itrakonazol, ketokonazol, nefazodon) mogą powodować wzrost stężenia metadonu w osoczu.

Wydalanie metadonu zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów CYP3A4, takich jak niektóre leki przeciw HIV, makrolidy, cyklosporyna, cymetydyna, leki przeciwgrzybicze (ponieważ metadon metabolizuje się za pomocą izoenzymu CYP3A4).

Metadon zmniejsza pole pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) oraz maksymalne stężenie (Cmax) didanosyny i stawudyny, zmniejszając biodostępność tych leków. Ponadto metadon może opóźniać wchłanianie i zwiększać metabolizm po pierwszym przyjęciu wymienionych wyżej leków.

Metadon zwiększa stężenie plazmatyczne zidowudyny zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym, a także zwiększa AUC zidowudyny po podaniu doustnym w większym stopniu niż po dożylnym. Takie efekty wynikają z hamowania procesu tworzenia wiązania kwasu glukuronowego z zidowudyną, co zmniejszyło klirens nerkowy. W trakcie leczenia z zastosowaniem metadonu należy monitorować możliwą toksyczność zidowudyny u pacjentów, którzy ją przyjmują, a w razie jej wystąpienia należy zmniejszyć dawkę zidowudyny. U pacjentów przyjmujących jednocześnie te dwa leki mogą rozwijać się typowe objawy zespołu odstawienia (silny ból głowy, ból mięśni, zmęczenie i drażliwość). Inhibitory proteazy przeciwwirusowej mogą hamować metabolizm metadonu. Najważniejsze reakcje występują przy stosowaniu rytonawiru; przy jednoczesnym stosowaniu rytonawiru/lopinawiru z metadonem obserwuje się obniżenie stężenia metadonu w osoczu krwi. Zespół odstawienia nie zawsze jednak występuje. Jednakże stosowanie tych leków w połączeniu z metadonem wymaga ostrożności. W tym samym czasie możliwa jest interakcja z abakawirem, która zazwyczaj nie wymaga korekty dawki.

Nevirapina może obniżać stężenie metadonu poprzez zwiększenie jego metabolizmu w wątrobie. Przy jednoczesnym stosowaniu metadonu i nevirapiny opisano rozwój zespołu odstawienia. Jeśli nevirapina jest przepisywana chorym, którzy otrzymują Metadon-ZN, konieczne jest staranne obserwowanie w celu wykrycia zespołu odstawienia, a w razie potrzeby należy skorygować dawkę metadonu.

Efawi rencyna stymuluje metabolizm metadonu poprzez cytochrom P4503A4. Po trzech tygodniach leczenia z zastosowaniem efawi rencyny średnie wartości maksymalnego stężenia metadonu oraz AUC były obniżone odpowiednio o 48% i 57%. Przypuszcza się, że dodanie efawi rencyny do terapii z metadonem może prowadzić do rozwoju zespołu odstawienia, który zazwyczaj rozpoczyna się po dwutygodniowej terapii efawi rencyną i może trwać do 28 dni. W związku z tym może być konieczna korekta dawkowania.

Metadon to słaba zasada. Zakwaszanie moczu (chlorek amonu) może zwiększyć klirens nerkowy metadonu. W takich przypadkach należy zwiększyć dawkę metadonu.

Powtarzane doustne stosowanie worykonazolu prowadzi do wzrostu maksymalnego stężenia w osoczu krwi i AUC dla farmakologicznie aktywnego enancjomeru metadonu (R-metadon) u chorych otrzymujących dawki utrzymujące metadonu (30–100 mg raz dziennie). Zwiększenie stężenia metadonu w osoczu krwi może prowadzić do rozwoju objawów toksycznych związanych ze wydłużeniem interwału QT. Może być konieczne zmniejszenie dawki metadonu.

Inne leki. Stosowanie meperydyny w dawkach terapeutycznych u chorych przyjmujących inhibitory monoaminooksydazy może prowadzić do ciężkich działań niepożądanych. Chociaż po przyjęciu metadonu takich reakcji nie obserwowano, w razie konieczności stosowania metadonu u chorych przyjmujących inhibitory monoaminooksydazy, należy przeprowadzić próbę wrażliwości, podając przez kilka godzin małe dawki leku, stopniowo je zwiększając i rejestrując stan chorego.

Przy jednoczesnym stosowaniu z metadonem wzrasta stężenie desypraminy w osoczu krwi.

Rodzaje interakcji farmakodynamicznych

Antagonisty opioidowe (naltokson i naltrereks) wykazują działanie farmakologiczne przeciwnego kierunku niż metadon. Mogą one blokować działanie metadonu i wywoływać zespół odstawienia.

Agonisty/antagonisty (butorfanol, nalbufin, pentazocyna) mogą częściowo blokować działanie przeciwbólowe, depresję oddychania oraz zaburzenia układu nerwowego centralnego (CNS) związane ze stosowaniem metadonu. Jeśli stosowane są jednocześnie, mogą one wywołać i nasilić efekty neurologiczne, oddechowe i hipotensyjne. Efekt addytywny lub antagonystyczny zależy od dawkowania metadonu i występuje częściej przy stosowaniu niskich i średnich dawek metadonu. Mogą one wywołać zespół odstawienia u pacjentów poddawanych długotrwałej terapii.

U chorych leczonych równolegle metadonem i lekami pogarszającymi przewodnictwo serca lub równowagę elektrolitową mogą wystąpić zaburzenia czynności serca. W takich okolicznościach konieczna jest kontrola elektrokardiogramu.

Równoległe stosowanie metadonu i leków przeciwbiegunkowych (dyfenoksylan, loperamid) może prowadzić do silnego zaparcia i nasilenia depresyjnego działania na OUN. Leki przeciwbólowe opioidowe w połączeniu z lekami antymuskarynowymi mogą być przyczyną silnego zaparcia lub, przy długotrwałym stosowaniu, paraliżu jelita krętego. Oktreotyd, syntetyczny analog somatostatyny, może zmniejszać działanie przeciwbólowe metadonu i morfiny, dlatego przy zmniejszeniu lub całkowitej utracie kontroli bólu należy wziąć pod uwagę działanie oktreotydu.

Domperydon i metoklopramid mogą zwiększać szybkość wydalania metadonu, a nie stopień jego wchłaniania. Co do wpływu metadonu na przewód pokarmowy, może on wykazywać działanie antagonistyczne wobec domperydonu/metoklopramidu.

Stosowanie Metadonu-ZN razem z agenerazą prowadzi do obniżenia maksymalnego stężenia w osoczu krwi i AUC R-metadonu odpowiednio o 25% i 13%. Przy jednoczesnym stosowaniu Metadonu-ZN i agenerazy konieczne jest staranne obserwowanie pacjentów w celu uniknięcia obniżenia rzeczywistej dawki Metadonu-ZN, szczególnie jeśli jednocześnie stosowany jest rytonawir. Stosowanie Metadonu-ZN i agenerazy prowadzi do obniżenia wartości AUC, maksymalnego i minimalnego stężenia agenerazy odpowiednio o 30%, 27% i 25%.

Przy jednoczesnym stosowaniu wiraceptu z Metadonem-ZN zaobserwowano zmiany stężenia metadonu w osoczu krwi. Może być konieczne zwiększenie dawki Metadonu-ZN.

Przy jednoczesnym stosowaniu Metadonu-ZN z nienukleozydowym inhibitorem odwrotnej transkryptazy reskryptorem może być konieczne zmniejszenie dawki Metadonu-ZN.

Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu środków, które mogą wydłużać interwał QT, w połączeniu z metadonem. Takimi środkami mogą być leki przeciwarytmiczne klas I i III, niektóre neuroleptyki i trójcykliczne leki przeciwdziałające depresji, blokery kanałów wapniowych. Ostrożność należy również zachować przy jednoczesnym stosowaniu z metadonem leków wpływających na równowagę elektrolitową, co również może sprzyjać wydłużeniu interwału QT (hipomagnezemia, hipokaliemia). Do takich środków należą diuretyki, środki przeczyszczające i niektóre mineralokortykoidy.

Metadon zmniejsza wchłanianie meksyletyny.

Metadon-ZN należy stosować z ostrożnością u chorych, którym jednocześnie przepisano inne analgetyki narkotyczne, środki do znieczulenia ogólnego, fenytozynę, inne środki uspokajające, środki uspokajające i nasenne, trójcykliczne leki przeciwdziałające depresji oraz inne leki hamujące czynność OUN, a także przy spożyciu alkoholu, ponieważ takie połączenie może prowadzić do depresji oddychania, hipotensji tętniczej, głębokiego efektu uspokajającego i nawet do śpiączki. Jednoczesne stosowanie opioidów i gabapentynoidów (gabapentyna i pregabalina) zwiększa ryzyko przedawkowania opioidów, depresji oddychania i śmierci.

Przy jednoczesnym stosowaniu cyprofloksacyny i metadonu możliwe jest rozwinięcie stanu uspokajającego, dezorientacji, depresji oddychania.

Metadon może wpływać na wyniki testu ciążowego.

Współdziałanie z lekami serotonergicznymi. Zespół serotonergiczny może wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu metadonu z petydyną, inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) i lekami serotonergicznymi, takimi jak selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) oraz trójcykliczne leki przeciwdziałające depresji. Objawy zespołu serotonergicznego mogą obejmować zaburzenia psychiczne, niestabilność wegetatywną, zaburzenia nerwowo-mięśniowe i/lub objawy przewodu pokarmowego.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Jeśli po przerwaniu stosowania leku konieczne jest ponowne wdrożenie jego przyjmowania, dawkę początkową należy ustalić na niskim poziomie, a następnie zwiększać ją powoli, aby uniknąć poważnych objawów toksycznych i depresji oddychania.

Środek leczniczy przeznaczony jest wyłącznie do doustnego stosowania. Nie wolno stosować roztworu doustnego do wstrzykiwań.

Przy nagłym przejściu z innych opioidów na metadon istnieje znaczne ryzyko depresji oddychania, dlatego przejście na stosowanie metadonu należy przeprowadzać ostrożnie.

Podczas stosowania metadonu istnieje możliwość rozwoju uzależnienia typu morfinowego. Wielokrotne stosowanie metadonu może prowadzić do uzależnienia psychicznego i fizycznego, a także do rozwoju tolerancji. Dlatego przy przepisywaniu i stosowaniu metadonu należy zachować taką samą ostrożność, jak przy przepisywaniu i stosowaniu morfiny.

Niepełna tolerancja krzyżowa między metadonem a innymi opioidami.

U pacjentów tolerujących inne opioidy może występować częściowa tolerancja na metadon, szczególnie u chorych niewrażliwych na inne agonisty receptora μ-opioidowego. W takich przypadkach trudno jest dobrać odpowiednią dawkę metadonu. Znane są przypadki śmiertelne po przejściu na metadon po długotrwałym stosowaniu innych antagonistów opioidowych.

Wysoki stopień tolerancji na opioidy nie wyklucza możliwości wystąpienia objawów toksycznych podczas stosowania leku.

Interakcje z alkoholem i narkotykami. Metadon wykazuje działanie addytywne przy jednoczesnym stosowaniu z alkoholem i innymi lekami depresyjnymi na ośrodkowy układ nerwowy. Metadon należy stosować ostrożnie, w niższych dawkach, u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują inne leki przeciwbólowe narkotyczne. Znane są przypadki śmiertelne po stosowaniu metadonu u osób nadużywających benzodiazepin.

Interakcje z innymi lekami depresyjnymi na ośrodkowy układ nerwowy.

Przy jednoczesnym stosowaniu z ogólnymi środkami znieczulającymi, fenotiazynami, innymi lekami uspokajającymi, trójkątnymi lekami przeciwdrgawkowymi, a także z innymi lekami hamującymi działanie ośrodkowego układu nerwowego, w tym z alkoholem, możliwe są depresja, stan głębokiego niepokoju lub śpiączka.

Stan niepokoju. Ponieważ metadon, gdy jest stosowany przez osoby tolerujące go w stałych dawkach utrzymujących, nie wykazuje działania uspokajającego, u pacjentów otrzymujących terapię utrzymawczą z metadonem mogą rozwijać się stany niepokoju w odpowiedzi na stres i problemy życiowe. Metadon nie działa przeciw lękowi, dlatego objawy niepokoju i lękliwości pojawiające się podczas terapii nie należy leczyć przez zwiększanie dawki metadonu. Lekarz nie powinien mylić tych objawów z objawami abstynencyjnymi i nie powinien próbować leczyć tych stanów przez zwiększanie dawki metadonu. Działanie metadonu w terapii utrzymawczej ogranicza się do kontroli objawów opioidowych i nie obejmuje łagodzenia stanów lękowych.

Urazy głowy i podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe. W przypadku urazów głowy, depresja oddychania i wzrost ciśnienia płynu mózgowo-rdzeniowego, które mogą być wywołane przez metadon, są znacznie silniejsze. Takie samo niebezpieczeństwo istnieje również w przypadku innych wewnątrzczaszkowych stanów patologicznych lub podwyższonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego obserwowanego u pacjentów wcześniej. Działania niepożądane opioidów mogą maskować objawy neurologiczne u pacjentów z urazami głowy. Metadon-ZN jest przeciwwskazany u pacjentów z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzczaszkowym oraz u pacjentów z urazem głowy.

Asma oskrzelowa i inne zaburzenia oddychania. Główne niebezpieczeństwo przy stosowaniu metadonu to możliwość depresji oddychania. Ten problem ma szczególne znaczenie u pacjentów starszych, osłabionych, a także przy hipoksji lub hiperkapnii, gdy nawet umiarkowane dawki terapeutyczne leku mogą znacząco zmniejszyć wentylację płuc. Dlatego metadon-ZN jest przeciwwskazany u pacjentów z hiperkapnią, w ostrym zaostrzeniu astmy oskrzelowej, w obturacyjnych chorobach płuc, w depresji oddychania (w przypadku braku niezbędnego sprzętu reanimacyjnego). Należy przepisywać z nadzwyczajną ostrożnością w stanach towarzyszących hipoksji lub zmniejszonemu rezerwowi oddychania, w astmie oskrzelowej w okresie remisji, przy wyraźnej nadwadze masy ciała, w zespole bezdechu sennego, w miksedemie, w kifo-skoliozie, w depresji działania ośrodkowego układu nerwowego, w śpiączce. U takich chorych nawet zwykłe dawki terapeutyczne metadonu mogą spowodować depresję ośrodka oddechowego przy jednoczesnym wzroście oporu dróg oddechowych, co może prowadzić do zatrzymania oddechu. W takich przypadkach zaleca się stosowanie analgetyk nieopioidowych, a w przypadku ich niewystarczającej skuteczności – stosowanie metadonu jest możliwe wyłącznie przy zapewnieniu odpowiedniego nadzoru nad pacjentem.

Zaburzenia oddychania podczas snu. Opioidy mogą powodować zaburzenia oddychania podczas snu, w tym centralny bezdech senny (CBS) i hipoksemię podczas snu. Stosowanie opioidów zwiększa ryzyko rozwoju CBS, co jest zależne od dawki. U pacjentów z CBS należy rozważyć możliwość zmniejszenia całkowitej dawki opioidów.

Ostre stany brzuszne. Stosowanie metadonu lub innych środków narkotycznych może utrudnić ustalenie właściwej diagnozy lub przepisanie odpowiedniego leczenia pacjentom z objawami „ostrzego brzucha”.

Efekt hipotensyjny. Stosowanie metadonu może prowadzić do wyraźnej hipotensji tętniczej u osób, u których zaburzona jest zdolność utrzymywania ciśnienia tętniczego na skutek zmniejszenia objętości krwi lub przy jednoczesnym stosowaniu takich leków, jak fenotiazyny czy niektóre środki znieczulające. Stosować z szczególną ostrożnością u pacjentów z hipotensją tętniczą.

Stosowanie w warunkach ambulatoryjnych. Stosowanie metadonu może zaburzać zdolności umysłowe i fizyczne niezbędne do wykonywania czynności związanych ze źródłami podwyższonego ryzyka (kierowanie pojazdem, praca z maszynami). Metadon, podobnie jak inne opioidy, może powodować ortostatyczną hipotensję u pacjentów ambulatoryjnych.

Stosowanie w ostrym bólu. W przypadku urazów fizycznych, bólu pooperacyjnego lub innych przypadkach ostrego bólu u pacjentów otrzymujących dawki utrzymujące metadonu, te małe dawki nie będą skuteczne w działaniu przeciwbólowym. W takich przypadkach należy przepisać analgetyki, w tym opioidy, wskazane do łagodzenia podobnego zespołu bólowego u innych pacjentów. Ponieważ metadon indukuje tolerancję na opioidy, mogą być wymagane wyższe dawki tych leków.

Ryzyko nawrotu u uzależnionych od narkotyków otrzymujących terapię utrzymawczą metadonem. Nagłe przerwanie przyjmowania opioidów może prowadzić do rozwoju zespołu abstynencyjnego. W takiej sytuacji istnieje ryzyko powrotu do nielegalnego przyjmowania narkotyków, co należy brać pod uwagę przy ocenie stosunku ryzyka do korzyści przy przepisywaniu terapii utrzymawczej metadonem.

Zaburzenia związane z używaniem opioidów (nadużywanie i uzależnienie). Metadon-ZN jest opioidowym analgetykiem i sam w sobie wywołuje silne uzależnienie. Ma długi okres półtrwania i dlatego może się gromadzić. Jednorazowa dawka przyjmowana kilkukrotnie w ciągu dnia w celu złagodzenia objawów może prowadzić do efektu kumulacyjnego i możliwego skutku śmiertelnego. Jak w przypadku innych opioidów, przy powtarzalnym przyjmowaniu metadonu może rozwijać się tolerancja, uzależnienie fizyczne i/lub psychiczne. Tolerancja objawia się koniecznością stosowania coraz większych dawek opioidów w celu utrzymania określonego efektu, np. przeciwbólowego. Uzależnienie fizyczne objawia się zespołem abstynencyjnym po nagłym przerwaniu przyjmowania leku lub po zastosowaniu jego antagonisty. Zarówno tolerancja, jak i uzależnienie fizyczne są możliwe przy długotrwałej terapii opioidami.

Powtarzalne przyjmowanie leku w celu złagodzenia bólu może prowadzić do zaburzeń związanych z używaniem opioidów (ZUO). Wyższa dawka i dłuższy czas leczenia opioidami może zwiększyć ryzyko rozwoju ZUO.

Przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia należy omówić z pacjentem cele terapii i schemat jej zakończenia (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia należy również informować pacjenta o ryzykach i objawach ZUO. Pacjentom należy zalecić natychmiastowe skontaktowanie się z lekarzem w przypadku pojawienia się takich objawów.

Nadużywanie lub celowe niewłaściwe stosowanie leku może prowadzić do przedawkowania i/lub śmierci.

Ryzyko rozwoju ZUO jest zwiększone u pacjentów z wywiadem osobistym lub rodzinnym (rodzice lub rodzeństwo) zaburzeń związanych z przyjmowaniem substancji psychoaktywnych (w tym zaburzeń związanych z używaniem alkoholu), u osób aktualnie używających tytoniu oraz u pacjentów z istniejącymi innymi zaburzeniami psychicznymi (takimi jak ciężka depresja, lęk, zaburzenia osobowości).

Pacjenci powinni być poddawani nadzorowi w celu wykrycia objawów zachowania uzależniającego się (np. prośby o wcześniejsze przepisanie leku), co sugeruje konieczność przeanalizowania towarzyszącego leczenia opioidami i lekami psychoaktywnymi (w szczególności benzodiazepinami). Pacjenci z objawami i objawami ZUO powinni zostać skierowani na konsultację do lekarza uzależnień.

Nagle przerwanie terapii metadonem u pacjentów fizycznie uzależnionych może prowadzić do rozwoju zespołu abstynencyjnego. Zespół abstynencyjny i zespół odstawienia charakteryzują się objawami takimi jak: niepokój, nadmierne łzawienie, rynorrea, potliwość, uczucie zimna, ziewanie, mięsobóle, midriaza. Mogą również rozwijać się inne objawy: drażliwość, ból pleców, ból stawów, osłabienie, bóle brzucha, bezsenność, nudności, anoreksja, wymioty, biegunka, podwyższone ciśnienie tętnicze, zwiększona częstość skurczów serca, zwiększona częstość oddychania.

Ogólnie rzecz biorąc, nagłe przerwanie przyjmowania leku po długotrwałym stosowaniu metadonu nie jest zalecane.

Osobliwości stosowania u pacjentów z określonych grup.

Z ostrożnością i niską dawką początkową należy stosować u pacjentów starszych, osłabionych, pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek; przy niedoczynności tarczycy, chorobie Addisona, przerost prostaty, zwężeniu cewki moczowej, hipopitularyzmie, w szoku, ostrożnie stosować u pacjentów z napadami drgawkowymi; przy zapalnych lub obturacyjnych chorobach jelit, u pacjentów z długotrwałym/ciężkim zaparciem, miastenią, pacjentów z wrodzonymi wadami serca, niedekompensowanym cukrzycą, oligemią, porfiryną, częstymi napadami astmy, zaburzeniami czynności narządów oddechowych, pacjentów z sercem płucnym, ostrożnie stosować lek u chorych z chorobą niedokrwienną serca; u pacjentów z wywiadem nagłej śmierci sercowej w rodzinie. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z fochromocytomą; opisywano nasilenie objawów nadciśnienia tętniczego po przyjęciu dihydromorfiny.

Należy również pamiętać, że stosowanie metadonu może prowadzić do depresji oddychania.

Metadon-ZN należy przede wszystkim przepisywać pacjentom, u których korzyści z opioidowej analgezji przewyższają znane potencjalne ryzyko związane ze stosowaniem tego leku (zaburzenia przewodnictwa sercowego, depresja oddychania, zmiany stanu psychicznego, hipotensja ortostatyczna).

Stosowanie u pacjentów starszych. Należy starannie dobrać dawkę leku, rozpoczynając od stosunkowo niskich dawek, biorąc pod uwagę, że u wielu osób starszych mogą występować zaburzenia funkcji wątroby, nerek i układu sercowo-naczyniowego.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek. Brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania metadonu w przypadku niewydolności nerek.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Dane dotyczące stosowania metadonu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby są ograniczone. Należy jednak pamiętać, że metadon metabolizuje się w wątrobie. Dlatego przy zaburzeniach funkcji wątroby istnieje ryzyko kumulacji metadonu.

Wpływ na przewodnictwo serca. Metadon jest inhibitorem kanałów potasowych serca i wydłuża odcinek QT. Podczas stosowania metadonu obserwowano przypadki ciężkiej arytmii (migotanie i trzepotanie komór). Najczęściej przypadki te pojawiały się przy stosowaniu wysokich dawek metadonu (powyżej 200 mg na dobę). W większości przypadków takie powikłania pojawiały się przy dawkach stosowanych w celu łagodzenia bólu, choć znane są przypadki, w których powikłania rozwijały się przy stosowaniu terapii utrzymawczej u uzależnionych od opioidów.

W przypadkach zwiększonego ryzyka wydłużenia odcinka QT metadon należy stosować z szczególną ostrożnością (przy przerostach serca, przy jednoczesnym stosowaniu moczegoniów, przy hipokaliemii i hipomagnezjemii). Stosowanie metadonu u pacjentów z zaburzeniami przewodnictwa w wywiadzie lub z ryzykiem zaburzeń rytmu jest możliwe wyłącznie przy starannym monitorowaniu stanu takich pacjentów. W niektórych przypadkach wydłużenie odcinka QT podczas stosowania metadonu obserwowano również u pacjentów, u których w wywiadzie nie stwierdzono zaburzeń czynności serca, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek leku. W przypadku wydłużenia odcinka QT w trakcie stosowania metadonu należy spróbować wyeliminować znane czynniki ryzyka, w szczególności zwrócić uwagę na leki towarzyszące, które mogą wpływać na czynność serca, leki wpływające na równowagę elektrolitową, a także leki, które mogą hamować metabolizm metadonu. Przepisując metadon w celu łagodzenia bólu, należy uwzględnić ryzyko wydłużenia odcinka QT i zaburzeń rytmu serca. Takie ryzyko należy porównać z możliwymi korzyściami leczenia w celu złagodzenia zespołu bólowego, a także wziąć pod uwagę dostępność alternatywnych środków terapii. Ostrożnie stosować u pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju wydłużonego odcinka QT: wywiad wydłużonego odcinka QT, postępujące choroby serca, choroba niedokrwienna serca, choroby wątroby, jednoczesne stosowanie innych leków wydłużających odcinek QT.

Leczenie metadonem w celu analgezji przy bólu ostrym lub przewlekłym należy rozpoczynać tylko wtedy, gdy potencjalny korzystny efekt analgetyczny lub paliatywny przewyższa ryzyko poważnych dla życia powikłań możliwych przy stosowaniu wysokich dawek tego leku.

Podczas stosowania metadonu konieczne jest indywidualne podejście do oceny możliwej korzyści z leczenia i ryzyka, biorąc pod uwagę zarówno wywiad, jak i dane badania klinicznego pacjenta. W przypadku wykrycia czynników ryzyka konieczny jest staranny monitoring stanu układu sercowo-naczyniowego, w tym analiza długości odcinka QT i występowania arytmii.

Niedoczynność nadnerczy. Analgetyki opioidowe mogą powodować odwracalną niedoczynność nadnerczy, wymagającą kontroli i terapii zastępczej glikokortykosteroidami. Objawami niedoczynności nadnerczy mogą być m.in. nudności, wymioty, utrata apetytu, zmęczenie, osłabienie, zawroty głowy lub niskie ciśnienie tętnicze.

Obniżenie poziomu hormonów płciowych i podwyższenie poziomu prolaktyny. Długotrwałe stosowanie analgetyk opioidowych może być związane z obniżeniem poziomu hormonów płciowych i podwyższeniem poziomu prolaktyny. Objawy obejmują obniżenie libidum, impotencję lub amenoreę.

Hipoglikemia. Hipoglikemia występuje przy przedawkowaniu lub zwiększeniu dawki metadonu. Zaleca się regularną kontrolę poziomu cukru we krwi podczas zwiększania dawki (patrz sekcje „Przedawkowanie” i „Działania niepożądane”).

Substancje pomocnicze. Środek leczniczy zawiera 8 g sacharozy na dawkę 20 ml. Stosować ostrożnie u pacjentów z cukrzycą. Może być szkodliwy dla zębów. Jeśli pacjent ma stwierdzoną nietolerancję niektórych cukrów, przed przyjmowaniem tego leku należy skonsultować się z lekarzem.

Środek leczniczy zawiera 10 g glicerolu na dawkę 100 ml. Może powodować ból głowy, podrażnienie przewodu pokarmowego i biegunkę.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Metadon przenika do śliny, mleka matki, płynu owodniowego i osocza krwi pępowinowej.

Ciąża. Metadon można stosować w okresie ciąży tylko w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

U ciężarnych stężenie metadonu we krwi jest znacznie niższe, czas półtrwania jest skrócony, a klirens metadonu zwiększony w porównaniu z okresem po porodzie, dlatego stosowanie leku w okresie ciąży może prowadzić do zespołu odstawienia u niektórych pacjentek. Może być konieczne zwiększenie dawki lub skrócenie czasu między dawkami, lub podział dawki na kilka przyjmowań.

Przy przepisywaniu metadonu ciężarnej należy poinformować ją o możliwych skutkach stosowania leku zarówno dla niej samej, jak i dla dziecka. Stosowanie metadonu u ciężarnych należy prowadzić pod nadzorem lekarskim.

Noworodki urodzone u kobiet, które stosowały opioidy w ciągu czterech tygodni przed porodem, mogą być potencjalnie uzależnione od tych leków. Dlatego należy obserwować takie dzieci przez co najmniej dwa tygodnie w celu wykrycia możliwych objawów zespołu odstawienia (drażliwość, drgawki, brak apetytu, biegunka, przenikliwy płacz).

Poród i poród. Jak w przypadku stosowania innych opioidów, stosowanie metadonu krótko przed porodem, szczególnie w wysokich dawkach, może prowadzić do depresji oddychania noworodka, dlatego metadon nie jest zalecany do analgezji w położnictwie. Leków o mieszanych właściwościach agonistycznych i antagonistycznych nie należy stosować do znieczulenia porodu u pacjentek, które długotrwiście stosowały metadon, ponieważ zastosowanie tych leków może sprowokować ostry zespół odstawienia.

Karmienie piersią. Metadon przenika do mleka matki, dlatego nie zaleca się przepisywania tego leku w okresie karmienia piersią. Biorąc pod uwagę ryzyko poważnych niekorzystnych reakcji u noworodków i korzyści z leczenia lekiem dla matki, zaleca się zrezygnować albo z karmienia piersią, albo z przyjmowania metadonu.

Metadon wydzielany jest do mleka matki przy niskich stężeniach we krwi. Decydując o zaleceniu karmienia piersią, należy skonsultować się z innymi lekarzami i wziąć pod uwagę, czy kobieta przyjmuje stabilną dawkę utrzymującą metadonu, a także czy nadal przyjmuje substancje zabronione.

Jeśli zalecono karmienie piersią, dawka metadonu powinna być jak najniższa. Kobiety karmiące piersią powinny być poinstruowane i uważnie obserwować noworodka pod kątem objawów sedyacji i trudności w oddychaniu oraz natychmiast szukać pomocy medycznej, jeśli te objawy wystąpią. Choć ilość metadonu wydzielanego z mlekiem matki jest niewystarczająca do pełnego zahamowania objawów odstawienia u karmionych dzieci, może ona osłabić nasilenie noworodkowego zespołu abstynencyjnego. Matkom przyjmującym metadon zaleca się stopniowe odstawienie karmienia piersią w celu zapobieżenia rozwojowi zespołu abstynencyjnego u noworodków.

Wpływ na zdolność reagowania przy kierowaniu pojazdami lub obsłudze innych maszyn.

Stosowanie metadonu może zaburzać zdolności umysłowe i fizyczne niezbędne do wykonywania czynności związanych ze źródłami podwyższonego ryzyka (kierowanie pojazdem, praca z maszynami).

Sposób stosowania i dawki.

Metadon-ZN stosować doustnie.

Metadon-ZN należy stosować wyłącznie w specjalistycznych zakładach medycznych, a lekarz specjalista z doświadczeniem w leczeniu pacjentów uzależnionych od narkotyków powinien wydać przepis. Pacjenci, którym przepisano lek, powinni znajdować się pod ścisłą obserwacją lekarza.

Podczas długotrwałego stosowania leku pacjenci wymagają odpowiedniego wsparcia psychologicznego i społecznego.

Bezpośrednio przed zastosowaniem Metadon-ZN rozcieńcza się w 100 ml płynu, co wyklucza możliwość jego podania w formie zastrzyku.

Leczenie uzależnienia narkotykowego.

W leczeniu uzależnienia od opioidów lek ten jest przeznaczony do codziennego przyjmowania zgodnie z opinią medyczną zawartą w protokole leczenia. Czas trwania jednego cyklu leczenia odtrutkowego nie powinien przekraczać 21 dni, a kolejny cykl nie powinien być rozpoczynany wcześniej niż po upływie 4 tygodni od zakończenia poprzedniego. Poniższe schematy dawkowania są zalecane, jednak mogą ulec zmianie w zależności od oceny klinicznej. Na etapie początkowym jednorazowa dawka 20–30 mg metadonu zazwyczaj wystarcza do złagodzenia objawów abstynencyjnych. Wyższą dawkę metadonu można przepisać, jeśli objawy abstynencji nie ustępują lub pojawiają się ponownie. U pacjentów fizycznie uzależnionych od dużych dawek opioidów może być konieczne zwiększenie dawki. Zazwyczaj odpowiednia dawka wynosi 40 mg codziennie, podawana jednorazowo lub w kilku dawkach. Stabilizacja może trwać 2–3 dni, po czym ilość metadonu stopniowo się zmniejsza. Częstotliwość przyjmowania metadonu, przy której zmniejsza się jego dawkę, ustala się indywidualnie dla każdego pacjenta. Codzienna redukcja dawki dobowej o 10% jest zazwyczaj dobrze tolerowana przez pacjentów leczonych w warunkach szpitalnych. U pacjentów ambulatoryjnych może być konieczne zmniejszanie dawki przez dłuższy okres czasu. Jeśli metadon jest przepisywany na okres przekraczający trzy tygodnie, taka procedura jest już uznawana za leczenie utrzymawcze, a nie za odtrutkę lub leczenie ostrym zespołem abstynencyjnym, nawet jeśli celem jest ostateczne całkowite odstawienie.

U pacjentów, u których stwierdzono trwałą uzależnienie od narkotyków opioidowych, można stosować leczenie utrzymawcze, jeśli wcześniejsze kompleksowe i różnorodne interwencje nie przyniosły pozytywnych efektów.

Takie leczenie można również przepisać pacjentom, u których udowodniono uzależnienie od opioidów, lub u chorych zakażonych wirusem HIV w przypadku zagrożenia stanem immunologicznym lub u pacjentów z AIDS, jeśli lekarz uzna, że inne programy leczenia są mniej obiecujące pod względem zaprzestania stosowania opioidów. Właściwie prowadzone leczenie zastępcze może również złagodzić tzw. „łomkę”, polegającą na przymusowym poszukiwaniu heroiny, która dominuje, ponieważ uzależniony pacjent pragnie uzyskania tego narkotyku.

Nie ma potrzeby przeprowadzania testów systemowych naloksonem u pacjentów z silnym uzależnieniem od heroiny, o których wiadomo w ośrodku leczniczym, ale oczywiście kluczowe jest przeprowadzenie badania w celu ustalenia obecności morfiny w płynach ustrojowych. Analiza moczu jest obowiązkowa podczas leczenia metadonem w celu kontroli obecności środków odurzających i substancji psychotropowych zgodnie z zaleceniami lekarza. Należy również sprawdzić obecność nadmiernych ilości alkoholu. Jeśli w moczu wykryje się substancje opioidowe, taki przypadek wymaga obowiązkowej ponownej oceny.

W każdym przypadku dawkowanie ustala lekarz, aby zapobiec potrzebie stosowania heroiny, biorąc pod uwagę stan psychofizyczny i odpowiednie zmiany patologiczne u pacjenta.

Leczenie utrzymawcze ma na celu złagodzenie narkotycznego hamowania oddechów lub innych efektów ostrej toksyczności.

Jeśli dorosły pacjent przyjmował duże dawki heroiny aż do dnia przyjęcia do zakładu leczniczego, początkowa dawka leku może wynosić 20 mg, a następnie po 4 lub 8 godzinach – kolejne 20 mg lub 40 mg Metadonu-ZN jednorazowo. Jeśli natomiast przed rozpoczęciem leczenia tolerancja na opioidy była niska, początkowa dawka może być o połowę mniejsza. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości lepiej zmniejszyć początkową dawkę. W przypadku pojawienia się objawów abstynencji pacjentowi można podać dodatkowe 10 mg leku. Następnie dawkę należy dobierać indywidualnie w zakresie do 80 mg na dobę, uwzględniając tolerancję i potrzebę. W większości przypadków u dorosłych dawka poniżej 80 mg na dobę jest wystarczająca.

Maksymalna dawka dobowa dla dorosłych wynosi 120 mg na dobę.

U ciężarnych kobiet z uzależnieniem od opioidów dawki utrzymawcze metadonu powinny być jak najniższe, aby zapobiec rozwojowi zespołu abstynencyjnego (zazwyczaj poniżej 80 mg na dobę). W późniejszych stadiach ciążenia może być konieczne zwiększenie dawki o 10–20 mg lub podzielenie dawki na dwa przyjęcia.

Zespół bólowy.

Przed rozpoczęciem stosowania metadonu należy uzgodnić z pacjentem strategię leczenia, w tym jego czas trwania i cele, zgodnie z protokołem leczenia bólu. Podczas terapii lekarz powinien utrzymywać regularny kontakt z pacjentem, aby ocenić potrzebę kontynuacji leczenia, rozważyć możliwość jego przerwania oraz w razie potrzeby skorygować dawki. Gdy pacjent nie wymaga już terapii metadonem, zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki, aby zapobiec wystąpieniu objawów abstynencji (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). W przypadku braku odpowiedniego kontroli bólu należy rozważyć możliwość rozwoju tolerancji oraz postępu podstawowej choroby (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Dawkę metadonu należy starannie dobrać w zależności od nasilenia bólu i reakcji pacjenta na lek. Najbezpieczniej rozpocząć leczenie i dobrać dawkę metadonu od niskiej dawki początkowej z stopniową korektą dawki.

Zazwyczaj metadonu nie należy stosować w leczeniu silnego bólu u pacjentów, którzy wcześniej nie przyjmowali innych opioidów.

Zwykle dorosłym podaje się lek doustnie w dawce 2,5–10 mg co 4 godziny przez pierwsze 3–5 dni, dawkę powoli dostraja się aż do osiągnięcia odpowiedniego efektu, a następnie stosuje się ustaloną dawkę leku co 8–12 godzin, w zależności od stanu pacjenta i jego odpowiedzi na leczenie.

Pacjentom starszym lek należy podawać 1 raz na dobę.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania metadonu u dzieci nie zostały zbadane.

Nadmierna dawka.

Przy znacznym przedawkowaniu metadonu występuje hamowanie oddychania (zmniejszenie częstości oddechów i/lub objętości oddechowej, oddech typu Cheyne’a-Stoksa, sinica), obserwuje się nadmierną senność, która może postępować aż do stanu stuporu lub śpiączki, stwierdza się zwężenie źrenic, miąższ może zmieniać się w miazę, obserwuje się słabość mięśniową, zimną i wilgotną, lepką skórę, czasem rozwija się bradykardia i hipotensja tętnicza. Były doniesienia o hipoglikemii. Toksyczna leukoencefalopatia była obserwowana przy przedawkowaniu metadonu. U dzieci przy przedawkowaniu obserwowano senność, osłabienie, zwężenie źrenic i duszność. W przypadku znacznego przedawkowania, szczególnie po przyjęciu doustnym, możliwe jest zatrzymanie oddechu, kolaps cyrkulacyjny lub wstrząs, a także zatrzymanie serca i skutki śmiertelne.

Leczenie

Przede wszystkim należy zapewnić odpowiedni rytm oddychania, dopływ świeżego powietrza, odpowiednią wentylację wspomaganą oraz prowadzić kontrolę EKG. Jeśli pacjent ciężko toleruje objawy przedawkowania, szczególnie dziecko przypadkowo przyjęło dużą dawkę metadonu, można stosować skuteczne antagonisty narkotykowe, które przeciwdziałają niewydolności oddechowej, potencjalnie prowadzącej do skutku śmiertelnego.

Lekarz zawsze musi pamiętać, że metadon to środek depresyjny o długim czasie działania (od 36 do 48 godzin), podczas gdy antagonisty stosowane w leczeniu skutków przedawkowania działają przez krótszy czas (od 1 do 3 godzin). Dlatego pacjent musi znajdować się pod ciągłą obserwacją w celu zapobieżenia ponownemu rozwojowi niewydolności oddechowej, a w razie potrzeby pacjent powinien przejść ponowny cykl leczenia z zastosowaniem antagonistów narkotykowych. Nie wskazano stosowania innych stymulatorów oddechu, jeśli rozpoznanie jest pewne, a hamowanie oddychania spowodowane jest wyłącznie przedawkowaniem metadonu.

W przypadku braku klinicznie wyraźnej istotnej niewydolności oddechowej lub sercowo-naczyniowej nie należy przepisywać leków-antagonistów. Antagoniści narkotyków stosowane w iniekcjach dożylnych (nalokson, nalorfin i lewalorfan) są głównymi lekami terapeutycznymi do usuwania objawów zatrucia.

Te leki terapeutyczne należy stosować powtórnie, aż do uzyskania zadowalającego stanu pacjenta. W przypadku stosowania naloksonu ryzyko, że antagonist narkotykowy spowoduje ponowne hamowanie oddychania, jest mniejsze.

W razie potrzeby stosuje się tlen, płyny do wlewu dożylnego, środki zwężające naczynia oraz inne środki wspomagające.

W przypadku istniejącej fizycznej zależności od opioidów zastosowanie antagonistów opioidów może prowadzić do rozwoju ostrego zespołu abstynencyjnego, którego nasilenie zależy od stopnia fizycznej zależności i dawki zastosowanego antagonisty. Stosowanie antagonistów opioidów w przypadku wyraźnego hamowania oddychania u pacjentów fizycznie uzależnionych należy przeprowadzać z najwyższą ostrożnością, a przy dozowaniu należy stosować dawki antagonistów mniejsze niż zwykle zalecane (10–20% zalecanej dawki).

Stosowanie antagonistów opioidów w standardowych dawkach u pacjentów z fizyczną zależnością od opioidów może sprowokować ostry zespół abstynencyjny. Bez szczególnej potrzeby nie należy stosować antagonistów opioidów u osób fizycznie uzależnionych.

Kwasyfikacja moczu zwiększy wydalanie metadonu.

Metadon nie jest usuwany metodą dializy otrzewnowej ani hemodializy.

Działania niepożądane.

Zespół abstynencyjny. Na wstępnym etapie terapii wspierającej z zastosowaniem metadonu pacjenci przestają przyjmować heroinę, co powoduje pojawienie się typowych objawów zespołu abstynencyjnego. Należy je odróżnić od działań niepożądanych związanych z zastosowaniem metadonu. Najbardziej charakterystyczne objawy zespołu abstynencyjnego (zarówno heroiny, jak i innych opioidów): nadmierne łzawienie, rynorrea, kichanie, ziewanie, nadmierne pocenie się, podwyższenie temperatury ciała, „gęsia skórka”, naprzemienne uczucie gorąca i zimna, niepokój, drażliwość, osłabienie, depresja, rozszerzenie źrenic, drżenie, tachykardia, skurcze żołądka, bóle ciała, mimowolne skurcze mięśni, anoreksja, nudności, biegunka, skurcze jelit, spadek masy ciała.

Początkowa dawka. Należy zwrócić szczególną uwagę na indywidualny dobór dawki początkowej. Zbyt wysokie dawki w okresie początkowym mogą powodować działania niepożądane.

Głównym niebezpieczeństwem związanym z zastosowaniem metadonu jest depresja oddychania oraz hipotensja tętnicza. W trakcie stosowania metadonu możliwe są zatrzymanie krążenia, zatrzymanie oddychania, wstrząs. Zanotowano przypadki śmiertelne.

Najczęściej obserwowane działania niepożądane: zawroty głowy, niepokój, uczucie pustki w głowie, działanie sedytywne, nudności, wymioty, nadmierne pocenie się, hipotensja ortostatyczna. W takich przypadkach możliwe jest zmniejszenie dawki metadonu.

Niektóre z tych efektów, szczególnie u pacjentów ambulatoryjnych, można złagodzić, układając pacjenta w pozycji poziomej.

Inne działania niepożądane obserwowane przy stosowaniu metadonu:

Ogólne reakcje: astenia, osłabienie, naparstki gorąca, rozwój tolerancji, hipotermia.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: arytmia, bradykardia, ekstrasystolia, tachykardia, uczucie kołatania serca, migotanie i trzepotanie komór, migotanie komór, wydłużenie odcinka QT, arytmia typu torsades de pointes (szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek metadonu), kardiomiopatia, niewydolność serca, hipotensja tętnicza, zapalenie żył, omdlenia, inwersja załamka T.

Ze strony układu pokarmowego: ból brzucha, anoreksja, skurcze dróg żółciowych, pęcherza żółciowego, dyskineza dróg żółciowych, zaparcia, suchość w ustach (kserostomia), glosyty.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, pobudzenie, dezorientacja, napady padaczkowe, zaburzenia orientacji, dysforia, euforia, bezsenność, zaburzenia wzroku, zamazanie widzenia, miosis, suchość oczu, zawroty głowy (wertygo), halucynacje, pobudzenie, uzależnienie.

Ze strony układu krwiotwórczego: u uzależnionych od opioidów z przewlekłym zapaleniem wątroby opisano tymczasową trombocytopenię.

Ze strony metabolizmu: obrzęki, zatrzymanie płynu, obrzęk kończyn dolnych, hipokaliemia, hipomagnezemia, hipoglikemia, utrata lub przyrost masy ciała.

Ze strony układu oddechowego: obrzęk płuc, nasilenie przebiegu astmy oskrzelowej; suchość w nosie, depresja oddychania (szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek metadonu), zespół centralnego bezdechu sennego.

Ze strony skóry: pokrzywka, wysypka skórna, pokrzywka hemoragiczna; łuszczycy, świąd, obrzęk.

Ze strony układu moczowo-płciowego: działanie antydiuretyczne; algomenorrhea, amenorrea; zatrzymanie moczu; problemy związane z oddawaniem moczu; obniżenie libidum i potencji, impotencja, podwyższenie stężenia prolaktyny przy długotrwałym stosowaniu, galaktoreja.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby: przy długotrwałej terapii wspierającej metadonem obserwuje się stopniowe osłabienie działań niepożądanych w ciągu kilku tygodni, jednak nadal mogą występować takie objawy jak nadmierne pocenie się i zaparcia.

Metadon jest agonistą receptorów opioidowych, dlatego przy stosowaniu leku może dojść do rozwoju uzależnienia tego samego typu, co przy stosowaniu morfiny.

Przy stosowaniu metadonu możliwe są reakcje nadwrażliwościowe, w tym wstrząs, duszność.

Zespół abstynencyjny: niepokój, nadmierne łzawienie, rynorrea, kichanie, potliwość, uczucie zimna, drżenie/tremor, „gęsia skórka”, ziewanie, mialgia, midriaza, drażliwość, ból całego ciała, pleców, stawów, osłabienie, skurcze żołądka, zaburzenia snu, bezsenność, nudności, anoreksja, wymioty, biegunka, podwyższenie ciśnienia tętniczego, zwiększenie częstości akcji serca, wzrost częstości oddychania, podwyższenie temperatury ciała.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Po otwarciu fiolki nie przechowywać dłużej niż 28 dni.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 200 ml lub po 1000 ml w fiolkach wraz z odpowiednią liczbą urządzeń dawkujących.

Po 200 ml lub po 1000 ml w fiolkach z urządzeniem dawkującym w pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Charkowskie Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne „Zdrowie Narodu”.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 61002, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Kułykowska 41.