Metadon-ZN

INSTRUKCJA dotyczāca stosowania leku METADON-ZN (METHADONE-ZN)

Skład:

substancja czynna: methadone;

1 ml roztworu zawiera 1 mg lub 5 mg chlorowodorku metadonu;

substancje pomocnicze: benzoesan sodu (E 211); sacharoza (cukrozę); gliceryna; kwas cytrynowy, monohydrat (E 330); aromat „Truskawka” (zawiera octan etylu, glikol propylenowy); woda oczyszczona.

Postać leku. Roztwór doustny.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta, bezbarwna lub żółtawa, albo żółtawo-brunatna lepka ciecz o charakterystycznym zapachu truskawek.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki stosowane w uzależnieniu od opioidów. Kod ATC N07B C02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Metadon-ZN — syntetyczny środek o działaniu uspokajającym i przeciwbólowym podobnym do działania morfiny. Metadon, wiążąc się z receptorami opioidowymi, konkurencyjnie wypiera krótkodziałające środki narkotyczne (morfinę, heroinę itp.). Metadon działa głównie na ośrodkowy układ nerwowy oraz narządy posiadające mięśnie gładkie. Metadon-ZN wykazuje działanie przeciwbólowe i uspokajające, a także działanie odtruwające lub wspierające w uzależnieniu od opioidów. Objawy przeciwbólowe pojawiają się po 30–60 minutach od przyjęcia leku.

Metadon-ZN wywołuje zespół abstynencyjny podobny do tego, który pojawia się po zastosowaniu morfiny, charakteryzujący się jednak bardziej stopniowym początkiem napadów, umiarkowanie dłuższym czasem działania i łagodniejszymi objawami.

Farmakokinetyka.

Metadon-ZN jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego w ciągu 30 minut po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie we krwi po 3–4 godzinach.

Około 85 % metadonu obecnego w osoczu znajduje się w postaci połączonej z białkami, z których 44 % wiąże się z albuminą, a 17 % — z globulinami.

Metadon-ZN jest głównie metabolizowany w wątrobie przy udziale CYP3A4: początkowe metabolity są wydalane z moczem i żółcią razem z niewielką ilością niezmienionego leku. U chorych, którzy wcześniej nie stosowali opioidów, wyraźny średni okres półwydalenia wynosi około 15 godzin po pojedynczej dawce, natomiast przy stałym stosowaniu wyraźny okres półwydalenia wynosi 22 godziny. Indywidualne wahania są znaczne i mogą wynosić od 10 do 80 godzin, co pozwala na stosowanie leku raz na dobę. Stężenie stanu stacjonarnego metadonu może być osiągnięte po 2–9 dniach.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Do detoksykacji w leczeniu uzależnienia od opioidów (uzależnienie od heroiny i innych leków morfinkowych), a także do leczenia utrzymującego u pacjentów z uzależnieniem od opioidów;
• zespół bólowy (od umiarkowanego do silnego, niekorygowany przez analgetyki nienarkotyczne).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych; występowanie przeciwwskazań do stosowania opioidów, np. depresja oddechowa (w przypadku braku niezbędnego wyposażenia reanimacyjnego); okres nasilenia astmy oskrzelowej, nadmiar CO2 we krwi, choroby obturacyjne dróg oddechowych; obecność lub podejrzenie niedrożności jelit; wrzodziejące zapalenie okrężnicy; biegunka związana z kolitem pseudobłoniastym wywołanym cephalosporynami, linkomycyną, klinidamycyną, penicylinami; biegunka rozwinięta w wyniku zatrucia (dopóki substancje toksyczne nie zostaną usunięte z przewodu pokarmowego), nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, uraz głowy i mózgu; ciężka niewydolność wątroby i nerek, skurcz dróg żółciowych i moczowych, uzależnienie od słabszych opioidów (petydyna, kodeina), uzależnienie od leków nieopioidealnych; ostry alkoholizm; jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (w tym moklobemidem) oraz w ciągu 2 tygodni po ich odstawieniu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakokinetyczne

Metadon-ZN jest substratem białka P-glikoproteinowego, dlatego wszystkie leki hamujące jego działanie (chinidyna, werapamil) mogą zwiększać stężenie metadonu.

Metadon jest metabolizowany przez izoenzym CYP3A4.

Stymulatory tego izoenzymu (barbiturany, karbamazepina, fenytoina, naparstnica, newirapin, ryfampicyna) mogą stymulować metabolizm metadonu w wątrobie. Stosowanie łączone Metadonu-ZN z induktorami izoenzymu CYP3A4 może prowadzić do rozwoju zespołu odstawienia. Ze względu na doniesienia o takich przypadkach interakcji, w przypadku wystąpienia objawów odstawienia należy zwiększyć dawkę metadonu. W przypadku zaprzestania terapii z zastosowaniem induktorów izoenzymu CYP3A4, dawkowanie metadonu należy zmniejszyć.

Inhibitory CYP3A4 (kanabinoidy (w tym kanabidiol), klaritromycyna, delawiirdyna, erytromycyna, fluconazol, sok grejpfrutowy, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (sertyn, fluwoksymina), itrakonazol, ketokonazol, nefazodon) mogą powodować wzrost stężenia metadonu w osoczu krwi.

Wykrzepianie metadonu zmniejsza się przy równoległym przepisywaniu inhibitorów CYP3A4, takich jak niektóre leki przeciw HIV, makrolidy, cyklosporyna, cymetydyna, leki przeciwgrzybicze (ponieważ metadon jest metabolizowany przez izoenzym CYP3A4).

Metadon zmniejsza pole pod krzywą „stężenie — czas” (AUC) oraz maksymalne stężenie (Cmax) didanozyny i stawudyny, zmniejszając biodostępność tych leków. Ponadto metadon może spowalniać wchłanianie i zwiększać metabolizm po pierwszym przyjęciu powyższych leków.

Metadon zwiększa stężenie zydowudyny w osoczu zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnej, a także zwiększa AUC zydowudyny po podaniu doustnym w większym stopniu niż po podaniu dożylnej. Takie efekty są spowodowane hamowaniem procesu tworzenia wiązania kwasu glukuronowego z zydowudyną, co zmniejszyło klirens nerkowy. Podczas prowadzenia leczenia z zastosowaniem metadonu należy monitorować możliwą toksyczność zydowudyny u pacjentów, a w razie jej wystąpienia należy zmniejszyć dawkę zydowudyny. U pacjentów przyjmujących jednocześnie te dwa leki mogą rozwijać się typowe objawy zespołu odstawienia (silny ból głowy, ból mięśni, zmęczenie i drażliwość). Antywirusowy inhibitor proteazy może hamować metabolizm metadonu. Najistotniejsze reakcje występują przy przyjmowaniu rytonawiru; przy jednoczesnym stosowaniu rytonawiru/lopinawiru z metadonem obserwuje się obniżenie stężenia metadonu w osoczu krwi. Zespół odstawienia jednak nie zawsze jest obserwowany. Niemniej jednak stosowanie tych leków w połączeniu z metadonem wymaga ostrożności. W tym samym czasie możliwa jest interakcja z abakawirem, która zazwyczaj nie wymaga korekty dawki.

Nevirapin może obniżać stężenie metadonu poprzez zwiększenie jego metabolizmu w wątrobie. Przy jednoczesnym stosowaniu metadonu i nevirapinu opisano rozwój zespołu odstawienia. Jeśli nevirapin jest przepisywany pacjentom otrzymującym Metadon-ZN, konieczna jest staranna obserwacja w celu wykrycia zespołu odstawienia, a w razie potrzeby należy skorygować dawkę metadonu.

Efawi rence stymuluje metabolizm metadonu poprzez cytochrom P4503A4. Po trzech tygodniach leczenia z zastosowaniem efawi rencu średnie wartości maksymalnego stężenia metadonu oraz AUC były obniżone odpowiednio o 48% i 57%. Zakłada się, że dodanie efawi rencu do terapii z zastosowaniem metadonu może prowadzić do rozwoju zespołu odstawienia, który zazwyczaj zaczyna się po dwóch tygodniach terapii z efawi rencem i może trwać do 28 dni. W związku z tym może pojawić się konieczność skorygowania dawkowania.

Metadon to słaba zasada. Zakwaszacze moczu (chlorek amonu) mogą zwiększyć klirens nerkowy metadonu. W takich przypadkach należy zwiększyć dawkę metadonu.

Powtarzane doustne stosowanie worykonazolu prowadzi do zwiększenia maksymalnego stężenia w osoczu krwi i AUC dla farmakologicznie aktywnego enancjomeru metadonu (R-metadon) u pacjentów otrzymujących dawki utrzymujące metadonu (30–100 mg raz dziennie). Zwiększenie stężenia metadonu w osoczu krwi może prowadzić do rozwoju objawów toksycznych związanych ze wydłużeniem interwału QT. Może być konieczne zmniejszenie dawki metadonu.

Inne leki. Stosowanie meperydyny w dawkach terapeutycznych u pacjentów przyjmujących inhibitory monoaminooksydazy może prowadzić do ciężkich reakcji niepożądanych. Choć po przyjęciu metadonu takich reakcji nie obserwowano, w razie konieczności stosowania metadonu u pacjentów przyjmujących inhibitory monoaminooksydazy, należy wykonać próbę wrażliwości, podczas której przez kilka godzin pacjentom podaje się małe dawki leku, stopniowo je zwiększając i rejestrując stan pacjenta.

Przy jednoczesnym stosowaniu z metadonem zwiększa się zawartość dezypiraminy w osoczu krwi.

Interakcje farmakodynamiczne

Antagoniści opioidowe (naltrekson i nalokson) wykazują działanie farmakologiczne przeciwne do działania metadonu. Te leki mogą blokować działanie metadonu i spowodować zespół odstawienia.

Agonisty/antagoniści (butorfanol, nalbufina, pentazocyna) mogą częściowo blokować działanie przeciwbólowe, depresję oddechową i zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego (OUN) związane ze stosowaniem metadonu. Jeśli stosowane jednocześnie, mogą spowodować i nasilić efekty neurologiczne, oddechowe i hipotensyjne. Efekt addytywny lub antagonystyczny zależy od dawkowania metadonu i występuje częściej przy stosowaniu niskich i średnich dawek metadonu. Te leki mogą spowodować zespół odstawienia u pacjentów poddawanych długotrwałej terapii.

U pacjentów leczonych równolegle metadonem i lekami pogarszającymi przewodnictwo serca lub równowagę elektrolitową mogą wystąpić zaburzenia czynności serca. W takich okolicznościach konieczna jest kontrola elektrokardiogramu.

Równoległe stosowanie metadonu i leków przeciwbiegunkowych (difenoksylat i loperamid) może spowodować silne zaparcia i nasilić depresyjne działanie na OUN. Leki przeciwbólowe opioidowe w połączeniu z lekami antymuskarynowymi mogą być przyczyną silnych zaparć lub, przy długotrwałym stosowaniu, sparaliżować pracę jelita krętego. Oktreatyd, syntetyczny analog somatostatyny, może zmniejszać działanie przeciwbólowe metadonu i morfiny, dlatego przy zmniejszeniu lub całkowitej utracie kontroli bólu należy wziąć pod uwagę działanie oktreatydu.

Domperydon i metoklopramid mogą zwiększać szybkość wydalenia metadonu, a nie stopień jego wchłaniania. Co do wpływu metadonu na przewód pokarmowy, może on wykazywać działanie antagonistyczne wobec domperydonu/metoklopramidu.

Stosowanie Metadonu-ZN razem z agenerazą prowadzi do obniżenia maksymalnego stężenia we krwi i AUC R-metadonu odpowiednio o 25% i 13%. Przy jednoczesnym stosowaniu Metadonu-ZN i agenerazy konieczna jest staranna obserwacja pacjentów w celu uniknięcia obniżenia rzeczywistej dawki Metadonu-ZN, szczególnie jeśli jednocześnie stosuje się rytonawir. Stosowanie Metadonu-ZN i agenerazy prowadzi do obniżenia wartości AUC, maksymalnego i minimalnego stężenia agenerazy odpowiednio o 30%, 27% i 25%.

Przy jednoczesnym stosowaniu wiraceptu z Metadonem-ZN odnotowano zmiany stężenia metadonu w osoczu krwi. Może być konieczna korekta dawki Metadonu-ZN.

Przy jednoczesnym stosowaniu Metadonu-ZN z nieukleozydowym inhibitorem odwrotnej transkryptazy reskryptorem może być konieczne zmniejszenie dawki Metadonu-ZN.

Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu środków, które mogą wydłużać interwał QT, przy ich jednoczesnym stosowaniu z metadonem. Takimi środkami mogą być leki przeciwarytmiczne klas I i III, niektóre neuroleptyki i trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, blokery kanałów wapniowych. Ostrożność należy zachować również przy jednoczesnym stosowaniu z metadonem leków wpływających na równowagę elektrolitową, co również może sprzyjać wydłużeniu interwału QT (hipomagnezemia, hipokaliemia). Do takich środków należą diuretyki, środki przeczyszczające i niektóre mineralokortykoidy.

Metadon zmniejsza wchłanianie meksyletyny.

Metadon-ZN należy stosować z ostrożnością u pacjentów, którym jednocześnie przepisano inne analgetyki narkotyczne, środki do znieczulenia ogólnego, fenytozyny, inne środki uspokajające, leki uspokajające i nasenne, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne oraz inne leki hamujące czynność OUN, a także przy spożyciu alkoholu, ponieważ takie połączenie może prowadzić do depresji oddechowej, hipotensji tętniczej, głębokiego efektu uspokajającego i nawet śpiączki. Jednoczesne stosowanie opioidów i gabapentynoidów (gabapentyna i pregabalina) zwiększa ryzyko przedawkowania opioidów, depresji oddechowej i śmierci.

Przy jednoczesnym stosowaniu cyprofloksacyny i metadonu możliwy jest rozwój stanu uspokajającego, dezorientacji, depresji oddechowej.

Metadon może wpływać na wyniki testu ciążowego.

Interakcje z lekami serotonergicznych. Zespół serotonergiczny może wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu metadonu z petydyną, inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) i lekami serotonergicznymi, takimi jak selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) oraz trójcykliczne leki przeciwdepresyjne. Objawy zespołu serotonergicznego mogą obejmować zmiany stanu psychicznego, niestabilność wegetatywną, zaburzenia nerwowo-mięśniowe i/lub objawy przewodu pokarmowego.

Szczególne wskazania.

Jeśli po przerwaniu stosowania leku konieczne będzie ponowne jego przyjmowanie, to dawkę początkową należy ustalić niską, a jej zwiększanie prowadzić powoli, aby uniknąć poważnych zjawisk toksycznych i depresji oddechowej.

Lek przeznaczony jest wyłącznie do stosowania doustnego. Nie wolno stosować roztworu doustnego do wstrzykiwań.

Przy nagłym przejściu z innych opioidów na metadon istnieje znaczne ryzyko depresji oddechowej, dlatego przejście na stosowanie metadonu należy przeprowadzać ostrożnie.

Podczas stosowania metadonu istnieje możliwość rozwoju uzależnienia typu morfinowego. Wielokrotne stosowanie metadonu może prowadzić do uzależnienia psychicznego i fizycznego, a także do rozwoju tolerancji. Dlatego przy przepisywaniu i stosowaniu metadonu należy zachować taką samą ostrożność, jak przy przepisywaniu i stosowaniu morfiny.

Niepełna tolerancja krzyżowa między metadonem a innymi opioidami.

U osób tolerancyjnych wobec innych opioidów może występować częściowa tolerancja wobec metadonu, szczególnie u chorych niewrażliwych na inne agonisty μ-receptorów opioidowych. W takim przypadku trudno jest ustalić dawkę metadonu. Znane są przypadki śmiertelne po przejściu na metadon po długotrwałym stosowaniu innych antagonistów opioidowych.

Wysoki stopień tolerancji opioidowej nie wyklucza możliwości wystąpienia zjawisk toksycznych podczas stosowania leku.

Interakcje z alkoholem i narkotykami. Metadon wykazuje działanie addytywne przy jednoczesnym stosowaniu z alkoholem i innymi opioidami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy. Metadon należy stosować ostrożnie w niższych dawkach u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują inne leki przeciwbólowe narkotyczne. Znane są przypadki śmiertelne po stosowaniu metadonu przez osoby nadużywające benzodiazepin.

Interakcje z innymi depresjami ośrodkowego układu nerwowego.

Przy jednoczesnym stosowaniu z ogólnymi anestetykami, fenantiazynami, innymi lekami hipno-sedatywnymi, trójcyklicznymi lekami przeciwdrgawkowymi, a także z innymi lekami hamującymi czynność ośrodkowego układu nerwowego, w tym z alkoholem, możliwe są depresja, stan głębokiego niepokoju lub śpiączka.

Stan niepokoju. Ponieważ metadon, stosowany przez osoby tolerancyjne wobec niego w stałych dawkach utrzymujących, nie jest środkiem uspokajającym, u chorych otrzymujących terapię utrzymującą z zastosowaniem metadonu mogą rozwijać się stany niepokoju jako reakcja na stres i problemy życiowe. Metadon nie działa przeciw strachowi, dlatego objawy niepokoju i lęku, które pojawiają się w trakcie leczenia, nie należy leczyć przez zwiększanie dawki metadonu. Lekarz nie powinien mylić tych objawów z objawami abstynencyjnymi i nie powinien próbować leczyć takich stanów poprzez zwiększanie dawki metadonu. Działanie metadonu w trakcie terapii utrzymującej ogranicza się do kontroli objawów opioidowych i nie obejmuje łagodzenia stanów niepokoju.

Urazy głowy i podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe. Przy urazach głowy, depresji oddechowej i podwyższeniu ciśnienia płynu mózgowo-rdzeniowego, które mogą być wywołane przez metadon, objawy te są znacznie silniejsze. Takie samo niebezpieczeństwo istnieje również w przypadku innych wewnątrzczaszkowych patologii lub podwyższonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego obserwowanego wcześniej u chorych. Działania niepożądane opioidów mogą maskować objawy neurologiczne u pacjentów z urazami głowy. Metadon jest przeciwwskazany u pacjentów z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzczaszkowym oraz u pacjentów z urazem mózgu.

Astma oskrzelowa i inne zaburzenia oddychania. Główne niebezpieczeństwo przy stosowaniu metadonu polega na możliwej depresji oddychania. Ten problem ma szczególne znaczenie dla osób starszych, osłabionych, a także przy hipoksji lub hiperkapnii, gdy nawet umiarkowane dawki terapeutyczne leku mogą znacznie zmniejszyć wentylację płuc. Dlatego metadon jest przeciwwskazany u pacjentów z hiperkapnią, astmą oskrzelową w fazie zaostrzenia, obturacyjnymi chorobami płuc, depresją oddychania (w przypadku braku niezbędnego sprzętu reanimacyjnego). Należy przepisywać z nadzwyczajną ostrożnością w stanach towarzyszących hipoksji lub zmniejszonemu rezerwowi oddychania, astmie oskrzelowej w fazie remisji, znacznym nadmiarze masy ciała, zespole bezdechu sennego, miksedemie, kifo-skoliozie, depresji czynności ośrodkowego układu nerwowego, śpiączce. U tych chorych nawet zwykłe dawki terapeutyczne metadonu mogą spowodować depresję ośrodka oddechowego przy jednoczesnym wzroście oporu dróg oddechowych, co może prowadzić do zatrzymania oddechu. W takich przypadkach zaleca się stosowanie analgetyk nieopioidowych, a w przypadku ich niewystarczającej skuteczności – stosowanie metadonu jest możliwe jedynie przy zapewnieniu odpowiedniego nadzoru nad pacjentem.

Zaburzenia oddychania podczas snu. Opioidy mogą powodować zaburzenia oddychania podczas snu, w tym centralne bezdechy sennych (CBOS) i hipoksemię podczas snu. Stosowanie opioidów zwiększa ryzyko rozwoju CBOS, co jest zależne od dawki. U pacjentów z CBOS należy rozważyć możliwość zmniejszenia całkowitej dawki opioidów.

Ostre stany brzuszne. Stosowanie metadonu lub innych środków narkotycznych może utrudnić ustalenie prawidłowej diagnozy lub przepisanie odpowiedniego leczenia chorym z objawami „ostrym brzuchem”.

Efekt hipotensyjny. Stosowanie metadonu może prowadzić do wyraźnej hipotensji tętniczej u osób, u których zaburzona jest zdolność utrzymania ciśnienia tętniczego z powodu zmniejszonego objętości krwi lub przy jednoczesnym stosowaniu takich leków, jak fenantiazyny czy niektóre anestetyki. Stosować z szczególną ostrożnością u pacjentów z hipotensją tętniczą.

Stosowanie w warunkach ambulatoryjnych. Stosowanie metadonu może zaburzać zdolności umysłowe i fizyczne niezbędne do działalności związanej ze źródłami podwyższonego ryzyka (kierowanie pojazdem, praca z urządzeniami). Metadon, podobnie jak inne opioidy, może powodować hipotensję ortostatyczną u pacjentów ambulatoryjnych.

Stosowanie w ostrym bólu. W przypadku urazu fizycznego, bólu pooperacyjnego lub innych przypadkach ostrego bólu u chorych przyjmujących dawki utrzymujące metadonu, te małe dawki nie będą skuteczne w analgezji. W takich przypadkach należy przepisać leki przeciwbólowe, w tym opioidy, wskazane do łagodzenia podobnego zespołu bólowego u innych chorych. Ponieważ metadon indukuje tolerancję na opioidy, mogą być potrzebne wyższe dawki tych leków.

Ryzyko nawrotu u uzależnionych od narkotyków, którzy otrzymują terapię utrzymującą metadonem. Nagłe przerwanie przyjmowania opioidów może prowadzić do rozwoju zespołu odstawienia. Wówczas istnieje ryzyko powrotu do nielegalnego przyjmowania narkotyków, co należy brać pod uwagę przy ocenie stosunku ryzyko/korzyść przy przepisywaniu terapii utrzymującej metadonem.

Zaburzenia związane z przyjmowaniem opioidów (nadużycia i uzależnienia). Metadon-ZN jest opioidowym analgetykiem i sam w sobie wywołuje silne uzależnienie. Ma długi okres półwyladowania i dlatego może się kumulować. Jednorazowa dawka przyjmowana kilkakrotnie dziennie w celu złagodzenia objawów może prowadzić do efektu kumulacyjnego i możliwego skutku śmiertelnego. Jak w przypadku innych opioidów, przy powtarzalnym przyjmowaniu metadonu może rozwijać się tolerancja, uzależnienie fizyczne i/lub psychiczne. Tolerancja objawia się koniecznością stosowania coraz wyższych dawek opioidów w celu utrzymania określonego efektu, np. analgetycznego. Uzależnienie fizyczne objawia się zespołem odstawienia po nagłym przerwaniu przyjmowania leku lub po zastosowaniu jego antagonisty. Zarówno tolerancja, jak i uzależnienie fizyczne są możliwe przy długotrwałej terapii opioidami.

Powtarzalne przyjmowanie leku w celu złagodzenia bólu może prowadzić do zaburzeń związanych z przyjmowaniem opioidów (ZWO). Wyższa dawka i dłuższy czas leczenia opioidami może zwiększyć ryzyko rozwoju ZWO.

Przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia należy omówić z pacjentem cele terapii i schemat jej zakończenia (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia należy również informować pacjenta o ryzykach i objawach ZWO. Pacjentom należy zalecać natychmiastowe skontaktowanie się z lekarzem w przypadku pojawienia się takich objawów.

Nadużycie lub celowe niewłaściwe stosowanie leku może prowadzić do przedawkowania i/lub śmierci.

Ryzyko rozwoju ZWO jest zwiększone u pacjentów z wywiadem osobistym lub rodzinnym (rodzice lub rodzeństwo) zaburzeń związanych z przyjmowaniem substancji psychoaktywnych (w tym zaburzeń związanych z alkoholem), u osób aktualnie palących wyroby tytoniowe oraz u pacjentów z istniejącymi innymi zaburzeniami psychicznymi (takimi jak ciężka depresja, lęk i zaburzenia osobowości).

Pacjenci powinni być poddawani nadzorowi w celu wykrycia objawów zachowania typowego dla uzależnienia (np. prośby o wcześniejsze przepisanie leku), co sugeruje konieczność przeglądu towarzyszącego leczenia opioidami i lekami psychoaktywnymi (w szczególności benzodiazepinami). Pacjenci z objawami i objawami ZWO powinni być skierowani na konsultację z lekarzem uzależnień.

Przy nagłym przerwaniu terapii metadonem u pacjentów fizycznie uzależnionych może rozwinąć się zespół abstynencyjny. Zespół abstynencyjny i zespół odstawienia charakteryzują się objawami takimi jak: niepokój, nadmierne łzawienie, rynorrea, potliwość, uczucie zimna, ziewanie, mialgia, midryaza. Mogą również rozwijać się inne objawy: drażliwość, ból pleców, ból stawów, osłabienie, bóle brzucha, bezsenność, nudności, anoreksja, wymioty, biegunka, podwyższone ciśnienie tętnicze, zwiększone tętno, zwiększone nasilenie oddychania.

Zazwyczaj nagłe przerwanie przyjmowania leku po długotrwałym stosowaniu metadonu nie jest zalecane.

Zastosowanie u pacjentów z określonych grup.

Z ostrożnością i niską dawką początkową należy stosować u osób starszych, osłabionych chorych, pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek; przy niedoczynności tarczycy, chorobie Addisona, przerost prostaty, zwężeniu cewki moczowej, hipopitularyzmie, w szoku; ostrożnie stosować u pacjentów z napadami padaczkowymi; zapalnymi lub obturacyjnymi chorobami jelit, pacjentach z długotrwałym/ciężkim zaparciem, miastenii gravis, pacjentach z wadami wrodzonymi serca, niezrównoważonym cukrzycą, oligemią, porfiryną, częstymi napadami astmy, zaburzeniami czynności narządów oddechowych, pacjentach z sercem płucnym; ostrożnie stosować u chorych z chorobą niedokrwienną serca; z wywiadem nagłej śmierci serca w rodzinie. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z fochromocytomą; opisywano nasilenie objawów nadciśnienia tętniczego po przyjęciu dihydromorfiny.

Należy również pamiętać, że stosowanie metadonu może prowadzić do depresji oddychania.

Metadon-ZN należy przede wszystkim przepisywać chorym, u których korzyści z analgezji opioidowej przewyższają znany potencjalny ryzyko związane ze stosowaniem tego leku (zaburzenia przewodnictwa serca, depresja oddychania, zmiany stanu psychicznego, hipotensja ortostatyczna).

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku. Należy starannie dobrać dawkę leku, rozpoczynając od stosunkowo niskich dawek, biorąc pod uwagę, że u wielu osób starszych mogą występować zaburzenia czynności wątroby, nerek i układu sercowo-naczyniowego.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek. Brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania metadonu w przypadku niewydolności nerek.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Brak wystarczających danych dotyczących stosowania metadonu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Należy jednak pamiętać, że metadon metabolizowany jest w wątrobie. W związku z tym przy zaburzeniach funkcji wątroby istnieje ryzyko kumulacji metadonu.

Wpływ na przewodnictwo serca. Metadon-ZN jest inhibitorem kanałów potasowych serca i wydłuża odcinek QT. Podczas stosowania metadonu opisywano przypadki ciężkiej arytmii (migotanie i trzepotanie komór). Najczęściej obserwowano je przy stosowaniu wysokich dawek metadonu (powyżej 200 mg na dobę). W większości przypadków takie powikłania występowały przy dawkach stosowanych do łagodzenia bólu, choć znane są przypadki, gdy powikłania rozwijały się przy terapii utrzymującej u uzależnionych od opioidów.

W przypadkach zwiększonego ryzyka wydłużenia odcinka QT metadon należy stosować z szczególną ostrożnością (przy przerost serca, jednoczesnym stosowaniu moczegonnych, przy hipokaliemii i hipomagnezemi). Stosowanie metadonu u chorych z zaburzeniami przewodnictwa w wywiadzie lub z ryzykiem zaburzeń rytmu możliwe jest jedynie przy starannym monitorowaniu stanu takich pacjentów. W niektórych przypadkach wydłużenie odcinka QT przy stosowaniu metadonu obserwowano również u chorych bez wywiadu zaburzeń czynności serca, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek leku. Przy wydłużeniu odcinka QT w trakcie stosowania metadonu należy spróbować wyeliminować znane czynniki ryzyka, w szczególności zwrócić uwagę na leki towarzyszące wpływające na czynność serca, leki wpływające na równowagę elektrolitową, a także leki mogące hamować metabolizm metadonu. Przepisując metadon w celu łagodzenia bólu, należy uwzględnić ryzyko wydłużenia odcinka QT i zaburzeń rytmu serca. Takie ryzyko należy porównać z możliwymi korzyściami leczenia w celu złagodzenia zespołu bólowego, a także wziąć pod uwagę dostępność alternatywnych środków terapii. Ostrożnie stosować u pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju wydłużonego odcinka QT: obecność w wywiadzie wydłużonego odcinka QT, postępujące choroby serca, choroba niedokrwienna serca, choroby wątroby, jednoczesne stosowanie innych leków wydłużających odcinek QT.

Leczenie metadonem w celu analgezji przy bólu ostrym lub przewlekłym należy rozpoczynać tylko wtedy, gdy potencjalny korzystny efekt analgetyczny lub paliatywny przewyższa ryzyko poważnych dla życia powikłań możliwych przy stosowaniu wysokich dawek tego leku.

Przy stosowaniu metadonu wymagane jest indywidualne podejście do porównania możliwej korzyści z leczenia i ryzyka, biorąc pod uwagę zarówno wywiad, jak i dane badania klinicznego pacjenta. W przypadku wykrycia czynników ryzyka wymagany jest staranny monitoring stanu układu sercowo-naczyniowego, w tym analiza długości odcinka QT i występowania arytmii.

Niedostateczność nadnerczy. Leki przeciwbólowe opioidowe mogą powodować odwracalną niedostateczność nadnerczy, wymagającą kontroli i zastępczego leczenia glikokortykosteroidami. Objawami niedostateczności nadnerczy mogą być m.in. nudności, wymioty, utrata apetytu, zmęczenie, osłabienie, zawroty głowy lub niskie ciśnienie tętnicze.

Obniżenie poziomu hormonów płciowych i podwyższenie poziomu prolaktyny. Długotrwałe stosowanie opioidowych leków przeciwbólowych może być związane z obniżeniem poziomu hormonów płciowych i podwyższeniem poziomu prolaktyny. Objawy obejmują obniżenie libidum, impotencję lub amenoreę.

Hipoglikemia. Hipoglikemia występuje przy przedawkowaniu lub zwiększeniu dawki metadonu. Zaleca się regularną kontrolę poziomu cukru we krwi podczas zwiększania dawki (patrz sekcje „Przedawkowanie” i „Działania niepożądane”).

Substancje pomocnicze. Lek zawiera 8 g sacharozy na dawkę 20 ml. Stosować ostrożnie u chorych na cukrzycę. Może być szkodliwy dla zębów. Jeśli pacjent ma stwierdzoną nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Lek zawiera 10 g gliceryny na dawkę 100 ml. Może powodować ból głowy, podrażnienie przewodu pokarmowego i biegunkę.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Metadon przenika do śliny, mleka matki, płynu owodniowego i osocza krwi pępowinowej.

Ciąża. Metadon można stosować w okresie ciąży tylko w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

U ciężarnych stężenie metadonu we krwi jest znacznie niższe, czas półwyladowania jest skrócony, a klirens metadonu zwiększony w porównaniu ze stanem po porodzie, dlatego stosowanie leku w okresie ciąży może prowadzić do zespołu odstawienia u niektórych pacjentek. Może być konieczne zwiększenie dawki lub skrócenie czasu między dawkami, lub podział dawki na kilka przyjmowań.

Przy przepisywaniu metadonu ciężarną należy poinformować o możliwych skutkach stosowania leku zarówno dla niej samej, jak i dla dziecka. Stosowanie metadonu u ciężarnych należy prowadzić pod nadzorem medycznym.

Noworodki urodzone u kobiet, które stosowały opioidy w ciągu czterech tygodni przed porodem, mogą być potencjalnie uzależnione od tych leków. Dlatego należy obserwować takie dzieci przez co najmniej dwa tygodnie w celu wykrycia możliwych objawów zespołu odstawienia (drażliwość, drgawki, brak apetytu, biegunka, przenikliwy krzyk).

Poród i porodzenie. Jak w przypadku stosowania innych opioidów, stosowanie metadonu krótko przed porodem, szczególnie w wysokich dawkach, może prowadzić do depresji oddychania noworodka, dlatego metadon nie jest zalecany do analgezji w położnictwie. Leków o mieszanych właściwościach agonistyczno-antagonistycznych nie należy stosować do przeciwbólowania podczas porodów u pacjentek, które długotrwiście stosują metadon, ponieważ zastosowanie tych leków może sprowokować ostry zespół odstawienia.

Karmienie piersią. Metadon przenika do mleka matki, dlatego nie zaleca się przepisywania tego leku w okresie karmienia piersią. Biorąc pod uwagę ryzyko poważnych niepożądanych reakcji u noworodków i korzyści z leczenia matki, zaleca się zrezygnować albo z karmienia piersią, albo z przyjmowania metadonu.

Metadon wydzielany jest z mlekiem matki przy niskich stężeniach osocza. Decydując o zaleceniu karmienia piersią, należy skonsultować się z innymi lekarzami i wziąć pod uwagę, czy kobieta przyjmuje stabilną dawkę utrzymującą metadonu, a także czy nadal przyjmuje substancje zabronione.

Jeśli zalecono karmienie piersią, dawka metadonu powinna być jak najniższa. Kobiety karmiące piersią powinny być poinformowane i dokładnie obserwować noworodka pod kątem objawów uspokojenia i trudności w oddychaniu oraz natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli te objawy wystąpią. Chociaż ilość metadonu wydzielanego z mlekiem matki jest niewystarczająca do pełnego stłumienia objawów odstawienia u karmionych dzieci, może ona osłabić nasilenie zespołu abstynencyjnego noworodkowego. Kobietom przyjmującym metadon zaleca się stopniowe przerywanie karmienia piersią w celu zapobiegania rozwojowi zespołu abstynencyjnego u noworodków.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy kierowaniu pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami.

Stosowanie metadonu może zaburzać zdolności umysłowe i fizyczne niezbędne do działalności związanej ze źródłami podwyższonego ryzyka (kierowanie pojazdem, praca z urządzeniami).

Sposób stosowania i dawki.

Metadon-ZN stosować doustnie.

Metadon-ZN należy stosować wyłącznie w specjalistycznych placówkach medycznych, a lekarz specjalista z doświadczeniem w leczeniu pacjentów uzależnionych od narkotyków powinien przepisać ten lek. Pacjenci otrzymujący ten lek powinni być pod ścisłą kontrolą lekarza.

Podczas długotrwałego stosowania leku pacjenci wymagają również odpowiedniego wsparcia psychologicznego i społecznego.

Bezpośrednio przed zażyciem Metadon-ZN należy rozpuścić w 100 ml płynu, co wyklucza możliwość jego wstrzykiwania.

Leczenie uzależnienia narkotykowego.

W leczeniu uzależnienia od opioidów ten lek jest przeznaczony do codziennego przyjmowania zgodnie z opinią medyczną zawartą w protokole leczenia. Długość jednego cyklu leczenia detoksykacyjnego nie powinna przekraczać 21 dni, a kolejny cykl nie powinien być rozpoczynany wcześniej niż po upływie 4 tygodni od zakończenia poprzedniego. Poniższe schematy dawkowania są zalecane, jednak mogą ulec zmianie w zależności od oceny klinicznej. Na wstępnym etapie jednorazowa dawka 20–30 mg metadonu zazwyczaj wystarcza, aby złagodzić objawy abstynencyjne. Można przepisać wyższą dawkę metadonu, jeśli objawy abstynencyjne nie ustępują lub pojawiają się ponownie. U pacjentów fizycznie uzależnionych od dużych dawek opioidów może zaistnieć potrzeba zwiększenia dawki. Zazwyczaj odpowiednia dawka wynosi 40 mg metadonu dziennie, podawaną jednorazowo lub w kilku dawkach. Stabilizacja może trwać 2–3 dni, po czym ilość metadonu stopniowo się zmniejsza. Częstotliwość przyjmowania metadonu, przy której zmniejsza się jego dawkę, ustala się indywidualnie dla każdego pacjenta. Codzienne zmniejszanie dawki dobowej o 10 % zazwyczaj dobrze tolerują pacjenci leczeni stacjonarnie. U pacjentów ambulatoryjnych może być konieczne zmniejszanie dawki przez dłuższy okres czasu. Jeśli metadon jest przepisywany na okres przekraczający trzy tygodnie, taka procedura jest już uważana za leczenie utrzymujące, a nie za detoksykację lub leczenie ostrzego zespołu abstynencyjnego, nawet jeśli celem jest ostateczne całkowite odstawienie.

U pacjentów, u których stwierdzono trwałą uzależnienie od opioidów, leczenie utrzymujące może być stosowane, jeśli wcześniejsze kompleksowe i różnorodne interwencje nie przyniosły pozytywnych efektów.

Takie leczenie może być również przepisywane pacjentom, u których wykazano uzależnienie od opioidów, lub u pacjentów zakażonych HIV w przypadku zagrożenia stanem immunologicznym lub u chorych na AIDS, jeśli lekarz uzna, że inne programy leczenia są mniej skuteczne w odniesieniu do zaprzestania przyjmowania opioidów. Przy odpowiednim przeprowadzeniu terapia zastępcza jest również w stanie złagodzić tzw. „kryzys odstawienia”, polegający na przymusowym poszukiwaniu heroiny, co dominuje, ponieważ uzależniony pacjent pragnie zdobycia tego narkotyku.

Nie ma potrzeby przeprowadzania testów systemowych naloksonem u pacjentów z silnym uzależnieniem od heroiny, których stan jest znany w ośrodku leczniczym, ale oczywistym celem jest przede wszystkim badanie mające na celu wykrycie obecności morfiny w płynach ustrojowych. Badanie moczu jest obowiązkowe podczas leczenia metadonem w celu kontroli obecności środków odurzających i substancji psychotropowych zgodnie z zaleceniami lekarza. Należy również sprawdzić obecność nadmiernych ilości alkoholu. Jeśli w moczu wykryje się substancje opioidowe, taki przypadek podlega obowiązkowej ponownej ocenie.

W każdym przypadku dawkowanie ustala lekarz, aby zapobiec potrzebie przyjmowania heroiny, biorąc pod uwagę stan psychofizyczny i odpowiednie zmiany patologiczne u pacjenta.

Leczenie utrzymujące ma na celu złagodzenie depresji oddechowej lub innych efektów ostrej toksyczności.

Jeśli dorosły pacjent przyjmował duże dawki heroiny aż do dnia przyjęcia do placówki leczniczej, początkowa dawka leku może wynosić 20 mg, a po 4 lub 8 godzinach – dodatkowo 20 mg lub 40 mg Metadonu-ZN jednorazowo. Jeśli natomiast przed rozpoczęciem leczenia tolerancja na opioidy jest niska, początkowa dawka może być o połowę mniejsza. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości lepiej zmniejszyć dawkę początkową. W przypadku pojawienia się objawów abstynencyjnych pacjentowi można podać dodatkowo 10 mg leku. Następnie dawkę należy dobierać indywidualnie w zakresie do 80 mg na dobę, uwzględniając tolerancję i potrzebę. W większości przypadków u dorosłych dawka poniżej 80 mg na dobę jest wystarczająca.

Maksymalna dawka dobowa dla dorosłych wynosi 120 mg na dobę.

U ciężarnych kobiet z uzależnieniem od opioidów dawki utrzymujące metadonu powinny być jak najniższe, aby zapobiec rozwojowi zespołu abstynencyjnego (zazwyczaj poniżej 80 mg na dobę). W późniejszych stadiach ciąży może być konieczne zwiększenie dawki o 10–20 mg lub podzielenie dawki na dwa przyjęcia.

Zespół bólowy.

Przed rozpoczęciem stosowania metadonu należy uzgodnić z pacjentem strategię leczenia, w tym jego czas trwania i cele, zgodnie z protokołem leczenia bólu. Podczas terapii lekarz powinien utrzymywać regularny kontakt z pacjentem, aby ocenić potrzebę kontynuacji leczenia, rozważyć możliwość jego przerwania oraz w razie potrzeby skorygować dawki. Gdy pacjent nie wymaga już terapii metadonem, można zalecić stopniowe zmniejszanie dawki, aby zapobiec wystąpieniu objawów abstynencyjnych (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). W przypadku braku odpowiedniego kontroli bólu należy rozważyć możliwość rozwoju tolerancji oraz postępu podstawowej choroby (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Dawkę metadonu należy starannie dobrać w zależności od nasilenia bólu i reakcji pacjenta na lek. Najbezpieczniej rozpocząć leczenie i dobrać dawkę metadonu od niskiej dawki początkowej z stopniową korektą dawki.

Ogólnie metadonu nie należy stosować w leczeniu silnego bólu u pacjentów, którzy wcześniej nie przyjmowali innych opioidów.

Zazwyczaj dorosłym podaje się lek doustnie w dawce 2,5–10 mg co 4 godziny przez pierwsze 3–5 dni, dawkę stopniowo dostraja się aż do osiągnięcia odpowiedniego efektu, a następnie stosuje się ustaloną dawkę leku co 8–12 godzin, w zależności od stanu pacjenta i jego odpowiedzi na leczenie.

Pacjentom w podeszłym wieku lek należy podawać raz dziennie.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania metadonu u dzieci nie zostały zbadane.

Przedawkowanie.

Przy znacznym przedawkowaniu metadonu występuje depresja oddychania (zmniejszenie częstości oddechów i/lub objętości oddechowej, oddech typu Cheyne’a-Stokesa, sinica), nadmierne osłabienie, które może postępować aż do stanu stuporu lub śpiączki, zwężenie źrenic, miąższ może zmieniać się w miazę, obserwuje się osłabienie mięśni, zimną i wilgotną, lepką skórę, czasem rozwija się bradykardia i hipotensja tętnicza. Zgłaszano przypadki hipoglikemii. Toksyczna leukoencefalopatia była obserwowana przy przedawkowaniu metadonu. U dzieci przy przedawkowaniu obserwowano senność, osłabienie, zwężenie źrenic i duszność. W przypadku znacznego przedawkowania, szczególnie przy doustnym przyjęciu, możliwe jest zatrzymanie oddychania, kolaps cyrkulacyjny lub wstrząs, a także zatrzymanie serca i skutek śmiertelny.

Leczenie

Najpierw należy zapewnić odpowiedni rytm oddychania, dopływ świeżego powietrza, odpowiednią wspomaganą wentylację oraz prowadzić kontrolę EKG. Jeśli pacjent ciężko toleruje objawy przedawkowania, szczególnie dziecko przypadkowo przyjęło dużą dawkę metadonu, można stosować skuteczne antagonisty narkotykowe przeciwdziałające niewydolności oddechowej, która potencjalnie może prowadzić do skutku śmiertelnego.

Lekarz zawsze powinien pamiętać, że metadon to środek depresyjny o długim działaniu (od 36 do 48 godzin), podczas gdy antagonisty stosowane w leczeniu skutków przedawkowania działają przez krótszy czas (od 1 do 3 godzin). Dlatego pacjent powinien być pod ciągłą kontrolą w celu zapobieżenia ponownemu wystąpieniu niewydolności oddechowej, a w razie potrzeby pacjent powinien przejść ponowny cykl leczenia z zastosowaniem antagonistów narkotykowych. Nie wskazuje się stosowania innych stymulatorów oddechowych, jeśli diagnoza została postawiona dokładnie, a depresja oddechowa spowodowana jest wyłącznie przedawkowaniem metadonu.

W przypadku braku klinicznie wyrażonej istotnej niewydolności oddechowej lub sercowo-naczyniowej nie należy przepisywać leków-antagonistów. Antagoniści narkotykowe stosowane w iniekcjach dożylnych (nalokson, nalorfin i lewalorfan) są głównymi lekami leczniczymi w eliminacji objawów zatrucia.

Te leki lecznicze należy stosować powtórnie, aż do osiągnięcia zadowalającego stanu pacjenta. Przy stosowaniu naloksonu ryzyko, że antagonist narkotykowy spowoduje ponowną depresję oddechową, jest mniejsze.

W razie potrzeby stosuje się tlen, płyny do wlewu dożylnego, środki zwężające naczynia oraz inne środki wspomagające.

U pacjentów z fizycznym uzależnieniem od opioidów zastosowanie antagonistów opioidowych może prowadzić do rozwoju ostrego zespołu abstynencyjnego, którego nasilenie zależy od stopnia uzależnienia i dawki zastosowanego antagonisty. Stosowanie antagonistów w przypadku wyraźnej depresji oddechowej u pacjentów fizycznie uzależnionych należy prowadzić z najwyższą ostrożnością, a dawkę antagonisty należy dozować stopniowo, stosując dawki mniejsze niż zwykle zalecane (10–20 % zalecanej dawki).

Zastosowanie antagonistów opioidowych w standardowych dawkach u pacjentów z fizycznym uzależnieniem od opioidów może sprowokować ostry zespół abstynencyjny. Bez szczególnej potrzeby nie należy stosować antagonistów opioidowych u osób fizycznie uzależnionych.

Podkwaszenie moczu zwiększy wydalanie metadonu.

Metadon nie jest usuwany podczas dializy otrzewnowej ani hemodializy.

Efekty uboczne.

Wycofanie heroiny. Na wstępnym etapie leczenia wspierającego z zastosowaniem metadonu pacjenci przestają przyjmować heroinę, co powoduje typowe objawy zespołu abstynencyjnego. Należy je odróżnić od efektów ubocznych związanych z zastosowaniem metadonu. Najbardziej charakterystyczne objawy zespołu abstynencyjnego (zarówno heroiny, jak i innych opioidów): nadmierne łzawienie, rynorrea, kichanie, ziewanie, nasilone pocenie się, podwyższenie temperatury ciała, „gęsia skórka”, naprzemienne uczucie gorąca i zimna, niepokój, drażliwość, osłabienie, depresja, rozszerzenie źrenic, drżenie, tachykardia, bóle brzucha, bóle ciała, mimowolne szarpnięcia mięśni, anoreksja, nudności, biegunka, skurcze jelit, spadek masy ciała.

Początkowa dawka. Należy zwrócić szczególną uwagę na indywidualny dobór dawki początkowej. Zbyt wysokie dawki w okresie wstępnym mogą wywołać efekty uboczne.

Głównym niebezpieczeństwem związanym z zastosowaniem metadonu jest depresja oddychania oraz hipotensja tętnicza. Przy stosowaniu metadonu możliwe są zatrzymanie serca, zatrzymanie oddychania, wstrząs. Zanotowano przypadki śmiertelne.

Najczęściej obserwowane są następujące efekty uboczne: zawroty głowy, niepokój, uczucie pustki w głowie, działanie sedytywne, nudności, wymioty, nasilone pocenie się, hipotensja ortostatyczna. W takich przypadkach możliwe jest zmniejszenie dawki metadonu.

Niektóre z tych efektów, szczególnie u pacjentów ambulatoryjnych, można złagodzić, układając pacjenta w pozycji poziomej.

Inne efekty uboczne obserwowane przy stosowaniu metadonu:

Reakcje ogólne: osłabienie, uczucie uderzenia gorąca, rozwój tolerancji, hipotermia.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: arytmia, bradykardia, ekstrasystolia, tachykardia, uczucie kołatania serca, migotanie i trzepotanie komór, migotanie komór, wydłużenie odcinka QT, arytmia typu torsades de pointes (szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek metadonu), kardiomiopatia, niewydolność serca, hipotensja tętnicza, zapalenie żył, omdlenia, inwersja załamka T.

Ze strony układu pokarmowego: ból brzucha, anoreksja, skurcze dróg żółciowych, pęcherza żółciowego, dyskineza dróg żółciowych, zaparcia, suchość w ustach (kserostomia), glositis.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, pobudzenie, dezorientacja, napady padaczkowe, zaburzenia orientacji, dysforia, euforia, bezsenność, zaburzenia wzroku, zamazanie widzenia, miosis, suchość oczu, zawroty głowy, halucynacje, pobudzenie, uzależnienie.

Ze strony układu krwiotwórczego: u uzależnionych od opioidów z przewlekłym zapaleniem wątroby opisano tymczasową trombocytopenię.

Ze strony metabolizmu: obrzęki, zatrzymanie płynów, obrzęk kończyn dolnych, hipokaliemia, hipomagnezemia, hipoglikemia, utrata lub przyrost masy ciała.

Ze strony układu oddechowego: obrzęk płuc, nasilenie przebiegu astmy oskrzelowej; suchość w nosie, depresja oddychania (szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek metadonu), zespół centralnego bezdechu sennego.

Ze strony skóry: pokrzywka, wysypka skórna, pokrzywka krwotoczna; łuszczycę, swędzenie, obrzęk.

Ze strony układu moczowo-płciowego: działanie antydiuretyczne; algomenorrhoea, amenorrhoea; zatrzymanie moczu; problemy związane z oddawaniem moczu; obniżenie libidum i potencji, impotencja, podwyższenie stężenia prolaktyny przy długotrwałym stosowaniu, galaktoreja.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby: przy długotrwałym leczeniu wspierającym metadonem obserwuje się stopniowe osłabienie efektów ubocznych w ciągu kilku tygodni, jednak nadal mogą występować takie objawy jak nasilone pocenie się i zaparcia.

Metadon-ZN jest agonistą receptorów opioidowych, dlatego przy stosowaniu leku może dojść do rozwoju uzależnienia tego samego typu, co przy stosowaniu morfiny.

Przy stosowaniu metadonu-ZN możliwe są reakcje nadwrażliwościowe, w tym wstrząs, duszność.

Zespół abstynencyjny: niepokój, nadmierne łzawienie, rynorrea, kichanie, potliwość, uczucie zimna, drżenie/tremor, „gęsia skórka”, ziewanie, mialgia, midriaza, drażliwość, ból całego ciała, pleców, stawów, osłabienie, bóle brzucha, zaburzenia snu, bezsenność, nudności, anoreksja, wymioty, biegunka, podwyższenie ciśnienia tętniczego, zwiększenie częstości akcji serca, wzrost częstości oddechów, podwyższenie temperatury ciała.

Zgłaszanie efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich uprawnieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Po otwarciu fiolki nie przechowywać dłużej niż 28 dni.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 200 ml lub po 1000 ml w fiolkach wraz z odpowiednią ilością urządzeń dawkujących.

Po 200 ml lub po 1000 ml w fiolkach z urządzeniem dawkującym w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Charkowskie Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne „Zdrowie Narodu”.

Adres siedziby producenta i miejsce wykonywania działalności.

Ukraina, 61002, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Kułykowska 41.