Mesakol
Ukraina
Spis treści
INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU MESACOL (MESACOL)
Skład:
substancja czynna: mesalazyna;
1 tabletka zawiera 400 mg mesalazyny (mesalaminy);
substancje pomocnicze: wodorofosforan wapnia, skrobia kukurydziana, celuloza mikrokryształowa, hydroksypropylometyloceluloza, povidon, talk, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, skrobiogliconian sodu (typ A), kopolimer metakrylanowy (typ C), kopolimer metakrylanowy (typ B), dibutyloftalan, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czerwony (E 172), polietylenoglikol 6000.
Postać leku. Tabletki powlekane, odporne na działanie soku żołądkowego.
Główne właściwości fizykochemiczne: okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane (powłoka odporna na działanie soku żołądkowego), barwy czerwonobrunatnej.
Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwzapalne stosowane w chorobach jelit. Kod ATX A07EC02.
Właściwości farmakologiczne.
Farmakodynamika.
Mechanizm działania przeciwzapalnego mesalazyny (5-aminosalicylanu kwasu) nie jest znany. Wyniki badań wskazują, że mesalazyna hamuje migrację leukocytów polimorfnych oraz hamuje aktywność lipoksygenazy, w wyniku czego hamuje syntezę przeciwzapalnych leukotrienów w makrofagach ściany jelita. Istnieją również dane dotyczące wpływu mesalazyny na stężenie prostaglandyn w błonie śluzowej jelita. Mesalazyna może wiązać wolne rodniki.
Po doustnym podaniu mesalazyna działa głównie lokalnie na błonę śluzową jelita oraz na warstwę podśluzową z powierzchni światła jelita. Dlatego ważne jest, aby mesalazyna była dostępna w obszarach zapalenia. Biodostępność ogólnoustrojowa oraz stężenie we krwi nie mają istotnego znaczenia dla efektu terapeutycznego, a raczej są czynnikiem bezpieczeństwa.
Farmakokinetyka.
Tabletki Mesakol, pokryte powłoką opóźniającą uwalnianie, są odporne na sok żołądkowy. Polimerowa powłoka tabletek zapewnia uwalnianie substancji czynnej w zależności od pH środowiska w dolnym odcinku jelita krętego i okrężnicy, które są głównymi ogniskami zapalenia. Skład tabletek został dobrane w taki sposób, aby zminimalizować wchłanianie mesalazyny w przewodzie pokarmowym. Wchłanianie mesalazyny jest najwyższe w części proxymalnej przewodu pokarmowego i najniższe – w części distalnej. Wchłanianie po doustnym podaniu wynosi około 24%. W związku z tym 76% dawki podanej pozostaje w dolnym odcinku jelita krętego, okrężnicy oraz w odbytnicy, wykazując działanie przeciwzapalne lokalne.
Mesalazyna ulega metabolizmowi w wątrobie i błonie śluzowej jelita z utworzeniem nieaktywnego metabolitu – N-acetylo-5-aminosalicylanu kwasu. Wiązanie mesalazyny i jej metabolitu z białkami osocza wynosi odpowiednio 43% i 78%. Wydalanie odbywa się głównie z kałem i moczem w postaci niezmienionej oraz w postaci metabolitu.
Charakterystyka kliniczna.
Wskazania.
Nieswoiste zapalenie jajłka w stopniu od lekkiego do umiarkowanego, leczenie podtrzymujące w okresie remisji. Choroba Crohna.
Przeciwwskazania.
Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, na którykolwiek inny składnik leku lub na salicylany; ciężkie zaburzenia funkcji wątroby i nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min); wrzody żołądka i dwunastnicy; diateza krwotoczna.
Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.
Specjalistycznych badań interakcji lekowych nie przeprowadzano.
W przypadku jednoczesnego stosowania sulfasalazyny i cyfogliku wchłanianie cyfogliku jest zmniejszone. Brak danych dotyczących interakcji cyfogliku i mezalazyny.
W trakcie kompleksowego leczenia mezalazyną oraz azatiopryną, 6-merkaptopuryną lub tioguaniną w niektórych badaniach stwierdzono większą częstość efektów mielosupresyjnych, co rzekomo wskazuje na istnienie interakcji, jednak mechanizm tej interakcji nie został w pełni ustalony. Zaleca się regularne monitorowanie (1 raz w tygodniu) parametrów krwi, w szczególności liczby leukocytów, płytek krwi i limfocytów, szczególnie na początku terapii skojarzonej. Jeżeli liczba leukocytów pozostaje stabilna przez pierwszy miesiąc leczenia, wystarczy przeprowadzać badania co 4 tygodnie przez kolejne 12 tygodni, a następnie wydłużyć odstęp do 3 miesięcy.
Dawkowanie tiopuryn należy dostosować.
Istnieją dane wskazujące, że mezalazyna może osłabić działanie przeciwkrzepliwe warfaryny.
W przypadku jednoczesnego stosowania z lekami wykazującymi działanie nefrotoksyczne, takimi jak leki przeciwbólowe niesterydowe, azatiopryna lub metotreksat, możliwe jest zwiększenie ryzyka niepożądanych reakcji ze strony nerek. Jednak nie zaobserwowano niepożądanych efektów, które mogłyby wskazywać na taką interakcję.
Możliwe jest wzmocnienie działania hipoglikemizującego pochodnych sulfoniliomocznika, działania toksycznego metotreksatu. Działanie furosemidu, spironolaktonu, sulfonamidów, ryfampicyny, leków moczopędnych (probeneceidu i sulfinpirazonu) może osłabnąć.
Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.
Uszkodzenie funkcji nerek
Nie stosować leku Mesakol u pacjentów z ciężkim uszkodzeniem funkcji nerek.
Przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia lekarz przepisuje badania umożliwiające kontrolę stanu moczu (przy użyciu pasków testowych). Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z podwyższonym stężeniem kreatyniny w surowicy lub z białkomoczem. Jeśli podczas leczenia wystąpi zaburzenie funkcji nerek, może to być objaw nefrotoksyczności mesalazyny. Opisywano przypadki nefrolitiozy przy stosowaniu mesalazyny, w tym kamienie zawierające 100% mesalazyny. Zaleca się zapewnienie odpowiedniego nawodnienia organizmu w trakcie leczenia.
Zaleca się kontrolę funkcji nerek u wszystkich pacjentów przed rozpoczęciem leczenia Mesakolem oraz w trakcie leczenia według następującego harmonogramu: po 14 dniach od rozpoczęcia terapii, następnie 2–3 razy w odstępach 4-tygodniowych. W przypadku braku objawów zaburzenia funkcji nerek, badania należy powtarzać co pół roku, a po 5 latach terapii – raz w roku. Jeśli pojawią się inne objawy laboratoryjne lub kliniczne zaburzenia funkcji nerek, należy niezwłocznie przeprowadzić badania. W przypadku stwierdzenia objawów zaburzenia funkcji nerek, leczenie Mesakolem należy natychmiast przerwać i niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.
Mesalazyna może powodować czerwono-brązowe zabarwienie moczu po kontakcie z wybielaczem na bazie nadchloranu sodu (np. w toaletach czyściwanych wybielaczem zawierającym nadchloran sodu).
Zaburzenia krwi
Bardzo rzadko opisywano przypadki dyskrazji krwi. W przypadku podejrzenia lub stwierdzenia dyskrazji krwi (objawy krwawienia o nieustalonej przyczynie, siniaki, purpura, anemia, podwyższona temperatura ciała utrzymująca się przez dłuższy czas, a także skargi na ból gardła) leczenie Mesakolem należy natychmiast przerwać i niezwłocznie skontaktować się z lekarzem. Przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia należy przeprowadzać badania krwi – zaleca się kontrolę po 14 dniach od rozpoczęcia leczenia, następnie 2–3 razy w odstępach 4-tygodniowych. Jeśli wyniki badań są w normie, wystarczy rutynowa kontrola co 3 miesiące. Jeśli pojawią się dodatkowe objawy, należy niezwłocznie przeprowadzić badania.
Szczególnie ważne jest monitorowanie obrazu krwi u pacjentów, u których w trakcie leczenia wystąpią następujące objawy: krwawienia o nieustalonej przyczynie, siniaki, purpura, anemia, podwyższona temperatura ciała utrzymująca się przez dłuższy czas, a także skargi na ból gardła. W takich przypadkach leczenie należy natychmiast przerwać i zapewnić pacjentowi niezbędną pomoc medyczną.
Podwyższona wrażliwość na sulfasalazynę
U pacjentów z nadwrażliwością na sulfasalazynę leczenie należy prowadzić wyłącznie pod stałą kontrolą lekarską i natychmiast przerwać w przypadku wystąpienia objawów ostrej nietolerancji leku, takich jak drgawki, ból brzucha, podwyższona temperatura ciała, silny ból głowy, wysypka na skórze.
Uszkodzenie funkcji wątroby
Opisywano podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych u pacjentów przyjmujących leki zawierające mesalazynę. Mesakol należy stosować ostrożnie u pacjentów z uszkodzeniem wątroby.
Przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia należy przeprowadzać badania krwi (wskazniki funkcji wątroby, takie jak ALAT lub ASAT), których termin ustala lekarz. Takie badania zaleca się przeprowadzać w ciągu 14 dni od rozpoczęcia leczenia, a następnie 2–3 razy w odstępach 4-tygodniowych. Przy normalnych wynikach badania należy powtarzać co 3 miesiące. W przypadku wystąpienia dodatkowych objawów należy niezwłocznie przeprowadzić dodatkowe badania.
Reakcje nadwrażliwości ze strony serca
Podczas stosowania Mesakolu opisywano pojedyncze przypadki reakcji nadwrażliwości ze strony serca (miopery- lub zapalenie osierdzia) wywołane przyjmowaniem mesalazyny. Mesakolu nie należy ponownie przepisywać pacjentom z wywiadem nadwrażliwości na mesalazynę ze strony serca. Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z alergicznym zapaleniem mięśnia sercowego lub osierdzia w wywiadzie, niezależnie od tego, który lek wywołał taką reakcję.
Wrzód żołądka lub dwunastnicy
W przypadku obecności u pacjenta wrzodu żołądka lub dwunastnicy stosowanie Mesakolu jest przeciwwskazane.
Obecność tabletek w stolcu
Istnieją pojedyncze doniesienia o obecności całych tabletek w stolcu. W większości przypadków są to pozostałości otoczki tabletki. W przypadku częstego stwierdzania całych tabletek w stolcu pacjent powinien skonsultować się z lekarzem.
Choroby płuc
Pacjenci z chorobami płuc, w szczególności z astmą, powinni być pod stałą kontrolą lekarza w trakcie leczenia mesalazyną.
Pacjenci w podeszłym wieku
Lek Mesakol należy przepisywać pacjentom w podeszłym wieku ostrożnie, jedynie przy zachowanej prawidłowej funkcji nerek.
Nietolerancja węglowodanów
Lek zawiera laktozę, dlatego nie należy go przepisywać pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktoazy lub zespołem malabsorpcji glukozy-galaktozy.
Ciężkie skórne reakcje niepożądane
Opisywano ciężkie skórne reakcje niepożądane (CSRN), w tym wywołaną lekami eozynofilię z objawami systemowymi (zespołem DRESS), w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz. Zarejestrowano je podczas leczenia mesalazyną. Stosowanie mesalazyny należy przerwać przy pierwszych objawach ciężkich reakcji skórnych, takich jak wysypka, zmiany w błonie śluzowej przewodu pokarmowego lub inne objawy nadwrażliwości.
Idiopatyczne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe.
Opisywano przypadki idiopatycznego nadciśnienia wewnątrzczaszkowego (pseudotumoru mózgu) u pacjentów przyjmujących mesalazynę. Pacjentów należy poinstruować o objawach i objawach idiopatycznego nadciśnienia wewnątrzczaszkowego, w tym silnego lub nawracającego bólu głowy, zaburzeń widzenia lub szumu w uszach. W przypadku wystąpienia idiopatycznego nadciśnienia wewnątrzczaszkowego należy rozważyć przerwanie stosowania mesalazyny.
Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.
Dane dotyczące stosowania Mesakolu u kobiet w ciąży są niewystarczające. Ograniczone dane wskazują na brak niepożądanych oddziaływań mesalazyny na przebieg ciąży lub stan zdrowia płodu i/lub noworodka. Jednak pojedyncze doniesienia wskazują na zwiększone ryzyko porodu przedwczesnego i obniżoną masę ciała noworodka. W jednym przypadku opisano niewydolność nerek u noworodka po długotrwałym stosowaniu przez matkę mesalazyny w wysokiej dawce (2–4 g na dobę) w czasie ciąży.
Z tego względu lek można przepisywać w czasie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.
Kwas N-acetylo-5-aminosalicylowy, a w mniejszym stopniu mesalazyna, wydzielają się w mleku matki. Obecnie istnieje tylko ograniczone doświadczenie w stosowaniu leku u kobiet karmiących piersią. Nie można wykluczyć reakcji nadwrażliwości, takich jak biegunka. Z tego względu tabletki Mesakol można stosować w czasie karmienia piersią tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść przewyższa możliwy ryzyko. Jeśli u niemowlęcia karmionego piersią rozwinie się biegunka, karmienie piersią należy przerwać.
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.
Nie obserwowano wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń, należy jednak uwzględnić możliwość wystąpienia takiej reakcji niepożądanej, jak zawroty głowy.
Sposób stosowania i dawki.
Dorośli
Zapalenie jawnicze okrężnicy.
W leczeniu choroby w fazie zaostrzenia dawkę dobiera się indywidualnie i może ona wynosić do 4 g mesalazyny na dobę, podzielone na kilka dawek.
W leczeniu wspomagającym w fazie remisji zalecana dawka wynosi do 2 g mesalazyny 1 raz na dobę, dobiera się ją indywidualnie. Możliwe jest również podzielenie dawki na kilka dawek.
Choroba Crohna.
W leczeniu choroby w fazie zaostrzenia oraz w leczeniu wspomagającym dawkę dobiera się indywidualnie i może ona wynosić do 4 g mesalazyny na dobę, podzielone na kilka dawek.
Pacjenci w wieku podeszłym nie wymagają korekty dawki, o ile nie występuje zaburzenie funkcji nerek.
Dzieci w wieku od 6 lat
W leczeniu zapalenia jawniczego okrężnicy i choroby Crohna w fazie zaostrzenia dawkę dobiera się indywidualnie, rozpoczynając od 30–50 mg/kg masy ciała/dobę, podzielone na kilka dawek. Maksymalna dawka wynosi 75 mg/kg masy ciała/dobę, podzielone na kilka dawek. Całkowita dzienna dawka nie powinna przekraczać 4 g mesalazyny.
W leczeniu wspomagającym dawkę dobiera się indywidualnie, rozpoczynając od 15–30 mg/kg masy ciała/dobę, podzielone na kilka dawek. Całkowita dzienna dawka nie powinna przekraczać 2 g mesalazyny.
Ogólnie dzieciom o masie ciała do 40 kg należy przepisać połowę dawki dla dorosłych, a dzieciom o masie ciała powyżej 40 kg pełną dawkę dla dorosłych.
Tabletki należy przyjmować całe, nie żując, z odpowiednią ilością płynu, 1 godzinę przed posiłkiem. Zarówno w przypadku zaostrzenia choroby, jak i leczenia wspomagającego w fazie remisji tabletki Mesakol należy przyjmować regularnie i stale w celu osiągnięcia pożądanego efektu terapeutycznego. Czas trwania stosowania ustala lekarz. Zazwyczaj remisja w zapaleniu jawniczym okrężnicy i chorobie Crohna występuje po 8–12 tygodniach przyjmowania Mesakolu.
Dzieci.
Tabletek Mesakol nie należy stosować u dzieci poniżej 6. roku życia, ponieważ doświadczenie w stosowaniu leku w tej grupie wiekowej jest niewystarczające.
Przedawkowanie.
Do tej pory nie odnotowano przypadków zatrucia ani nie zgłaszano specyficznych środków przeciwdziałających.
W razie potrzeby przeprowadzić dożylne wlewanie elektrolitów (wymuszone moczowanie).
Efekty uboczne.
Najczęściej obserwowane efekty uboczne w trakcie badań klinicznych: biegunka, nudności, ból brzucha, ból głowy, wymioty oraz wysypka. Czasem występują reakcje nadwrażliwości oraz gorączka lekowa.
Częstość efektów ubocznych zgłaszanych podczas badań klinicznych oraz w okresie obserwacji pogwarancyjnej określono następująco: często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).
Zaburzenia układu krwiotwórczego i chłonnego: bardzo rzadko – eozynofilia (jako część reakcji alergicznej), anemia, anemia aplastyczna, leukopenia (w tym granulocytopenia i neutropenia), trombocytopenia, agranulocytoza, pancytopenia.
Zaburzenia układu odpornościowego: bardzo rzadko – pankolit, reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne, reakcje na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespołem DRESS).
Zaburzenia układu nerwowego: często – ból głowy; rzadko – zawroty głowy; bardzo rzadko – neuropatia obwodowa, łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe (u dzieci w okresie dojrzewania); częstość nieznana – samoistne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe.
Zaburzenia serca: rzadko – zapalenie mięśnia sercowego* i osierdzia*.
Zaburzenia układu oddechowego, organów klatki piersiowej i śródpiersia: bardzo rzadko – alergiczne i włókniste zmiany w płucach (w tym duszność, kaszel, skurcz oskrzeli, alergicznym zapaleniu oskrzelików, eozynofilii płucnej, chorobie śródmiąższowej płuc, infiltracji płucnej, zapaleniu płuc).
Zaburzenia przewodu pokarmowego: często – biegunka, ból brzucha, nudności, wymioty, wzdęcia; rzadko – podwyższenie poziomu amylazy, ostry zapalenie trzustki*; bardzo rzadko – pankolit.
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: bardzo rzadko – zaburzenia funkcji wątroby, w tym podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych, wskaźników cholestazy (np. podwyższenie poziomu fosfatazy alkalicznej, gammaglutamylotransferazy i bilirubiny), hepatotoksyczność (w tym zapalenie wątroby*, zapalenie wątroby typu cholestatycznego, marskość wątroby, niewydolność wątroby).
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: często – wysypka (w tym pokrzywka, wysypka rumieniowa); rzadko – reakcje fotouczulenia**; bardzo rzadko – odwracalne łysienie, obrzęk naczynioruchowy Quinckego, alergicznym zapaleniu skóry, zmienna czerwieniela; częstość nieznana – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza, lekowe eozynofilie z objawami ogólnoustrojowymi (zespołem DRESS).
Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: bardzo rzadko – mialgia, artralgia, reakcje przypominające toczeń.
Zaburzenia nerek i układu moczowego: bardzo rzadko – zaburzenia funkcji nerek (w tym ostre i przewlekłe zapalenie nerek*, zespół nerczynny, niewydolność nerek (ostra i przewlekła), które mogą ustąpić po odstawieniu leku), przebarwienie moczu; częstość nieznana – kamica nerkowa***.
Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: bardzo rzadko – oligospermia (odwracalna).
Zaburzenia ogólne: bardzo rzadko – gorączka lekowa.
*Mechanizm rozwoju indukowanego mezalazyną zapalenia mięśnia sercowego i osierdzia, zapalenia trzustki, zapalenia nerek oraz zapalenia wątroby jest nieznany, ale możliwe jest ich alergiczne pochodzenie.
**Fotouczulenie: cięższe reakcje zgłaszano u pacjentów z istniejącą patologią skóry, taką jak atopowe zapalenie skóry czy egzema atopowa.
***Zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania” w celu uzyskania szczegółowych informacji.
Należy podkreślić, że niektóre z tych zaburzeń mogą być związane z chorobą zapalną jelit.
Okres ważności. 4 lata.
Warunki przechowywania.
Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.
Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.
Opakowanie.
Po 10 tabletów w blisterze. Po 1, 3 lub 5 blisterów w opakowaniu kartonowym.
Kategoria receptury.
Na receptę.
Producent.
- Sun Pharmaceutical Industries Ltd.
- Sun Pharma Laboratories Limited.
Adres producentów i miejsce prowadzenia działalności
- Survey No. 214, Plot No. 20, Gavt. Indl. Area, Phase II, Piparia, Silvassa – 396230, U.T. Dadra i Nagar Haveli, Indie.
- 6-9, EPZP, Kartoli, Barri Brahmana, Dżammu – 181133, Dżammu i Kaszmir, Indie.