Meropenem

INSTRUKCJA dot. stosowania leku MEROPENEM (MEROPENEM)

Skład:

substancja czynna: meropenem;

1 fiolka zawiera meropenem (w postaci meropenemu trihydrażu) 500 mg;

1 fiolka zawiera meropenem (w postaci meropenemu trihydrażu) 1000 mg;

substancja pomocnicza: sodu węglanek.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek od białego do lekko żółtawego.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Karbapenemy. Kod ATC J01D H02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Meropenem wykazuje działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie syntezy ścian komórkowych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, wiążąc się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP).

Tak jak w przypadku innych leków przeciwbakteryjnych z grupy β-laktamów, stwierdzono wysoką korelację między skutecznością a czasem, w którym stężenie meroponemu przekraczało minimalne stężenie hamujące (MIC). W modelach dorejestrowych meropenem wykazywał aktywność przy stężeniach w osoczu krwi przekracających MIC dla mikroorganizmów powodujących infekcję o około 40% w przedziale dawkowania.

Odporność bakterii na meropenem może powstawać w wyniku:

• zmniejszenia przenikalności zewnętrznej błony bakterii Gram-ujemnych (związanej ze zmniejszoną produkcją porynów);
• zmniejszenia powinowactwa do docelowych PBP;
• zwiększenia ekspresji składników pomp wyporowych;
• produkcji β-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy.

W Unii Europejskiej odnotowano ogniska infekcji wywołane bakteriami opornymi na karbapenemy.

Brak krzyżowej oporności między meroponemem a lekami należącymi do grup chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin, biorąc pod uwagę docelowe mikroorganizmy. Jednak bakterie mogą wykazywać oporność na więcej niż jedną grupę leków przeciwbakteryjnych, jeśli zaangażowany mechanizm obejmuje nieprzenikalność błony komórkowej i/lub obecność pomp wyporowych.

Granice wartości MIC ustalone podczas badań klinicznych przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Wrażliwości na Leki Przeciwdrobnoustrojowe (EUCAST).

Tabela 1

1*Graniczne wartości меропenemu dla Streptococcus pneumoniae i Haemophilus influenzae w przypadku zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych wynoszą 0,25 mg/l (wrażliwe) i 1 mg/l (odporne).

2*Szczepy mikroorganizmów o wartościach MIC wyższych niż graniczne wartości S/R są bardzo rzadkie lub nie zostały dotąd zgłoszone. Badania identyfikacyjne i wrażliwości antybiotykowej dla każdego takiego izolatu należy powtórzyć, a w przypadku potwierdzenia wyniku izolat należy przesłać do laboratorium referencyjnego. Do czasu uzyskania danych klinicznych potwierdzających skuteczność wobec zweryfikowanych izolatów o wartościach MIC wyższych niż obecne granice oporności (wyróżnione kursywą), izolaty należy klasyfikować jako oporne.

3*Wrażliwość gronkowców na karbapenemy można przewidywać na podstawie wrażliwości na cefoksytynę.

4*Granice wartości odnoszą się wyłącznie do zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

5*Granice wartości niezależne od gatunku zostały określone głównie na podstawie danych PK/PD i nie zależą od rozkładu MIC poszczególnych gatunków. Są przeznaczone do stosowania w odniesieniu do gatunków nie wymienionych w tabeli i przypisach. Granice wartości niezależne od gatunku oparte są na następujących dawkach: granice wartości EUCAST dotyczą меропenemu w dawce 1000 mg 3 razy na dobę dożylnie przez 30 minut jako najniższej dawki. Rozważano dawki 2 g 3 razy na dobę w ciężkich infekcjach oraz przy pośrednich/granicy oporności.

6*Wrażliwość streptokoków grup A, B, C i G na β-laktamy można przewidywać na podstawie wrażliwości na penicylinę.

«–» Badanie wrażliwości nie jest zalecane, ponieważ dany gatunek nie jest odpowiednim celem terapii lekiem. Izolaty mogą być klasyfikowane jako oporne bez wcześniejszego testowania.

Zasięg nabytej oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zaleca się uwzględnienie lokalnych danych dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie przy leczeniu ciężkich infekcji. W razie potrzeby, gdy lokalny poziom oporności mikroorganizmów jest taki, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, jest wątpliwa, należy skonsultować się z ekspertem.

Poniżej wymieniono patogenne mikroorganizmy, wyznaczone na podstawie doświadczeń klinicznych i terapeutycznych protokołów leczenia chorób.

Zwykle wrażliwe gatunki.

Beztlenowce Gram-dodatnie: Clostridium perfringens, Peptoniphilus asaccharolyticus, gatunki Peptostreptococcus (w tym P. micros, P. anaerobius, P. magnus).

Beztlenowce Gram-ujemne: Bacteroides caccae, grupa Bacteroides fragilis, Prevotella bivia, Prevotella disiens.

Tlenowce Gram-dodatnie: Enterococcus faecalis^7^, Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)^8^, Staphylococcus spp. (wrażliwe na metycylinę), w tym Staphylococcus epidermidis, Streptococcus agalactiae (grupa B), grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius), Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes (grupa A).

Tlenowce Gram-ujemne: Citrobacter freudii, Citrobacter koseri, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Haemophilus influenzae, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Serratia marcescens.

Gatunki, u których nabyta oporność może stanowić problem.

Tlenowce Gram-dodatnie: Enterococcus faecium^7,9^.

Tlenowce Gram-ujemne: gatunki Acinetobacter, Burkholderia cepacia, Pseudomonas aeruginosa.

Wrodzenie oporne mikroorganizmy.

Tlenowce Gram-ujemne: Stenotrophomonas maltophilia, gatunki Legionella.

Inne mikroorganizmy: Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Coxiella burnetii, Mycoplasma pneumoniae.

7*Gatunki wykazujące naturalną pośrednią wrażliwość.

8*Wszystkie metycylinoodporne gronkowce są oporne na меропenem.

9*Wskaźnik oporności >50% w jednym lub kilku krajach UE.

Sap i melioidoza: stosowanie меропenemu u ludzi oparte jest na danych in vitro dotyczących wrażliwości B. mallei i B. pseudomallei oraz na ograniczonych danych klinicznych. Lekarze powinni kierować się krajowymi i/lub międzynarodowymi dokumentami konsensusowymi dotyczącymi leczenia sapa i melioidozy.

Farmakokinetyka.

U zdrowych ochotników średni okres półtrwania w osoczu (t½) wynosi około 1 godziny; średni objętość rozłożenia – około 0,25 l/kg (11–27 l); średni klirens wynosi 287 ml/min przy dawce 250 mg, z obniżeniem klirensu do 205 ml/min przy dawce 2 g. Po podaniu dawek 500, 1000 i 2000 mg w formie infuzji trwającej 30 minut, średnie wartości maksymalnej stężenia w osoczu (Cmax) wynosiły odpowiednio około 23, 49 i 115 μg/ml, a odpowiadające im wartości pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) wynosiły 39,3, 62,3 i 153 μg×h/ml. Po infuzji trwającej 5 minut wartości Cmax wynosiły 52 i 112 μg/ml przy dawkach 500 i 1000 mg odpowiednio. Po wielokrotnym podaniu dawek co 8 godzin u pacjentów z prawidłową funkcją nerek nie obserwowano akumulacji меропenemu.

W badaniu przeprowadzonym u 12 pacjentów, którym podawano меропenem w dawce 1000 mg co 8 godzin po zabiegu chirurgicznym z powodu infekcji wewnątrzbrzusznych, wartości Cmax i t½ odpowiadały tym u zdrowych ochotników, ale objętość rozłożenia (27 l) była większa.

Rozkład. Średnie wiązanie меропenemu z białkami osocza wynosi około 2% i nie zależy od stężenia leku. Po szybkim podaniu (5 minut lub mniej) farmakokinetyka jest dwueksponencjalna, ale znacznie mniej wyrażona po 30-minutowej infuzji. Stwierdzono, że меропenem dobrze przenika do niektórych płynów i tkanek organizmu, w tym do płuc, sekretu oskrzelowego, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek narządów płciowych kobiet, skóry, faszczyny, mięśni i wydzieliny otrzewnowej.

Metabolizm. Meropenem ulega metabolizmowi przez hydrolizę pierścienia β-laktamowego, tworząc metabolit mikrobiologicznie nieaktywny. In vitro меропenem wykazuje zmniejszoną wrażliwość na hydrolizę przez dehydropeptydazę-I (DHP-I) u ludzi w porównaniu z imipenemem, dlatego nie ma potrzeby jednoczesnego stosowania inhibitora DHP-I.

Wydalanie. Meropenem jest wydalany przez nerki głównie w postaci niezmienionej; około 70% (50–75%) dawki leku wydala się w niezmienionej formie w ciągu 12 godzin. Dodatkowo 28% wydala się w postaci mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu. Wydalanie z kałem stanowi tylko około 2% dawki. Klirens nerkowy oraz wpływ probenecydu wskazują, że меропenem podlega zarówno filtracji, jak i sekrecji kanalikowej.

Niewydolność nerek. Zaburzenia funkcji nerek prowadzą do wzrostu AUC we krwi i wydłużenia t½ меропenemu. Obserwowano wzrost AUC o 2,4 raza u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny (KK) 33–74 ml/min), o 5 razy – u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (KK 4–23 ml/min) i o 10 razy – u pacjentów poddawanych hemodializie (KK <2 ml/min) w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami (KK >80 ml/min). Wartości AUC mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu z otwartym pierścieniem również znacznie wzrastały u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Korekta dawki leku jest zalecana u pacjentów z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meropenem jest usuwany podczas hemodializy, przy czym klirens podczas hemodializy był około 4 razy wyższy niż u pacjentów z bezmoczem.

Niewydolność wątroby. Badania przeprowadzone u pacjentów z alkoholowym marskością wątroby wykazały brak wpływu choroby wątroby na farmakokinetykę меропenemu po wielokrotnym podaniu dawek leku.

Pacjenci dorośli. Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u pacjentów nie wykazały istotnych różnic farmakokinetycznych w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami o podobnej funkcji nerek. Model populacyjny opracowany na podstawie danych 79 pacjentów z infekcją wewnątrzbrzuszną lub zapaleniem płuc wykazał zależność głównego objętości od masy ciała, klirensu kreatyniny i wieku pacjenta.

Dzieci. Badania farmakokinetyczne u noworodków i dzieci z infekcją po podaniu leku w dawkach 10, 20 i 40 mg/kg wykazały wartości Cmax zbliżone do tych obserwowanych u dorosłych po podaniu dawek 500, 1000 i 2000 mg odpowiednio. W trakcie porównania stwierdzono zależność farmakokinetyczną między dawką leku a t½ podobną do tej obserwowanej u dorosłych, z wyjątkiem najmłodszych pacjentów (<6 miesięcy, t½ 1,6 godziny). Średnie wartości klirensu меропenemu wynosiły 5,8 ml/min/kg (6–12 lat), 6,2 ml/min/kg (2–5 lat), 5,3 ml/min/kg (6–23 miesiące) i 4,3 ml/min/kg (2–5 miesięcy). Oколо 60% dawki wydala się z moczem w ciągu 12 godzin w postaci меропenemu, a dodatkowo 12% – w postaci metabolitu. Stężenie меропenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych wynosi około 20% jednoczesnego stężenia w osoczu, choć występuje znaczna międzyosobnicza zmienność wartości.

Farmakokinetyka меропenemu u noworodków poddawanych leczeniu antybakteryjnemu wykazała wyższy klirens u noworodków o większym wieku kalendarzowym lub wieku ciążowym, przy ogólnym średnim t½ wynoszącym 2,9 godziny. Modelowanie metodą Monte Carlo z uwzględnieniem modelu PK populacyjnej wykazało, że przy schemacie dawkowania 20 mg/kg co 8 godzin osiągnięto T >MIC 60% wobec P. aeruginosa u 95% wcześniaków i u 91% noworodków urodzonych w terminie.

Pacjenci starsi. Badania farmakokinetyczne u zdrowych ochotników w wieku 65–80 lat wykazały zmniejszenie klirensu osocza skorelowane ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem, a także nieznaczne zmniejszenie klirensu nienierkiowego. Korekta dawki leku nie jest wymagana u pacjentów starszych, z wyjątkiem przypadków umiarkowanego i ciężkiego zaburzenia funkcji nerek.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Meropenem jest wskazany w leczeniu następujących zakażeń u dorosłych oraz dzieci w wieku od 3 miesięcy:

• zapalenia płuc, w tym zapalenia płuc pozaszpitalnego i szpitalnego;
• zakażeń dróg oddechowych u chorych na mukowiscydozę;
• powikłanych zakażeń dróg moczowych;
• powikłanych infekcji wewnątrzbrzusznych;
• zakażeń okołoporodowych i zakażeń poporodowych;
• powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich;
• ostrego bakteryjnego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Meropenem może być stosowany w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką, gdy podejrzewa się bakteryjne podłoże gorączki.

Leczenie pacjentów z bakteriemią, która jest związana lub może być związana z którąkolwiek z wyżej wymienionych infekcji.

Należy brać pod uwagę oficjalne rekomendacje dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą leku.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek inny lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów.

Ciężka nadwrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na którykolwiek inny typ leków przeciwbakteryjnych z grupy β-laktamów (np. penicyliny lub cefalosporyny).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji leku z poszczególnymi lekami, z wyjątkiem probenekcydu, nie były prowadzone.

Probenekcyd konkurował z meropenemem o aktywne wydzielanie kanalikowe, co prowadzi do hamowania sekrecji meropenemu przez nerki, zwiększając w ten sposób t½ oraz stężenie meropenemu w osoczu. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu probenekcydu z meropenemem.

Nie badano potencjalnego wpływu meropenemu na wiązanie z białkami osocza innych leków ani jego metabolizm. Jednakże, ponieważ wiązanie z białkami osocza jest nieznaczne, nie należy oczekiwać interakcji z innymi substancjami poprzez ten mechanizm.

W przypadku jednoczesnego stosowania z karbapenemami odnotowano obniżenie stężenia kwasu walproinowego we krwi, które w ciągu około 2 dni wynosiło 60–100%. Ze względu na szybki początek działania i stopień obniżenia, jednoczesne stosowanie kwasu walproinowego i karbapenemów uważa się za niemożliwe do skorygowania, dlatego należy unikać takiej interakcji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Leki przeciwpakowe doustne. Jednoczesne stosowanie antybiotyków z warfaryną może nasilić jej działanie przeciwkrzepliwe. Zarejestrowano wiele doniesień o nasileniu działania przeciwkrzepliwego doustnych leków przeciwpakowych, w tym warfaryny, u pacjentów jednoczesnie stosujących leki przeciwbakteryjne. Ryzyko może się różnić w zależności od rodzaju podstawowego zakażenia, wieku i ogólnego stanu pacjenta, dlatego trudno jest ocenić rolę leków przeciwbakteryjnych w zwiększaniu poziomu INR (Międzynarodowego Znormalizowanego Stosunku). Zaleca się częste monitorowanie poziomu INR podczas i wkrótce po jednoczesnym stosowaniu antybiotyków z doustnym lekiem przeciwpakowym.

Dzieci. Wszystkie badania interakcji leków prowadzono wyłącznie u dorosłych.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Przy wyborze Meropenemu jako środka leczniczego należy wziąć pod uwagę celowość stosowania antybakteryjnego środka z grupy karbapenemów, biorąc pod uwagę takie czynniki jak ciężkość infekcji, rozpowszechnienie oporności na inne odpowiednie środki antybakteryjne, jak również ryzyko wyboru leku w odniesieniu do bakterii opornych na karbapenemy.

Oporność gatunków Enterobacteriaceae, Pseudomonasaeruginosa oraz Acinetobacter.

W Unii Europejskiej oporność na penemy Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa i Acinetobacter jest zróżnicowana. Przy przepisywaniu leku zaleca się uwzględnienie lokalnej oporności tych bakterii na penemy.

Reakcje nadwrażliwości. Tak jak w przypadku stosowania innych antybiotyków β-laktamowych, donoszono o przypadkach ciężkich, a czasem kończących się śmiercią, reakcji nadwrażliwości (patrz sekcje «Przeciwwskazania» oraz «Działania niepożądane»).

Pacjenci, u których w wywiadzie stwierdzono przypadki nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny lub inne antybiotyki β-laktamowe, mogą również wykazywać nadwrażliwość na Meropenem. Przed rozpoczęciem terapii Meropenemem należy dokładnie wywiadować o wcześniejszych reakcjach nadwrażliwości na antybiotyki β-laktamowe.

W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej należy natychmiast przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie działania.

Donoszono o ciężkich niepożądanych reakcjach skórnych, takich jak zespół Stevensa–Johnsona, toksyczne martwicze odłuszczeniowe zapalenie skóry (TEN), alergia lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespołem DRESS), różokształtna rumień, ostra ogólnoustrojowa egzantematyczna pustulka u pacjentów leczonych Meropenemem (patrz sekcja «Działania niepożądane»). W przypadku wystąpienia objawów i sygntomów wskazujących na te reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie Meropenemu i rozważyć leczenie alternatywne.

Zapalenie okrężnicy związane z antybiotykiem. Podczas stosowania niemal wszystkich środków antybakteryjnych, w tym Meropenemu, odnotowano przypadki zapalenia okrężnicy związanego z antybiotykiem oraz przypadki zapalenia okrężnicy pseudobłoniastego, których ciężkość może wahać się od łagodnej do stanu zagrażającego życiu. Dlatego ważne jest bycie czujnym u pacjentów, u których podczas lub po stosowaniu Meropenemu wystąpiła biegunka. Należy rozważyć przerwanie leczenia Meropenemem oraz wdrożenie specyficznego leczenia skierowanego przeciwko Clostridium difficile. Nie należy przepisywać leków hamujących perystaltykę jelit.

Drżenia. Podczas leczenia karbapenemami, w tym Meropenemem, rzadko donoszono o drgawkach (patrz sekcja «Działania niepożądane»).

Kontrola funkcji wątroby. Z uwagi na ryzyko wystąpienia toksyczności wątrobowej (zaburzenia funkcji wątroby z żółtaczką i cytolizą) podczas leczenia Meropenemem należy dokładnie monitorować funkcje wątroby (patrz sekcja «Działania niepożądane»).

Stosowanie leku u pacjentów z chorobami wątroby: podczas leczenia Meropenemem u pacjentów z istniejącymi chorobami wątroby należy dokładnie monitorować funkcje wątroby. Korekty dawki leku nie wymaga się (patrz sekcja «Sposób stosowania i dawki»).

Serokonwersja bezpośredniego testu antyglobulinowego (reakcja Coombsa). Leczenie Meropenemem może prowadzić do pojawienia się dodatniej bezpośredniej/pośredniej reakcji Coombsa.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania Meropenemu i kwasu walproinowego/walproinianu/walpromidu sodowego (patrz sekcja «Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji»).

Meropenem, 500 mg: ten lek zawiera 45 mg sodu w fiolce o pojemności 500 mg, co odpowiada 2,25% maksymalnej dziennej dawki sodu dla dorosłego (2 g), zalecanej przez WHO.

Meropenem, 1000 mg: ten lek zawiera 90 mg sodu w fiolce o pojemności 1000 mg, co odpowiada 4,5% maksymalnej dziennej dawki sodu dla dorosłego (2 g), zalecanej przez WHO.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania Meropenemu u ciężarnych kobiet są nieistniejące lub ograniczone.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniej lub pośredniej toksyczności rozrodczej. Z powodu ostrożności zaleca się unikanie stosowania Meropenemu w okresie ciąży.

Karmienie piersią. Nie wiadomo, czy Meropenem przenika do mleka matki. Meropenem można stosować w okresie laktacji tylko w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i pracy z innymi mechanizmami.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność kierowania pojazdami i pracy z innymi mechanizmami.

Podczas kierowania pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia bólu głowy, parestezji lub drgawek, o których donoszono podczas stosowania Meropenemu.

Sposób stosowania i dawki.

Poniższe tabele 2–4 zawierają ogólne zalecenia dotyczące dawkowania leku.

Dawka Meropenemu oraz długość leczenia zależą od rodzaju patogenu, ciężkości choroby oraz odpowiedzi na leczenie.

Meropenem w dawce do 2 g trzykrotnie na dobę u dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg oraz w dawce do 40 mg/kg trzykrotnie na dobę u dzieci może być szczególnie wskazany w leczeniu niektórych rodzajów infekcji wywołanych mniej wrażliwymi gatunkami bakterii (np. rodziny Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter) lub przy bardzo ciężkich infekcjach.

Należy przestrzegać dodatkowych zaleceń dotyczących dawkowania przy leczeniu pacjentów z niewydolnością nerek (patrz niżej).

Zalecane dawki dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Tabela 2

Meropenem zazwyczaj stosuje się w postaci wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut.

Dodatkowo dawki leku do 1 g można podawać w postaci dożylnej iniekcji bolusowej w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa podawania dorosłym leku w dawce 2 g w postaci dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Zaburzenia funkcji nerek.

Zalecane dawki leku dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg,

klirens kreatyniny mniejszy niż 51 ml/min

Tabela 3

Dane dotyczące stosowania dawek leku wymienionych w Tabeli 3, skorygowanych do dawki jednostkowej 2 g, są ograniczone.

Meropenem jest usuwany podczas hemodializy i hemofiltracji, dlatego zalecane jest podawanie odpowiedniej dawki leku po zakończeniu procedury hemodializy.

Nie ma rekomendacji dotyczących ustalonej dawki leku dla pacjentów poddawanych dializę otrzewnową.

Naruszenie funkcji wątroby. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku. U pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową funkcją nerek lub klirensem kreatyniny powyżej 50 ml/min korekta dawki nie jest wymagana.

Dzieci poniżej 3 miesięcy życia. Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności meropenemu u dzieci poniżej 3 miesięcy życia, a optymalny schemat dawkowania nie został ustalony. Istnieją ograniczone dane farmakokinetyczne uzasadniające stosowanie dawki meropenemu 20 mg/kg co 8 godzin (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Zalecane dawki dla dzieci w wieku od 3 miesięcy do 11 lat o masie ciała do 50 kg

Tabela 4

Dzieci o masie ciała powyżej 50 kg. Należy stosować dawkę, jak u dorosłych pacjentów. Nie ma doświadczenia w stosowaniu leku u dzieci z zaburzeniem funkcji nerek.

Sposób stosowania.

Meropenem stosuje się zazwyczaj w postaci wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut. Ponadto dawki meropenemu do 20 mg/kg można podawać w postaci dożylnego wstrzyknięcia bolusowego w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dzieciom leku w dawce 40 mg/kg w postaci dożylnego wstrzyknięcia bolusowego są ograniczone.

Wykonywanie dożylnego wstrzyknięcia bolusowego.

Roztwór do wstrzyknięcia bolusowego należy przygotować przez rozpuszczenie leku Meropenem w wodzie do wstrzykiwań, uzyskując stężenie 50 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do wstrzyknięcia bolusowego była zachowana przez 3 godziny w temperaturze pokojowej (15–25 °C).

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, jeśli sposób otwarcia/przygotowania/rozcieńczenia nie wyklucza ryzyka zakażenia mikrobiologicznego, lek należy użyć natychmiast.

Jeśli lek nie zostanie użyty od razu, należy dokładnie kontrolować okres i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Wykonywanie wlewu dożylnego.

Roztwór do wlewu należy przygotować przez rozpuszczenie leku Meropenem w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wlewu lub w 5 % roztworze glukozy (dekstrozy) do wlewu, uzyskując stężenie 1–20 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do wlewu przy użyciu 0,9 % roztworu chlorku sodu była potwierdzona przez 3 godziny w temperaturze 25 °C lub przez 24 godziny w lodówce (2–8 °C). Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy użyć natychmiast. Jeśli lek nie zostanie użyty od razu, należy dokładnie kontrolować okres i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Przygotowany roztwór meropenemu z 5 % roztworem glukozy (dekstrozy) należy użyć natychmiast.

Nie należy zamrażać przygotowanych roztworów.

Dzieci.

Lek można stosować dzieciom od ukończenia 3. miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Względne przedawkowanie jest możliwe u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, jeśli dawka leku nie jest odpowiednio dostosowana, jak opisano w sekcji «Sposób stosowania i dawki». Ograniczone doświadczenie zastosowania leku po wprowadzeniu na rynek wskazuje, że niepożądane reakcje po przedawkowaniu są zgodne z profilem wymienionych działań niepożądanych opisanych w sekcji «Działania niepożądane» i zazwyczaj mają lekki przebieg oraz ustępują po odstawieniu leku lub zmniejszeniu jego dawki. Należy rozważyć konieczność leczenia objawowego.

U osób z prawidłową funkcją nerek lek jest szybko wydalany przez nerki.

Meropenem i jego metabolity są usuwane z organizmu podczas hemodializy.

Niepożądane działania.

Najczęstsze niepożądane reakcje związane z zastosowaniem Meropenemu to: biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności/wymioty (1,4%) oraz stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia (1,1%). Najczęstsze niepożądane objawy laboratoryjne to trombocytoza (1,6%) oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (1,5–4,3%).

Wszystkie niepożądane działania wymieniono według klasy układu narządów i częstości występowania: bardzo często (≥1/10); często (od ≥1/100 do <1/10); nieczęsto (od ≥1/1000 do <1/100); rzadko (od ≥1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

W ramach każdej grupy niepożądane działania są wymienione według malejącego stopnia ciężkości.

Zakażenia i inwazje: nieczęsto – kandydoza jamy ustnej i pochwy.

Z układy krwi i chłonnego: często – trombocytoemia; nieczęsto – agranulocytoza, anemia hemolityczna, trombocytopenia, neutropenia, leukopenia, eozynofilia.

Z układy odpornościowego: nieczęsto – reakcja anafilaktyczna (patrz sekcje «Przeciwwskazania» i «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem»), obrzęk naczynioruchowy.

Zaburzenia psychiczne: rzadko – delirium.

Z układy nerwowego: często – ból głowy; nieczęsto – parestezje; rzadko – drgawki (patrz sekcja «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem»).

Z układy pokarmowego: często – biegunka, ból brzucha, wymioty, nudności; nieczęsto – kolit związany z zastosowaniem antybiotyków (patrz sekcja «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem»).

Z układy wątroby i dróg żółciowych: często – podwyższenie poziomu transaminaz, fosfatazy alkalicznej i dehydrogenazy mleczanowej we krwi; nieczęsto – podwyższenie poziomu bilirubiny we krwi.

Z układy skóry i tkanki podskórnej: często – wysypka, świąd; nieczęsto – toksyczny epidermalny nekroliz, zespół Stevensa–Johnsona, rumień wielopostaciowy, pokrzywka; częstość nieznana – alergia lekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi, ostra ogólna egzantematyczna pęcherzyca (patrz sekcja «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem»).

Z układy nerek i dróg moczowych: nieczęsto – podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi, podwyższenie poziomu mocznika we krwi.

Ogólne zaburzenia i stan w miejscu podania leku: często – stan zapalny, ból; nieczęsto – zapalenie żyły z zakrzepem, ból w miejscu wstrzyknięcia.

Nie ma danych wskazujących na zwiększone ryzyko niepożądanych działań u dzieci na podstawie ograniczonej liczby dostępnych danych. Wszystkie zgłoszone przypadki odpowiadały niepożądanym reakcjom obserwowanym u dorosłych pacjentów.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań. Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznym i farmaceutycznym, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Zaleca się stosowanie świeżo przygotowanych roztworów leku Meropenem do wstrzykiwań i wlewu dożylnych.

Jeden fiolka przeznaczona jest wyłącznie do jednorazowego użytku.

Podczas przygotowywania roztworu i jego stosowania należy przestrzegać standardowych metod pracy aseptycznej.

Roztwór należy wstrząsnąć przed użyciem.

Niezużyty produkt lub odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi wymaganiami.

Niezgodność. Meropenemu nie należy mieszać ani dodawać do innych leków.

Meropenem przeznaczony do wstrzykiwań bolusowych dożylnych należy rozpuszczać w wodzie do wstrzykiwań sterylnej.

Meropenem w fiolkach do wlewu dożylnej można bezpośrednio rozpuszczać w 0,9% roztworze chlorku sodu lub 5% roztworze glukozy do wlewu.

Opakowanie. 500 mg lub 1000 mg proszku w fiolce. Po 1, 10 lub 50 fiolki w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Spółka akcyjna prywatna „Lekhim-Charków”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 61115, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Seweryna Potockiego 36.