Meropenem Ananta

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku leczniczego MEROPENEM ANANTA (MEROPENEMANANTA)

Skład:

substancja czynna: meropenem;

1 fiolka zawiera meropenemu trihydrau w przeliczeniu na meropenem bezwodny 1000 mg;

substancja pomocnicza: sodu węglan bezwodny.

Postać leku. Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub do infuzji.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek od białego do żółtawego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwdrobnoustrojowe do stosowania systemowego. Karbapenemy. Kod ATC J01D H02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Meropenem Ananta wykazuje działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie syntezy ścian komórkowych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (penicillin-binding proteins, PBPs).

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwbakteryjnych z grupy beta-laktamów, czas, w którym stężenia meropenemu przekraczały minimalne stężenie hamujące (MIC) (T>MIC), wskazuje na wysoki stopień korelacji z efektywnością. W modelach przedklinicznych meropenem wykazywał aktywność przy stężeniach w osoczu przekracających MIC dla mikroorganizmów wywołujących infekcję przez około 40 % przedziału dawkowania. Cel tej wartości nie został potwierdzony klinicznie.

Odporność bakterii na meropenem może wynikać z: (1) obniżonej przepuszczalności zewnętrznej błony bakterii Gram-ujemnych (związanej z obniżoną produkcją poryn), (2) obniżonej powinowactwa do docelowych PBPs, (3) zwiększonej ekspresji komponentów pompy eflluksowej oraz (4) produkcji beta-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy.

W Unii Europejskiej (UE) odnotowano ogniska infekcji wywołane przez bakterie oporne na karbapenemy.

Nie występuje krzyżowa oporność między meropenemem a lekami należącymi do grup chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin, biorąc pod uwagę docelowe mikroorganizmy. Jednak bakterie mogą wykazywać oporność na więcej niż jedną klasę leków przeciwbakteryjnych, gdy mechanizm działania obejmuje nieprzepuszczalność błony komórkowej i/lub obecność pompy(-pompy) eflluksowej(-ych).

Granice wartości MIC ustalone w trakcie badań klinicznych przez Europejski Komitet ds. Oznaczania wrażliwości na środki przeciwbakteryjne (European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing, EUCAST) dostępne są pod adresem: https://www.ema.europa.eu/documents/other/minimum-inhibitory-concentration-micbreakpoints_en.xlsx

Zakres nabytej oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zaleca się uwzględnienie lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby, gdy poziom rozpowszechnienia oporności mikroorganizmów na lokalnym poziomie jest taki, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, budzi wątpliwości, należy skonsultować się z ekspertem.

Poniżej wymieniono patogenne mikroorganizmy, biorąc pod uwagę doświadczenie kliniczne i terapeutyczne protokoły leczenia chorób.

Zwykle wrażliwe gatunki

Aerobowe Gram-dodatnie

Enterococcus faecalis 7

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)8

Gatunki Staphylococcus (wrażliwe na metycylinę), w tym Staphylococcus epidermidis

Streptococcus agalactiae (grupa B)

Grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus oraz S. intermedius)

Streptococcus pneumoniae

Streptococcus pyogenes (grupa A)

Aerobowe Gram-ujemne

Citrobacter freundii

Citrobacter koseri

Enterobacter aerogenes

Enterobacter cloacae

Escherichia coli

Haemophilus influenzae

Klebsiella oxytoca

Klebsiella pneumoniae

Morganella morganii

Neisseria meningitidis

Proteus mirabilis

Proteus vulgaris

Serratia marcescens

Anaerobowe Gram-dodatnie

Clostridium perfringens

Peptoniphilus asaccharolyticus

Gatunki Peptostreptococcus (w tym P. micros, P. anaerobius, P. magnus)

Anaerobowe Gram-ujemne

Bacteroides caccae

Grupa Bacteroides fragilis

Prevotella bivia

Prevotella disiens

Gatunki, dla których nabyta oporność może stanowić problem

Aerobowe Gram-dodatnie

Enterococcus faecium 7,9

Aerobowe Gram-ujemne

Gatunki Acinetobacter, Burkholderia cepacia

Pseudomonas aeruginosa

Organizmy mikrobiologiczne odporne naturalnie

Aerobowe Gram-ujemne

Stenotrophomonas maltophilia

Gatunki Legionella

Inne mikroorganizmy

Chlamydophila pneumoniae

Chlamydophila psittaci

Coxiella burnetii

Mycoplasma pneumoniae

7 Gatunki wykazujące naturalną oporność pośrednią.

8 Wszystkie metycylinoodporne stafylokoky są odporne na meropenem.

9 Wskaźnik oporności > 50 % w jednym lub kilku krajach UE.

Zakażenia wywołane przez B. mallei i B. pseudomallei (sap i melioidoza): stosowanie meropenemu u ludzi opiera się na danych dotyczących wrażliwości B. mallei i B. pseudomallei in vitro oraz na ograniczonych danych u ludzi. Lekarze powinni kierować się krajowymi i/lub międzynarodowymi dokumentami konsensusowymi dotyczącymi leczenia sapa i melioidozy.

Farmakokinetyka.

U zdrowych ochotników średni okres półtrwania w osoczu wynosi około 1 godziny, średni objętość rozkładu to około 0,25 l/kg (11–27 l), średni klirens to 287 ml/min przy dawce 250 mg, z obniżeniem klirensu do 205 ml/min przy dawce 2 g. Po podaniu dawek 500 mg, 1000 mg i 2000 mg w formie infuzji trwającej 30 minut, średnie wartości maksymalnego stężenia (Cmax) wynosiły odpowiednio około 23 μg/ml, 49 μg/ml i 115 μg/ml; odpowiadające wartości pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie–czas” (AUC) wynosiły 39,3 μg×godz./ml, 62,3 μg×godz./ml i 153 μg×godz./ml. Po infuzji trwającej 5 minut Cmax wynosiło 52 μg/ml i 112 μg/ml po podaniu dawek 500 mg i 1000 mg odpowiednio. Po podawaniu wielu dawek co 8 godzin pacjentom z prawidłową funkcją nerek nie obserwowano akumulacji meropenemu.

W badaniu przeprowadzonym u 12 pacjentów, którym podawano meropenem w dawce 1000 mg co 8 godzin po operacji z powodu infekcji wewnątrzbrzusznych, stwierdzono wartości Cmax i okresu półtrwania (t1/2) odpowiadające wartościom u zdrowych osób, ale z większym objętością rozkładu (27 l).

Rozkład

Średnia wartość wiązania meropenemu z białkami osocza wynosi około 2 % i nie zależy od stężenia leku. Po szybkim podaniu (5 minut lub mniej) farmakokinetyka jest dwuwykładnicza, ale jest to znacznie mniej widoczne po 30-minutowej infuzji. Stwierdzono, że meropenem dobrze przenika do niektórych płynów i tkanek organizmu, w tym do płuc, sekretu oskrzowego, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek narządów płciowych kobiet, skóry, fasz, mięśni i wydzieliny otrzewnowej.

Metabolizm

Meropenem ulega metabolizmowi poprzez hydrolizę pierścienia beta-laktamowego, tworząc mikrobiologicznie nieaktywny metabolit. In vitro meropenem wykazuje obniżoną wrażliwość na hydrolizę przez dehydropeptydazę-I (DHP-I) człowieka w porównaniu z imipenemem, dlatego nie ma potrzeby jednoczesnego stosowania inhibitora DHP-I.

Wydalanie

Meropenem jest wydalany głównie w niezmienionej formie przez nerki; około 70 % (50–75 %) dawki leku wydalane jest w niezmienionej formie w ciągu 12 godzin, dodatkowo 28 % wydzielane jest w formie mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu. Z kałem wydala się jedynie około 2 % dawki. Zmierzony klirens nerkowy oraz wpływ probenecydu wskazują, że meropenem podlega zarówno filtracji, jak i sekrecji kanalikowej.

Niewydolność nerek

Zaburzenia funkcji nerek prowadzą do pojawienia się wyższych wartości AUC w osoczu i dłuższego okresu półtrwania meropenemu. Obserwowano wzrost AUC 2,4-krotnie u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny (CC) 33–74 ml/min), 5-krotnie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (CC 4–23 ml/min) i 10-krotnie u pacjentów poddawanych hemodializie (CC < 2 ml/min) w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami (CC > 80 ml/min). Wartości AUC mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu z otwartym pierścieniem również znacznie wzrastały u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Korekcja dawki leku jest zalecana pacjentom z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meropenem jest usuwany podczas hemodializy z kliresem około 4-krotnie wyższym niż u pacjentów z anurią.

Niewydolność wątroby

Badania przeprowadzone u pacjentów z alkoholowym marskością wątroby wykazały brak wpływu choroby wątroby na farmakokinetykę meropenemu po podaniu powtarzanych dawek.

Pacjenci dorośli

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u pacjentów nie wykazały istotnych różnic farmakokinetycznych w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami o podobnej funkcji nerek. Model populacyjny opracowany na podstawie danych 79 pacjentów z infekcją wewnątrzbrzuszną lub zapaleniem płuc wykazał zależność objętości rozkładu od masy ciała, klirensu kreatyniny i wieku.

Dzieci

Badania farmakokinetyczne u noworodków i dzieci z infekcją po podaniu dawek 10 mg/kg, 20 mg/kg i 40 mg/kg wykazały wartości Cmax zbliżone do tych stwierdzonych u dorosłych po podaniu dawek 500 mg, 1000 mg i 2000 mg odpowiednio. W przeprowadzonym porównaniu stwierdzono farmakokinetyczne charakterystyki między dawkami a t1/2 podobne do tych obserwowanych u dorosłych we wszystkich grupach, z wyjątkiem najmłodszych pacjentów (< 6 miesięcy, t1/2 1,6 godz.). Średnie wartości klirensu meropenemu wynosiły 5,8 ml/min/kg (6–12 lat), 6,2 ml/min/kg (2–5 lat), 5,3 ml/min/kg (6–23 miesiące) i 4,3 ml/min/kg (2–5 miesięcy). Oколо 60 % dawki wydala się z moczem w ciągu 12 godzin w formie meropenemu i dodatkowo 12 % w formie metabolitu. Stężenie meropenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowych wynosi około 20 % jednoczesnego stężenia w osoczu, choć występuje znaczna międzyindywidualna zmienność wartości.

Farmakokinetyka meropenemu u noworodków poddawanych leczeniu przeciwbakteryjnemu wykazała wyższy klirens u noworodków o większym wieku kalendarzowym lub wieku ciążowym, przy ogólnym średnim okresie półtrwania wynoszącym 2,9 godziny. Modelowanie metodą Monte Carlo z uwzględnieniem populacyjnego modelu PK wykazało, że przy schemacie dawkowania 20 mg/kg co 8 godzin osiągnięto T>MIC 60 % wobec P. aeruginosa u 95 % noworodków przedwczesnych i u 91 % noworodków urodzonych w terminie.

Pacjenci w podeszłym wieku

Badania farmakokinetyczne u zdrowych ochotników w podeszłym wieku (65–80 lat) wykazały obniżenie klirensu osocza skorelowane z wiekiem związanym z obniżeniem klirensu kreatyniny, a także nieznaczne obniżenie klirensu nienierkoowego. Korekta dawki leku nie jest wymagana u pacjentów w podeszłym wieku, z wyjątkiem przypadków umiarkowanego i ciężkiego zaburzenia funkcji nerek.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Lek jest wskazany w leczeniu następujących infekcji u dorosłych i dzieci w wieku od 3 miesięcy:

• ciężkiej zapalenia płuc, w tym zapalenia płuc nabytego w szpitalu i zapalenia płuc związanego z wentylacją;
• infekcji dróg oddechowych u chorych na mukowiscydozę;
• powikłanych infekcji dróg moczowych;
• powikłanych infekcji wewnątrzbrzusznych;
• infekcji w czasie porodu i infekcji poporodowych;
• powikłanych infekcji skóry i tkanek miękkich;
• ostrej bakteryjnej meningit.

Meropenem może być stosowany w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką podejrzewaną o pochodzenie bakteryjne.

Leczenie pacjentów z bakteriemią, która jest związana lub może być związana z którąkolwiek z powyższych infekcji.

Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych preparatu.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek inny środek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów.

Ciężka podwyższona wrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na którykolwiek inny typ środka przeciwbakteryjnego z grupy beta-laktamowych (np. penicyliny lub cefalosporyny).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie przeprowadzono badań interakcji leku z innymi lekami, z wyjątkiem probenecydu.

Probenecyd konkurować z meropenemem o aktywną sekrecję kanalikową, co prowadzi do hamowania wydalania meropenemu przez nerki, w efekcie czego przedłuża się okres półtrwania i wzrasta stężenie meropenemu w osoczu. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania probenecydu i meropenemu.

Potencjalny wpływ meropenemu na wiązanie z białkami innych leków lub metabolizm nie był badany. Jednakże, ponieważ wiązanie z białkami jest bardzo niewielkie, nie należy oczekiwać interakcji z innymi związkami poprzez ten mechanizm.

Zarejestrowano obniżenie stężenia kwasu walproinowego we krwi przy jednoczesnym stosowaniu z karbapenemami, w wyniku czego po około 2 dniach obniżenie stężenia kwasu walproinowego wynosiło 60–100 %. Ze względu na szybki początek działania i stopień obniżenia, jednoczesne stosowanie kwasu walproinowego/walproanu sodu/walpromidu i karbapenemów uważa się za niemożliwe do skorygowania, dlatego należy unikać tej interakcji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Leki przeciwwątrobowe doustne

Jednoczesne stosowanie antybiotyków z warfaryną może nasilać jej działanie przeciwzakrzepowe. Zarejestrowano wiele doniesień o nasileniu działania przeciwzakrzepowego leków przeciwwątrobowych doustnych, w tym warfaryny, u pacjentów jednoczesnie przyjmujących leki przeciwbakteryjne. Ryzyko może się różnić w zależności od rodzaju podstawowej infekcji, wieku i ogólnego stanu pacjenta, dlatego trudno ocenić udział leków przeciwbakteryjnych w zwiększeniu wartości INR (Międzynarodowego Normalizowanego Stosunku). Zaleca się częste monitorowanie wartości INR podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu antybiotyków z lekiem przeciwwątrobowym doustnym.

Dzieci

Wszystkie badania dotyczące interakcji leków prowadzono wyłącznie u dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Przy wyborze meropenemu jako środka leczniczego należy wziąć pod uwagę stosowność zastosowania antybiotyku z grupy karbapenemów, biorąc pod uwagę takie czynniki jak ciężkość infekcji, częstość występowania oporności na inne odpowiednie środki antybakteryjne, jak również ryzyko wyboru leku w odniesieniu do bakterii opornych na karbapenemy.

Oporność u Enterobacteriaceae, Pseudomonasaeruginosa oraz Acinetobacter

W UE oporność Enterobacteriaceae, Pseudomonasaeruginosa i Acinetobacter na penemy jest zróżnicowana. Przy przepisywaniu leku zaleca się uwzględnienie lokalnej oporności tych bakterii na penemy.

Reakcje nadwrażliwościowe

Tak jak w przypadku stosowania innych antybiotyków beta-laktamowych, zgłaszano przypadki poważnych, a czasem zakończonych śmiercią reakcji nadwrażliwościowych (patrz punkty „Przeciwwskazania” i „Efekty niepożądane”).

Pacjenci, u których w wywiadzie stwierdzono przypadki nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny lub inne antybiotyki beta-laktamowe, mogą również wykazywać zwiększoną wrażliwość na meropenem. Przed rozpoczęciem terapii meropenemem należy dokładnie wywiadować o wcześniejszych reakcjach nadwrażliwościowych na antybiotyki beta-laktamowe.

W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej należy natychmiast przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie działania.

Zarejestrowano ciężkie niepożądane reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny nekrolizis epidermalny, alergia lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS), rumień wielopostaciowy oraz ostrą ogólną pustulozę egzantematyczną u pacjentów leczonych meropenemem (patrz punkt „Efekty niepożądane”). W przypadku pojawienia się objawów i sygnałów wskazujących na te reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie meropenemu i rozważyć leczenie alternatywne.

Podczas stosowania innych antybiotyków beta-laktamowych zgłaszano reakcje nadwrażliwościowe, które postępowały do zespołu Kounisa (ostry alergiczny skurcz tętnicy wieńcowej, który może prowadzić do zawału mięśnia sercowego) (patrz punkt „Efekty niepożądane”).

Rabdomioliza

Zgłaszano przypadki rabdomiolizy podczas stosowania meropenemu.

W przypadku pojawienia się objawów lub oznak rabdomiolizy należy przerwać stosowanie meropenemu i rozpocząć odpowiednią terapię (patrz punkt „Efekty niepożądane”).

Zapalenie okrężnicy związane ze stosowaniem antybiotyków

Podczas stosowania niemal wszystkich środków antybakteryjnych, w tym meropenemu, odnotowano przypadki zapalenia okrężnicy związanego ze stosowaniem antybiotyków oraz przypadki zapalenia okrężnicy pseudobłoniastego, których ciężkość może wahać się od łagodnej do stanu zagrażającego życiu. Dlatego ważne jest wzięcie pod uwagę możliwości takiego rozpoznania u pacjentów, u których pojawiła się biegunka podczas lub po stosowaniu meropenemu (patrz punkt „Efekty niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie leczenia meropenemem oraz zastosowanie specyficznego leczenia skierowanego przeciwko Clostridium difficile. Nie należy przepisywać leków hamujących perystaltykę jelit.

Drżenia

Podczas leczenia karbapenemami, w tym meropenemem, rzadko zgłaszano drgawki (patrz punkt „Efekty niepożądane”).

Uszkodzenie wątroby wywołane lekami (DILI)

Z uwagi na ryzyko rozwoju uszkodzenia wątroby wywołanego lekami (DILI) podczas leczenia meropenemem należy dokładnie monitorować funkcje wątroby (patrz punkt „Efekty niepożądane”). W przypadku rozwoju ciężkiego DILI należy rozważyć przerwanie leczenia, jeśli jest to klinicznie uzasadnione. Powtórne przepisanie meropenemu należy rozważyć tylko wtedy, gdy jego stosowanie uznaje się za uzasadnione i konieczne.

Stosowanie leku u pacjentów z chorobami wątroby: podczas leczenia meropenemem u pacjentów z istniejącymi chorobami wątroby należy dokładnie monitorować funkcje wątroby. Dostosowanie dawki leku nie jest wymagane (patrz punkt „Sposób stosowania i dawki”). Sero-konwersja wprostego testu antyglobulinowego (reakcja Coombsa)

Leczenie meropenemem może prowadzić do pojawienia się dodatniej bezpośredniej/pośredniej reakcji Coombsa.

Jednoczesne stosowanie meropenemu i kwasu walproinowego/walproinianu sodu/walpromidu nie jest zalecane (patrz punkt „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Ten lek zawiera 90,2 mg/dawkę sodu. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów stosujących dietę ograniczającą sod.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych lub dostępne dane są ograniczone co do stosowania meropenemu u kobiet w ciąży.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośrednich lub pośrednich efektów toksyczności reprodukcyjnej. Jako środek ostrożności zaleca się unikanie stosowania meropenemu w czasie ciąży.

Okres karmienia piersią

Zgłaszano, że niewielka ilość meropenemu przenika do mleka matki. Meropenem można stosować w okresie laktacji tylko w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami zaleca się zachować szczególną ostrożność, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia bólu głowy, parestezji lub drgawek, o których zgłaszano podczas stosowania meropenemu.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Poniższe tabele zawierają ogólne zalecenia dotyczące dawkowania leku.

Dawka meropenemu i długość leczenia zależą od rodzaju patogenu, ciężkości choroby oraz odpowiedzi na leczenie.

Meropenem w dawce do 2 g trzy razy dziennie u dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg oraz w dawce do 40 mg/kg trzy razy dziennie u dzieci może być szczególnie wskazany w leczeniu niektórych rodzajów infekcji wywołanych przez mniej wrażliwe gatunki bakterii (np. rodzaje Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter) lub przy bardzo ciężkich infekcjach.

Należy przestrzegać dodatkowych zaleceń dotyczących dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz niżej).

Tabela 1

Zalecane dawki dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Meropenem należy stosować w formie dożylnej infuzji trwającej od 0 do 30 minut.

Dodatkowo dawki leku do 1 g można podawać w formie dożylnej iniekcji bolusowej w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dorosłym leku w dawce 2 g w formie dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Upośledzenie funkcji nerek

Tabela 2

Zalecane dawki leku dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg, gdy klirens kreatyniny u pacjentów wynosi mniej niż 51 ml/min

Dane potwierdzające stosowanie dawek leku wymienionych w tabeli 2, skorygowanych do dawki jednostkowej 2 g, są ograniczone.

Meropenem jest wydalany podczas hemodializy i hemofiltracji, dlatego niezbędną dawkę leku należy podawać po zakończeniu procedury hemodializy.

Nie ma zaleceń dotyczących ustalonej dawki leku dla pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową funkcją nerek lub z klirensem kreatyniny powyżej 50 ml/min nie jest wymagana korekta dawki.

Dzieci poniżej 3. miesiąca życia

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania meropenum u dzieci poniżej 3. miesiąca życia; optymalny schemat dawkowania nie został ustalony. Istnieją ograniczone dane farmakokinetyczne uzasadniające stosowanie dawki meropenum 20 mg/kg co 8 godzin (patrz punkt „Farmakokinetyka”).

Tabela 3

Zalecane dawki leku dla dzieci w wieku od 3. miesiąca do 11. roku życia i o masie ciała do 50 kg

Dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Należy stosować dawkę jak u dorosłych pacjentów.

Brak doświadczenia w stosowaniu leku u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek.

Sposób stosowania

Meropenem należy stosować jako wlew dożylny trwający od 15 do 30 minut. Dodatkowo dawki meropenemu do 20 mg/kg mogą być podawane jako wstrzyknięcie dożylne bolus przez około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dzieciom leku w dawce 40 mg/kg jako wstrzyknięcie dożylne bolus są ograniczone.

Przygotowanie wstrzyknięcia dożyciowego bolus

Roztwór do wstrzyknięcia bolus należy przygotować przez rozpuszczenie leku w wodzie do wstrzykiwań w celu uzyskania stężenia 50 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do wstrzyknięcia bolus była potwierdzona przez 3 godziny w temperaturze do 25 °C lub 12 godzin w lodówce (2–8 °C).

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, jeśli sposób otwarcia/przygotowania/rozcieńczenia nie wyklucza ryzyka zanieczyszczenia mikrobiologicznego, lek należy zastosować natychmiast.

Jeśli lek nie zostanie natychmiast użyty, należy dokładnie kontrolować czas i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Przygotowanie wlewu dożylnego

Roztwór do wlewu należy przygotować przez rozpuszczenie leku w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wlewu lub w 5 % roztworze glukozy (dekstrozy) do wlewu w celu uzyskania stężenia 1–20 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do wlewu przy użyciu 0,9 % roztworu chlorku sodu była potwierdzona przez 3 godziny w temperaturze 25 °C lub przez 24 godziny w lodówce (2–8 °C). Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy zastosować natychmiast. Jeśli lek nie zostanie natychmiast użyty, należy dokładnie kontrolować czas i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Roztwór przygotowany z 5 % roztworem glukozy (dekstrozy) należy użyć natychmiast.

Nie mrozić przygotowanych roztworów.

Dzieci.

Lek należy stosować dzieciom od 3. miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Względne przedawkowanie jest możliwe u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, jeśli dawka leku nie jest dostosowana zgodnie z opisem w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Ograniczone doświadczenie z postmarketingowego stosowania leku wskazuje, że jeśli po przedawkowaniu wystąpią niepożądane reakcje, są one zgodne z profilem wymienionych działań niepożądanych opisanych w sekcji „Działania niepożądane” i zazwyczaj są łagodne pod względem nasilenia oraz ustępują po odstawieniu leku lub zmniejszeniu jego dawki. Należy rozważyć konieczność leczenia objawowego.

U osób z prawidłową funkcją nerek lek jest szybko wydalany z organizmu drogą nerkową.

Podczas hemodializy meropenem i jego metabolity są usuwane z organizmu.

Działania niepożądane

W trakcie przeglądu danych dotyczących wpływu leczenia meropenemem u 4872 z 5026 pacjentów najczęściej obserwowanymi niepożadanymi reakcjami związanymi z zastosowaniem meropenemu były: biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności/wymioty (1,4%) oraz stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia (1,1%). Najczęstsze niepożądane zjawiska laboratoryjne związane z zastosowaniem meropenemu to trombocytoza (1,6%) oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (1,5–4,3%).

W poniższej tabeli wszystkie działania niepożądane są wymienione według klasyfikacji układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); niezwykle rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy częstości działania niepożądane są wymienione według malejącej częstości występowania.

Zakażenia i inwazje: rzadko – kandydoza jamy ustnej i pochwy.

Zaburzenia układu krwiotwórczego i chłonnego: często – trombocytoza; rzadko – agranulocytoza, anemia hemolityczna, eozynofilia, trombocytopenia, leukopenia, neutropenia.

Zaburzenia układu odpornościowego: rzadko – reakcja anafilaktyczna (patrz rozdziały „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”), obrzęk naczynioruchowy.

Zaburzenia psychiczne: niezwykle rzadko – delirium.

Zaburzenia układu nerwowego: często – ból głowy; rzadko – parestezje; niezwykle rzadko – drgawki (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: często – biegunka, wymioty, nudności, ból brzucha; rzadko – zapalenie jelita grubego związane z zastosowaniem antybiotyków (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zaburzenia metaboliczne i odżywiania: rzadko – hipokaliemia.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: często – podwyższenie poziomu transaminaz, podwyższenie poziomu fosfatazy alkalicznej we krwi, podwyższenie poziomu dehydrogenazy mleczanowej we krwi; rzadko – podwyższenie poziomu bilirubiny we krwi, uszkodzenie wątroby wywozane lekami (DILI) (DILI obejmuje zapalenie wątroby i niewydolność wątroby).

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych: często – wysypka, swędzenie; rzadko – pokrzywka, toksyczny epidermalny nekrolioza, zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowa rumień; częstość nieznana – lekowe zapalenie skóry z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS), ostra ogólnoustrojowa egzantematyczna pustulacja (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: rabdomioliza.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych: rzadko – podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi, podwyższenie poziomu mocznika we krwi.

Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania leku: często – stan zapalny, ból; rzadko – zapalenie żył z zakrzepem, ból w miejscu wstrzyknięcia.

Opis wybranych działań niepożądanych

Zespół Kounisa

Zgłaszano przypadki ostrego zespołu wieńcowego związanego z reakcją alergiczną (zespoł Kounisa) podczas stosowania innych antybiotyków beta-laktamowych (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dzieci

Meropenem Ananta może być stosowany u dzieci powyżej 3. miesiąca życia. Ograniczona liczba dostępnych danych nie wskazuje na zwiększone ryzyko działań niepożądanych u dzieci. Wszystkie zgłoszone przypadki odpowiadają działaniom niepożądanym obserwowanym u dorosłych pacjentów.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni opiekunowie, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Nie zamrażać.

Każdy fiolka przeznaczona jest tylko do jednorazowego użytku.

Podczas przygotowywania roztworu i jego stosowania należy stosować standardowe metody aseptyczne.

Roztwór przed użyciem należy wstrząsnąć.

Nie wykorzystane produkty lub odpady należy utylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Niezgodność.

Meropenemu nie należy mieszać ani dodawać do innych leków.

Meropenem przeznaczony do bolusowych wstrzyknięć dożylnych należy rozpuszczać w sterylnej wodzie do wstrzykiwań.

Meropenem w fiolkach przeznaczonych do infuzji dożylnej można bezpośrednio rozpuszczać w 0,9% roztworze chlorku sodu lub 5% roztworze glukozy do przewlekania.

Opakowanie. Proszek w szklanej fiolce zamkniętej gumową korką i aluminiową pokrywką z elementem „flip-off”, jedna fiolka w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

„Venus Remedies Limited”.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Hill Top Industrial Estate, Jarmajgari ERIPR Phase 1 Extension Batoli Kalan, Solan, Baddi, 173205, Indie.

Wnioskodawca.

Ananta Medikare Ltd.

Miejsce siedziby wnioskodawcy i/lub przedstawiciela wnioskodawcy.

Suite 1, 2 Station Court, Imperial Wharf, Townmead Road, Fulham, Londyn, Wielka Brytania.