Merobocid

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Merobocid (MEROBOCID)

Skład:

substancja czynna: meropenem;

1 fiolka proszku zawiera meropenem (w postaci meropenemu trihydrażu sterylnego) 500 mg lub 1000 mg;

substancja pomocnicza: sód węglan bezwodny.

Postać leku. Proszek do roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: proszek biały lub biały z żółtawym odcieniem, lub jasnożółty.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdrobnoustrojowe do stosowania systemowego. Karbapenemy. Kod ATC J01D H02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika

Meropenem wykazuje działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie syntezy ścian komórkowych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, wiążąc się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP).

Tak jak w przypadku innych leków przeciwbakteryjnych z grupy beta-laktamów, kluczowym wskaźnikiem skuteczności była długość czasu, w którym stężenia meropenemu przekraczały minimalne stężenie hamujące (MIC) (T > MIC). W modelach przedklinicznych meropenem wykazał aktywność przy stężeniach w osoczu krwi przekraczających MIC dla mikroorganizmów wywołujących infekcję przez około 40 % przedziału dawkowania. Cel tej wartości nie został potwierdzony klinicznie.

Odporność bakterii na meropenem może powstawać w wyniku: (1) obniżenia przepuszczalności zewnętrznej błony bakterii Gram-ujemnych (związanej ze zmniejszeniem produkcji poryn), (2) obniżenia powinowactwa do docelowych białek PBP, (3) zwiększonej ekspresji białek pompy eflluksowej oraz (4) produkcji beta-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy.

W Unii Europejskiej odnotowano ogniska zakażeń wywołane bakteriami opornymi na karbapenemy.

Nie stwierdza się krzyżowej oporności między meropenemem a lekami należącymi do grup chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetralicyklin, jeśli chodzi o docelowe mikroorganizmy. Jednak bakterie mogą wykazywać oporność na więcej niż jedną grupę leków przeciwbakteryjnych, jeśli mechanizm działania obejmuje niską przepuszczalność błony komórkowej i/lub obecność pompy(-pompy) eflluksowej.

Ograniczenia wartości MIC ustalone przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) w trakcie badań klinicznych podano poniżej.

Tabela 1

1Granice wrażliwości меропenemu dla Streptococcus pneumoniae i Haemophilus influenzae w przypadku zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych wynoszą 0,25 mg/l (wrażliwe) i 1 mg/l (odporne).

2Odmiany mikroorganizmów o wartościach MIC wyższych niż granice S/R są bardzo rzadkie lub o nich jeszcze nie powiadomiono. Badania identyfikacyjne i wrażliwości antybiotykowej każdego takiego izolatu należy powtórzyć, a jeśli wynik zostanie potwierdzony, izolat należy przesłać do laboratorium referencyjnego. Do czasu uzyskania danych dotyczących odpowiedzi klinicznej dla potwierdzonych izolatów o wartościach MIC wyższych niż obecne granice oporności (pochylone), izolaty należy rejestrować jako oporne.

3Wrażliwość stafilokoków na karbapenemy przewiduje się na podstawie danych wrażliwości na cefoksytynę.

4Granice wrażliwości dotyczą wyłącznie zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

5Granice niezależne od gatunku zostały określone głównie na podstawie danych PK/PD i nie zależą od rozkładu MIC poszczególnych gatunków. Są przeznaczone do stosowania w odniesieniu do gatunków nie wymienionych w tabeli i przypisach. Granice niezależne od gatunku oparte są na następujących dawkach: granice EUCAST dotyczą dawki меропenemu 1000 mg 3 razy na dobę dożylnie przez 30 minut jako najniższej dawki. Rozważano dawki 2 g 3 razy na dobę w ciężkich infekcjach oraz przy granicach pośrednich/odpornych.

6Wrażliwość grup węglikowych A, B, C i G na beta-laktamy przewiduje się na podstawie wrażliwości na penicylinę.

«–» Badanie wrażliwości nie jest zalecane, ponieważ gatunek jest słabym celem leczenia lekiem. Izolaty mogą być klasyfikowane jako oporne bez wcześniejszego testowania.

Zasięg nabytej oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zaleca się korzystanie z lokalnych informacji o oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby, gdy poziom oporności mikroorganizmów na poziomie lokalnym jest taki, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, budzi wątpliwości, należy skonsultować się z ekspertem.

Poniżej wymieniono patogenne mikroorganizmy na podstawie doświadczenia klinicznego i terapeutycznych protokołów leczenia chorób.

Zwykle wrażliwe gatunki

Gram-dodatnie tlenowe: Enterococcus faecalis 7; Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)8; Staphylococcus spp. (wrażliwe na metycylinę), w tym Staphylococcus epidermidis; Streptococcus agalactiae (grupa B); grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius); Streptococcus pneumoniae; Streptococcus pyogenes (grupa A).

Gram-ujemne tlenowe: Citrobacter freudii, Citrobacter koseri, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Haemophilus influenzae, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Serratia marcescens.

Gram-dodatnie beztlenowce: Clostridium perfringens, Peptoniphilus asaccharolyticus, Peptostreptococcus spp. (w tym P. micros, P. anaerobius, P. magnus).

Gram-ujemne beztlenowce: Bacteroides caccae; grupa Bacteroides fragilis, Prevotella bivia, Prevotella disiens.

Gatunki, w których nabyta oporność może stanowić problem

Gram-dodatnie tlenowe: Enterococcus faecium 7,9.

Gram-ujemne tlenowe: Acinetobacter spp., Burkholderia cepacia, Pseudomonas aeruginosa.

Organizmy naturalnie oporne

Gram-ujemne tlenowe: Stenotrophomonas maltophilia, Legionella spp.

Inne mikroorganizmy: Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Coxiella burnetii, Mycoplasma pneumoniae.

7Gatunki wykazujące naturalną pośrednią wrażliwość.

8Wszystkie metycylinoodporne stafilokoki są oporne na меропenem.

9Wskaźnik oporności > 50 % w jednym lub kilku krajach UE.

Sap i melioidoza: stosowanie меропenemu u ludzi opiera się na danych dotyczących wrażliwości B. mallei i B. pseudomallei oraz na ograniczonych danych u ludzi. Lekarze powinni opierać się na krajowych i/lub międzynarodowych dokumentach konsensowych dotyczących leczenia sapa i melioidozy.

Farmakokinetyka

U zdrowych ochotników średni okres półtrwania w osoczu wynosi około 1 godziny; średni objętość rozkładu wynosi około 0,25 l/kg (11–27 l); średni klirens wynosi 287 ml/min przy dawce 250 mg, zmniejszając się do 205 ml/min przy dawce 2 g. Dawki leku 500, 1000 i 2000 mg podane jako infuzja przez 30 minut dają średnie wartości Cmax odpowiednio około 23, 49 i 115 μg/ml; odpowiadające wartości AUC to 39,3, 62,3 i 153 μg×h/ml. Po podaniu infuzji leku w dawkach 500 i 1000 mg przez 5 minut wartości Cmax wynoszą odpowiednio 52 i 112 μg/ml. Po wielokrotnym podaniu dawek leku co 8 godzin pacjentom z prawidłową czynnością nerek nie obserwowano kumulacji меропenemu.

W badaniu z udziałem 12 pacjentów, którym podawano меропenem 1000 mg co 8 godzin po zabiegu chirurgicznym z powodu infekcji wewnątrzbrzusznej, stwierdzono wartości Cmax i okresu półtrwania zgodne z wartościami u zdrowych osób, ale objętość rozkładu była większa (27 l).

Rozkład

Średnia wartość wiązania меропenemu z białkami osocza wynosiła około 2 % i nie zależała od stężenia leku. Po szybkim podaniu leku (5 minut lub mniej) farmakokinetyka jest dwueksponencjalna, ale staje się znacznie mniej widoczna po 30-minutowej infuzji. Stwierdzono, że меропenem dobrze przenika do niektórych płynów i tkanek organizmu, w tym do płuc, sekretu oskrzelowego, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek narządów płciowych kobiet, skóry, faszcz, mięśni i eksudatu otrzewnowego.

Metabolizm

Meropeneem ulega metabolizmowi poprzez hydrolizę pierścienia beta-laktamowego z tworzeniem mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu. In vitro меропenem wykazuje zmniejszoną podatność na hydrolizę przez ludzką dehydropeptydazę-I (DHP-I) w porównaniu z imipenemem, dlatego nie ma potrzeby jednoczesnego stosowania inhibitora DHP-I.

Wydalanie

Meropeneem jest głównie wydalany w niezmienionej formie przez nerki; około 70 % (50–75 %) dawki leku wydalane jest w niezmienionej formie w ciągu 12 godzin. Dodatkowe 28 % wydzielane jest w formie mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu. Wydalanie z kałem stanowi tylko około 2 % dawki. Pomiar klirensu nerkowego i działanie probenecydu wskazują, że меропenem podlega zarówno filtracji, jak i sekrecji kanalikowej.

Niewydolność nerek

Zaburzenia czynności nerek prowadzą do zwiększenia wartości AUC w osoczu i wydłużenia okresu półtrwania меропenemu. Obserwowano 2,4-krotne zwiększenie AUC u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny (KK) 33–74 ml/min), 5-krotne – przy ciężkich zaburzeniach czynności nerek (KK 4–23 ml/min) i 10-krotne – u pacjentów poddawanych hemodializie (KK < 2 ml/min) w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami (KK > 80 ml/min). AUC mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu z otwartym pierścieniem również znacznie wzrastała u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek. Korekta dawki leku jest zalecana pacjentom z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem czynności nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meropeneem jest usuwany przez hemodializę, przy czym klirens podczas hemodializy był około 4 razy wyższy niż u pacjentów z bezmoczem.

Niewydolność wątroby

Badania z udziałem pacjentów z alkoholowym marskością wątroby wykazały brak wpływu choroby wątroby na farmakokinetykę меропenemu po podaniu powtarzanych dawek leku.

Pacjenci dorośli

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u pacjentów nie wykazały istotnych różnic farmakokinetycznych w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami o podobnej czynności nerek. Model populacyjny opracowany na podstawie danych 79 pacjentów z infekcją wewnątrzbrzuszną lub zapaleniem płuc wykazał zależność centralnego objętości rozkładu od masy ciała oraz klirensu od klirensu kreatyniny i wieku.

Dzieci

Badania farmakokinetyczne u noworodków i dzieci z infekcją po podaniu leku w dawkach 10, 20 i 40 mg/kg wykazały wartości Cmax zbliżone do wartości u dorosłych po podaniu leku w dawkach 500, 1000 i 2000 mg odpowiednio. Porównanie wykazało, że parametry farmakokinetyczne między dawkami leku i okresami półtrwania są podobne do tych u dorosłych dla wszystkich, z wyjątkiem najmłodszych pacjentów (< 6 miesięcy t1/2 1,6 godziny). Średnie wartości klirensu меропenemu wynosiły 5,8 ml/min/kg (6–12 lat), 6,2 ml/min/kg (2–5 lat), 5,3 ml/min/kg (6–23 miesiące) i 4,3 ml/min/kg (2–5 miesięcy). około 60 % dawki wydala się z moczem w ciągu 12 godzin w formie меропenemu i dodatkowe 12 % w formie metabolitu. Stężenia меропenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych stanowią około 20 % jednoczesnych poziomów leku w osoczu, choć występuje znaczna międzyindywidualna zmienność wyników.

Farmakokinetyka меропenemu u noworodków poddawanych leczeniu antybakteryjnemu wykazała wyższy klirens u noworodków o większym wieku kalendarzowym lub ciążowym, ze średnią ogólną wartością okresu półtrwania 2,9 godziny. Modelowanie Monte Carlo na podstawie modelu farmakokinetycznego populacyjnego wykazało, że przy schemacie dawkowania 20 mg/kg co 8 godzin osiągnięto T > MIC 60 % w odniesieniu do P. aeruginosa u 95 % noworodków przedwczesnych i u 91 % noworodków urodzonych w terminie.

Pacjenci starsi

Badania farmakokinetyczne u zdrowych ochotników w wieku podeszłym (65–80 lat) wykazały zmniejszenie klirensu osocza skorelowane z wiekiem zmniejszeniem klirensu kreatyniny oraz nieznaczne zmniejszenie klirensu pozanerkowego. Korekta dawki leku u pacjentów w wieku podeszłym nie jest wymagana, z wyjątkiem przypadków umiarkowanego i ciężkiego zaburzenia czynności nerek.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie zakażeń u dorosłych i dzieci w wieku od 3 miesięcy, takich jak:

• zapalenie płuc, w tym zapalenie płuc spoza szpitala i szpitalne zapalenie płuc;
• infekcje oskrzelowo-płucne w przebiegu mukowiscydozy;
• powikłane infekcje dróg moczowych;
• powikłane infekcje wewnątrzbrzuszne;
• infekcje w czasie porodu i infekcje połogowe;
• powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• ostry bakteryjny zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Merobocid może być stosowany w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką przy podejrzeniu infekcji bakteryjnej.

Leczenie pacjentów z bakteriemią, która jest związana lub może być związana z którąkolwiek z powyższych infekcji.

Należy przestrzegać oficjalnych zaleceń dotyczących terapii antybiotykowej oraz zaleceń dotyczących zapobiegania antybiotykooporności.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych preparatu.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek inny lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów.

Ciężkie reakcje nadwrażliwościowe (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na którykolwiek inny typ leku przeciwbakteryjnego z grupy beta-laktamów (np. penicyliny lub cephalosporyny).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji меропenemu z innymi lekami, z wyjątkiem probenecydu, nie były prowadzone.

Nie badano potencjalnego wpływu меропenemu na wiązanie z białkami innych leków lub ich metabolizm. Jednakże, ponieważ wiązanie z białkami jest nieznaczne, nie należy oczekiwać interakcji z innymi związkami opartych na tym mechanizmie.

Probenecyd konkurować z меропenemem o aktywną sekrecję kanalikową i w ten sposób hamuje wydalenie меропenemu przez nerki, co prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania oraz wzrostu stężenia меропenemu w osoczu krwi. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu probenecydu z меропenemem.

Podczas jednoczesnego stosowania z karbapenemami zaobserwowano obniżenie stężenia kwasu walproinowego we krwi o 60–100% w ciągu około dwóch dni. Ze względu na szybki początek działania i stopień obniżenia, jednoczesne stosowanie kwasu walproinowego/walproinianu sodu/walpromidu i karbapenemów nie jest uznawane za kontrolowane, dlatego należy unikać tej interakcji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Jednoczesne stosowanie antybiotyków z dawkowanymi doustnie lekami przeciwwąchlowymi, w tym warfaryną, może nasilić działanie przeciwzakrzepowe warfaryny. Zarejestrowano wiele doniesień o nasileniu działania przeciwzakrzepowego doustnych leków przeciwwąchlowych, w tym warfaryny, u pacjentów otrzymujących jednocześnie leki przeciwbakteryjne. Ryzyko może się różnić w zależności od podstawowego zakażenia, wieku i ogólnego stanu pacjenta, dlatego trudno ocenić udział leków przeciwbakteryjnych w zwiększeniu INR (międzynarodowego wskaźnika normalizowanego). Zaleca się częste monitorowanie INR podczas i zaraz po jednoczesnym stosowaniu antybiotyków z doustnym lekiem przeciwwąchlowym.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Przy wyborze меропenemu do leczenia należy wziąć pod uwagę racjonalność stosowania środka przeciwbakteryjnego z grupy karbapenemów, biorąc pod uwagę takie czynniki jak ciężkość infekcji, rozpowszechnienie oporności na inne odpowiednie środki przeciwbakteryjne, a także ryzyko wyboru leku w odniesieniu do bakterii opornych na karbapenemy.

Oporność Enterobacteriaceae, Pseudomonasaeruginosa i Acinetobacter

Oporność Enterobacteriaceae, Pseudomonasaeruginosa i Acinetobacter na penemy różni się w ramach Unii Europejskiej. Przy przepisywaniu leku zaleca się uwzględnienie lokalnej oporności tych bakterii na penemy.

Reakcje nadwrażliwości

Tak jak w przypadku innych antybiotyków beta-laktamowych, donoszono o przypadkach ciężkich, czasem zakończonych śmiercią, reakcji nadwrażliwości (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Działania niepożądane”).

Pacjenci, u których w wywiadzie stwierdzono przypadki podwyższonej wrażliwości na karbapenemy, penicyliny lub inne antybiotyki beta-laktamowe, mogą również wykazywać podwyższoną wrażliwość na меропenem. Przed rozpoczęciem terapii меропenemem należy dokładnie wywiadować o wcześniejszych reakcjach nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe.

W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie działania.

Podczas stosowania меропenemu odnotowano takie ciężkie reakcje skórne jak: zioła wielopostaciowe, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, zespół DRESS (lekowy wysyp z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi), ostra ogólnikowa pustulka egzantematyczna (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Jeśli wystąpią objawy i znaki wskazujące na te reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie меропenemu i rozważyć leczenie alternatywne.

Kolit związany z antybiotykiem

Podczas stosowania prawie wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym меропenemu, odnotowano przypadki kolitu związanego z antybiotykiem, w tym kolitu pseudobłoniastego, którego ciężkość może wahać się od łagodnej do stanu zagrażającego życiu. Dlatego ważne jest rozważenie możliwości takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu stosowania меропenemu wystąpiła biegunka (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć możliwość przerwania terapii меропenemem i zastosowanie specyficznego leczenia skierowanego przeciwko Clostridium difficile. Nie należy przepisywać leków hamujących perystaltykę jelit.

Drżenie

Podczas leczenia karbapenemami, w tym меропenemem, rzadko donoszono o napadach drgawek (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Monitorowanie funkcji wątroby

Z uwagi na ryzyko rozwoju hepatotoksyczności (np. zaburzenia funkcji wątroby z cechą i cytolizą) podczas leczenia меропenemem należy dokładnie monitorować funkcję wątroby (patz sekcja „Działania niepożądane”).

Stosowanie leku u pacjentów z chorobami wątroby: podczas leczenia меропenemem u pacjentów z istniejącymi chorobami wątroby należy monitorować funkcję wątroby. Korekty dawki leku nie wymaga się (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Serokonwersja bezpośredniego testu antyglobulinowego (test Coombsa)

Leczenie меропenemem może prowadzić do pojawienia się dodatniego bezpośredniego/pośredniego testu Coombsa.

Jednoczesne stosowanie меропenemu i kwasu walproinowego/walproinianu sodu/walpromidu nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Merobocid zawiera około 2,0 mEq lub 4,0 mEq sodu na dawkę 500 mg lub 1000 mg leku odpowiednio, co należy uwzględnić przy przepisywaniu leku pacjentom przestrzegającym diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Brak danych lub ich liczba jest ograniczona w odniesieniu do stosowania меропenemu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośrednich lub pośrednich efektów toksyczności rozrodczej.

Jako środek ostrożności zaleca się unikanie stosowania меропenemu w czasie ciąży.

Niewielka ilość меропenemu przenika do mleka matki. Meropenem można stosować kobietom karmiącym piersią tylko w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono badań wpływu меропenemu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Jednak przy prowadzeniu pojazdów lub obsługiwanie maszyn zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia bólu głowy, parestezji lub drgawek, o których donoszono podczas stosowania меропenemu.

Sposób stosowania i dawki

Poniższe tabele zawierają ogólne zalecenia dotyczące dawkowania leku.

Dawka Merobocidu i długość leczenia zależą od rodzaju patogenu, ciężkości choroby oraz odpowiedzi klinicznej na leczenie.

Zastosowanie Merobocidu w dawce do 2 g 3 razy na dobę u dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg oraz w dawce do 40 mg/kg 3 razy na dobę u dzieci może być szczególnie wskazane w leczeniu niektórych rodzajów infekcji wywołanych mniej wrażliwymi gatunkami bakterii (np. Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter) lub przy bardzo ciężkich infekcjach.

Należy przestrzegać dodatkowych zaleceń dotyczących dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz tabela 3).

Tabela 2

Zalecane dawki dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Merobocid należy stosować zazwyczaj jako wlew dożylny trwający od 15 do 30 minut.

Dodatkowo dawki leku do 1 g można podawać jako wstrzyknięcie dożylne bolusowe w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa podawania dorosłym dawki 2 g leku jako wstrzyknięcia dożylnego bolusowego są ograniczone.

Upośledzenie funkcji nerek

Tabela 3

Zalecane dawki leku dla dorosłych oraz dzieci o masie ciała powyżej 50 kg przy klirensie kreatyniny mniejszym niż 51 ml/min

Dostępna jest ograniczona liczba danych dotyczących stosowania tych dostosowań dawek pojedynczych w dawce 2 g.

Meropenem jest wydalany podczas hemodializy i hemofiltracji, dlatego zalecana dawka leku powinna być podana po zakończeniu procedury hemodializy.

Nie ma zaleceń dotyczących dawkowania leku u pacjentów poddawanych dializie ośmoicznej.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie ma potrzeby dostosowywania dawki leku.

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową funkcją nerek lub z klirensem kreatyniny powyżej 50 ml/min nie ma potrzeby dostosowywania dawki leku.

Dzieci poniżej 3 miesięcy życia

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania meropenemu u dzieci poniżej 3 miesięcy życia, a optymalny schemat dawkowania nie został określony.

Tabela 4

Zalecane dawki leku dla dzieci w wieku od 3 miesięcy do 11 lat o masie ciała do 50 kg

Merobocid należy stosować zazwyczaj jako wlew dożylny trwający od 15 do 30 minut. Dodatkowo dawki меропenemu do 20 mg/kg można podawać jako wstrzyknięcie bolusowe dożylnie w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa podawania dzieciom dawki 40 mg/kg jako wstrzyknięcia bolusowego dożylnego są ograniczone.

Dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Należy stosować dawkę, jak u dorosłych pacjentów.

Brak doświadczenia w stosowaniu leku u dzieci z zaburzeniem funkcji nerek.

Wykonywanie wstrzyknięcia bolusowego dożylnego

Roztwór do wstrzyknięcia bolusowego należy przygotować przez rozpuszczenie leku Merobocid w wodzie do wstrzykiwań, uzyskując stężenie 50 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do wstrzyknięcia bolusowego zachowana jest przez 3 godziny w temperaturze od 15 do 25 °C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy stosować natychmiast po przygotowaniu.

Jeśli lek nie zostanie od razu użyty, należy dokładnie kontrolować czas i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Wykonywanie wlewu dożylnego

Roztwór do wlewu należy przygotować przez rozpuszczenie leku Merobocid w 0,9 % roztworze Natrium chloridum do wlewu lub w 5 % roztworze glukozy (dekstrozy) do wlewu, uzyskując stężenie 1–20 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do wlewu przy użyciu 0,9 % roztworu Natrium chloridum zachowana jest przez 3 godziny w temperaturze od 15 do 25 °C lub przez 24 godziny w temperaturze 2–8 °C. Przygotowany roztwór, jeśli został schłodzony, należy stosować w ciągu 2 godzin po przechowywaniu w lodówce.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy stosować natychmiast po przygotowaniu.

Jeśli lek nie zostanie od razu użyty, należy dokładnie kontrolować czas i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Przygotowany roztwór Merobocidu z 5 % roztworem glukozy (dekstrozy) należy użyć natychmiast.

Nie należy zamrażać przygotowanych roztworów.

Dzieci.

Lek stosuje się u dzieci powyżej 3. miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Względne przedawkowanie jest możliwe u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, jeśli dawka leku nie została skorygowana zgodnie z opisem w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Doświadczenie z postmarketingu dotyczące меропenemu jest ograniczone. Jeśli po przedawkowaniu wystąpiły niepożądane reakcje, odpowiadały one profilowi działań niepożądanych меропenemu (patrz sekcja „Działania niepożądane”), były zazwyczaj łagodnego nasilenia i ustępowały po odstawieniu leku lub zmniejszeniu jego dawki.

Leczenie: terapia objawowa. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek lek jest szybko wydalany przez nerki. Meropenen i jego metabolity są usuwane z organizmu przez hemodializę.

Reakcje niepożądane.

W przeglądzie danych dotyczących wpływu meropenemu na 4872 spośród 5026 pacjentów najczęściej występującymi niepożądanymi reakcjami związanymi z jego stosowaniem były: biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności/wymioty (1,4%) oraz zapalenienie w miejscu wstrzyknięcia (1,1%). Najczęściej zgłaszanymi niepożądanymi zmianami wyników badań laboratoryjnych związanymi ze stosowaniem meropenemu były trombocytoza (1,6%) oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (1,5–4,3%).

Krew i układ limfatyczny: trombocytoza, eozynofilia, trombocytopenia, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna.

Układ odpornościowy: reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zaburzenia psychiczne: delirium.

Układ nerwowy: ból głowy, parestezje, drgawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Układ pokarmowy: biegunka, wymioty, nudności, ból brzucha, kolit spowodowany antybiotykiem, w tym kolit pseudobłoniasty.

Układ wątrobowo-żółciowy: podwyższenie poziomu transaminaz, fosfatazy alkalicznej, dehydrogenazy mleczanowej, bilirubiny we krwi.

Skóra i tkanka podskórna: wysypka, świąd, pokrzywka, toksyczny epidermalny nekrolioza, zespół Stevensa-Johnsona, erytema wielopostaciowe, zespół DRESS (lekowy wysyp z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi), ostra ogólnoustrojowa egzantematyczna pustulacja (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Nerki i układ moczowy: podwyższenie poziomu kreatyniny, mocznika we krwi.

Infekcje i inwazje: kandydoza jamy ustnej i pochwy.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania leku: zapalenie, ból, tromboflebita, ból w miejscu wstrzyknięcia.

Populacja pediatryczna. Na podstawie ograniczonej liczby dostępnych danych nie stwierdzono zwiększonego ryzyka żadnych reakcji niepożądanych u dzieci. Wszystkie zgłoszone przypadki odpowiadały reakcjom niepożądanym obserwowanym u dorosłych pacjentów.

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z lekiem. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane reakcje niepożądane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Okres ważności. 3 lata.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie zamrażać.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Każdy fiolka przeznaczona jest tylko do jednorazowego użycia.

Podczas przygotowywania roztworu i jego stosowania należy stosować standardowe metody aseptyczne.

Roztwór należy wstrząsnąć przed zastosowaniem.

Nieusuniętego leku lub odpadów należy pozbyć się zgodnie z lokalnymi przepisami.

Niezgodność.

Merobocid nie powinien być mieszany ani dodawany do innych leków.

Merobocid przeznaczony do doładowań dożylnych należy rozpuścić w wodzie do wstrzykiwania.

Merobocid w fiolkach przeznaczonych do wlewu dożylnego można bezpośrednio rozpuścić w 0,9% roztworze chlorku sodu lub 5% roztworze glukozy do wlewów.

Opakowanie. 500 mg lub 1000 mg proszku w fiolce; 1 fiolka; 1 fiolka w opakowaniu.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna Publiczna „Naukowo-Produkcyjny Ośrodek „Borszczagowski Zakład Chemiczno-Farmaceutyczny”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 03134, miasto Kijów, ul. Myru, 17.