Meriofert 75 MO

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Meriofert 75 MO Meriofert 150 MO

Skład:

substancja czynna: human menopausal gonadotropin;

1 fiolka proszku zawiera 75 JO lub 150 JO menotropiny (LH, ludzki gonadotropina menopauzalna), co odpowiada 75 JO lub 150 JO FSH (hormon stymulujący pęcherzyk) oraz 75 JO lub 150 JO LH (hormon luteinizujący);

substancja pomocnicza: laktoza, monohydrat;

rozpuszczalnik: chlorek sodu oraz woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Proszek i rozpuszczalnik do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne:

proszek – biała masa liofilizowana lub proszek;

rozpuszczalnik – przezroczysty, bezbarwny roztwór bez zapachu.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Gonadotropiny i inne stymulatory owulacji. Ludzka gonadotropina menopauzalna.

Kod ATC G03G A02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Substancją czynną leku Meriofert jest wysoce oczyszczony ludzki gonadotropina menopauzalna.

Aktywny FSH uzyskuje się z moczu kobiet w okresie pomenopauzalnym; aktywny LH uzyskuje się zarówno z moczu kobiet w okresie pomenopauzalnym, jak i z moczu ciężarnych. Preparat jest standaryzowany w taki sposób, aby stosunek aktywności FSH/LH wynosił około 1.

W jajnikach FSH jako składnik LMG indukuje zwiększenie liczby rosnących pęcherzyków i stymuluje ich rozwój. FSH zwiększa produkcję estradiolu w komórkach ziarnistych poprzez aromatyzację androgenów pochodzących z komórek komory włóknistej pod wpływem hormonu luteinizującego.

Farmakokinetyka.

Skuteczność biologiczna menotropiny zależy przede wszystkim od zawartości FSH. Farmakokinetyka menotropiny po wstrzyknięciu do mięśnia lub podskórnie charakteryzuje się dużą zmiennością indywidualną. Według badań przeprowadzonych z użyciem menotropiny, po pojedynczej dawce 300 IU maksymalny poziom FSH w surowicy osiągany jest około 19 godzin po wstrzyknięciu do mięśnia i około 22 godzin po podaniu podskórnym. Szczytowe stężenia FSH wynosiły 6,5 ± 2,1 IU/l z wartością AUC0-t 438,0 ± 124,0 IU × godz/l po wstrzyknięciu do mięśnia. Po podaniu podskórnym Cmax wynosiła 7,5 ± 2,8 IU/l przy AUC0-t 485,0 ± 93,5 IU × godz/l.

Wartości AUC i Cmax hormonu luteinizującego były znacznie niższe w grupie z podaniem podskórnym w porównaniu z podaniem do mięśnia. Wynik ten może wynikać z bardzo niskich stwierdzonych poziomów LH (bliskich lub poniżej granicy wykrywalności) w obu grupach oraz dużej zmienności wewnątrz- i międzyludzkiej.

Poziom LH w surowicy obniża się z okresem półtrwania. Okres półtrwania wynosi około 45 godzin po wstrzyknięciu do mięśnia i 40 godzin po podaniu podskórnym.

Menotropina jest wydalana głównie z moczem.

Nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby i nerek.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Do indukcji owulacji: do indukcji owulacji u kobiet z amenoreą lub anowulacją, które nie odpowiadają na leczenie cytrynianem klomifenu.

Do kontrolowanej hiperstymulacji jajników w ramach technik rozrodu wspomaganego (ART): indukcja wielopęcherzykowego rozwoju pęcherzyków Graafa u kobiet poddawanych technikom wspomaganego rozrodu, takim jak zapłodnienie in vitro (IVF).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na menotropinę lub którąkolwiek substancję pomocniczą.

Powiększenie jajników lub torbielowatość niezwiązane z zespołem policystycznych jajników.

Krwawienie ginekologiczne o nieznanej przyczynie.

Nowotwory jajników, macicy lub gruczołu piersiowego.

Nowotwory podwzgórza lub przysadki mózgowej.

Stany, w których nie można osiągnąć efektywnej odpowiedzi, np.:

pierwotna niewydolność jajników;

wady rozwojowe narządów płciowych niekompatybilne z ciążą;

mięsaki macicy niekompatybilne z ciążą.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie przeprowadzono badań klinicznych interakcji Meriofertu z innymi lekami. Choć brak doświadczenia klinicznego, przewiduje się, że jednoczesne stosowanie Meriofertu 75 IU lub 150 IU oraz cytrynianu klomifenu może nasilać odpowiedź pęcherzykową.

Podczas stosowania łącznie z agonistami RH-Gn w celu desensytyzacji przysadki mogą być wymagane wyższe dawki Meriofertu 75 IU lub 150 IU.

Szczególne wskazania.

Może dojść do reakcji anafilaktycznych, szczególnie u pacjentek znaną nadwrażliwością na gonadotropiny. Pierwszą iniekcję Meriofertu należy zawsze wykonywać pod bezpośrednim nadzorem lekarza oraz w obecności środków do resuscytacji krążeniowo-oddechowej.

Samodzielne wstrzykiwanie Meriofertu powinny wykonywać wyłącznie wyszkolone i dobrze poinformowane pacjentki, którym wykazano sposób podania iniekcji podskórnej, miejsca wstrzykiwania oraz sposób przygotowania roztworu do iniekcji.

Przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić niepłodność pary oraz wykluczyć przeciwwskazania do zajścia w ciążę. W szczególności pacjentki należy przebadać pod kątem niedoczynności tarczycy, niedoczynności nadnerczy, niedoczynności kory nadnerczy, hiperprolaktynemii oraz guzów przysadki lub podwzgorza, dla których należy zastosować odpowiednie specyficzne leczenie.

Zespół nadreaktywności jajników (OHSS)

Przed leczeniem należy wykonać ocenę ultrasonograficzną rozwoju pęcherzyków Graafa, oznaczenie stężenia estradiolu oraz regularnie monitorować je w trakcie leczenia.

Oprócz rozwoju dużej liczby pęcherzyków, bardzo szybko może wzrastać poziom estradiolu, np. więcej niż podwajanie się wartości codziennie przez dwa lub trzy dni z rzędu, a nawet do osiągnięcia nadmiernie wysokich wartości. Rozpoznanie nadreaktywności jajników może zostać potwierdzone badaniem ultrasonograficznym. Jeśli wystąpi taka niepożądana nadreaktywność jajników (tzn. nie jest częścią kontrolowanej stymulacji jajników w programach wspomaganego rozrodu), należy przerwać stosowanie Meriofertu. W takim przypadku należy unikać zajścia w ciążę oraz nie należy stosować hCG, ponieważ może to spowodować, oprócz wielokrotnej owulacji, zespół nadreaktywności jajników (OHSS). Objawami klinicznymi i objawami łagodnego zespołu nadreaktywności jajników są ból brzucha, nudności, biegunka, lekkie i umiarkowane powiększenie jajników oraz torbiele jajników. W rzadkich przypadkach może wystąpić ciężki zespół nadreaktywności jajników, który może zagrażać życiu. Charakteryzuje się on dużymi torbielami jajników (poddanymi pęknięciu), wodobrzuszem, często wodopłuczem oraz przyrostem masy ciała. W rzadkich przypadkach zespół nadreaktywności jajników może być powiązany z żylno-arterialną zatorowością.

Ciąża mnoga.

U pacjentek poddawanych procedurom wspomaganego rozrodu (ART) ryzyko ciąży mnogiego jest głównie związane z liczbą przeniesionych embrionów. U pacjentek poddawanych leczeniu w celu indukcji owulacji częstość ciąży mnogich i porodów jest wyższa niż przy naturalnym poczęciu. Większość ciąży mnogich to bliźniaki. Aby zminimalizować ryzyko ciąży mnogiego, zaleca się staranne monitorowanie odpowiedzi jajników.

Poronienia.

Częstość samoistnych poronień u pacjentek otrzymujących FSH jest wyższa niż w populacji ogólnej, ale porównywalna z częstością u kobiet z innymi zaburzeniami płodności.

Ciąża ektopowa.

Ponieważ u niepłodnych kobiet poddawanych wspomaganemu rozrodowi, szczególnie in vitro, często występują nieprawidłowości jajowodów, częstość ciąży ektopowego może być zwiększona. Dlatego ważne jest wczesne potwierdzenie USG, że ciąża rozwija się wewnątrzmacznie.

Nowotwory narządów rozrodczych.

Zgłaszano przypadki nowotworów, zarówno łagodnych, jak i złośliwych, w jajnikach i innych narządach układu rozrodczego u kobiet, które poddane zostały wielu cyklom leczenia niepłodności. Nie ustalono jeszcze, czy leczenie gonadotropinami zwiększa podstawowe ryzyko nowotworów u kobiet niepłodnych.

Wady wrodzone.

Częstość wad wrodzonych po procedurach ART może być nieco wyższa niż po naturalnym poczęciu. Uważa się, że jest to związane z różnicami w cechach rodzicielskich (np. wiek matki, cechy nasienia) oraz z ciącią mnogą.

Zaburzenia tromboemboliczne.

U kobiet z ogólnie znanymi czynnikami ryzyka zdarzeń tromboembolicznych, takimi jak wywiad osobisty lub rodzinny, otyłość (wskaźnik masy ciała > 30 kg/m²) lub trombofilia, istnieje możliwość zwiększonego ryzyka żylnej lub tętniczej zatorowości podczas lub po leczeniu gonadotropinami. U tych kobiet korzyści z leczenia gonadotropiną powinny być porównywalne z ryzykiem.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, co oznacza praktycznie brak sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Meriofert nie należy stosować w czasie ciąży.

Nie obserwowano ryzyka teratogennego po kontrolowanej stymulacji jajników w klinicznym zastosowaniu z moczowymi gonadotropinami. Obecnie nie ma innych odpowiednich danych epidemiologicznych.

Badania na zwierzętach nie wskazują na działanie teratogenne.

Meriofert nie należy stosować w czasie karmienia piersią.

W okresie laktacji wydzielanie prolaktyny może powodować negatywną reakcję na stymulację jajników.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Nie ma doniesień dotyczących wpływu leku na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki

Leczenie lekiem Meriofert należy rozpoczynać pod kontrolą lekarza posiadającego doświadczenie w leczeniu niepłodności.

Odpowiedź jajników na gonadotropiny egzogenne wykazuje duże różnice międzyludzkie i wewnątrzposobowe. Uniemożliwia to ustalenie jednolitego schematu dawkowania. Dawkowanie należy więc dostosować indywidualnie, w zależności od odpowiedzi jajników. Wymaga to monitorowania za pomocą ultrasonografii i może obejmować również kontrolę poziomu estradiolu.

• Kobiety z anowulacją *

Celem leczenia lekiem Meriofert jest dojrzanie pojedynczego dojrzałego pęcherzyka de Graafa, z którego komórka jajowa zostanie uwolniona po podaniu ludzkiego gonadotropiny chorionicznej (hCG).

Iniekcje Meriofertu można wykonywać codziennie. U pacjentek z krwawieniem miesięcznym leczenie należy rozpoczynać w ciągu pierwszych 7 dni cyklu menstruacyjnego.

Ogólnie przyjęty schemat rozpoczyna się od dawki 75–150 MO FSH na dobę, którą w razie potrzeby zwiększa się o 37,5 MO (do 75 MO), najlepiej w odstępach co 7 lub 14 dni, aż do osiągnięcia odpowiedniej, ale nie nadmiernej odpowiedzi.

Maksymalna dzienna dawka Meriofertu zazwyczaj nie powinna przekraczać 225 MO.

Leczenie zależy od indywidualnej odpowiedzi pacjentki, ocenianej na podstawie pomiaru wielkości pęcherzyka za pomocą ultrasonografii i/lub poziomu estrogenów.

Następnie dawkę dzienną utrzymuje się do momentu osiągnięcia stanu przedowulacyjnego. Zazwyczaj do osiągnięcia tego stanu wystarcza 7–14 dni leczenia.

Następnie stosowanie Meriofertu przerywa się, a owulację można wywołać poprzez podanie ludzkiej gonadotropiny chorionicznej (hCG).

Jeśli liczba reagujących pęcherzyków jest zbyt wysoka lub poziom estradiolu rośnie zbyt szybko, tj. więcej niż podwajanie się wartości estradiolu na dobę przez dwa lub trzy dni z rzędu, dawkę dzienną należy zmniejszyć. Ponieważ pęcherzyki o średnicy powyżej 14 mm mogą prowadzić do ciąży, wielokrotne przedowulacyjne pęcherzyki przekraczające 14 mm niosą ryzyko ciąży mnogiej. W takim przypadku należy przerwać podawanie hCG i unikać zajścia w ciążę, aby zapobiec ciąży mnogiej. Pacjentka powinna stosować metodę antykoncepcji barierowej lub powstrzymać się od stosunku seksualnego do początku następnego krwawienia menstruacyjnego. Następny cykl leczenia należy rozpocząć od dawki niższej niż w poprzednim cyklu.

Jeśli po 4 tygodniach leczenia nie osiągnięto odpowiedniej odpowiedzi, należy wstrzymać stosowanie leku w tym cyklu, a następny cykl rozpocząć od wyższej dawki początkowej.

Po osiągnięciu optymalnej odpowiedzi należy podać pojedynczą iniekcję hCG w dawce od 5000 MO do 10 000 MO w ciągu 24–48 godzin po ostatniej iniekcji Meriofertu.

Pacjentce zaleca się stosunek seksualny w dniu iniekcji hCG oraz dzień następny.

Alternatywnie może zostać przeprowadzone zapłodnienie wewnątrzmaciczne.

• Kobiety poddawane stymulacji jajników w celu indukcji rozwoju wielu pęcherzyków jako część technik wspomaganego rozrodu *

Regulacja przysadki w celu zahamowania endogennej fazy szczytowej LH i kontroli podstawowego poziomu LH osiągana jest zazwyczaj poprzez podanie agonisty hormonu uwalniającego gonadotropiny (agonista GnRH) lub antagonisty hormonu uwalniającego gonadotropiny (antagonista GnRH).

Zgodnie z ogólnie przyjętym protokołem podawanie Meriofertu rozpoczyna się około dwóch tygodni po rozpoczęciu leczenia agonistami, przy czym oba sposoby leczenia kontynuuje się do osiągnięcia odpowiedniego rozwoju pęcherzyków. Na przykład po dwóch tygodniach regulacji przysadki agonistą, przez pierwsze pięć do siedmiu dni podaje się od 150 do 225 MO Meriofertu. Następnie dawkę dostosowuje się w zależności od odpowiedzi jajników pacjentki.

Alternatywny protokół kontrolowanej hiperstymulacji jajników przewiduje podawanie od 150 do 225 MO Meriofertu codziennie, począwszy od 2. lub 3. dnia cyklu. Leczenie kontynuuje się do osiągnięcia wystarczającego rozwoju pęcherzyków (ocenianego na podstawie monitorowania stężenia estrogenów w surowicy krwi i/lub ultradźwiękowo), przy dawce dostosowanej do odpowiedzi pacjentki (zazwyczaj nie wyższej niż 450 MO na dobę). Odpowiedni rozwój pęcherzyków osiąga się zazwyczaj średnio po około 10 dniu leczenia (od 5 do 20 dni).

Gdy osiągnięto optymalną odpowiedź, jednorazowe podanie od 5000 MO do 10 000 MO hCG, podane w ciągu 24–48 godzin po ostatniej iniekcji Meriofertu, wywołuje ostateczne dojrzewanie pęcherzyków.

Pobieranie oocytów przeprowadza się po 34–35 godzinach.

Sposób podania

Meriofert przeznaczony jest do podania podskórnie i do wewnątrzmięśniowego.

Proszek należy rozpuścić za pomocą dołączonego rozpuszczalnika bezpośrednio przed zastosowaniem.

Aby zapobiec bolesnym iniekcjom i zminimalizować wyciek w miejscu wstrzyknięcia, Meriofert należy podawać powoli podskórnie. Miejsce podania iniekcji podskórnej należy zmieniać, aby zapobiec lipotrofii. Niewykorzystany roztwór należy wyrzucić.

Iniekcje podskórne pacjent może wykonywać samodzielnie, pod warunkiem ścisłego przestrzegania wskazówek i zaleceń lekarza.

• Dzieci *

Nie stosuje się u dzieci (poniżej 18. roku życia).

Przedawkowanie

Nie ma danych dotyczących ostrej toksyczności menotropiny u ludzi, jednak ostra toksyczność leków gonadotropinowych w badaniach na zwierzętach okazała się bardzo niska. Zbyt wysoka dawka menotropiny może prowadzić do hiperstymulacji jajników.

Działania niepożądane.

Najważniejszą reakcją niepożądaną leku w badaniach klinicznych Meriofertu była (zależna od dawki) hiperstymulacja jajników (OHSS), zazwyczaj łagodna, z niewielkim powiększeniem jajników, dyskomfortem brzuszny lub bólem. Tylko jeden przypadek OHSS był ciężki.

Najczęstsze działania niepożądane podczas stosowania Meriofertu to bóle głowy i wzdęcia brzucha, a także nudności, zmęczenie, zawroty głowy oraz ból w miejscu wstrzyknięcia.

W poniższej tabeli przedstawiono główne działania niepożądane (> 1 %) u kobiet otrzymujących Meriofert w badaniach klinicznych, sklasyfikowane według układów narządów i częstości występowania. W ramach każdej grupy według częstości działania niepożądane są uporządkowane według malejącej ciężkości.

W ramach każdej grupy układów narządów działania niepożądane są klasyfikowane według częstości, począwszy od najbardziej częstych, zgodnie z następującymi kryteriami: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (≥ 1/1 000 do < 1/100); niezwykle rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000); bardzo rzadko (< 1/10 000); nieznane (niemożliwe oszacowanie na podstawie dostępnych danych).

*Do opisu określonej reakcji użyto najbardziej odpowiedniego terminu MedDRA; synonimy lub pokrewne stany nie są wymienione, ale należy je również wziąć pod uwagę.

Z opublikowanych badań wiadomo, że u pacjentów leczonych hCG obserwowano poniższe działania niepożądane.

Ciężkie nadpobudzenie jajników (OHSS) z wyraźnym powiększeniem jajników i tworzeniem się torbieli, ostrym bólem brzucha, wodobrzuszem, wypotem do jamy opłucnowej, hipowolemią, wstrząsem oraz zaburzeniami zakrzepowo-zatorowymi.

Przewrót jajnika, zazwyczaj w połączeniu z ciężkimi przypadkami OHSS.

Zgłaszano pęknięcie torbieli jajnika z krwawieniem do jamy brzusznej, w tym zakończone śmiertelnie.

Zgłaszano reakcje alergiczne, w tym z objawami ogólnoustrojowymi, po leczeniu lekami zawierającymi gonadotropinę.

Oczekuje się reakcji w miejscu wstrzyknięcia, takich jak ból, zaczerwienienie, siniaki, obrzęki i/lub podrażnienie, po podaniu gonadotropin.

Oczekuje się, że częstość takich reakcji będzie wyższa po podaniu do wewnątrz mięśnia niż podskórnie.

Okres ważności. 2 lata.

Po rozpuszczeniu należy użyć natychmiast.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Ze względu na brak badań dotyczących zgodności, nie należy mieszać Meriofert z innymi lekami.

Opakowanie.

Po 1 fiolce szklanej z menotropiną, po 1 ampułce (1 ml) rozpuszczalnika w pudełku kartonowym, po 10 pudełek w kartonie.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

IBSA Institut Biochimique SA, Szwajcaria.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Via Piano Sciresa 49, 6912 Pazzallo, Szwajcaria