INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku MELSI (MELSI)

Skład:

substancja czynna: meloxicam;

1 tabletka zawiera meloxicamu 7,5 mg lub 15 mg;

substancje pomocnicze: natrium cytrynian; laktoza, monohydrat; celuloza mikrokryształowa; powidon; dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; krosypowidon; stearynian magnezu.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki o kształcie płasko-cylindrycznym z ukośnymi krawędziami i bruzdą z jednej strony, jasnożółte.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki niesteroidowe o działaniu przeciwzapalnym i przeciwrzutycznym. Oksykamy. Kod ATC M01A C06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Melsi – niesteroidowy lek przeciwzapalny wykazujący działanie przeciwbólowe, przeciwgorączkowe i przeciwbólowe. Działanie przeciwzapalne jest związane z hamowaniem aktywności enzymatycznej cyklooksygenazy-2 (COX-2), która uczestniczy w biosyntezie prostaglandyn w obszarze zapalenia. Melsi w mniejszym stopniu wpływa na cyklooksygenazę-1 (COX-1), która uczestniczy w syntezie prostaglandyny chroniącej błonę śluzową przewodu pokarmowego oraz w regulacji przepływu krwi w nerkach.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Melsi jest dobrze wchłaniane z przewodu pokarmowego niezależnie od przyjęcia pokarmu. Dostępność biologiczna melsi wynosi 89%. Stężenie stacjonarne osiągane jest w 3–5 dniu leczenia. Długotrwałe stosowanie leku (ponad 6 miesięcy) nie powoduje wzrostu jego stężenia w osoczu krwi w porównaniu z wartościami na początku stosowania.

Rozkład.

Około 99% leku wiąże się z białkami osocza krwi. Melsi przenika do płynu synowialnego, gdzie jego stężenie jest około dwukrotnie niższe niż w osoczu krwi. Objętość rozkładu wynosi średnio 11 l.

Metabolizm.

Biota transformacja zachodzi w wątrobie poprzez utlenianie grup metylowych z utworzeniem 4 nieaktywnych metabolitów.

Eliminacja (wydalanie).

Wydalanie melsi zachodzi ogólnie w formie metabolitów. Mniej niż 5% dawki dobowej wydzielane jest w postaci niezmienionej z kałem, niewielka ilość – z moczem. Okres półtrwania leku wynosi 20 godzin.

Clirens osiowy wynosi 8 ml/min, zmniejsza się u osób w podeszłym wieku.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Krótkoterapeutyczne leczenie objawowe zaostrzenia osteoarthrytu.

Długoterapeutyczne leczenie objawowe reumatoidalnego zapalenia stawów i zapalenia stawów kręgosłupa.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na meloksikam lub inne składniki leku, na substancje czynne o podobnym działaniu, takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), kwas acetylosalicylowy. Meloksikam nie powinien być stosowany u pacjentów, u których po przyjęciu kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ pojawiały się objawy astmy, polipów nosa, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki;
krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja związane z wcześniejszą terapią NLPZ, w wywiadzie;
aktywna lub nawracająca przewlekła wrzoda żołądka/jelita lub krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków wrzodów lub krwawień);
ciężka niewydolność wątroby;
ciężka niewydolność nerek bez stosowania dializy;
krwawienie żołądkowo-jelitowe, krwawienie mózgowe w wywiadzie lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
ciężka niewydolność serca;
przeciwwskazane w leczeniu bólu w okresie operacyjnym po aortokoronarnym by-passie (AKB);
III trymestr ciąży;
wiek pacjenta poniżej 16 roku życia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ryzyka związane z hiperkaliemią

Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą sprzyjać hiperkaliemii: sole potasu, moczopędne zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (IEC), antagoniści receptora angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne, heparyny (niskocząsteczkowe lub niefrakcjonowane), cyklosporyna, takerolimus i trimetoprim.

Rozwój hiperkaliemii może zależeć od towarzyszących czynników. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii wzrasta, jeśli powyższe leki są stosowane równolegle z meloksikamem.

Interakcje farmakodynamiczne.

Inne niesteroidowe leki przeciwzapalne i kwas acetylosalicylowy ≥ 3 g/na dawkę. Nie zaleca się łączenia z innymi NLPZ, w tym z kwasem acetylosalicylowym w dawkach przeciwzapalnych (≥ 500 mg na dawkę lub ≥ 3 g całkowita dawka dzienna).

Kortykosteroidy (np. glukokortykosteroidy). Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami wymaga ostrożności ze względu na zwiększony ryzyko krwawienia lub powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym.

Antykoagulancy lub heparyna stosowana w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych. Znacznie zwiększa się ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądkowo-jelitowej. NLPZ mogą nasilać działanie antykoagulantów, takich jak warfaryna. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania NLPZ i antykoagulantów lub heparyny w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych.

W innych przypadkach (np. przy dawkach profilaktycznych) stosowanie heparyny wymaga ostrożności ze względu na zwiększony ryzyko krwawień. W przypadku niemożności uniknięcia takiej kombinacji konieczna jest staranna kontrola INR (międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego).

Leki trombolityczne i przeciwzakrzepowe. Zwiększony ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądkowo-jelitowej.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Zwiększony ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego.

Moczopędne, inhibitory ACE i antagoniści angiotensyny II. NLPZ mogą obniżać skuteczność moczopędnych i innych leków przeciwciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniem czynności nerek (np. pacjenci odwodnieni lub starsi z zaburzeniem czynności nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE lub antagonistów angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia czynności nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, co zazwyczaj jest odwracalne. Dlatego kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie u pacjentów starszych. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a czynność nerek należy kontrolować po rozpoczęciu terapii wspólnej i okresowo później.

Inne leki przeciwciśnieniowe (np. β-blokery). Podobnie jak w przypadku poniżej wymienionych leków, możliwe jest zmniejszenie działania przeciwciśnieniowego β-blokerów (na skutek hamowania prostaglandyn o działaniu rozszerzającym naczynia).

Inhibitory kalcynewryny (np. cyklosporyna, takerolimus). Nefrotoksyczność inhibitorów kalcynewryny może być nasilana przez NLPZ na skutek wpływu na prosteaglandyny nerkowe. Podczas leczenia należy kontrolować czynność nerek. Zalecana jest staranna kontrola czynności nerek, szczególnie u pacjentów starszych.

Wewnątrzmaczne środki antykoncepcyjne. Opisywano zmniejszenie skuteczności wewnątrzmacznych środków antykoncepcyjnych przy stosowaniu NLPZ, jednak wymaga to dalszego potwierdzenia.

Deferaziroks.

Równoległe stosowanie meloksikam i deferaziroks może zwiększyć ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych. Należy zachować ostrożność przy łączeniu tych leków.

Interakcje farmakokinetyczne: wpływ meloksikam na farmakokinetykę innych leków.

Lit. Istnieją dane dotyczące NLPZ, które zwiększają stężenie litu we krwi do wartości toksycznych (na skutek zmniejszenia wydalania litu przez nerki). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania litu i NLPZ. Jeśli terapia połączona jest konieczna, należy starannie kontrolować stężenie litu we krwi na początku leczenia, podczas doboru dawki oraz po zakończeniu leczenia meloksikamem.

Metotreksat. NLPZ mogą zmniejszać wydzielanie kanalikowe metotreksatu, zwiększając jego stężenie we krwi. Z tego powodu nie zaleca się równoległego stosowania NLPZ u pacjentów przyjmujących wysokie dawki metotreksatu (powyżej 15 mg tygodniowo). Ryzyko interakcji NLPZ i metotreksatu należy uwzględnić również u pacjentów przyjmujących niskie dawki metotreksatu, szczególnie u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek. W przypadku konieczności leczenia połączonego należy kontrolować parametry krwi i czynność nerek. Należy zachować ostrożność, jeśli przyjmowanie NLPZ i metotreksatu trwa 3 dni z rzędu, ponieważ stężenie metotreksatu we krwi może wzrosnąć i nasilić jego toksyczność. Chociaż farmakokinetyka metotreksatu (15 mg tygodniowo) nie była wpływowana przez równoległe leczenie meloksikamem, należy zakładać, że toksyczność hematologiczna metotreksatu może wzrosnąć podczas leczenia NLPZ (patrz informacja powyżej).

Pemetreksed. Przy równoległym stosowaniu meloksikam z pemetreksedem u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) stosowanie meloksikam powinno być wstrzymane 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania oraz 2 dni po podaniu. Jeśli kombinacja meloksikam z pemetreksedem jest konieczna, pacjenci powinni być starannie kontrolowani, szczególnie pod kątem wystąpienia mielosupresji i działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 45 ml/min) równoległe stosowanie meloksikam z pemetreksedem nie jest zalecane.

U pacjentów z normalną czynnością nerek (klirens kreatyniny ≥ 80 ml/min), dawki 15 mg meloksikam mogą zmniejszyć eliminację pemetreksedu, a tym samym zwiększyć częstość występowania działań niepożądanych związanych z pemetreksedem. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu 15 mg meloksikam jednocześnie z pemetreksedem u pacjentów z normalną czynnością nerek (klirens kreatyniny ≥ 80 ml/min).

Interakcje farmakokinetyczne: wpływ innych leków na farmakokinetykę meloksikam.

Cholestyramina. Cholestyramina przyspiesza wydalanie meloksikam na skutek zaburzenia wewnątrzwątrobowej cyrkulacji, w związku z tym klirens meloksikam wzrasta o 50%, a okres półtrwania skraca się do 13±3 godziny. Interakcja ta ma znaczenie kliniczne.

Nie stwierdzono klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym przyjmowaniu z lekami przeciwwstrętnymi, cyklotydyną i digoksyną.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Niepożądane reakcje można zminimalizować poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas potrzebny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz informacja dotycząca ryzyka przewodu pokarmowego i ryzyka sercowo-naczyniowego poniżej).

Nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej w przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego, ani dodatkowo stosować innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), ponieważ może to zwiększyć toksyczność, podczas gdy korzyści terapeutyczne nie zostały udowodnione. Należy unikać jednoczesnego stosowania meloksikamu z NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Meloksikam nie jest stosowany do złagodzenia ostrego bólu.

W przypadku braku poprawy po kilku dniach stosowania leku należy ponownie ocenić korzyści kliniczne terapii.

Należy zwrócić uwagę na zapalenie przełyku, żołądka i/lub wrzody żołądka lub dwunastnicy w wywiadzie, aby zapewnić ich pełne wyleczenie przed rozpoczęciem terapii meloksikamem. Należy zachować ostrożność wobec możliwego nawrotu u pacjentów leczonych meloksikamem oraz u pacjentów z takimi przypadkami w wywiadzie.

Zaburzenia przewodu pokarmowego.

Podobnie jak przy stosowaniu innych NLPZ, potencjalnie śmiertelne krwawienie przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą wystąpić w dowolnym czasie podczas leczenia, zarówno z objawami wstępnymi, jak i bez nich, lub przy obecności poważnych chorób przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji jest większe przy zwiększaniu dawki NLPZ u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie komplikowanymi krwawieniem lub perforacją, oraz u pacjentów starszych. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. Dla takich pacjentów, a także dla pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania małej dawki kwasu acetylosalicylowego lub innych leków zwiększających ryzyko przewodu pokarmowego, należy rozważyć terapię skojarzoną z lekami ochronnymi (takimi jak misoprostol lub inhibitory pompy protonowej) (patrz informacja poniżej oraz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Pacjenci z toksycznością przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie pacjenci starsi, powinni donosić o wszelkich nietypowych objawach brzusznych (szczególnie krwawieniu przewodu pokarmowego), szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Nie zaleca się stosowania meloksikamu pacjentom, którzy jednocześnie stosują leki mogące zwiększyć ryzyko wrzodów lub krwawień, w szczególności heparynę jako terapię zastępczą lub w geriatrii, antykoagulancy takie jak warfaryna, lub inne niesteroidowe leki przeciwzapalne, w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥ 500 mg na jedną dawkę lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej.

W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodów u pacjentów stosujących meloksikam, należy przerwać leczenie.

NLPZ należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ stany te mogą się nasilać.

Zaburzenia ze strony wątroby.

Do 15 % pacjentów stosujących NLPZ (w tym Melsi) może mieć podwyższone wartości jednego lub więcej testów wątrobowych. Takie odchylenia laboratoryjne mogą postępować, pozostawać bez zmian lub być tymczasowe podczas kontynuacji leczenia. Znaczne podwyższenia ALAT lub ASAT (około 3 razy lub więcej powyżej normy) obserwowano u 1 % pacjentów podczas badań z NLPZ. Dodatkowo raportowano rzadkie przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę, błyskawiczny śmiertelny zapalenienie wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, niektóre z nich kończące się śmiercią.

Jeśli podejrzewa się dysfunkcję wątroby lub u pacjenta występują odchylenia testów wątrobowych, należy ocenić stan pacjenta pod kątem rozwoju objawów cięższej niewydolności wątroby podczas terapii lekiem. Jeśli objawy wskazują na rozwój chorób wątroby lub występują objawy systemowe (np. eozynofilia, wysypka), stosowanie leku Melsi należy przerwać.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe.

Zaleca się dokładne monitorowanie pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i/lub z niewydolnością serca od lekkiego do umiarkowanego stopnia w wywiadzie, ponieważ podczas terapii NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu i obrzęki.

Pacjentom z czynnikami ryzyka zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego na początku terapii, szczególnie na początku leczenia meloksikamem.

Dostępne dane wskazują, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i długotrwałym leczeniu) nieco zwiększa ryzyko zjawisk trombotycznych naczyniowych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko przy stosowaniu meloksikamu.

Terapię meloksikamem pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyniową mózgu należy prowadzić tylko po dokładnej analizie. Podobną analizę należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie papierosów).

NLPZ zwiększają ryzyko poważnych sercowo-naczyniowych powikłań trombotycznych, zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, które mogą mieć śmiertelny skutek. Zwiększenie ryzyka jest związane z długością stosowania. Pacjenci z chorobami sercowo-naczyniowymi lub czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych mają zwiększone ryzyko.

Zaburzenia ze strony skóry.

Podczas stosowania NLPZ w pojedynczych przypadkach obserwowano poważne reakcje skórne, niektóre z nich śmiertelne, w tym odwarstwiające zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz. Najwyższe ryzyko wystąpienia takich reakcji obserwowano na początku leczenia, przy czym w większości przypadków takie reakcje pojawiały się w ciągu pierwszego miesiąca leczenia. Przy pierwszym wystąpieniu wysypek skórnych, zmian błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości należy przerwać stosowanie meloksikamu.

Jeśli u pacjenta wystąpił zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliz podczas leczenia meloksikamem, nie można ponownie stosować leku w przyszłości.

Raportowano przypadki ustalonego wysypu lekowego podczas stosowania meloksikamu.

Meloksikamu nie należy ponownie przepisywać pacjentom, którzy mieli w wywiadzie ustalony wysyp lekowy związany ze stosowaniem meloksikamu (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Potencjalna reakcja krzyżowa może wystąpić z innymi oksykamami.

Reakcje anafilaktyczne.

Podobnie jak przy stosowaniu innych NLPZ, reakcje anafilaktyczne mogą wystąpić u pacjentów bez znanej reakcji na Melsi. Leku nie należy stosować pacjentom z trójką asparynową. Ten zespół objawów występuje u pacjentów z astmą oskrzelową, u których wystąpiły rinitis z polipami nosowymi lub bez nich lub u których wystąpił ciężki, potencjalnie śmiertelny skurcz oskrzeli po podaniu kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ. W przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej należy podjąć natychmiastowe działania ratunkowe.

Parametry wątroby i funkcja nerek.

Podobnie jak w leczeniu większości NLPZ, opisano pojedyncze przypadki podwyższenia poziomu transaminaz w surowicy, podwyższenia poziomu bilirubiny w surowicy lub innych parametrów funkcji wątroby, jak również podwyższenia kreatyniny w surowicy i azotu mocznika we krwi, inne odchylenia. W większości przypadków te odchylenia były nieznaczne i miały charakter tymczasowy. W przypadku znaczących lub trwałych odchyleń należy przerwać stosowanie meloksikamu i przeprowadzić badania kontrolne.

Funkcyjna niewydolność nerek.

NLPZ, poprzez hamowanie rozszerzającego naczynia wpływu prostaglandyn nerkowych, mogą wywołać funkcjonalną niewydolność nerek w wyniku zmniejszenia filtracji kłębuszkowej. Ten niepożądany efekt jest zależny od dawki. Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki zaleca się dokładne monitorowanie diurezy i funkcji nerek u pacjentów z następującymi czynnikami ryzyka:

wiek starszy;
jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, antagonistami angiotensyny II, sartanami, diuretykami;
hipowolemia (każdego rodzaju);
niewydolność serca;
niewydolność nerek;
zespół nerczycowy;
nefropatia toczenia;
ciężki stopień dysfunkcji wątroby (albumina surowicy < 25 g/l lub ≥ 10 wg klasyfikacji Childa-Pugha).

W pojedynczych przypadkach NLPZ mogą prowadzić do zapaleń nerek międzykomórkowych, zapaleń kłębuszków nerkowych, martwic rdzenia nerek lub zespołów nerczycowych.

Dawka meloksikamu dla pacjentów z niewydolnością nerek końcowego stadium poddawanych dializacji nie powinna przekraczać 7,5 mg. Pacjentom z niewydolnością nerek od lekkiego do umiarkowanego stopnia dawkę można nie zmniejszać (klirens kreatyniny > 25 ml/min).

Zatrzymanie sodu, potasu i wody.

NLPZ mogą nasilać zatrzymanie sodu, potasu i wody oraz wpływać na efekty natriuretyczne diuretyków. Ponadto może występować zmniejszenie efektu przeciwciśnieniowego leków obniżających ciśnienie. W rezultacie u wrażliwych pacjentów mogą nasilać się obrzęki, niewydolność serca lub nadciśnienie tętnicze. Dlatego pacjentom z takimi ryzykami zaleca się kliniczne monitorowanie.

Hipokaliemia.

Hipokaliemii może sprzyjać cukrzyca lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających poziom potasu. W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziom potasu.

Kombinacja z pemetreksedem

U pacjentów z lekką i umiarkowaną niewydolnością nerek otrzymujących pemetreksed leczenie meloksikamem należy wstrzymać co najmniej na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania, oraz co najmniej na 2 dni po podaniu.

Inne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Niepożądane reakcje często gorzej tolerują pacjenci starsi, osłabieni lub chorzy, którzy wymagają dokładnego monitorowania. Podobnie jak w leczeniu innymi NLPZ, należy zachować ostrożność u pacjentów starszych, u których bardziej prawdopodobne jest zmniejszenie funkcji nerek, wątroby i serca. Pacjenci starsi mają wyższe ryzyko wystąpienia niepożądanych reakcji na NLPZ, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego i perforacji, które mogą być śmiertelne.

Meloksikam, podobnie jak każdy inny NLPZ, może maskować objawy chorób zakaźnych.

Stosowanie meloksikamu może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecane kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu.

Preparat zawiera laktozę, dlatego nie zaleca się go pacjentom z rzadką wrodzoną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy lub zaburzeniem wchłaniania glukozy-galaktozy.

Maskowanie stanu zapalnego i gorączki.

Działanie farmakologiczne leku polegające na zmniejszaniu gorączki i stanu zapalnego może utrudnić diagnozę w przypadku podejrzenia nieinfekcyjnego stanu bólowego.

Leczenie kortykosteroidami.

Melsi nie może być prawdopodobnym zamiennikiem kortykosteroidów w leczeniu niedoboru kortykosteroidów.

Efekty hematologiczne.

Anemia może występować u pacjentów przyjmujących NLPZ, w tym Melsi. Może to być związane z zatrzymaniem płynu, krwawieniem przewodu pokarmowego o nieznanym pochodzeniu lub makroskopowym lub niepełnie opisanym wpływem na erytropoetyzę. Pacjentom poddawanym długotrwałemu leczeniu NLPZ, w tym meloksikamem, należy kontrolować poziom hemoglobiny lub hematokrytu, jeśli występują objawy anemii.

NLPZ hamują agregację płytek krwi i mogą wydłużyć czas krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do kwasu acetylosalicylowego ich wpływ na funkcję płytek krwi jest ilościowo mniejszy, krótkotrwały i odwracalny. Należy dokładnie monitorować stan pacjentów przyjmujących Melsi, u których mogą wystąpić niepożądane skutki na funkcję płytek krwi, w szczególności zaburzenia krzepnięcia krwi, oraz pacjentów przyjmujących leki przeciwkrzepliwe.

Stosowanie u pacjentów z istniejącą astmą.

Pacjenci z astmą mogą mieć astmę wrażliwą na aspirynę. Stosowanie kwasu acetylosalicylowego (aspiryny) pacjentom z astmą wrażliwą na aspirynę wiąże się z ciężkim skurczem oskrzeli, który może być śmiertelny. Z uwagi na reakcję krzyżową, w tym skurcz oskrzeli, między kwasem acetylosalicylowym a innymi NLPZ, Melsi nie należy stosować pacjentom wrażliwym na kwas acetylosalicylowy (aspirynę) i należy ostrożnie przepisywać pacjentom z astmą oskrzelową.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Plodność. Meloksikam, podobnie jak inne leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyn, może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu.

Ciąża. Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionu i płodu. Dane badań epidemiologicznych pozwalają przypuszczać zwiększenie ryzyka poronienia i rozwoju wad serca i gastroschizis po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn we wczesnym okresie ciąży. Bezwzględne ryzyko rozwoju wad serca wzrosło z mniej niż 1 % do około 1,5 %. Uważa się, że to ryzyko wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki i długości leczenia. Stosowanie meloksikamu od 20. tygodnia ciąży może spowodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to występować krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu stosowania leku. Ponadto po podaniu leku w drugim trymestrze ciąży donoszono o przypadkach zwężenia przewodu tętniczego u płodu, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia. Dlatego w I i II trymestrze ciąży meloksikam nie powinien być stosowany, z wyjątkiem nagłej potrzeby. Dla kobiet próbujących zajść w ciążę oraz w I i II trymestrze ciąży dawki i długość leczenia meloksikamem powinny być minimalne. Monitorowanie okołoporodowe w kierunku oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego u płodu należy rozważyć w przypadku wpływu meloksikamu przez kilka dni od 20. tygodnia ciąży. Kobiety w ciąży powinny przerwać stosowanie meloksikamu, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego u płodu.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn stwarzają dla płodu ryzyko:

toksyczności sercowo-płucnej (z przedwczesnym zwężeniem/zamknięciem przewodu tętniczego i nadciśnieniem płucnym);
zaburzenia funkcji nerek, które mogą rozwinąć się w niewydolność nerek z oligohydramnios.

Ryzyko dla matki w ostatnich tygodniach ciąży i noworodka:

możliwość wydłużenia czasu krwawienia, efektu przeciwagregacyjnego nawet przy bardzo niskich dawkach;
hamowanie skurczów macicy prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Dlatego meloksikam jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży.

Karmienie piersią. Choć nie ma konkretnych danych dotyczących leku, wiadomo, że NLPZ mogą przenikać do mleka matki, dlatego stosowanie nie jest zalecane kobietom karmiącym piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z innymi maszynami. Na podstawie profilu farmakodynamicznego i obserwowanych reakcji niepożądanych można założyć, że meloksikam nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na te działania. Jednak pacjentom, u których obserwowano zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostre widzenie, zawroty głowy, senność, zawroty głowy lub inne zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego, zaleca się powstrzymać się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Stosować doustnie.

Całą dobową dawkę leku należy przyjmować jednorazowo, popijając wodą lub innym płynem, podczas posiłku.

Aby zminimalizować ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas potrzebny do kontroli objawów. Należy okresowo oceniać potrzebę dalszego łagodzenia objawów oraz odpowiedź pacjenta na leczenie.

Zaostrzenie osteoarthrytu:

7,5 mg/dobę (1 tabletka 7,5 mg lub połowa tabletu 15 mg). W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 15 mg/dobę (1 tabletka 15 mg lub 2 tabletki 7,5 mg).

Reumatoidalne zapalenie stawów, sztywniace zapalenie stawów kręgosłupa:

15 mg/dobę (1 tabletka 15 mg lub 2 tabletki 7,5 mg).

Zobacz również sekcję „Osobliwe kategorie pacjentów”.

W zależności od efektu terapeutycznego dawkę można zmniejszyć do 7,5 mg/dobę (1 tabletka 7,5 mg lub połowa tabletu 15 mg).

Nie należy przekraczać dawki 15 mg/dobę.

Osobliwe kategorie pacjentów.

Pacjenci w podeszłym wieku oraz pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych.

Zalecana dawka długoterminowego leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów oraz sztywniącego zapalenia stawów kręgosłupa dla pacjentów w podeszłym wieku wynosi 7,5 mg na dobę. Pacjentom z podwyższonym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych należy rozpocząć leczenie od dawki 7,5 mg na dobę.

Niewydolność nerek.

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek poddawanych dializie dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg na dobę. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (czyli u pacjentów z klirem kreatyniny powyżej 25 ml/min) nie jest wymagane zmniejszenie dawki (u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek bez dializy – patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Niewydolność wątroby.

U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nie jest wymagane zmniejszenie dawki (u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby – patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Dzieci.

Przeciwwskazany u dzieci w wieku do 16 lat.

Przedawkowanie.

Objawy ostrego przedawkowania NSAID zazwyczaj ograniczają się do letargii, senności, nudności, wymiotów i bólu nadbrzusza, które w ogólnym przypadku są odwracalne przy leczeniu wspierającym. Może wystąpić krwawienie przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do nadciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń funkcji wątroby, niewydolności oddechowej, śpiączki, drgawek, niewydolności sercowo-naczyniowej oraz zatrzymania serca. Opisywano reakcje anafilaktyczne podczas terapeutycznego stosowania NSAID, które mogą również wystąpić przy przedawkowaniu.

W przypadku przedawkowania NSAID zaleca się leczenie objawowe i wspierające. Badania wykazały przyspieszenie wydalania meloksikamu po podaniu 4 doustnych dawek cholestyraminy 3 razy dziennie.

Efekty uboczne.

Dostępne dane pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych leków przeciwbólowych niesteroidowych (NSAID), szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu, wiąże się z pewnym wzrostem ryzyka zdarzeń tromboembolicznych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu).

Obserwowano obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca podczas leczenia lekami NSAID.

Większość obserwowanych działań niepożądanych ma charakter przewodu pokarmowego. Może występować wrzodziejące zapalenie żołądka, perforacja lub krwawienie z przewodu pokarmowego, czasem zakończone śmiertelnie, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Po zastosowaniu obserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, niestrawność, ból brzucha, melene, wymioty krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie objawów zapalenia okrężnicy i choroby Crohna. Z mniejszą częstością obserwowano zapalenie żołądka.

Ze strony układu krwiotwórczego: anemia, odchylenia wyników badań krwi od normy (w tym zmiany liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia. Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy.

Ze strony układu immunologicznego: reakcje alergiczne, z wyjątkiem reakcji anafilaktycznych lub anafilakto-idowych; reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilakto-idowa, w tym wstrząs.

Ze strony psychiki: zaburzenia nastroju, koszmary nocne, dezorientacja, zamieszanie, bezsenność.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, senność.

Ze strony narządów wzroku: zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostre widzenie; zapalenie spojówek.

Ze strony narządów słuchu: zawroty głowy, szumy w uszach.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: uczucie przyspieszonego serca, podwyższenie ciśnienia tętniczego, napływy gorąca.

Zgłaszano przypadki niewydolności serca związane z leczeniem lekami NSAID.

Ze strony układu oddechowego: astma oskrzelowa u pacjentów uczulonych na kwas acetylosalicylowy i inne leki NSAID, infekcje dróg oddechowych górnych, kaszel.

Ze strony przewodu pokarmowego: niestrawność, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka, utajone lub makroskopowe krwawienie z przewodu pokarmowego, zapalenie jamy ustnej, zapalenie żołądka, odbijanie, zapalenie okrężnicy, wrzodziejące zapalenie żołądka i dwunastnicy, zapalenie przełyku, perforacja przewodu pokarmowego.

Krwawienie z przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacja mogą być ciężkie i potencjalnie śmiertelne, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: zaburzenia wskaźników funkcji wątroby (np. podwyższenie transaminaz lub bilirubiny), zapalenie wątroby, żółtaczka, niewydolność wątroby.

Ze strony skóry: obrzęk naczynioruchowy, swędzenie, wysypka, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, pokrzywka, zapalenie skóry pęcherzowe, wielopostaciowe rumień, reakcje nadwrażliwości na światło, odłuszczeniowe zapalenie skóry. Stała wysypka lekowa (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”) – częstość nieznana.

Ze strony układu moczowego: zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia, zmiany wskaźników funkcji nerek (podwyższenie kreatyniny i/lub mocznika w surowicy krwi), ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka, infekcje dróg moczowych, zaburzenia częstości oddawania moczu.

Ogólne zaburzenia: obrzęki, w tym obrzęki kończyn dolnych; objawy przypominające grypę.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: ból stawów, ból pleców, objawy związane z stawami.

Odrębne poważne i/lub częste działania niepożądane.

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy u pacjentów leczonych meloksikamem i innymi potencjalnie mielotoksycznymi lekami.

Działania niepożądane, których nie obserwowano podczas stosowania leku, ale które są charakterystyczne dla innych związków tej klasy.

Uszkodzenie nerek o charakterze organicznym, które najprawdopodobniej prowadzi do ostrej niewydolności nerek: zgłaszano bardzo rzadkie przypadki zapalenia nerek typu śródmiąższowego, ostrego martwicy kanalików nerkowych, zespołu nerczycowego i martwicy brodawek nerkowych.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

10 tabletek w blisterze; 2 blistry w pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Wniosek: MELSI Sp. z o.o.

Adres wnioskodawcy: Ukraina, 79052, Lwów, ul. Szeroska 66.

Producent:

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „ASTRAFARM”, Ukraina.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 08132, obwód kijowski, rejon buczanski, miasto Wiszniewo, ul. Kijewska 6