Melsi

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU MELSI (MELSI)

Skład:

substancja czynna: meloksykam;

1 ml roztworu zawiera 10 mg meloksykamu;

1 fiolka (1,5 ml) zawiera 15 mg meloksykamu;

substancje pomocnicze: meglumina, glifurol, poloksymer, chloro sodu, glicyna, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty żółty lub zielonkawo-żółty roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Kod ATC M01A C06.

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika

MELSI to niesteroidowy lek przeciwbólowy (NLPZ) z grupy kwasów enolowych, wykazujący działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe.

Meloksykam wykazuje wysoką aktywność przeciwzapalną we wszystkich standardowych modelach zapalenia. Podobnie jak w przypadku innych NLPZ, dokładny mechanizm działania meloksykamu pozostaje nieznany. Istnieje jednak wspólny mechanizm działania dla wszystkich NLPZ, w tym meloksykamu: hamowanie biosyntezy prostaglandyn, które są mediatorami stanu zapalnego.

Farmakokinetyka

Absorpcja. Meloksykam jest całkowicie wchłaniany po wstrzyknięciu do mięśnia. Względna biodostępność w porównaniu z podaniem doustnym wynosi prawie 100%. Dlatego nie jest konieczna korekta dawki przy przejściu z drogi dożylnej na doustną. Po wstrzyknięciu do mięśnia dawki 15 mg maksymalne stężenie meloksykamu w osoczu wynosi około 1,6–1,8 μg/ml i osiągane jest po 1–6 godzinach.

Rozkład. Meloksykam silnie wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminą (99%). Meloksykam przenika do płynu synowialnego, gdzie jego stężenie jest 2-krotnie niższe niż w osoczu. Objętość rozkładu jest niska, średnio 11 l po wstrzyknięciu do mięśnia lub dożylnym, z indywidualnymi odchyleniami w granicach 7–20%. Objętość rozkładu po podawaniu wielokrotnych dawek doustnych meloksykamu (7,5–15 mg) wynosi 16 l, z odchyleniem współczynnika w granicach 11–32%.

Biota transformacja. Meloksykam ulega intensywnej biotransformacji w wątrobie.

W moczu zidentyfikowano cztery różne metabolity meloksykamu, które są farmakodynamicznie nieaktywne. Głównym metabolitem jest 5’-karboksimeloksykam (60% dawki), powstający w wyniku utlenienia pośredniego metabolitu – 5’-hydroksymetylo-meloksykamu, który również jest wydzielany w mniejszym stopniu (9% dawki). Badania in vitro sugerują, że CYP 2C9 odgrywa ważną rolę w procesie metabolizmu, podczas gdy izoenzymy CYP 3A4 odgrywają mniejszą rolę. Aktywność peroksydazy u pacjentów może odpowiadać za dwa inne metabolity, które stanowią odpowiednio 16% i 4% podanej dawki.

Eliminacja. Wydalanie meloksykamu odbywa się głównie w postaci metabolitów w równych proporcjach z moczem i kałem. Mniej niż 5% dawki dobowej wydzielane jest w niezmienionej formie z kałem, niewielka ilość wydzielana jest z moczem. Okres półtrwania (t1/2) wynosi 13–25 godzin, w zależności od drogi podania (doustnej, do mięśnia lub dożylnej). Klirens osoczowy wynosi około 7–12 ml/min po pojedynczej dawce doustnej, dożylnej lub doodbytniczej.

Liniowość dawki. Meloksykam wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie terapeutycznej dawki 7,5–15 mg po podaniu doustnym i do mięśnia.

Grupy specjalne pacjentów

Pacjenci z niewydolnością wątroby/nerek. Niewydolność wątroby i nerek w stopniu łagodnym do umiarkowanego nie wpływa istotnie na farmakokinetykę meloksykamu. Pacjenci z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek mieli znacznie wyższy całkowity klirens. Obniżone wiązanie z białkami osocza obserwowano u pacjentów z niewydolnością nerek końcowego stadium. W przypadku niewydolności nerek końcowego stadium zwiększenie objętości rozkładu może prowadzić do wzrostu stężenia wolnego meloksykamu (patrz sekcja „Przeciwwskazania” i „Sposób stosowania i dawki”).

Pacjenci w wieku podeszłym. U starszych pacjentów płci męskiej średnie parametry farmakokinetyczne są podobne do tych u młodych ochotników płci męskiej. U starszych pacjentek powierzchnia pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie–czas” (AUC) jest wyższa, a okres półtrwania (t1/2) dłuższy w porównaniu z odpowiednimi wartościami u młodych ochotników obu płci. Średni klirens osoczowy w stanie stacjonarnym u pacjentów w wieku podeszłym był nieco niższy niż u młodych ochotników (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Krótkotrwałe leczenie objawowe ostrego napadu reumatoidalnego zapalenia stawów i zapalenia stawów kręgosłupa, gdy inne drogi podania meloksikamu nie mogą być zastosowane. Lek wskazany jest do stosowania u dorosłych.

Przeciwwskazania

• III trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”);
• wiek pacjenta poniżej 18 roku życia;
• podwyższona wrażliwość na meloksikam lub inne składniki leku, lub na substancje czynne o podobnym działaniu, takie jak leki przeciwnowotoczne niesteroidowe (NLPZ), kwas acetylosalicylowy (meloksikam nie powinien być stosowany u pacjentów, u których występują objawy astmy, polipów nosa, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki po przyjęciu kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ);
• krwawienie przewodu pokarmowego lub perforacja związane z wcześniejszą terapią NLPZ w wywiadzie;
• aktywna lub nawracająca choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy/krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków wrzodów lub krwawień);
• ciężka niewydolność wątroby;
• ciężka niewydolność nerek bez stosowania dializy;
• krwawienie przewodu pokarmowego, krwawienie mózgowe w wywiadzie lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
• zaburzenia hemostazy lub jednoczesne stosowanie leków przeciwkrzepnących (przeciwwskazania związane z drogą podania);
• ciężka niewydolność serca.

Nie stosować do leczenia bólu pooperacyjnego w trakcie operacji pomostowania tętnic wieńcowych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Ryzyka związane z hiperkaliemią

Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą powodować hiperkaliemię: sole potasu, moczopędne zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), antagoniści receptora angiotensyny II, NLPZ, heparyny (niskocząsteczkowe lub niefrakcjonowane), cyklosporyna, tarkolimus i trimetoprim.

Początek hiperkaliemii może zależeć od obecności czynników z nią związanych. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii wzrasta, gdy powyższe leki są stosowane równocześnie z meloksikamem.

Interakcje farmakodynamiczne

Inne NLPZ i kwas acetylosalicylowy ≥ 3 g/doba. Nie zaleca się łączenia z innymi NLPZ (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), kwasem acetylosalicylowym w dawkach ≥ 500 mg na dawkę lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej.

Kortykosteroidy (np. glukokortykosteroidy). Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami wymaga ostrożności ze względu na zwiększony ryzyko krwawienia lub powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym.

Leki przeciwkrzepnące lub heparyna. Znacznie zwiększa się ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. NLPZ mogą nasilać działanie leków przeciwkrzepnych, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania NLPZ i leków przeciwkrzepnych lub heparyny w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych. Ze względu na dożylne podanie roztworu do wstrzykiwań meloksikam jest przeciwwskazany pacjentom poddawanym leczeniu lekami przeciwkrzepnymi (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

W innych przypadkach (np. przy dawkach profilaktycznych) przy stosowaniu heparyny wymagana jest ostrożność ze względu na zwiększony ryzyko krwawień.

Leki trombolityczne i przeciwagregacyjne. Zwiększony ryzyko krwawień poprzez hamowanie funkcji płytek krwi i uszkodzenie błony śluzowej żołądka i dwunastnicy.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Zwiększony ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego.

Diuretyki, inhibitory ECA i antagoniści angiotensyny II. NLPZ mogą zmniejszać działanie diuretyków i innych leków przeciwhypertensyjnych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. u pacjentów z odwodnieniem lub u starszych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ECA lub antagonistów angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, która zazwyczaj jest odwracalna. Dlatego taką kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie u starszych pacjentów. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów. Należy również kontrolować funkcję nerek po rozpoczęciu terapii łącznej i okresowo później (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Inne leki przeciwhypertensyjne (np. beta-blokery). Możliwe zmniejszenie działania przeciwhypertensyjnego beta-blokerów (w wyniku hamowania prostaglandyn o działaniu rozszerzającym naczynia).

Inhibitory kalcyneuryny (np. cyklosporyna, tarkolimus). Nefrotoksyczność inhibitorów kalcyneuryny może być nasilana przez NLPZ poprzez pośrednictwo efektów prostaglandyn nerkowych. Podczas leczenia należy kontrolować funkcję nerek. Zalecana jest staranna kontrola funkcji nerek, szczególnie u starszych pacjentów.

Deferasiroks. Jednoczesne stosowanie meloksikamu i deferasiroksu może zwiększyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Należy zachować ostrożność przy łączeniu tych leków.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ meloksikamu na farmakokinetykę innych leków

Lit. Istnieją dane, że NLPZ zwiększają stężenie litu w osoczu krwi (poprzez zmniejszenie wydalania litu z moczem), co może osiągnąć wartości toksyczne. Jednoczesne stosowanie litu i NLPZ nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Jeśli terapia łączna jest konieczna, należy starannie monitorować stężenie litu w osoczu krwi na początku leczenia, podczas doboru dawki oraz po zakończeniu stosowania meloksikamu.

Metotreksat. NLPZ mogą zmniejszać wydzielanie kanalikowe metotreksatu, zwiększając w ten sposób jego stężenie w osoczu krwi. Dlatego nie zaleca się jednoczesnego stosowania NLPZ u pacjentów przyjmujących wysoką dawkę metotreksatu (powyżej 15 mg/tydzień) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Ryzyko interakcji między NLPZ a metotreksatem należy również uwzględnić u pacjentów przyjmujących niską dawkę metotreksatu, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. W przypadku konieczności leczenia łącznego należy kontrolować parametry badań krwi i funkcję nerek. Należy zachować ostrożność, gdy stosowanie NLPZ i metotreksatu trwa 3 dni z rzędu, ponieważ stężenie metotreksatu w osoczu może wzrosnąć i nasilić toksyczność. Chociaż farmakokinetyka metotreksatu (15 mg/tydzień) nie była wpływowana przez jednoczesne leczenie meloksikamem, należy uwzględnić możliwość nasilenia się toksyczności hematologicznej metotreksatu podczas leczenia NLPZ (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pemetreksed. Przy jednoczesnym stosowaniu meloksikamu z pemetreksedem u pacjentów z klirem kreatyniny od 45 do 79 ml/min stosowanie meloksikamu należy wstrzymać 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania oraz 2 dni po podaniu. Jeśli kombinacja meloksikamu z pemetreksedem jest konieczna, pacjentów należy starannie monitorować, szczególnie pod kątem wystąpienia mielosupresji i działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirem kreatyniny poniżej 45 ml/min) jednoczesne stosowanie meloksikamu z pemetreksedem nie jest zalecane.

U pacjentów z normalną funkcją nerek (klirem kreatyniny ≥ 80 ml/min) dawki 15 mg meloksikamu mogą zmniejszyć eliminację pemetreksedu, a tym samym zwiększyć częstość występowania działań niepożądanych związanych z pemetreksedem. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu 15 mg meloksikamu jednocześnie z pemetreksedem u pacjentów z normalną funkcją nerek (klirem kreatyniny ≥ 80 ml/min).

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ innych leków na farmakokinetykę meloksikamu

Cholestyramina przyspiesza wydalanie meloksikamu poprzez zakłócenie wewnątrzwątrobowej cyrkulacji, wskutek czego klirens meloksikamu wzrasta o 50%, a t1/2 zmniejsza się do 13±3 godz. Ta interakcja ma znaczenie kliniczne.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ kombinacji meloksikamu i innych leków na farmakokinetykę

Peroralne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonamidu, nateglinid). Meloksikam jest prawie całkowicie wydalany poprzez metabolizm w wątrobie, który w przybliżeniu w dwóch trzecich jest pośredniczony przez enzymy cytochromu (CYP) P450 (główna droga CYP 2C9 i droga pomocnicza CYP 3A4) oraz w jednej trzeciej – innymi drogami, np. poprzez utlenianie peroksydazowe. Należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym podaniu meloksikamu i leków, które wyraźnie hamują lub są metabolizowane przez CYP 2C9 i/lub CYP 3A4. Interakcje pośredniczone przez CYP 2C9 można oczekiwać w połączeniu z takimi lekami, jak peroralne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonamidu, nateglinid); ta interakcja może prowadzić do zwiększenia stężenia tych leków i meloksikamu w osoczu krwi. Stan pacjentów przyjmujących meloksikam i leki pochodne sulfonamidu lub nateglinid należy starannie monitorować pod kątem rozwoju hipoglikemii.

Nie stwierdzono klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwwymiotnymi, cytydyną i digoksyną.

Dzieci. Badania dotyczące interakcji prowadzono wyłącznie na dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności

Niepożądane reakcje mogą być minimalizowane przez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas potrzebny do kontroli objawów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz informacje dotyczące ryzyka przewodu pokarmowego i układu sercowo-naczyniowego poniżej).

Nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej w przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego, ani stosować dodatkowo innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), ponieważ może to zwiększyć toksyczność, podczas gdy korzyści terapeutyczne nie zostały udowodnione. Należy unikać jednoczesnego stosowania meloksikamu z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Meloksikam nie powinien być stosowany w leczeniu pacjentów wymagających złagodzenia ostrego bólu.

W przypadku braku poprawy po kilku dniach należy ponownie ocenić korzyści terapeutyczne leczenia.

Należy zwrócić uwagę na zapalenie przełyku, żołądka i/lub wrzody żołądka lub dwunastnicy w wywiadzie, aby zapewnić ich pełne wyleczenie przed rozpoczęciem terapii meloksikamem. Należy regularnie monitorować możliwość nawrotu u pacjentów leczonych meloksikamem oraz u pacjentów z takimi przypadkami w wywiadzie.

Zaburzenia przewodu pokarmowego

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, potencjalnie śmiertelne krwawienie przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą wystąpić w dowolnym czasie podczas leczenia, niezależnie od obecności objawów wstępnego ostrzegania lub poważnych chorób przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji jest większe przy zwiększaniu dawki NLPZ u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie skomplikowanymi krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), oraz u pacjentów starszych. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. Takim pacjentom należy rozważyć terapię skojarzoną z lekami ochronnymi (np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej), a także pacjentom wymagającym jednoczesnego stosowania małej dawki kwasu acetylosalicylowego lub innych leków zwiększających ryzyko przewodu pokarmowego (patrz informacja poniżej oraz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjentom z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie pacjentom starszym, należy zalecić zgłaszanie wszelkich nietypowych objawów brzusznych (szczególnie krwawienia przewodu pokarmowego), szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Nie zaleca się stosowania meloksikamu u pacjentów, którzy jednocześnie stosują leki mogące zwiększyć ryzyko wrzodów lub krwawień, takie jak heparyna (jako terapię intensywną lub w geriatrii), leki przeciwkrzepliwe, takie jak warfaryna lub inne NLPZ, w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych (≥ 500 mg na dawkę lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej) (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu u pacjentów stosujących meloksikam, leczenie należy przerwać.

NLPZ należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (zapalenie jelicznia, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ stan te mogą się nasilać (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Zaburzenia wątroby

Do 15% pacjentów stosujących NLPZ (w tym meloksikam) może doświadczyć wzrostu jednego lub kilku wyników badań wątrobowych. Takie odchylenia laboratoryjne mogą postępować, pozostawać bez zmian lub być tymczasowe podczas kontynuacji leczenia. Istotny wzrost poziomów alaninotransferazy (ALT) lub asparaginianotransferazy (AST) (około 3 lub więcej razy wyższy niż norma) zaobserwowano u 1% pacjentów w badaniach klinicznych z NLPZ. Ponadto, w trakcie badań klinicznych z NLPZ odnotowano rzadkie przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę, fulminantny śmiertelny zapalenia wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, niektóre z nich kończące się śmiercią.

Stan pacjentów z objawami i/lub oznakami dysfunkcji wątroby lub u których wystąpiły odchylenia wyników badań wątrobowych, należy ocenić pod kątem rozwoju objawów cięższej niewydolności wątroby podczas terapii meloksikamem. Jeśli objawy kliniczne i objawy odpowiadają rozwojowi choroby wątroby lub jeśli występują objawy systemowe choroby (np. eozynofilia, wysypka), stosowanie meloksikamu należy przerwać.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub z niewydolnością serca od lekkiego do umiarkowanego stopnia w wywiadzie zaleca się staranne monitorowanie, ponieważ przy stosowaniu NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu i obrzęki.

Pacjentom z czynnikami ryzyka zaleca się kliniczne monitorowanie ciśnienia tętniczego na początku terapii, szczególnie na początku leczenia meloksikamem.

Dane badań i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) może być związane z pewnym zwiększeniem ryzyka zdarzeń trombotycznych naczyniowych, takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar. Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko przy stosowaniu meloksikamu.

Pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyniową mózgu należy przepisać terapię meloksikamem tylko po starannym badaniu. Takie badanie jest konieczne przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego (np. z nadciśnieniem tętniczym, hiperlipidemią, cukrzycą, palaczy).

NLPZ zwiększają ryzyko poważnych sercowo-naczyniowych zdarzeń trombotycznych, zawału mięśnia sercowego i udaru, które mogą mieć śmiertelny skutek. Ryzyko zwiększa się wraz z dłuższym czasem stosowania. Pacjenci z chorobami układu sercowo-naczyniowego lub czynnikami ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego mają zwiększone ryzyko powikłań trombotycznych.

Zaburzenia skóry

Podczas stosowania meloksikamu odnotowano zagrożające życiu ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz. Pacjenci powinni być poinformowani o objawach i objawach ciężkich uszkodzeń skóry i uważnie monitorować reakcje skóry. Największe ryzyko wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolizu istnieje w pierwszych tygodniach leczenia. Jeśli pacjent ma objawy lub objawy zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolizu (np. postępująca wysypka, często z pęcherzami lub uszkodzeniem błon śluzowych), należy przerwać leczenie meloksikamem. Ważne jest jak najszybsze rozpoznanie i przerwanie stosowania wszelkich leków, które mogą powodować ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliz. Z tym związane jest lepsze rokowanie w przypadku ciężkich uszkodzeń skóry. Jeśli u pacjenta wystąpił zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliz podczas stosowania meloksikamu, stosowanie leku nie może być wznowione w przyszłości.

Podczas stosowania meloksikamu zgłaszano przypadki ustalonego wysypu lekowego. Meloksikamu nie należy ponownie przepisywać pacjentom, u których w wywiadzie wystąpiły powiązane z meloksikamem przypadki ustalonego wysypu lekowego. Potencjalna reakcja krzyżowa może wystąpić z innymi oksykamami.

Reakcje anafilaktyczne

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, reakcje anafilaktyczne mogą wystąpić u pacjentów, którzy wcześniej nie mieli reakcji na meloksikam. Meloksikam nie powinien być stosowany u pacjentów z triadą aspirynową. Ten kompleks objawów występuje u pacjentów z astmą, u których stwierdzono rinit, z polipami nosa lub bez nich, lub u których wystąpił ciężki, potencjalnie śmiertelny skurcz oskrzeli po zastosowaniu kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ. W przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej należy podjąć natychmiastowe działania ratunkowe.

Parametry wątroby i funkcja nerek

Podczas leczenia większością NLPZ opisano pojedyncze przypadki podwyższenia poziomu transaminaz we krwi, bilirubiny we krwi lub innych parametrów funkcji wątroby, podwyższenia poziomu kreatyniny we krwi i azotu mocznikowego we krwi, a także inne odchylenia wyników laboratoryjnych. W większości przypadków te odchylenia były nieznaczne i miały charakter tymczasowy. W przypadku istotnego lub trwałego potwierdzenia takich odchyleń należy przerwać stosowanie meloksikamu i przeprowadzić testy kontrolne.

Funkcjonalna niewydolność nerek

NLPZ ze względu na hamowanie działanie rozszerzającego naczynia krwionośne prostaglandyn nerkowych mogą wywoływać funkcjonalną niewydolność nerek poprzez zmniejszenie filtracji kłębuszkowej. Ten efekt niepożądany jest zależny od dawki. Na początku stosowania leku lub po zwiększeniu jego dawki zaleca się staranne monitorowanie funkcji nerek, w tym objętości diurezy, u pacjentów z następującymi czynnikami ryzyka:

• wiek starszy;
• jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów angiotensyny II, sartanów, diuretyków (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”);
• hipowolemia (każdego rodzaju);
• niewydolność serca;
• niewydolność nerek;
• zespół nerczycowy;
• nefropatia toczeniowa;
• ciężka dysfunkcja wątroby (albumina surowicy < 25 g/l lub ≥ 10 według klasyfikacji Childa-Pugha).

W pojedynczych przypadkach NLPZ mogą prowadzić do zapalenia nerek interpaczkowych, zapalenia kłębuszków nerkowych, martwicy rdzenia nerek lub zespołów nerczycowych.

Dawkę meloksikamu u pacjentów z niewydolnością nerek końcową, którzy są na dializie, nie należy przekraczać 7,5 mg. U pacjentów z niewydolnością nerek od lekkiej do umiarkowanej dawkę można nie zmniejszać (klirens kreatyniny > 25 ml/min).

Zatrzymanie sodu, potasu i wody

NLPZ mogą nasilać zatrzymanie sodu, potasu i wody oraz wpływać na efekty natriuretyczne diuretyków. Ponadto może obserwować się zmniejszenie efektu hipotensyjnego leków obniżających ciśnienie tętnicze (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”). W rezultacie u wrażliwych pacjentów mogą się rozwijać lub nasilać obrzęki, niewydolność serca lub nadciśnienie tętnicze. Dlatego pacjentom z ryzykiem zatrzymania sodu, potasu i wody zaleca się prowadzenie monitorowania klinicznego (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Sposób stosowania i dawki”).

Hipokaliemia

Hipokaliemię może powodować cukrzyca lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających poziom potasu we krwi (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”). W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziom potasu.

Kombinacja z pemetreksedem

U pacjentów z lekką i umiarkowaną niewydolnością nerek otrzymujących pemetreksed leczenie meloksikamem należy wstrzymać co najmniej na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania i co najmniej przez 2 dni po podaniu (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Inne ostrzeżenia i środki ostrożności

Niepożądane reakcje często gorzej tolerowane są przez pacjentów starszych, słabych lub osłabionych pacjentów, którzy wymagają starannego monitorowania. Tak jak w leczeniu innymi NLPZ, należy zachować ostrożność u pacjentów starszych, u których bardziej prawdopodobne jest zmniejszenie funkcji nerek, wątroby i serca. Pacjenci starsi mają wyższe ryzyko wystąpienia niepożądanych reakcji na NLPZ, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego i perforacji, które mogą być śmiertelne (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meloksikam, tak jak każdy inny NLPZ, może maskować objawy chorób zakaźnych.

Tak jak przy wstrzykiwaniu do mięśni innych NLPZ, w miejscu wstrzyknięcia może dojść do powstania ropnia lub martwicy.

Meloksikam może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą, dlatego nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dla kobiet planujących zajście w ciążę lub poddających się badaniom z powodu bezpłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Preparat zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na fiolkę 1,5 ml, czyli jest wolny od sodu.

Maskowanie stanu zapalnego i gorączki

Działanie farmakologiczne meloksikamu skierowane na zmniejszenie gorączki i stanu zapalnego może zmniejszyć korzyści diagnostyczne przy określaniu powikłań w przypadku podejrzanego stanu bólowego niezakaźnego.

Leczenie kortykosteroidami

Meloksikam nie może być prawdopodobnym zamiennikiem kortykosteroidów w leczeniu niedostateczności kortykosteroidowej.

Efekty hematologiczne

U pacjentów stosujących NLPZ, w tym meloksikam, może występować anemia. Może to być związane z zatrzymaniem płynu, krwawieniem przewodu pokarmowego o nieznanym pochodzeniu lub makroskopowym krwawieniem lub nie w pełni opisanym wpływem na erytropoetynę. Przy długotrwałym stosowaniu NLPZ, w tym meloksikamu, u pacjentów należy kontrolować poziom hemoglobiny lub hematokrytu, jeśli występują objawy i oznaki anemii.

NLPZ hamują agregację płytek krwi i mogą wydłużyć czas krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do kwasu acetylosalicylowego, ich wpływ na funkcję płytek krwi jest mniejszy ilościowo, krótkotrwały i odwracalny. Pacjenci przyjmujący meloksikam, u których możliwe są niepożądane skutki na funkcję płytek krwi, takie jak zaburzenia krzepnięcia krwi, lub pacjenci przyjmujący leki przeciwkrzepliwe, wymagają starannego monitorowania.

Stosowanie u pacjentów z astmą

Pacjenci z astmą mogą mieć astmę wrażliwą na aspirynę. Stosowanie kwasu acetylosalicylowego pacjentom z astmą wrażliwą na aspirynę wiąże się z ciężkim skurczem oskrzeli, który może być śmiertelny. Z uwagi na reakcję krzyżową, w tym skurcz oskrzeli, między kwasem acetylosalicylowym a innymi NLPZ, meloksikam nie powinien być stosowany u pacjentów wrażliwych na kwas acetylosalicylowy i należy stosować go ostrożnie u pacjentów z astmą.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża. Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionalny/rozwojowy płodu. Dane badań epidemiologicznych pozwalają przypuszczać zwiększenie ryzyka poronienia i rozwoju wad serca i gastroschizy po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn we wczesnym okresie ciąży. Absolutne ryzyko rozwoju wad serca wzrasta z mniej niż 1% do około 1,5%. Uważa się, że ryzyko to wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki i czasu trwania leczenia.

Ustalono, że u zwierząt podanie inhibitora syntezy prostaglandyn prowadziło do zwiększenia utraty przed- i poimplantacyjnej oraz śmierci embrionalnej i płodowej. Ponadto, u zwierząt otrzymujących inhibitor syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zgłaszano zwiększoną częstość różnych wad rozwojowych, w tym sercowo-naczyniowych.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie meloksikamu może powodować oligohydramnios z powodu dysfunkcji nerek płodu. Oligohydramnios może wystąpić wkrótce po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalny po przerwaniu stosowania leku. Ponadto, istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w II trymestrze ciąży, które zazwyczaj ustępuje po przerwaniu leczenia. Dlatego w I i II trymestrze ciąży meloksikam nie powinien być stosowany, z wyjątkiem nagłej potrzeby. Jeśli kobieta próbuje zajść w ciążę lub stosuje meloksikam w I i II trymestrze ciąży, dawkowanie i czas trwania leczenia powinny być jak najmniejsze. Monitorowanie prenatalne oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego należy rozważyć w przypadku wpływu meloksikamu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego.

Przy stosowaniu w III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą stwarzać dla płodu ryzyko:

• toksyczności sercowo-płucnej (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
• zaburzenia funkcji nerek, które mogą rozwinąć się w niewydolność nerek z oligohydramnios (patrz wyżej).

Możliwe ryzyka w ostatnich tygodniach ciąży dla matki i noworodka:

• wydłużenie czasu krwawienia, efekt przeciwagregacyjny, który może wystąpić nawet przy bardzo niskich dawkach;
• hamowanie skurczów macicy, prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Z uwagi na powyższe, meloksikam jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży.

Okres karmienia piersią. Choć nie ma konkretnych danych dotyczących stosowania meloksikamu w okresie karmienia piersią, wiadomo, że NLPZ mogą przenikać do mleka matki. Dlatego stosowanie leku nie jest zalecane kobietom karmiącym piersią.

Niepłodność. Meloksikam, tak jak inne leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyn, może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą, dlatego nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dla kobiet planujących ciążę lub poddających się badaniom z powodu bezpłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami. Ze względu na profil farmakodynamiczny i zaobserwowane efekty niepożądane, oczekuje się, że meloksikam nie będzie wpływać lub będzie miał nieznaczny wpływ na tę działalność. Jednak pacjentom, u których wystąpiły zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia, zawroty głowy, senność, zawroty głowy lub inne zaburzenia układu nerwowego centralnego, zaleca się powstrzymać się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

Dawkowanie

Jedna iniekcja 15 mg 1 raz na dobę.

NIE PRZEKRACZAĆ DAWKI 15 mg na dobę.

Leczenie powinno być ograniczone do jednej iniekcji na początku terapii, maksymalnie przez 2–3 dni w uzasadnionych wyjątkowych przypadkach (czyli gdy inne drogi podania są niemożliwe). Reakcje niepożądane mogą być zminimalizowane poprzez stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez najkrótszy okres leczenia konieczny do kontroli objawów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Należy okresowo oceniać potrzebę pacjenta w leczeniu objawowym oraz jego odpowiedź na terapię.

Osoby szczególnej kategorii pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Zalecana dawka dla pacjentów w podeszłym wieku wynosi 7,5 mg na dobę (połowa fiolki o pojemności 1,5 ml) (patrz również podsekcja „Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych” poniżej oraz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). U pacjentów z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych, np. z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie lub czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego, leczenie należy rozpocząć od dawki 7,5 mg na dobę (połowa fiolki o pojemności 1,5 ml).

Niewydolność nerek. Lek ten jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek niepoddawanych hemodializie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

U pacjentów z końcowym stadium niewydolności nerek poddawanych hemodializie dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg na dobę (połowa fiolki 1,5 ml).

Pacjentom z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (czyli pacjentom z klirem kreatyniny powyżej 25 ml/min) nie wymaga się zmniejszenia dawki.

Niewydolność wątroby. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nie wymaga się zmniejszenia dawki. W przypadku pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby patrz sekcja „Przeciwwskazania”.

Sposób stosowania

Do wstrzykiwania domięśniowego.

Roztwór do wstrzykiwań 15 mg / 1,5 ml podaje się głęboko domięśniowo w górny zewnętrzny kwadrant pośladka z zachowaniem techniki jałowej. W przypadku powtarzanych wstrzykiwań zaleca się naprzemienne zmienianie miejsca wstrzyknięcia (lewą i prawą pośladę). Przed wstrzyknięciem ważne jest sprawdzenie, czy koniuszek igły nie trafił do naczynia krwionośnego.

Wstrzyknięcie należy natychmiast przerwać w przypadku silnego bólu podczas wstrzyknięcia.

Jeśli pacjent ma wszczepiony endoprotezę stawu biodrowego, wstrzyknięcie należy wykonać w drugą pośladę.

Do kontynuacji leczenia należy stosować doustne formy leku (tabletki).

Dzieci. Lek jest przeciwwskazany dzieciom w wieku do 18 lat (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie

Objawy

Objawy ostrego przedawkowania NSAID zazwyczaj ograniczają się do letargii, senności, nudności, wymiotów i bólu nadbrzusza, które ogólnie są odwracalne przy leczeniu wspierającym. Może wystąpić krwawienie z przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do nadciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń funkcji wątroby, niewydolności oddechowej, śpiączki, drgawek, niewydolności sercowo-naczyniowej i zatrzymania serca. Zgłaszano reakcje anafilaktyczne podczas terapeutycznego stosowania NSAID, które mogą również wystąpić przy przedawkowaniu.

Terapia

W przypadku przedawkowania leku zaleca się postępowanie objawowe i wspierające. Badania wykazały przyspieszenie wydalania meloksikamu przy zastosowaniu 4 dawek doustnych cholestryaminy 3 razy na dobę.

Efekty uboczne

Dane z badań oraz dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NSAID (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) może być związane z niewielkim zwiększeniem ryzyka zjawisk trombozowych naczyniowych, takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Obserwowano obrzęk, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca podczas leczenia NSAID.

Większość efektów ubocznych ma charakter przewlekowy. Możliwe są wrzody trawiennicze, perforacja lub krwawienie z przewodu pokarmowego, czasem zakończone śmiertelnie, szczególnie u pacjentów starszych (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Po stosowaniu obserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, dyspepsję, ból brzucha, melene, wymioty krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia jelita grubego i choroby Leśniowskiego-Crohna (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Z mniejszą częstością obserwowano zapalenie żołądka.

Zgłaszano ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Częstość niżej wymienionych działań niepożądanych określono na podstawie zgłoszeń o efektach ubocznych zarejestrowanych w 27 badaniach klinicznych trwających co najmniej 14 dni. Informacje oparte są na badaniach klinicznych z udziałem 15197 pacjentów, którzy przyjmowali meloksikam doustnie w dawce dobowej 7,5 mg lub 15 mg przez okres do jednego roku.

Dołączone są również działania niepożądane wykryte na podstawie zgłoszeń z okresu po rejestracji.

Kryteria oceny częstości występowania działań niepożądanych leku: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); rzadko (≥ 1/1000, < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000); nieznana częstość (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia układu krwi i układu limfatycznego:

rzadko — anemia;

bardzo rzadko — odchylenia wyników badań krwi od normy (w tym zmiany liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia.

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy (patrz „Odrębne poważne i/lub częste działania niepożądane” poniżej).

Zaburzenia układu odpornościowego:

rzadko — reakcje alergiczne, z wyjątkiem reakcji anafilaktycznych lub anafilaktoidealnych;

nieznana częstość — szok anafilaktyczny, reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilaktoidealna, w tym szok.

Zaburzenia psychiczne:

bardzo rzadko — zaburzenia nastroju, koszmary nocne;

nieznana częstość — dezorientacja, dezorientacja, bezsenność.

Zaburzenia układu nerwowego:

często — ból głowy;

rzadko — zawroty głowy, senność.

Zaburzenia narządu wzroku:

rzadko — zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostre widzenie; zapalenie spojówek.

Zaburzenia narządu słuchu i układu przedsionkowego:

rzadko — zawroty głowy;

bardzo rzadko — szumy w uszach.

Zaburzenia serca:

rzadko — uczucie kołatania serca.

Zgłaszano niewydolność serca związaną ze stosowaniem NSAID.

Zaburzenia układu naczyniowego:

rzadko — podwyższenie ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), napoty cieplne.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy śródpiersia:

rzadko — astma u pacjentów uczulonych na kwas acetylosalicylowy i inne NSAID;

nieznana częstość – infekcje dróg oddechowych górnych, kaszel.

Zaburzenia przewodu pokarmowego:

bardzo często — zaburzenia przewodu pokarmowego: dyspepsja, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka;

rzadko — ukryte lub makroskopowe krwawienie z przewodu pokarmowego, stomatyt, zapalenie żołądka, odbijanie;

bardzo rzadko — zapalenie jelita grubego, wrzody żołądka i dwunastnicy, zapalenie przełyku;

bardzo rzadko — perforacja przewodu pokarmowego;

nieznana częstość – zapalenie trzustki.

Krwawienie z przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacja mogą być ciężkie i potencjalnie śmiertelne, szczególnie u pacjentów starszych (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zaburzenia układu wątrobowo-pęcherzowego:

rzadko — zaburzenia wyników badań funkcji wątroby (np. podwyższenie aminotransferaz lub bilirubiny);

bardzo rzadko — zapalenie wątroby;

nieznana częstość — żółtaczka, niewydolność wątroby.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej:

rzadko — obrzęk naczynioruchowy, swędzenie, wysypka;

bardzo rzadko — zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, pokrzywka;

bardzo rzadko — zapalenie skóry pęcherzowe, zmienna czerwień;

nieznana częstość — reakcje fotouczulenia, odłuszczające zapalenie skóry, ustalone wysypki lekowe (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zaburzenia układu moczowego:

rzadko — zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” i „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), zmiany wyników badań funkcji nerek (podwyższenie kreatyniny i/lub mocznika we krwi);

bardzo rzadko — ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”);

nieznana częstość — infekcje dróg moczowych, zaburzenia częstości oddawania moczu.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

nieznana częstość — bezpłodność u kobiet, opóźnienie owulacji.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania:

często — zgrubienie w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu wstrzyknięcia;

rzadko — obrzęk, w tym obrzęk kończyn dolnych;

nieznana częstość – objawy grypopodobne.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego:

nieznana częstość — ból stawów, ból pleców, objawy i dolegliwości związane z stawami.

Odrębne poważne i/lub częste działania niepożądane

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy u pacjentów przyjmujących meloksikam i inne potencjalnie mielotoksyczne leki (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Działania niepożądane, które nie były powiązane ze stosowaniem leku, ale są charakterystyczne dla innych związków tej klasy

Uszkodzenie nerek o charakterze organicznym, które może prowadzić do ostrej niewydolności nerek: zgłaszano bardzo rzadkie przypadki nefrytu śródmiąższowego, ostrego martwicy kanalików nerkowych, zespołu nerczycowego i martwicy brodawek nerkowych (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie zamrażać. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 1,5 ml w fiolce; po 5 fiolki w opakowaniu konturowym w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością firma „Nowofarm-Biosynteza” (produkcja w pełnym cyklu);

Miejsce produkcji i adres miejsca prowadzenia działalności. Ukraina, 11700, obwód żytomierski, rejon zwiahelski, miasto Zwiahel, ul. Żytomierska 38

Producent. Sp. z o.o. „ASTRAFARM”

(pakowanie wtórne).

Miejsce produkcji i adres miejsca prowadzenia działalności. Ukraina, 08132, obwód kijowski, rejon buczanski, miasto Wiszniewe, ul. Kijowska 6

Wnioskodawca: Sp. z o.o. „ASTRAFARM”.

Adres wnioskodawcy:

Ukraina, 08132, obwód kijowski, rejon buczanski, miasto Wiszniewe, ul. Kijowska 6.