Do użytku medycznego leku MELOX (MELOX)

Skład:

substancja czynna: meloksykam;

1 tabletka zawiera 15 mg meloksykamu;

substancje pomocnicze: cytrynian sodu*; laktoza jednowodna; celuloza mikrokryształowa; powidon; krosypowidon; dwutlenek krzemu, koloidowy, bezwodny; stearynian magnezu.

* Dwuwodny.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki jasnożółte, okrągłe, płaskie, z ryflowaną linią po jednej stronie. Średnica około 10,5 mm. Grubość: 2,85–3,35 mm.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwzapalne niesteroidowe i przeciwreumatyczne. Oksykamy. Kod ATC M01A C06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Melox to niesteroidowy lek przeciwzapalny (NSAID) z grupy oksyksamów, wykazujący działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Meloksykam wykazuje wysoką aktywność przeciwzapalną w standardowych modelach zapalenia. Podobnie jak w przypadku innych NSAID, dokładny mechanizm działania pozostaje nieznany. Jednak istnieje wspólny mechanizm działania dla wszystkich NSAID (w tym meloksykamu): hamowanie biosyntezy prostaglandyn, które są mediatorami zapalenia.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Meloksykam jest dobrze wchłaniany z przewodu pokarmowego; po podaniu doustnym (w kapsułkach) absolutna biodostępność leku wynosi 90%. Tabletki, zawiesina do doustnego stosowania oraz kapsułki wykazały bioekwiwalentność. Po pojedynczym podaniu meloksykamu maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 5–6 godzin dla stałych doustnych form leku (kapsułki i tabletki). Przy wielokrotnym dawkowaniu stężenia stacjonarne osiągane są w ciągu 3–5 dni. Dawkowanie raz na dobę prowadzi do średnich stężeń w osoczu krwi z relatywnie niewielkimi wahaniami szczytów: w zakresie 0,4–1,0 μg/ml dla dawki 7,5 mg oraz 0,8–2,0 μg/ml dla dawki 15 mg odpowiednio (Cmin i Cmax w stanie stacjonarnym). Średnie szczytowe stężenia meloksykamu w osoczu krwi w stanie równowagi osiągane są w ciągu 5–6 godzin po podaniu odpowiednio w formie tabletek, kapsułek oraz zawiesiny do doustnego stosowania. Podczas ciągłego leczenia przez okresy dłuższe niż rok stężenia w osoczu krwi są porównywalne z tymi obserwowanymi w stanie stacjonarnym na początku leczenia. Wchłanianie doustnego meloksykamu nie zmienia się po podaniu z posiłkiem ani jednoczesnym przyjmowaniu z antykoagulantami mineralnymi.

Rozkład. Meloksykam wiąże się w bardzo dużym stopniu z białkami osocza krwi, głównie z albuminą (99%). Meloksykam przenika do płynu synowialnego, w którym stężenie jest o połowę niższe niż w osoczu krwi. Objętość rozkładu jest niska, średnio 11 l po wstrzyknięciu domięśniowym lub dożylnej aplikacji, z indywidualnymi odchyleniami w granicach 7–20%. Objętość rozkładu po podaniu wielokrotnych doustnych dawek meloksykamu (od 7,5 do 15 mg) wynosi 16 l z współczynnikiem odchylenia w granicach 11–32%.

Biota transformacja. Meloksykam ulega intensywnej biotransformacji w wątrobie. W moczu zidentyfikowano cztery różne metabolity meloksykamu, które są farmakodynamicznie nieaktywne. Główny metabolit, 5’-karboksimeloksykam (60% dawki), powstaje w wyniku utlenienia pośredniego metabolitu 5’-hydroksymetylmeloksykamu, który również jest wydalany w mniejszym stopniu (9% dawki). Badania in vitro sugerują, że CYP 2C9 odgrywa ważną rolę w procesie metabolizmu, podczas gdy izoenzym CYP 3A4 ma w tym udział w mniejszym stopniu. Aktywność peroksydazy u pacjentów może odpowiadać za dwa inne metabolity, które stanowią odpowiednio 16% i 4% podanej dawki.

Eliminacja. Wydalanie meloksykamu odbywa się głównie w postaci metabolitów w równych częściach z moczem i kałem. Mniej niż 5% dobowej dawki wydzielane jest w niezmienionej formie z kałem, niewielka ilość wydzielana jest z moczem. Okres półtrwania wydalania wahania się od 13 do 25 godzin po podaniu doustnym, domięśniowym i dożylnej aplikacji. Klirens osoczowy wynosi około 7–12 ml/min po pojedynczej dawce doustnej, dożylnej lub doodbytniczej aplikacji.

Linowość dawki. Meloksykam wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie terapeutycznej dawki od 7,5 mg do 15 mg po podaniu doustnym i domięśniowym.

Osobliwe grupy chorych.

Pacjenci z niewydolnością wątroby/nerek. Niewydolność wątroby i nerek w stopniu od łagodnego do umiarkowanego nie wpływa istotnie na farmakokinetykę meloksykamu. Pacjenci z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek mieli istotnie wyższy całkowity klirens. Obserwowano obniżone wiązanie z białkami osocza krwi u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium terminalnym. W przypadku niewydolności nerek w stadium terminalnym zwiększenie objętości rozkładu może prowadzić do wzrostu stężenia wolnego meloksykamu (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz „Przeciwwskazania”).

Pacjenci w wieku starszym. U starszych pacjentów płci męskiej średnie parametry farmakokinetyczne są podobne do tych u młodych ochotników płci męskiej. U starszych pacjentów płci żeńskiej wartości AUC są wyższe, a okres półtrwania dłuższy w porównaniu z młodymi ochotnikami obu płci. Średni klirens osoczowy w stanie stacjonarnym u starszych pacjentów był nieco niższy niż u młodych ochotników (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Krótkotrwałe leczenie objawowe zaostrzenia osteoarthrosis.

Długotrwałe leczenie objawowe reumatoidalnego zapalenia stawów oraz zapalenia stawów kręgosłupa.

Melox, tabletki, wskazane w leczeniu dorosłych oraz dzieci powyżej 16. roku życia.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z pozostałych składników leku;
nadwrażliwość na inne leki o podobnym działaniu, takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID), aspiryna. Meloxikam nie powinien być stosowany u pacjentów, u których po przyjęciu aspiryny lub innych NSAID występowały objawy astmy, polipów nosa, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki;
III trymestr ciąży (zob. rozdział „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”);
dzieci poniżej 16. roku życia;
krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja związane z wcześniejszą terapią NSAID w wywiadzie;
aktywna lub nawracająca choroba wrzodowa żołądka/jelita lub krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków wrzodu lub krwawienia);
ciężka niewydolność wątroby;
ciężka niewydolność nerek bez stosowania dializy;
krwawienie żołądkowo-jelitowe, krwawienie mózgowe w wywiadzie lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
ciężka niewydolność serca;
leczenie bólu w okresie operacyjnym po by-passie aorto-wieńcowym (CABG).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ryzyka związane z hiperkaliemią. Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą sprzyjać hiperkaliemii: sole potasu, diuretyki zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antagoniści receptora angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne, (niskocząsteczkowy lub niemodyfikowany) heparyny, cyklosporyna, tarkolimus oraz trimetoprim. Początek hiperkaliemii może zależeć od towarzyszących czynników. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii wzrasta, gdy powyższe leki są stosowane równolegle z meloxikamem.

Interakcje farmakodynamiczne.

Inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID) oraz kwas acetylosalicylowy. Nie zaleca się stosowania w połączeniu z innymi NSAID (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”), w tym z kwasem acetylosalicylowym w dawce ≥ 500 mg na raz lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej.

Kortykosteroidy (np. glukokortykosteroidy). Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami wymaga ostrożności ze względu na zwiększony ryzyko krwawienia lub powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym.

Antykoagulansy lub heparyna. Znacznie wzrasta ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi oraz uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. NSAID mogą nasilać działanie antykoagulantów, takich jak warfaryna (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania NSAID i antykoagulantów lub heparyny w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). W innych przypadkach (np. przy dawkach profilaktycznych) stosowanie heparyny wymaga ostrożności ze względu na zwiększone ryzyko krwawień. W przypadku niemożności uniknięcia takiej kombinacji konieczna jest dokładna kontrola INR (międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego).

Leki trombolityczne i przeciwpłytkowe. Zwiększony ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi oraz uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Zwiększony ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego.

Diuretyki, inhibitory ACE oraz antagoniści angiotensyny II. NSAID mogą obniżać skuteczność diuretyków i innych leków przeciwhypertensyjnych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. pacjenci odwodnieni lub osoby starsze z zaburzoną funkcją nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE lub antagonistów angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, co zazwyczaj jest odwracalne. Dlatego połączenie należy stosować z ostrożnością, szczególnie u osób starszych. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a funkcja nerek powinna być kontrolowana po rozpoczęciu terapii łącznej oraz okresowo później (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Inne leki przeciwhypertensyjne (np. blokery beta-adrenergiczne). Podobnie jak w przypadku niżej wymienionych leków, możliwe jest zmniejszenie działania przeciwhypertensyjnego blokerów beta (w wyniku hamowania prostaglandyn o działaniu rozszerzającym naczynia).

Inhibitory kalcynieu (np. cyklosporyna, tarkolimus). Nefrotoksyczność inhibitorów kalcynieu może być nasilana przez NSAID w wyniku wpływu na nerkowe prostaglandyny. W czasie leczenia należy kontrolować funkcję nerek. Zalecana jest dokładna kontrola funkcji nerek, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku.

Deferasiroks. Jednoczesne stosowanie meloxikamu i deferasiroksu może zwiększyć ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych. Należy zachować ostrożność przy łączeniu tych leków.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ meloxikamu na farmakokinetykę innych leków.

Lity. Istnieją dane dotyczące NSAID, które zwiększają stężenie lityku w osoczu (w wyniku zmniejszenia wydalania lityku z moczem), co może osiągnąć wartości toksyczne. Jednoczesne stosowanie lityku i NSAID nie jest zalecane. Jeśli terapia kombinowana jest konieczna, należy dokładnie kontrolować stężenie lityku w osoczu krwi na początku leczenia, przy doborze dawki oraz po zakończeniu leczenia meloxikamem.

Metotreksat. NSAID mogą zmniejszać wydzielanie metotreksatu przez kanaliki nerkowe, zwiększając w ten sposób jego stężenie w osoczu krwi. Z tego powodu nie zaleca się jednoczesnego stosowania NSAID u pacjentów przyjmujących wysokie dawki metotreksatu (powyżej 15 mg/tydzień) (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Ryzyko interakcji między NSAID a metotreksatem należy również uwzględnić u pacjentów przyjmujących niskie dawki metotreksatu, szczególnie u tych z zaburzoną funkcją nerek. W przypadku konieczności leczenia kombinowanego należy kontrolować parametry krwi oraz funkcję nerek. Należy zachować ostrożność, jeśli przyjmowanie NSAID i metotreksatu trwa 3 dni z rzędu, ponieważ stężenie metotreksatu w osoczu może wzrosnąć i nasilić toksyczność. Choć farmakokinetyka metotreksatu (15 mg/tydzień) nie była wpływowana przez jednoczesne leczenie meloxikamem, należy brać pod uwagę, że toksyczność hematologiczna metotreksatu może wzrosnąć podczas leczenia NSAID (zob. informacje powyżej) (zob. rozdział „Działania niepożądane”).

Pemetreksed. Przy jednoczesnym stosowaniu meloxikamu z pemetreksedem u pacjentów z klirem kreatyniny od 45 do 79 ml/min przyjmowanie meloxikamu należy wstrzymać 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania oraz 2 dni po podaniu. Jeśli połączenie meloxikamu z pemetreksedem jest konieczne, pacjentów należy dokładnie kontrolować, szczególnie pod kątem wystąpienia mielosupresji i powikłań żołądkowo-jelitowych. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirem kreatyniny poniżej 45 ml/min) jednoczesne stosowanie meloxikamu z pemetreksedem nie jest zalecane. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek (klirem kreatyniny ≥ 80 ml/min) dawka 15 mg meloxikamu może zmniejszyć eliminację pemetreksedu, a tym samym zwiększyć częstość występowania działań niepożądanych związanych z pemetreksedem. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu 15 mg meloxikamu jednocześnie z pemetreksedem u pacjentów z prawidłową funkcją nerek (klirem kreatyniny ≥ 80 ml/min).

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ innych leków na farmakokinetykę meloxikamu.

Kolestyramina. Koestyramina przyspiesza wydalanie meloxikamu w wyniku zaburzenia obiegu wewnątrzwątrobowego, wskutek czego klirens meloxikamu wzrasta o 50%, a czas półtrwania maleje do 13±3 godzin. Interakcja ta ma znaczenie kliniczne.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ kombinacji meloxikamu i innych leków na farmakokinetykę.

Oralne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfoniliomocznika, nateglinid). Meloxikam jest prawie całkowicie metabolizowany w wątrobie, z czego około dwie trzecie przypada na udział enzymów cytochromu P450 (głównie CYP 2C9 i dodatkowo CYP 3A4) oraz jedna trzecia na inne drogi, np. przez utlenianie peroksydazowe. Należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu meloxikamu i leków, które wyraźnie hamują lub są metabolizowane przez CYP 2C9 i/lub CYP 3A4. Interakcje pośredniczone przez CYP 2C9 mogą wystąpić w połączeniu z takimi lekami, jak oralne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfoniliomocznika, nateglinid); może to prowadzić do zwiększenia stężenia tych leków i meloxikamu w osoczu krwi. Stan pacjentów przyjmujących meloxikam oraz leki z grupy sulfoniliomocznika lub nateglinid należy dokładnie kontrolować pod kątem rozwoju hipoglikemii.

Nie stwierdzono klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwwskazanymi, cyklotydyną i digoksyną.

Dzieci. Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.

Szczególności stosowania.

Niepożądane reakcje można minimalizować poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas leczenia konieczny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz informacja dotycząca ryzyka przewodu pokarmowego i ryzyka sercowo-naczyniowego poniżej). Nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej w przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego, ani dodatkowo stosować innych leków przeciwbólowych niesteroidowych (NLPZ), ponieważ może to zwiększyć toksyczność, podczas gdy korzyści terapeutyczne nie zostały udowodnione. Należy unikać jednoczesnego stosowania meloksykamu z innymi NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2. Melox nie nadaje się do leczenia pacjentów wymagających ulgi w bólu ostrym. W przypadku braku poprawy po kilku dniach należy ponownie ocenić korzyści terapeutyczne leczenia. Należy zwrócić uwagę na zapalenie przełyku, żołądka i/lub wrzody żołądka lub dwunastnicy w wywiadzie, aby zapewnić ich pełne wyleczenie przed rozpoczęciem terapii meloksikamem. Należy regularnie obserwować możliwość nawrotu u pacjentów leczonych meloksikamem oraz u pacjentów z takimi przypadkami w wywiadzie.

Zaburzenia przewodu pokarmowego. Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, potencjalnie śmiertelne krwawienie przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą wystąpić w dowolnym czasie trwania leczenia, niezależnie od obecności lub braku wcześniejszych objawów lub poważnych chorób przewodu pokarmowego w wywiadzie. Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji jest większe przy zwiększaniu dawki NLPZ u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie komplikowanymi krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), oraz u pacjentów starszych. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie najniższą skuteczną dawką. Dla takich pacjentów należy rozważyć terapię skojarzoną z lekami ochronnymi (takimi jak misoprostol lub inhibitory pompy protonowej), a także dla pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania małych dawek aspiryny lub innych leków zwiększających ryzyko przewodu pokarmowego (patrz informacja poniżej oraz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Pacjentom z toksycznością przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie pacjentom starszym, należy informować o wszelkich nietypowych objawach brzusznych (szczególnie krwawieniu przewodu pokarmowego), szczególnie na wczesnych etapach leczenia. Stosowanie meloksikam nie jest zalecane pacjentom, którzy jednocześnie przyjmują leki, które mogą zwiększyć ryzyko wrzodów lub krwawień, w szczególności heparynę, jako terapię radykalną lub w praktyce geriatrycznej, antykoagulancy takie jak warfaryna lub inne niesteroidowe leki przeciwzapalne, w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥ 500 mg na razieb lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu u pacjentów przyjmujących meloksikam, należy przerwać leczenie. NLPZ należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (zapalenie wrzodziejące jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ mogą one się nasilać (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Zaburzenia wątroby. Do 15 % pacjentów przyjmujących NLPZ (w tym meloksikam) może wystąpić podwyższenie jednego lub więcej badań wątrobowych. Takie odchylenia laboratoryjne mogą się nasilać, pozostawać bez zmian lub być tymczasowe podczas kontynuacji leczenia. Znaczne podwyższenie ALAT lub AST (około trzy lub więcej razy powyżej normy) obserwowano u 1 % pacjentów podczas badań klinicznych z NLPZ. Dodatkowo zgłaszano rzadkie przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę i błyskawiczny śmiertelny zapalenie wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, niektóre z końcem śmiertelnym. Pacjentów z objawami lub podejrzeniem dysfunkcji wątroby lub u których stwierdzono odchylenia badań wątrobowych, należy ocenić pod kątem rozwoju objawów cięższej niewydolności wątroby podczas terapii meloksikamem. Jeśli objawy kliniczne i objawy są zgodne z rozwojem choroby wątroby lub jeśli występują objawy systemowe (np. eozynofilia, wysypka i inne), należy przerwać stosowanie leku.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i/lub z niewydolnością serca od lekkiego do umiarkowanego stopnia w wywiadzie zaleca się staranne monitorowanie, ponieważ podczas terapii NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu i obrzęki. Pacjentom z czynnikami ryzyka zaleca się kliniczne monitorowanie ciśnienia tętniczego na początku terapii, szczególnie na początku leczenia meloksikamem. Dane badań i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) może być związane z niewielkim wzrostem ryzyka zjawisk trombotycznych naczyniowych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko dla meloksikam. Terapię melox należy prowadzić u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyniowo-mózgową tylko po starannym analizie. Podobna analiza jest wymagana przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie). NLPZ mogą zwiększać ryzyko poważnych sercowo-naczyniowych powikłań trombotycznych, zawału mięśnia sercowego i udaru, które mogą mieć śmiertelny skutek. Zwiększenie ryzyka jest związane z czasem stosowania. Pacjenci z chorobami sercowo-naczyniowymi lub czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych mogą mieć zwiększone ryzyko.

Reakcje skórne. Zgłaszano śmiertelnie niebezpieczne ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolyz przy stosowaniu meloksikam. Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach ciężkich uszkodzeń skóry i dokładnie monitorować reakcje skóry. Największe ryzyko wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolyzu występuje w pierwszych tygodniach leczenia. Jeśli pacjent ma objawy lub objawy zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolyzu (np. postępująca wysypka, często z pęcherzami lub uszkodzeniem błon śluzowych), należy przerwać leczenie meloksikam. Ważne jest jak najszybsze rozpoznanie i przerwanie stosowania wszelkich leków, które mogą powodować ciężkie uszkodzenia skóry: zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolyzu. Z tym związane jest lepsze rokowanie w przypadku ciężkich uszkodzeń skóry. Jeśli u pacjenta stwierdzono zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekrolyz podczas stosowania meloksikam, nie można w przyszłości nigdy ponownie stosować tego leku. Zgłaszano przypadki ustalonego wysypu lekowego przy stosowaniu meloksikam. Melox nie należy ponownie przepisywać pacjentom, którzy mieli w wywiadzie ustalony wysyp lekowy związany ze stosowaniem meloksikam. Potencjalna reakcja krzyżowa może wystąpić z innymi oksykamami.

Reakcje anafilaktyczne. Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, reakcje anafilaktyczne mogą występować u pacjentów bez znanej reakcji na Melox. Melox nie należy stosować pacjentom z trzema objawami aspirynowymi. Ten kompleks objawów występuje u pacjentów z astmą, u których zgłaszano rinitę z lub bez polipów nosowych lub u których występował ciężki, potencjalnie śmiertelny skurcz oskrzeli po stosowaniu aspiryny lub innych NLPZ. W przypadku stwierdzenia reakcji anafilaktycznej należy podjąć natychmiastowe działania ratunkowe.

Parametry wątroby i funkcja nerek. Tak jak przy leczeniu większości NLPZ, opisano pojedyncze przypadki podwyższenia poziomu transaminaz we krwi, podwyższenia poziomu bilirubiny we krwi lub innych parametrów funkcji wątroby, jak również podwyższenia kreatyniny we krwi i azotu mocznika we krwi, oraz inne odchylenia wyników laboratoryjnych. W większości przypadków te odchylenia były nieznaczne i miały charakter tymczasowy. W przypadku istotnego lub trwałego potwierdzenia takich odchyleń należy przerwać stosowanie meloksikam i przeprowadzić badania kontrolne.

Funkcjonalna niewydolność nerek. NLPZ poprzez hamowanie naczyniorozkurczowego wpływu prostaglandyn nerkowych mogą indukować funkcjonalną niewydolność nerek poprzez zmniejszenie filtracji kłębuszkowej. Ten efekt niepożądany jest zależny od dawki. Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki zaleca się staranne monitorowanie diurezy i funkcji nerek u pacjentów z takimi czynnikami ryzyka:

wiek starszy;
jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, antagonistami angiotensyny II, sartanami, diuretykami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);
hipowolemia (każdego pochodzenia);
niewydolność serca;
niewydolność nerek;
zespół nerczycowy;
nefropatia toczeń;
ciężki stopień dysfunkcji wątroby (albumina surowicy < 25 g/l lub ≥ 10 według klasyfikacji Childa-Pugha).

W pojedynczych przypadkach NLPZ mogą prowadzić do zapalenia nerek śródmiąższowych, zapalenia kłębuszków nerkowych, martwicy rdzeniowej nerek lub zespołów nerczycowych. Dawka meloksikam dla pacjentów z niewydolnością nerek końcową, którzy są na dializie, nie powinna przekraczać 7,5 mg. Pacjentom z niewydolnością nerek od lekkiego do umiarkowanego stopnia dawkę można nie zmniejszać (poziom klirensu kreatyniny > 25 ml/min).

Zatrzymanie sodu, potasu i wody. NLPZ mogą nasilać zatrzymanie sodu, potasu i wody i wpływać na efekty natriuretyczne diuretyków. Ponadto możliwe jest zmniejszenie efektu hipotensyjnego leków obniżających ciśnienie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W rezultacie u wrażliwych pacjentów mogą się nasilać lub nasilać obrzęki, niewydolność serca lub nadciśnienie tętnicze. Dlatego pacjentom z takimi ryzykami zaleca się prowadzenie monitorowania klinicznego (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Przeciwwskazania”).

Hipokaliemia. Hipokaliemii może sprzyjać cukrzyca lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających poziom potasu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziom potasu.

Połączenie z pemetreksedem. U pacjentów z lekką i umiarkowaną niewydolnością nerek, którzy otrzymują pemetreksed, leczenie meloksikamem należy wstrzymać co najmniej na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania i co najmniej przez 2 dni po podaniu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Inne ostrzeżenia i środki ostrożności. Niepożądane reakcje często gorzej tolerują pacjenci starsi, słabi lub osłabieni chorzy, którzy wymagają starannego monitorowania. Tak jak przy leczeniu innymi NLPZ, należy zachować ostrożność u chorych starszych, u których bardziej prawdopodobne jest zmniejszenie funkcji nerek, wątroby i serca. Pacjenci starsi mają wyższe ryzyko wystąpienia niepożądanych reakcji na NLPZ, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego i perforacji, które mogą być śmiertelne (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Melox, jak każdy inny NLPZ, może maskować objawy chorób zakaźnych. Stosowanie meloksikam może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecane kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikam (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Tabletki Melox o zawartości 15 mg zawierają laktozę, dlatego ten lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadką wrodzoną nietolerancją galaktozy, ogólnym niedoborem laktozy lub zaburzeniem wchłaniania glukozy lub galaktozy.

Maskowanie stanu zapalnego i gorączki. Działanie farmakologiczne Melox w zakresie zmniejszania gorączki i stanu zapalnego może utrudnić diagnozę w przypadku podejrzanego stanu bólowego niezakaźnego.

Leczenie kortykosteroidami. Melox nie może być prawdopodobnym zamiennikiem kortykosteroidów w leczeniu niedoboru kortykosteroidów.

Efekty hematologiczne. Anemię można obserwować u pacjentów przyjmujących NLPZ, w tym meloksikam. Może to być związane z zatrzymaniem płynu, krwawieniem przewodu pokarmowego o nieznanym pochodzeniu, makroskopowym lub nie w pełni opisanym wpływem na erytropoezę. Pacjentom poddawanym długotrwałemu leczeniu NLPZ, w tym meloksikam, należy kontrolować hemoglobinę lub hematokryt, jeśli występują objawy i objawy anemii. NLPZ hamują agregację płytek krwi i mogą wydłużać czas krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do aspiryny, ich wpływ na funkcję płytek krwi jest mniejszy ilościowo, krótkotrwały i odwracalny. Należy starannie monitorować stan pacjentów przyjmujących meloksikam i u których możliwe są niepożądane oddziaływania na funkcję płytek krwi, w szczególności zaburzenia krzepnięcia krwi, lub pacjentów przyjmujących antykoagulancy.

Stosowanie u pacjentów z astmą. Pacjenci z astmą mogą mieć astmę wrażliwą na aspirynę. Stosowanie aspiryny u pacjentów z astmą wrażliwą na aspirynę jest związane z ciężkim skurczem oskrzeli, który może być śmiertelny. Z uwagi na reakcję krzyżową, w tym skurcz oskrzeli, między aspiryną a innymi NLPZ, meloksikam nie należy stosować pacjentom wrażliwym na aspirynę i należy ostrożnie przepisywać pacjentom z istniejącą astmą.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionalny i płodowy. Dane badań epidemiologicznych pozwalają przypuszczać wzrost ryzyka poronienia i rozwoju wad serca i gastroszysy po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn we wczesnym okresie ciąży. Bezpośrednie ryzyko rozwoju wad serca wzrosło z mniej niż 1 % do około 1,5 %. Uważa się, że ryzyko to wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki i czasu leczenia. Uważa się, że ryzyko to wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki i czasu leczenia. U zwierząt ustalono, że podanie inhibitora syntezy prostaglandyn prowadziło do zwiększenia utraty przed- i poimplantacyjnej oraz śmierci embrionalno-płodowej. Ponadto u zwierząt, które otrzymywały inhibitor syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zgłaszano zwiększoną częstość różnych wad rozwojowych, w tym sercowo-naczyniowych. Począwszy od 20. tygodnia ciąży, stosowanie meloksikam może spowodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to wystąpić wkrótce po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu stosowania leku. Ponadto zgłaszano zwężenie przewodu tętniczego po leczeniu w drugim trymestrze, z których większość ustąpiło po przerwaniu leczenia. Dlatego w I i II trymestrze ciąży meloksikam nie powinien być stosowany, chyba że konieczne. Jeśli kobieta próbuje zajść w ciążę lub stosuje meloksikam w I i II trymestrze ciąży, dawkowanie i czas leczenia powinny być jak najmniejsze. Należy rozważyć monitorowanie okołoporodowe oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego po wpływie meloksikam przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. W przypadku stwierdzenia oligohydramniosu lub zwężenia przewodu tętniczego należy przerwać stosowanie meloksikam.

W trakcie III trymestru ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą stwarzać dla płodu ryzyko:

toksyczności sercowo-płucnej (z przedwczesnym zwężeniem/zamknięciem przewodu tętniczego i nadciśnieniem płucnym);
zaburzenia funkcji nerek (patrz wyżej);

możliwe ryzyka w ostatnich tygodniach ciąży dla kobiety i noworodka:

możliwość wydłużenia czasu krwawienia, efektu przeciwagregacyjnego nawet przy bardzo niskich dawkach;
hamowanie skurczów macicy, prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Dlatego meloksikam jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży.

Karmienie piersią. Choć brakuje konkretnych danych dotyczących Melox, wiadomo, że NLPZ mogą przenikać do mleka matki. Dlatego stosowanie nie jest zalecane kobietom karmiącym piersią.

Niepłodność. Melox, jak i inne leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyny, może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikam.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy kierowaniu pojazdami lub innymi mechanizmami.

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu leku na zdolność kierowania pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami. Jednak na podstawie profilu farmakodynamicznego i obserwowanych reakcji niepożądanych można przypuszczać, że meloksikam ma tendencję do nie wpływu lub ma nieznaczny wpływ na tę działalność. Jednak pacjentom, u których obserwowano zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia, zawroty głowy, senność, zawroty głowy lub inne zaburzenia układu nerwowego środkowego, zaleca się powstrzymać się od kierowania pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie. Całkowitą dzienną dawkę leku należy stosować jednorazowo. Reakcje niepożądane można zminimalizować poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas niezbędny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”). Należy okresowo oceniać potrzebę dalszego łagodzenia objawów oraz odpowiedź na leczenie, szczególnie u pacjentów z osteoartrozem.

Zaostrzenie osteoartrozy: 7,5 mg/dobę (połowa tabletki 15 mg). W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 15 mg/dobę (1 tabletka 15 mg).

Reumatoidalne zapalenie stawów, szpotacenie zapalne: 15 mg/dobę (1 tabletka 15 mg).

Zobacz również sekcję „Szczególne grupy pacjentów” zamieszczoną poniżej.

W zależności od efektu terapeutycznego dawkę można zmniejszyć do 7,5 mg/dobę (połowa tabletki 15 mg).

NIE PRZEKRACZAĆ DAWKI 15 mg/dobę.

Osoby z grupy ryzyka.

Pacjenci w podeszłym wieku (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Zalecana dawka dla długotrwałego leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów i szpotacenia zapalnego u pacjentów w podeszłym wieku wynosi 7,5 mg/dobę (patrz również sekcja „Sposób stosowania i dawki” – „Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych” oraz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”). Leczenie pacjentów z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych, np. z wywiadem chorób przewodu pokarmowego lub czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego, należy rozpocząć od dawki 7,5 mg/dobę.

Niewydolność nerek (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Ten lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, którzy nie są poddawani hemodializie (patrz sekcja „Przeciwskazania”). U pacjentów z nerek w stadium końcowym poddawanych hemodializie dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg/dobę. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (czyli u pacjentów z klirensem kreatyniny powyżej 25 ml/min) nie jest konieczne zmniejszanie dawki.

Niewydolność wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nie jest konieczne zmniejszanie dawki (u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby patrz sekcja „Przeciwskazania”).

Sposób stosowania. Do użytku wewnętrznego. Melox należy przyjmować podczas jedzenia, popijając wodą lub innym płynem.

Dzieci.

Melox, tabletka 15 mg, jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 16. roku życia (patrz sekcja „Przeciwskazania”).

Nadawka.

Objawy. Objawy ostrej nadawki NSAID są zazwyczaj ograniczone do letargii, senności, nudności, wymiotów i bólu nadbrzusza, które ogólnie są odwracalne przy leczeniu wspierającym. Możliwe jest wystąpienie krwawienia z przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do nadciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń czynności wątroby, niewydolności oddechowej, śpiączki, drgawek, niewydolności serca i zatrzymania krążenia. Opisywano reakcje anafilaktyczne podczas terapii NSAID, które mogą również wystąpić przy nadawce.

Leczenie. W przypadku nadawki NSAID zaleca się leczenie objawowe i wspierające. Badania wykazały przyspieszenie wydalania meloksikamu po podaniu doustnym cholestyraminy w dawce 4 g trzy razy dziennie.

Efekty uboczne.

Opis ogólny. Dane z badań klinicznych oraz dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych niesteroidowych leków przeciwbólowych (NSAID), szczególnie w wysokich dawkach i w długotrwałym leczeniu, może być związane z nieznacznie zwiększonym ryzykiem wystąpienia zjawisk trombotycznych naczyniowych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Opisywano występowanie obrzęków, nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca podczas leczenia NSAID. Większość obserwowanych działań niepożądanych ma pochodzenie przewodu pokarmowego. Może występować wrzód żołądka lub dwunastnicy, perforacja lub krwawienie z przewodu pokarmowego, czasem zakończone śmiercią, szczególnie u pacjentów starszych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Po stosowaniu obserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, niestrawność, ból brzucha, melenu, wymioty krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie objawów zapalenia okrężnicy lub choroby Leśniowskiego-Crohna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Z mniejszą częstotliwością obserwowano zapalenie żołądka. Opisywano ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Częstotliwość niepożądanych reakcji wymienionych poniżej oparta jest na zgłoszeniach dotyczących działań niepożądanych zarejestrowanych w 27 badaniach klinicznych trwających co najmniej 14 dni. Informacje oparte są na badaniach klinicznych z udziałem 15197 pacjentów przyjmujących meloxikam doustnie w dawce dobowej 7,5 lub 15 mg w formie tabletek lub kapsułek przez okres do jednego roku. Dołączono również reakcje niepożądane wykryte na podstawie zgłoszeń z doświadczeń po rejestracji.

Kryteria oceny częstotliwości występowania działań niepożądanych: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 < 1/100); nieczęsto (≥ 1/10000 < 1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); nieznane (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia układu krwiotwórczego i limfatycznego: rzadko – anemia; nieczęsto – odchylenia wyników badań krwi od normy (w tym zmiany liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia. Bardzo rzadko opisywano przypadki agranulocytozy (patrz Poważne i/lub częste działania niepożądane).

Zaburzenia układu odpornościowego: rzadko – reakcje alergiczne, z wyjątkiem reakcji anafilaktycznych lub anafilakto-idowych; nieznane – reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilakto-idowa, w tym wstrząs.

Zaburzenia psychiczne: nieczęsto – zaburzenia nastroju, koszmary nocne; nieznane – dezorientacja, dezorientacja przestrzenna, bezsenność.

Zaburzenia układu nerwowego: często – ból głowy; rzadko – zawroty głowy, senność.

Zaburzenia narządu wzroku: nieczęsto – zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia; zapalenie spojówek.

Zaburzenia narządu słuchu i aparatu vestibularnego: rzadko – zawroty głowy; nieczęsto – szumy w uszach.

Zaburzenia serca: rzadko – uczucie kołatania serca.

Opisywano przypadki niewydolności serca związane z leczeniem NSAID.

Zaburzenia naczyniowe: rzadko – podwyższenie ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”), napoty gorąca.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i osierdzia: rzadko – astma u pacjentów uczulonych na kwas acetylosalicylowy i inne NSAID; nieznane – infekcje dróg oddechowych górnych, kaszel.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: bardzo często – zaburzenia układu pokarmowego: niestrawność, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka; rzadko – utajone lub makroskopowe krwawienie z przewodu pokarmowego, stomatyt, zapalenie żołądka, odbijanie; nieczęsto – zapalenie okrężnicy, wrzód żołądka lub dwunastnicy, zapalenie przełyku; bardzo rzadko – perforacja przewodu pokarmowego; nieznane – zapalenie trzustki.

Krwawienie z przewodu pokarmowego, wrzód lub perforacja mogą być ciężkie i potencjalnie śmiertelne, szczególnie u pacjentów starszych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zaburzenia układu wątrobowo-pęcherzykowego: rzadko – zaburzenia funkcji wątroby (np. podwyższenie aminotransferaz lub bilirubiny); bardzo rzadko – zapalenie wątroby; nieznane – żółtaczka, niewydolność wątroby.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: rzadko – obrzęk naczynioruchowy, swędzenie, wysypka; nieczęsto – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, pokrzywka; bardzo rzadko – zapalenie skóry pęcherzykowe, różnobarwna czerwona; nieznane – reakcje fotouczulenia, zapalenie skóry odspajające, ustalone wypadowe wysypki lekowe (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zaburzenia układu moczowego: rzadko – zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”), zmiany funkcji nerek (podwyższenie kreatyniny i/lub mocznika we krwi); bardzo rzadko – ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”); nieznane – infekcje dróg moczowych, zaburzenia częstości oddawania moczu.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: nieznane – bezpłodność u kobiet, opóźnienie owulacji.

Zaburzenia ogólne i w miejscu podania: rzadko – obrzęk, w tym obrzęk kończyn dolnych; nieznane – objawy podobne do grypy.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego: nieznane – ból stawów, ból pleców, objawy i dolegliwości związane z stawami.

Poważne i/lub częste działania niepożądane. Bardzo rzadko opisywano przypadki agranulocytozy u pacjentów leczonych meloxikamem i innymi potencjalnie mielotoksycznymi lekami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Działania niepożądane nieobserwowane podczas stosowania leku, ale uznawane za typowe dla innych związków tej klasy. Uszkodzenie nerek o charakterze organicznym, które może prowadzić do ostrej niewydolności nerek: bardzo rzadko opisywano przypadki zapalenia nerek typu międzykomórkowego, ostrego martwicy kanalików nerkowych, zespołu nerczynowego i martwicy brodawek nerkowych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich uprawnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 10 tabletek w blisterze; 1 blister w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Medokemí LTD (Centralny Zakład) / Medochemie LTD (Central Factory).

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

1-10 ul. Konstantynupoles, Limassol, 3011, Cypr /
1-10 Constantinoupoleos Street, Limassol, 3011, Cyprus.