INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku MELOKTAМ (MELOKTAM)

Skład:

substancja czynna: meloksikam;

1 tabletka zawiera 7,5 mg lub 15 mg meloksikamu;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, powidon, krosypowidon, stearynian magnezu.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: dwuwypukłe tabletki okrągłe, jasnożółtego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwwijądzowe niesteroidowe i środki przeciwreumatyczne. Oksykamy.

Kod ATC M01A C06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Meloksykam to niesteroidowy lek przeciwbólowy i przeciwzapalny (NLPZ) z grupy oksykamów, wykazujący działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe.

Meloksykam wykazał wysoką aktywność przeciwzapalną we wszystkich standardowych modelach stanu zapalnego. Jak w przypadku innych NLPZ, dokładny mechanizm działania meloksykamu pozostaje nieznany. Jednak istnieje wspólny mechanizm działania dla wszystkich NLPZ (w tym meloksykamu): hamowanie biosyntezy prostaglandyn, które są mediatorami stanu zapalnego.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Meloksykam jest dobrze wchłaniany z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym, absolutna biodostępność wynosi 90% (w postaci kapsułek). Wykazano bioekwiwalentność tabletek, zawiesiny doustnej oraz kapsułek. Po pojedynczym dawce meloksykamu maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 5–6 godzin dla stałych doustnych form leku (kapsułki i tabletki).

Po wielokrotnym dawkowaniu stężenia ustalone osiągane są w ciągu 3–5 dni. Podawanie raz na dobę zapewnia średnią koncentrację w osoczu z niewielkimi wahaniem szczytowym w granicach 0,4–1,0 μg/ml przy dawce 7,5 mg oraz 0,8–2,0 μg/ml przy dawce 15 mg (Cmin i Cmax w stanie stacjonarnym odpowiednio). Średnie maksymalne stężenia meloksykamu w osoczu osiągane są w stanie stacjonarnym w ciągu 5–6 godzin po przyjęciu tabletek, kapsułek oraz zawiesiny doustnej. W trakcie ciągłego leczenia trwającego ponad rok, stężenia meloksykamu w osoczu pozostają porównywalne do tych obserwowanych w stanie równowagi na początku terapii.

Jednoczesne spożycie pokarmu lub stosowanie nieorganicznych środków przeciwwskrzynowych nie wpływa na wchłanianie leku.

Rozkład. Meloksykam silnie wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminą (99%). Meloksykam przenika do płynu synowialnego, gdzie jego stężenie wynosi około połowy stężenia w osoczu. Objętość rozkładu jest niska, średnio 11 l po podaniu dożylnym lub domięśniowym, z indywidualnymi odchyleniami w granicach 7–20%. Objętość rozkładu po wielokrotnym doustnym podawaniu dawek meloksykamu (od 7,5 do 15 mg) wynosi 16 l, z współczynnikiem odchylenia w granicach od 11% do 32%.

Biortransformacja. Meloksykam ulega intensywnej biotransformacji w wątrobie. W moczu zidentyfikowano cztery różne metabolity meloksykamu, które są farmakodynamicznie nieaktywne. Głównym metabolitem jest 5’-karboksimeloksykam (60% dawki), powstający w wyniku utlenienia pośredniego metabolitu 5’-hydroksymetylo-meloksykamu, który również jest wydalany w mniejszym stopniu (9% dawki). Badania in vitro sugerują, że CYP 2C9 odgrywa istotną rolę w metabolizmie, podczas gdy izoenzymy CYP 3A4 odgrywają mniejszą rolę. Aktywność peroksydazy u pacjentów może być odpowiedzialna za dwa inne metabolity, które stanowią odpowiednio 16% i 4% podanej dawki.

Eliminacja. Wydalanie meloksykamu odbywa się głównie w postaci metabolitów w równych częściach z moczem i kałem. Mniej niż 5% dobowej dawki wydzielane jest w niezmienionej formie z kałem, niewielka ilość wydala się z moczem. Okres półwydalenia wahania się od 13 do 25 godzin po podaniu doustnym, domięśniowym i dożylnym. Klirens osoczowy wynosi około 7–12 ml/min po pojedynczej dawce doustnej, dożylnej lub doodbytowej.

Linowość dawki. Meloksykam wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie terapeutycznej dawki od 7,5 mg do 15 mg po podaniu doustnym i domięśniowym.

Osoby w szczególnych grupach.

Pacjenci z niewydolnością wątroby/nerek. Niewydolność wątroby i nerek w stopniu od łagodnego do umiarkowanego nie wpływa istotnie na farmakokinetykę meloksykamu. Pacjenci z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek mieli istotnie wyższy całkowity klirens. Zmniejszone wiązanie z białkami osocza obserwowano u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium terminalnym. W przypadku niewydolności nerek w stadium terminalnym zwiększenie objętości rozkładu może prowadzić do zwiększenia stężenia wolnego meloksykamu (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Przeciwwskazania”).

Pacjenci w podeszłym wieku. U starszych pacjentów płci męskiej średnie parametry farmakokinetyczne są podobne do tych u młodych ochotników płci męskiej. U starszych pacjentów płci żeńskiej wartości AUC są wyższe, a okres półwydalenia dłuższy w porównaniu z młodymi ochotnikami obu płci. Średni klirens osoczowy w stanie stacjonarnym u pacjentów w podeszłym wieku był nieco niższy niż u młodych ochotników.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Krótkotrwałe leczenie objawowe zaostrzenia osteoarthrytu.

Długotrwałe leczenie objawowe reumatoidalnego zapalenia stawów oraz spondylitis ankylans.

Lek leczniczy Meloktam, tabletki, wskazany jest w leczeniu dorosłych oraz dzieci od 16. roku życia.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na inne składniki leku leczniczego;
nadwrażliwość na substancje czynne o podobnym działaniu, takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID), kwas acetylosalicylowy. Meloksikam nie powinien być stosowany u pacjentów, u których po przyjęciu kwasu acetylosalicylowego lub innych NSAID wystąpiły objawy astmy, polipów nosa, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki;
III trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”);
nie stosować u dzieci poniżej 16. roku życia;
krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja związane z wcześniejszą terapią NSAID w wywiadzie;
aktywna lub nawracająca przewlekła choroba wrzodowa/krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków wrzodu lub krwawienia);
ciężka niewydolność wątroby;
ciężka niewydolność nerek bez stosowania dializy;
krwawienie żołądkowo-jelitowe, krwawienie mózgowe w wywiadzie lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
ciężka niewydolność serca;
nie stosować w leczeniu bólu w okresie okołoperacyjnym po operacji pomostowania tętnic wieńcowych (CABG).

Interakcje z innymi lekami leczniczymi oraz inne rodzaje interakcji.

Ryzyka związane z hiperkaliemią

Niektóre leki lecznicze lub grupy terapeutyczne mogą sprzyjać hiperkaliemii: sole potasu, diuretyki z zachowaniem potasu, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antagoniści receptorów angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne, heparyny o niskiej masie cząsteczkowej lub niefrakcjonowane heparyny, cyklosporyna, takrolimus i trimetoprim.

Początek hiperkaliemii może zależeć od obecności czynników z nią związanych. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii wzrasta, gdy wspomniane wyżej leki lecznicze są stosowane równocześnie z meloksikamem.

Interakcje farmakodynamiczne

Inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID) oraz kwas acetylosalicylowy. Nie zaleca się stosowania w połączeniu z innymi NSAID (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), w tym z kwasem acetylosalicylowym w dawkach ≥ 500 mg na jedną dawkę lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej.

Kortykosteroidy (np. glukokortykosteroidy). Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami wymaga ostrożności ze względu na zwiększony ryzyko krwawienia lub powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym.

Antykoagulants lub heparyna. Znacznie wzrasta ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi oraz uszkodzenia śluzówki żołądkowo-jelitowej. NSAID mogą nasilać działanie leków przeciwkrzepnących, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania NSAID i antykoagulantów lub heparyny w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

W innych przypadkach stosowania heparyny (np. w dawkach profilaktycznych) konieczna jest ostrożność ze względu na zwiększony ryzyko krwawień. W przypadku niemożności uniknięcia tej kombinacji konieczna jest staranna kontrola INR (międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego).

Leki tromboliczne i przeciwagregacyjne: zwiększony ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi oraz uszkodzenia śluzówki żołądkowo-jelitowej.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Zwiększony ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego.

Diuretyki, inhibitory ACE oraz antagoniści angiotensyny II. NSAID mogą zmniejszać działanie diuretyków i innych leków przeciwhypertensyjnych. U niektórych pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek (np. pacjenci odwodnieni lub osoby starsze z zaburzeniem funkcji nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE lub antagonistów angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, co zazwyczaj jest odwracalne. Dlatego kombinację tę należy stosować z ostrożnością, szczególnie u osób starszych. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a funkcja nerek powinna być kontrolowana po rozpoczęciu terapii łącznej oraz okresowo później (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Inne leki przeciwhypertensyjne (np. beta-blokery). Możliwe zmniejszenie działania przeciwhypertensyjnego beta-blokerów (w wyniku hamowania prostaglandyn o działaniu rozszerzającym naczynia).

Inhibitory kalcyneuryny (np. cyklosporyna, takrolimus). Nefrotoksyczność inhibitorów kalcyneuryny może być nasilana przez NSAID w wyniku wpływu na nerkowe prostaglandyny. Podczas leczenia należy kontrolować funkcję nerek. Zalecana jest staranna kontrola funkcji nerek, szczególnie u osób starszych.

Deferasirox. Równoczesne stosowanie meloksikamu i deferasiroksu zwiększa ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych. Należy zachować ostrożność przy łączeniu tych leków leczniczych.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ meloksikamu na farmakokinetykę innych leków leczniczych

Lit. Istnieją dane dotyczące NSAID, które zwiększają stężenie litu w osoczu (w wyniku zmniejszenia wydalania litu z moczem), co może osiągnąć wartości toksyczne. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania litu i NSAID (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”). Jeśli terapia łączona jest konieczna, należy starannie kontrolować stężenie litu w osoczu na początku leczenia, podczas doboru dawki oraz po zakończeniu leczenia meloksikamem.

Metotreksat. NSAID mogą zmniejszać sekrecję kanalikową metotreksatu, tym samym zwiększając jego stężenie w osoczu. Z tego powodu nie zaleca się jednoczesnego stosowania NSAID u pacjentów przyjmujących wysokie dawki metotreksatu (powyżej 15 mg/tydzień) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”). Ryzyko interakcji NSAID i metotreksatu należy uwzględnić również u pacjentów przyjmujących niskie dawki metotreksatu, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek. W przypadku konieczności leczenia łącznego należy kontrolować parametry badania krwi oraz funkcję nerek. Należy zachować ostrożność, gdy przyjmowanie NSAID i metotreksatu trwa 3 dni z rzędu, ponieważ stężenie metotreksatu w osoczu może wzrosnąć i nasilić toksyczność. Choć farmakokinetyka metotreksatu (15 mg/tydzień) nie była wpływowana przez jednoczesne leczenie meloksikamem, należy uwzględnić, że toksyczność hematologiczna metotreksatu może wzrosnąć podczas leczenia NSAID (patrz informacja podana powyżej) (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pemetreksed. Przy jednoczesnym stosowaniu meloksikamu z pemetreksedem u pacjentów z klirem kreatyniny od 45 do 79 ml/min przyjmowanie meloksikamu należy przerwać 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania oraz 2 dni po podaniu. Jeśli kombinacja meloksikamu z pemetreksedem jest konieczna, pacjentów należy starannie kontrolować, szczególnie pod kątem wystąpienia mielosupresji i powikłań żołądkowo-jelitowych. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirem kreatyniny poniżej 45 ml/min) jednoczesne stosowanie meloksikamu z pemetreksedem nie jest zalecane.

U pacjentów z normalną funkcją nerek (klirem kreatyniny ≥ 80 ml/min), dawki 15 mg meloksikamu mogą zmniejszyć eliminację pemetreksedu, a tym samym zwiększyć częstość występowania działań niepożądanych związanych z pemetreksedem. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu 15 mg meloksikamu jednocześnie z pemetreksedem u pacjentów z normalną funkcją nerek (klirem kreatyniny ≥ 80 ml/min).

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ innych leków leczniczych na farmakokinetykę meloksikamu

Kolestyramina. Kołestyramina przyspiesza wydalanie meloksikamu w wyniku zaburzenia krążenia wewnątrzwątrobowego, wskutek czego klirens meloksikamu wzrasta o 50%, a czas półtrwania maleje do 13±3 godzin. Interakcja ta ma znaczenie kliniczne.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ kombinacji meloksikamu i innych leków leczniczych na farmakokinetykę

Peroralne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonamidu, nateglinid). Meloksikam jest wydalany niemal całkowicie poprzez metabolizm w wątrobie, który w przybliżeniu w dwie trzecie jest pośredniczony przez enzymy cytochromu (CYP) P450 (główna droga CYP 2C9 oraz pomocnicza droga CYP 3A4) oraz w jedną trzecią – innymi drogami, np. poprzez utlenianie peroksydazowe. Należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu meloksikamu i leków leczniczych, które wyraźnie hamują lub są metabolizowane przez CYP 2C9 i/lub CYP 3A4. Interakcje pośredniczone CYP 2C9 można oczekiwać w połączeniu z takimi lekami leczniczymi, jak peroralne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonamidu, nateglinid); interakcja ta może prowadzić do zwiększenia stężenia tych leków oraz meloksikamu w osoczu. Stan pacjentów przyjmujących meloksikam i leki z grupy pochodnych sulfonamidu lub nateglinid należy starannie kontrolować pod kątem rozwoju hipoglikemii.

Nie wykazano klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwwskazanymi, cytydydyną i digoksyną.

Dzieci

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.

Szczególności stosowania.

Skutki uboczne można zminimalizować poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas, konieczny do kontroli objawów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz informacja dotycząca ryzyka żołądkowo-jelitowego i układu sercowo-naczyniowego poniżej).

Nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej w przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego, ani dodatkowo stosować innych NLPZ, ponieważ może to zwiększyć toksyczność, podczas gdy korzyści terapeutyczne nie zostały udowodnione. Należy unikać jednoczesnego stosowania meloksikamem z NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Meloksikam nie nadaje się do leczenia pacjentów wymagających złagodzenia ostrego bólu.

W przypadku braku poprawy po kilku dniach należy ponownie ocenić korzyści terapeutyczne leczenia.

Należy zwrócić uwagę na zapalenie przełyku, zapalenie żołądka i/lub wrzody żołądka i dwunastnicy w wywiadzie, aby zapewnić ich pełne leczenie przed rozpoczęciem terapii meloksikamem. Należy regularnie monitorować możliwość nawrotu u pacjentów leczonych meloksikamem oraz u pacjentów z takimi przypadłościami w wywiadzie.

Zaburzenia żołądkowo-jelitowe.

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, potencjalnie śmiertelne krwawienie, owrzodzenie lub perforacja przewodu pokarmowego mogą wystąpić w dowolnym czasie trwania leczenia, zarówno przy obecności, jak i braku poprzednich objawów lub poważnych chorób żołądkowo-jelitowych w wywiadzie.

Ryzyko krwawienia, owrzodzenia lub perforacji przewodu pokarmowego jest większe przy podnoszeniu dawki NLPZ u pacjentów z owrzodzeniem w wywiadzie, szczególnie komplikowanym krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), oraz u starszych pacjentów. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. Dla tych pacjentów należy rozważyć terapię skojarzoną z lekami ochronnymi (takimi jak misoprostol lub inhibitory pompy protonowej), a także dla pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania małej dawki kwasu acetylosalicylowego lub innych leków zwiększających ryzyko żołądkowo-jelitowe (patrz informacja poniżej oraz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Pacjentom z toksycznością żołądkowo-jelitową w wywiadzie, szczególnie starszym pacjentom, należy przypominać o wszystkich nietypowych objawach brzusznych (szczególnie krwawieniu przewodu pokarmowego), przede wszystkim na wczesnych etapach leczenia.

Pacjentom, którzy jednocześnie stosują leki mogące zwiększyć ryzyko owrzodzenia lub krwawienia, w tym heparynę jako terapię radykalną lub w praktyce geriatrycznej, antykoagulancy takie jak warfaryna, lub inne niesteroidowe leki przeciwzapalne, w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥ 500 mg na dawkę lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej, nie zaleca się stosowania meloksikamem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwawienia lub owrzodzenia przewodu pokarmowego u pacjentów stosujących meloksikam, należy przerwać leczenie.

NLPZ należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami żołądkowo-jelitowymi w wywiadzie (przełykowe zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ mogą one się nasilać (patrz sekcja „Skutki uboczne”).

Zaburzenia ze strony wątroby.

Do 15 % pacjentów stosujących NLPZ (w tym meloksikam) może wystąpić wzrost jednego lub więcej parametrów badań wątrobowych. Takie odchylenia laboratoryjne mogą się nasilać, pozostawać bez zmian lub być tymczasowe podczas kontynuacji leczenia. Znaczący wzrost poziomu alaninotransaminazy (ALT) lub asparginianotransaminazy (AST) (około trzy lub więcej razy powyżej normy) obserwowano u 1 % pacjentów podczas badań klinicznych z NLPZ. Dodatkowo raportowano rzadkie przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę, fulminantny śmiertelny zapalenie wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, niektóre z nich kończące się śmiercią.

Pacjentów z objawami lub podejrzeniem dysfunkcji wątroby lub u których obserwowano odchylenia badań wątrobowych, należy ocenić pod kątem rozwoju objawów cięższej niewydolności wątroby podczas terapii meloksikamem. Jeśli objawy kliniczne i objawy wskazują na rozwój choroby wątroby lub jeśli występują objawy systemowe choroby (np. eozynofilia, wysypka i inne), stosowanie meloksikamem należy przerwać.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego.

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub z niewydolnością serca od lekkiego do umiarkowanego stopnia w wywiadzie zaleca się staranne monitorowanie, ponieważ podczas terapii NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu i obrzęki.

Dla pacjentów z czynnikami ryzyka zaleca się kliniczne monitorowanie ciśnienia tętniczego na początku terapii, szczególnie na początku leczenia meloksikamem.

Dane badań i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) może być związane z niewielkim wzrostem ryzyka zdarzeń trombotycznych naczyniowych (np. zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko dla meloksikamem.

Pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyniowo-mózgową należy przeprowadzać terapię meloksikamem tylko po starannym analizie. Podobna analiza jest konieczna przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie papierosów).

NLPZ mogą zwiększyć ryzyko poważnych sercowo-naczyniowych powikłań trombotycznych, zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, które mogą mieć śmiertelny skutek. Zwiększenie ryzyka jest związane z długością stosowania. Pacjenci z chorobami układu sercowo-naczyniowego lub czynnikami ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego mogą mieć zwiększone ryzyko.

Zaburzenia ze strony skóry.

Zgłaszano o życiu i zdrowiu zagrożone ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze zapalenie nabłonka przy stosowaniu meloksikamem. Pacjenci powinni być poinformowani o objawach i objawach ciężkich uszkodzeń skóry i uważnie monitorować reakcje skóry. Największe ryzyko wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego martwiczego zapalenia nabłonka istnieje w pierwszych tygodniach leczenia. Jeśli pacjent ma objawy lub oznaki zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego martwiczego zapalenia nabłonka (np. postępująca wysypka, często z pęcherzami lub uszkodzeniem błon śluzowych), należy przerwać leczenie meloksikamem. Ważne jest jak najszybsze rozpoznanie i przerwanie stosowania jakichkolwiek leków, które mogą powodować ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze zapalenie nabłonka. Z tym związane jest lepsze rokowanie w przypadku ciężkich uszkodzeń skóry. Jeśli u pacjenta stwierdzono zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze zapalenie nabłonka w wyniku stosowania meloksikamem, nie można wznowić stosowania leku w przyszłości.

Podczas stosowania meloksikamem zgłaszano przypadki ustalonego wysypu lekowego. Meloksikam nie powinien być ponownie przepisywany pacjentom z ustalonym wysypem lekowym w wywiadzie związanym ze stosowaniem meloksikamem. Potencjalna reakcja krzyżowa może wystąpić z innymi oksykamami.

Reakcje anafilaktyczne.

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, reakcje anafilaktyczne mogą wystąpić u pacjentów bez znanej reakcji na meloksikam. Meloksikam nie powinien być stosowany u pacjentów z triadą aspirynową. Ten kompleks objawów występuje u pacjentów z astmą, u których zgłaszano zapalenie nosa z lub bez polipów nosowych lub u których wystąpił ciężki, potencjalnie śmiertelny skurcz oskrzeli po podaniu aspiryny lub innych NLPZ. Należy podjąć natychmiastowe działania w przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej.

Parametry wątroby i funkcja nerek.

Tak jak przy leczeniu większości NLPZ, opisano pojedyncze przypadki wzrostu poziomu transaminaz w surowicy, wzrostu poziomu bilirubiny w surowicy lub innych parametrów funkcji wątroby, jak również wzrostu kreatyniny w surowicy i azotu mocznika we krwi, oraz inne odchylenia badań laboratoryjnych. W większości przypadków te odchylenia były nieznaczne i miały charakter tymczasowy. W przypadku istotnego lub trwałego potwierdzenia takich odchyleń należy przerwać stosowanie meloksikamem i przeprowadzić badania kontrolne.

Funkcyjna niewydolność nerek.

NLPZ poprzez hamowanie rozszerzającego naczynia działania prostaglandyn nerkowych mogą indukować funkcjonalną niewydolność nerek w wyniku obniżenia filtracji kłębuszkowej. Ten efekt uboczny jest zależny od dawki. Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki zaleca się staranne monitorowanie funkcji nerek, w tym objętości diurezy, u pacjentów z następującymi czynnikami ryzyka:

wiek zaawansowany;
jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, antagonistami angiotensyny II, sartanami, diuretykami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);
hipowolemia (każdego rodzaju);
niewydolność serca;
niewydolność nerek;
zespół nerczny;
nefropatia toczeniowa;
ciężkie zaburzenia funkcji wątroby (albumina surowicy < 25 g/l lub ≥ 10 według klasyfikacji Childa-Puga).

W pojedynczych przypadkach NLPZ mogą prowadzić do zapalenia nerek międzywątkowych, zapalenia kłębuszków nerkowych, martwicy rdzenia nerek lub zespołu nercznego.

Dawka meloksikamem dla pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym, którzy są poddawani dializie, nie powinna przekraczać 7,5 mg. Pacjentom z niewydolnością nerek od lekkiego do umiarkowanego stopnia dawkę można nie zmniejszać (poziom klirensu kreatyniny > 25 ml/min).

Zatrzymanie sodu, potasu i wody.

NLPZ mogą nasilać zatrzymanie sodu, potasu i wody oraz wpływać na efekty natriuretyczne diuretyków. Ponadto może występować obniżenie efektu przeciwciśnieniowego leków obniżających ciśnienie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W rezultacie u wrażliwych pacjentów mogą się nasilać lub nasilać obrzęki, niewydolność serca lub nadciśnienie tętnicze. Dlatego pacjentom z takimi ryzykami zaleca się kliniczne monitorowanie (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Przeciwwskazania”).

Hipokaliemia.

Hipokaliemii mogą sprzyjać cukrzyca lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających poziom potasu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziom potasu.

Kombinacja z pemetreksedem

U pacjentów z lekką i umiarkowaną niewydolnością nerek otrzymujących pemetreksed leczenie meloksikamem należy wstrzymać co najmniej na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania i co najmniej przez 2 dni po podaniu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Inne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Skutki uboczne są często gorzej tolerowane przez pacjentów starszych, słabszych lub osłabionych, którzy wymagają starannego monitorowania. Tak jak przy leczeniu innymi NLPZ, należy zachować ostrożność u pacjentów starszych, u których bardziej prawdopodobne jest obniżenie funkcji nerek, wątroby i serca. Pacjenci starsi mają wyższe ryzyko wystąpienia skutków ubocznych związanych z NLPZ, szczególnie krwawień i perforacji przewodu pokarmowego, które mogą być śmiertelne (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meloktam, tak jak każdy inny NLPZ, może maskować objawy chorób zakaźnych.

Stosowanie meloksikamem może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecane kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących zajście w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu bezpłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamem (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Tabletki meloksikam o dawkach 7,5 mg i 15 mg zawierają laktozę, dlatego ten lek nie jest zalecany pacjentom z rzadką wrodzoną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy lub zaburzeniem wchłaniania glukozy lub galaktozy.

Maskowanie stanu zapalnego i gorączki.

Działanie farmakologiczne meloksikamem polegające na zmniejszaniu gorączki i stanu zapalnego może utrudnić diagnozę w przypadku podejrzanego stanu bólowego niezakaźnego.

Leczenie kortykosteroidami.

Meloksikam nie może zastąpić kortykosteroidów w leczeniu niedoboru kortykosteroidów.

Efekty hematologiczne.

Anemia może występować u pacjentów otrzymujących NLPZ, w tym meloksikam. Może to być związane z zatrzymaniem płynu, krwawieniem przewodu pokarmowego o nieznanym pochodzeniu lub makroskopijnym, lub nie w pełni opisanym wpływem na erytropoezę. Pacjentom poddawanym długotrwałemu leczeniu NLPZ, w tym meloksikamem, należy kontrolować hemoglobinę lub hematokryt, jeśli występują objawy i oznaki anemii.

NLPZ hamują agregację płytek krwi i mogą wydłużyć czas krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do aspiryny, ich wpływ na funkcję płytek krwi jest mniejszy ilościowo, krótkotrwały i odwracalny. Należy starannie monitorować stan pacjentów przyjmujących meloksikam, u których możliwe są skutki uboczne związane ze zmianami funkcji płytek krwi, w szczególności zaburzeniami krzepnięcia krwi, lub pacjentów przyjmujących antykoagulancy.

Stosowanie u pacjentów z istniejącą astmą.

Pacjenci z astmą mogą mieć astmę aspirynową. Stosowanie aspiryny u pacjentów z astmą aspirynową wiąże się z ciężkim skurczem oskrzeli, który może być śmiertelny. Ze względu na reakcję krzyżową, w tym skurcz oskrzeli, między aspiryną a innymi NLPZ, meloksikam nie powinien być stosowany u pacjentów wrażliwych na aspirynę i należy ostrożnie przepisywać pacjentom z istniejącą astmą.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionalny i płodowy. Dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać zwiększone ryzyko poronienia i rozwoju wad serca i gastroschizy po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn w wczesnym okresie ciąży. Absolutne ryzyko rozwoju wad serca wzrosło z mniej niż 1 % do około 1,5 %. Uważa się, że to ryzyko wzrasta wraz ze wzrostem dawki i długości leczenia.

U zwierząt podanie inhibitora syntezy prostaglandyn prowadziło do zwiększenia utraty przed- i poimplantacyjnych i śmiertelności embrionalno-płodowej. Ponadto u zwierząt, które otrzymywały inhibitor syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, obserwowano zwiększoną częstość różnych wad rozwojowych, w tym sercowo-naczyniowych.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie meloksikamem może powodować oligohydramnios w wyniku niewydolności nerek płodu. Może to wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu leczenia. Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w II trymestrze ciąży, większość z nich ustąpiła po przerwaniu leczenia. Dlatego w I i II trymestrze ciąży meloksikam nie powinien być stosowany, z wyjątkiem nagłej potrzeby. Jeśli kobieta próbuje zajść w ciążę lub stosuje meloksikam w I i II trymestrze ciąży, dawkowanie i długość leczenia powinny być jak najmniejsze.

Monitorowanie prenatalne oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego należy rozważyć po wpływie meloksikamem przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą stwarzać dla płodu ryzyko:

toksyczności sercowo-płucnej (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
zaburzeń funkcji nerek (patrz wyżej);

możliwe ryzyka w późnych okresach ciąży dla matki i noworodka:

możliwość wydłużenia czasu krwawienia, efektu przeciwagregacyjnego nawet przy bardzo niskich dawkach;
hamowanie skurczów macicy prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Dlatego meloksikam jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży.

Karmienie piersią. Choć nie ma konkretnych danych dotyczących meloksikamem, wiadomo, że NLPZ mogą przenikać do mleka matki. Meloksikam wykryto w mleku zwierząt. Dlatego stosowanie nie jest zalecane kobietom karmiącym piersią.

Niepłodność. Meloksikam, tak jak inne leki hamujące synteza cyklooksygenazy/prostaglandyny, może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących zajście w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu bezpłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamem.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu samochodu lub innych maszyn.

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z innymi maszynami. Na podstawie profilu farmakodynamicznego i obserwowanych skutków ubocznych można przypuszczać, że meloksikam nie będzie wpływać lub będzie miał nieznaczny wpływ na tę działalność. Jednak pacjentom, u których obserwowano zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia, zawroty głowy, senność, zawroty głowy lub inne zaburzenia układu nerwowego środkowego, zaleca się powstrzymanie się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie.

Całkowitą dzienne dawkę leku należy stosować jednorazowo.

Reakcje niepożądane można zminimalizować stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas leczenia, konieczny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Należy okresowo oceniać potrzebę pacjenta w leczeniu objawowym oraz odpowiedź na terapię, szczególnie u pacjentów z osteoartrozą.

Zaostrzenie osteoartrozy:

7,5 mg/dobę (1 tabletka 7,5 mg). W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 15 mg/dobę (1 tabletka 15 mg lub 2 tabletki 7,5 mg).

Reumatoidalne zapalenie stawów, zapalenie stawów kręgosłupa (zespolonego):

15 mg/dobę (1 tabletka 15 mg lub 2 tabletki 7,5 mg).

Zobacz również sekcję „Szczególne kategorie pacjentów” poniżej.

W zależności od efektu terapeutycznego dawkę można zmniejszyć do 7,5 mg/dobę (1 tabletka 7,5 mg).

NIE PRZEKRACZAĆ DAWKI 15 mg/dobę.

Szczególne kategorie pacjentów.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Zalecana dawka długoterminowego leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów oraz zapalenia stawów kręgosłupa (zespolonego) u pacjentów w wieku podeszłym wynosi 7,5 mg na dobę (zobacz również podsekcję „Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych” poniżej oraz sekcję „Szczególne wskazania stosowania”).

Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Pacjentom z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych, np. z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie lub czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego, leczenie należy rozpocząć od dawki 7,5 mg na dobę.

Niewydolność nerek.

Ten lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek nie poddawanych hemodializie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

U pacjentów z niewydolnością nerek w końcowym stadium, poddawanych hemodializie, dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg na dobę. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (czyli u pacjentów z klirem kreatyniny powyżej 25 ml/min) nie jest wymagane obniżenie dawki.

Niewydolność wątroby.

U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nie jest wymagane obniżenie dawki (patrz sekcja „Przeciwwskazania” w odniesieniu do pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby).

Sposób stosowania.

Do stosowania doustnego.

Meloktam, tabletki 7,5 mg i 15 mg, należy przyjmować popijając wodą lub innym płynem podczas posiłku.

Dzieci.

Meloktam, tabletki 7,5 mg i 15 mg, jest przeciwwskazany u dzieci w wieku do 16 lat (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie .

Objawy.

Objawy ostrego przedawkowania leków przeciwbólowych niesteroidowych zazwyczaj ograniczają się do letargu, senności, nudności, wymiotów i bólu nadbrzusza i są w większości odwracalne przy leczeniu wspomagającym. Może wystąpić krwawienie z przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do nadciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń funkcji wątroby, niewydolności oddechowej, śpiączki, drgawek, niewydolności sercowo-naczyniowej i zatrzymania serca. Zgłaszano reakcje anafilaktyczne podczas terapii lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi, które mogą również wystąpić przy przedawkowaniu.

Terapia.

W przypadku przedawkowania leków przeciwbólowych niesteroidowych zaleca się leczenie objawowe i wspomagające. Badania wykazały przyspieszenie wydalania meloksikamu po podaniu 4 g cholestryraminy doustnie 3 razy dziennie.

Efekty uboczne.

Dane z badań oraz dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych LNPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) nieco zwiększa ryzyko zdarzeń tromboembolii naczyniowej (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Obserwowano obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca podczas leczenia LNPZ.

Większość efektów ubocznych ma pochodzenie przewodu pokarmowego. Może występować wrzód żołądka lub dwunastnicy, perforacja lub krwawienie przewodu pokarmowego, czasem śmiertelne, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Po stosowaniu obserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, niestrawność, ból brzucha, melenu, wymioty krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie się zapalenia jelita grubego i choroby Crohna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Z rzadszą częstością obserwowano zapalenie żołądka.

Zgłaszano ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliozy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Poniżej przedstawiono efekty uboczne zarejestrowane w 27 badaniach klinicznych o długości leczenia nie krótszej niż 14 dni. W badaniach klinicznych wzięło udział 15 197 pacjentów przyjmujących meloksykam doustnie w dawce dobowej 7,5 lub 15 mg w formie tabletek lub kapsułek przez okres do jednego roku.

Dołączone są również efekty uboczne wykryte podczas stosowania po rejestracji leku.

Kryteria oceny częstości występowania efektów ubocznych leku: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 < 1/100); pojedyncze przypadki (≥ 1/10000 < 1/1000); rzadkie (<1/10000); nieznane (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu krwi i układu limfatycznego:

rzadko – anemia;

pojedyncze przypadki – odchylenia wyników badań krwi od normy (w tym zmiana liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia.

Zgłaszano bardzo rzadko przypadki agranulocytozy (patrz Odrębne poważne i/lub częste efekty uboczne).

Ze strony układu immunologicznego:

rzadko – reakcje alergiczne, z wyłączeniem reakcji anafilaktycznych lub anafilaktycznokształtnych;

nieznane – reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilaktycznokształtna, w tym wstrząs.

Zaburzenia psychiczne:

pojedyncze przypadki – zmiana nastroju, noce strachu;

nieznane – dezorientacja, dezorientacja przestrzenna, bezsenność.

Ze strony układu nerwowego:

często – ból głowy;

rzadko – zawroty głowy, senność.

Ze strony narządów wzroku:

pojedyncze przypadki – zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostre widzenie; zapalenie spojówek.

Ze strony narządów słuchu i aparatu vestibularnego:

rzadko – zawroty głowy;

pojedyncze przypadki – szumy w uszach.

Zaburzenia serca:

pojedyncze przypadki – uczucie przyspieszonego rytmu serca.

Zgłaszano niewydolność serca związaną z leczeniem LNPZ.

Zaburzenia naczyniowe:

rzadko – podwyższenie ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), napływy gorąca.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy piersiowej:

pojedyncze przypadki – astma u pacjentów uczulonych na aspirynę i inne LNPZ;

nieznane – infekcje dróg oddechowych górnych, kaszel.

Ze strony przewodu pokarmowego:

bardzo często – zaburzenia układu pokarmowego: niestrawność, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka;

rzadko – utajone lub makroskopowe krwawienie przewodu pokarmowego, stomatyt, zapalenie żołądka, odbijanie;

pojedyncze przypadki – zapalenie jelita grubego, wrzód żołądka lub dwunastnicy, zapalenie przełyku;

rzadkie – perforacja przewodu pokarmowego;

nieznane – zapalenie trzustki.

Krwawienie przewodu pokarmowego, wrzód lub perforacja mogą być ciężkie i potencjalnie śmiertelne, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego:

rzadko – zaburzenia wyników badań funkcji wątroby (np. podwyższenie transaminaz lub bilirubiny);

rzadkie – zapalenie wątroby;

nieznane – żółtaczka, niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej:

rzadko – obrzęk naczynioruchowy, swędzenie, wysypka;

pojedyncze przypadki – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliozy, pokrzywka;

rzadkie – dermatyt pęcherzowy, zmiennokształtna rumień;

nieznane – reakcje fotouczulenia, egzfoliatywny zapalenie skóry, ustalone wysypki lekowe (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ze strony układu moczowego:

rzadko – zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”), zmiany wyników badań funkcji nerek (podwyższenie kreatyniny i/lub mocznika we krwi);

rzadkie – ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”);

nieznane – infekcje dróg moczowych, zaburzenia częstości oddawania moczu.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

nieznane – bezpłodność u kobiet, opóźnienie owulacji.

Zaburzenia ogólne i zaburzenia w miejscu podania:

rzadko – obrzęk, w tym obrzęk kończyn dolnych;

nieznane – objawy grypopodobne.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego:

nieznane – ból stawów, ból pleców, objawy i dolegliwości związane z stawami.

Odrębne poważne i/lub częste efekty uboczne.

Zgłaszano bardzo rzadko przypadki agranulocytozy u pacjentów leczonych meloksykamem i innymi potencjalnie mielotoksycznymi lekami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Efekty uboczne, które nie były obserwowane podczas stosowania leku, ale są charakterystyczne dla innych związków tej klasy.

Uszkodzenie nerek o charakterze organicznym, które może prowadzić do ostrej niewydolności nerek: zgłaszano bardzo rzadko przypadki zapalenia nerek, ostrego martwicy kanalików nerkowych, zespołu nerczycowego i martwicy brodawek nerkowych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zgłaszanie efektów ubocznych

Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych i braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Dla dawek 7,5 mg i 15 mg: 10 tabletek w blistrze, 1, 2 lub 3 (10, 20 lub 30 tabletek) blisterów w tekturowym opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Biofarm Sp. z o.o.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Walbrzyska 13, Poznań 60-198, Polska.