Meloksykam-KV

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku Meloksykam-KV (MELOXICAM-KV)

Skład:

substancja czynna: meloksykam;

1 tabletka zawiera meloksykamu 7,5 mg lub 15 mg;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, cytrynian sodu, celuloza mikrokryształowa, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, sodowa só poprzesterylkarboksymetylowej celulozy, powidon, stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletka.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletka płasko-cylindryczna z rowkiem, jasnożółta (7,5 mg); tabletka płasko-cylindryczna z rowkiem i faską, jasnożółta (15 mg).

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki niesteroidowe przeciwzapalne i środki przeciwreumatyczne. Kod ATC M01A C06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Meloksykam-KV to niesteroidowy lek przeciwwzapalny (NSAID) z grupy kwasów enolowych, wykazujący działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe oraz przeciwgorączkowe.

Meloksykam wykazuje wysoką aktywność przeciwzapalną we wszystkich standardowych modelach stanu zapalnego. Podobnie jak w przypadku innych NSAID, dokładny mechanizm działania pozostaje nieznany. Jednak istnieje wspólny mechanizm działania dla wszystkich NSAID (w tym meloksykamu): hamowanie biosyntezy prostaglandyn, które są mediatorami stanu zapalnego.

Farmakokinetyka.

Absorpcja.

Meloksykam jest dobrze wchłaniany z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym, absolutna dostępność biologiczna preparatu wynosi 90% (w kapsułkach). Po jednorazowym podaniu meloksykamu maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 5–6 godzin dla doustnych form stałych.

Po wielokrotnym dawkowaniu stężenia stacjonarne osiągane są w ciągu 3–5 dnia. Przy podawaniu raz na dobę średnie stężenie w osoczu krwi z niewielkimi wahaniami szczytów wynosi odpowiednio 0,4–1,0 μg/ml dla dawki 7,5 mg oraz 0,8–2,0 μg/ml dla dawki 15 mg (Cmin i Cmax w stanie stacjonarnym). Średnie stężenia meloksykamu w osoczu krwi w stanie stacjonarnym osiągane są w ciągu 5–6 godzin.

Jednoczesne spożycie pokarmu lub stosowanie nieorganicznych środków przeciwwżośnych nie wpływa na absorpcję leku.

Rozkład.

Meloksykam silnie wiąże się z białkami osocza krwi, głównie z albuminą (99%). Meloksykam przenika do płynu synowialnego, gdzie jego stężenie jest o połowę niższe niż w osoczu krwi. Objętość rozdziału jest niska, średnio 11 l po podaniu dożylnym lub domięśniowym, z indywidualnymi odchyleniami w granicach 7–20%. Objętość rozdziału po wielokrotnym podawaniu doustnym dawek meloksykamu (od 7,5 do 15 mg) wynosi 16 l z współczynnikiem odchylenia w granicach 11–32%.

Biodegradacja.

Meloksykam podlega intensywnej biotransformacji w wątrobie.

W moczu zidentyfikowano cztery różne metabolity meloksykamu, które są farmakodynamicznie nieaktywne. Główny metabolit – 5’-karboksimeloksykam (60% dawki) – powstaje w wyniku utlenienia pośredniego metabolitu 5’-hydroksymetylmeloksykamu, który również jest wydalany w mniejszym stopniu (9% dawki). Badania in vitro sugerują, że CYP 2C9 odgrywa istotną rolę w procesie metabolizmu, podczas gdy izoenzymy CYP 3A4 przyczyniają się do niego w mniejszym stopniu. Aktywność peroksydazy u pacjentów może odpowiadać za dwa inne metabolity, które stanowią odpowiednio 16% i 4% podanej dawki.

Eliminacja.

Wydalanie meloksykamu odbywa się głównie w postaci metabolitów w równych częściach z moczem i kałem. Mniej niż 5% dobowej dawki wydzielane jest w niezmienionej postaci z kałem, niewielka ilość wydzielana jest z moczem. Okres półtrwania waha się od 13 do 25 godzin po podaniu doustnym. Klirens osoczowy wynosi około 7–12 ml/min po jednorazowej dawce doustnej.

Liniowość dawki.

Meloksykam wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych od 7,5 mg do 15 mg po podaniu doustnym.

Grupy specjalne chorych.

Pacjenci z niewydolnością wątroby/nerek.

Lekkie do umiarkowanego stopnia niewydolność wątroby i nerek nie wpływa istotnie na farmakokinetykę meloksykamu. U pacjentów z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek całkowity klirens jest znacznie wyższy. Obniżenie wiązania z białkami osocza krwi obserwowano u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium terminalnym. W przypadku niewydolności nerek w stadium terminalnym zwiększenie objętości rozdziału może prowadzić do wzrostu stężenia wolnego meloksykamu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Sposób dawkowania i dawka”).

Pacjenci w wieku starszym.

U starszych pacjentów płci męskiej średnie parametry farmakokinetyczne są podobne do tych u młodych ochotników płci męskiej. U starszych pacjentów płci żeńskiej wartości AUC są wyższe, a okres półtrwania dłuższy w porównaniu z młodymi ochotnikami obu płci. Średni klirens osoczowy w stanie równowagi u pacjentów w wieku starszym był nieco niższy niż u młodych ochotników.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Krótkoterapeutyczne leczenie objawowe zaostrzenia osteoarthrytu.

Długoterapeutyczne leczenie objawowe reumatoidalnego zapalenia stawów oraz zapalenia stawów kręgosłupa.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na meloksykam lub na inne składniki leku, lub na substancje czynne o podobnym działaniu, takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), kwas acetylosalicylowy. Meloksykam-KV nie należy stosować u pacjentów, u których po przyjęciu kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ pojawiały się objawy astmy, polipów nosa, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki;
• Trzeci trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”);
• Wiek dziecięcy do 16 roku życia;
• Krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja związane z wcześniejszą terapią NLPZ w wywiadzie;
• Aktywna lub nawracająca przewlekła choroba wrzodowa/krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków wrzodów lub krwawień);
• Ciężka niewydolność wątroby;
• Ciężka niewydolność nerek bez stosowania dializy;
• Krwawienie żołądkowo-jelitowe, krwawienie mózgowe w wywiadzie lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
• Ciężka niewydolność serca;
• Leczenie bólu w okresie okołoperacyjnym po by-passie tętnicy wieńcowej.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie wśród dorosłych.

Ryzyka związane z hiperkaliemią.

Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą sprzyjać hiperkaliemii: sole potasu, moczopędne zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (IEK), antagonisty receptora angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne, (niskocząsteczkowe lub niemodyfikowane) heparyny, cyklosporyna, takrolimus i trimetoprim.

Rozpoczęcie hiperkaliemii może zależeć od towarzyszących czynników. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii wzrasta, jeśli powyższe leki są stosowane równolegle z meloksykamem.

Interakcje farmakodynamiczne.

Inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) i kwas acetylosalicylowy. Nie zaleca się łączenia z innymi NLPZ (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), w tym z kwasem acetylosalicylowym w dawkach ≥ 500 mg na raz lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej.

Kortykosteroidy (np. glukokortykosteroidy). Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami wymaga ostrożności ze względu na zwiększony ryzyko krwawienia lub powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym.

Antykoagulancy lub heparyna. Znacznie wzrasta ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. NLPZ mogą nasilać działanie antykoagulantów, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania NLPZ i antykoagulantów lub heparyny w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

W innych przypadkach (np. przy dawkach profilaktycznych) stosowanie heparyny wymaga ostrożności ze względu na zwiększony ryzyko krwawień. W przypadku niemożności uniknięcia takiej kombinacji konieczna jest dokładna kontrola INR (międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego).

Leki trombolityczne i przeciwagregacyjne. Zwiększony ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Zwiększony ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego.

Diuretyki, inhibitory ACE i antagonisty angiotensyny II. NLPZ mogą obniżać działanie diuretyków i innych leków przeciwhypertensyjnych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. pacjenci odwodnieni lub starsi pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE lub antagonistów angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do możliwej ostrej niewydolności nerek, co zazwyczaj jest odwracalne. Dlatego kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie u starszych pacjentów. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a funkcję nerek należy kontrolować po rozpoczęciu terapii łączonej oraz okresowo później (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Inne leki przeciwhypertensyjne (np. beta-blokery). Podobnie jak w przypadku niżej wymienionych leków, możliwe jest zmniejszenie działania przeciwhypertensyjnego beta-blokerów (w wyniku hamowania prostaglandyn o działaniu rozszerzającym naczynia).

Inhibitory kalkyneuryny (np. cyklosporyna, takrolimus). Toksyczność nerek inhibitorów kalkyneuryny może być nasilana przez NLPZ w wyniku modulacji działania prostaglandyn nerkowych. W czasie leczenia należy kontrolować funkcję nerek. Zalecana jest dokładna kontrola funkcji nerek, szczególnie u starszych pacjentów.

Deferasiroks. Równoległe stosowanie meloksykamu i deferasiroksu może zwiększyć ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych. Należy zachować ostrożność przy łączeniu tych leków.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ meloksykamu na farmakokinetykę innych leków.

Lit. Istnieją dane dotyczące NLPZ, które zwiększają stężenie litu w osoczu (w wyniku zmniejszenia wydalania litu z moczem), co może osiągnąć wartości toksyczne. Jednoczesne stosowanie litu i NLPZ nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Jeśli terapia łączona jest konieczna, należy dokładnie kontrolować stężenie litu w osoczu krwi na początku leczenia, podczas dobierania dawki oraz po zakończeniu leczenia meloksykamem.

Metotreksat. NLPZ mogą zmniejszać wydzielanie kanalikowe metotreksatu, tym samym zwiększając jego stężenie w osoczu. Z tego powodu nie zaleca się równoległego stosowania NLPZ u pacjentów przyjmujących wysokie dawki metotreksatu (powyżej 15 mg/tydzień) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Ryzyko interakcji NLPZ i metotreksatu należy uwzględnić również przy stosowaniu niskich dawek metotreksatu, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek. W przypadku konieczności leczenia łączonego należy kontrolować parametry morfologii krwi i funkcję nerek. Należy zachować ostrożność, gdy przyjmowanie NLPZ i metotreksatu trwa 3 dni z rzędu, ponieważ stężenie metotreksatu w osoczu może wzrosnąć i nasilić jego toksyczność. Chociaż farmakokinetyka metotreksatu (15 mg/tydzień) nie była wpływowana przez równoległe leczenie meloksykamem, należy uwzględnić możliwość nasilenia się toksyczności hematologicznej metotreksatu podczas leczenia NLPZ (patrz informacja powyżej) (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pemetreksed. Przy równoległym stosowaniu meloksykamu z pemetreksedem u pacjentów z klirem kreatyniny od 45 do 79 ml/min przyjmowanie meloksykamu należy wstrzymać na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania oraz na 2 dni po podaniu. Jeśli kombinacja meloksykamu z pemetreksedem jest konieczna, stan pacjentów należy dokładnie kontrolować, szczególnie pod kątem wystąpienia mielosupresji i działań niepożądanych żołądkowo-jelitowych. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirem kreatyniny poniżej 45 ml/min) równoległe stosowanie meloksykamu z pemetreksedem nie jest zalecane.

U pacjentów z normalną funkcją nerek (klirem kreatyniny ≥ 80 ml/min) dawka 15 mg meloksykamu może zmniejszyć eliminację pemetreksedu, a tym samym zwiększyć częstość występowania działań niepożądanych związanych z pemetreksedem. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu 15 mg meloksykamu jednocześnie z pemetreksedem pacjentom z normalną funkcją nerek (klirem kreatyniny ≥ 80 ml/min).

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ innych leków na farmakokinetykę meloksykamu.

Kolestyramina. Koestyramina przyspiesza wydalanie meloksykamu w wyniku zaburzenia obiegu wewnątrzwątrobowego, wskutek czego klirens meloksykamu wzrasta o 50%, a okres półtrwania zmniejsza się do 13 ± 3 godzin. Interakcja ta ma znaczenie kliniczne.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ kombinacji meloksykamu i innych leków na farmakokinetykę.

Leki doustne przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonamidu, nateglinid). Meloksykam jest prawie całkowicie eliminowany poprzez metabolizm w wątrobie, który w przybliżeniu w dwie trzecie jest pośredniczony przez enzymy cytochromu (CYP) P450 (główna droga – CYP 2C9 oraz pomocnicza droga – CYP 3A4) oraz w jednej trzeciej – innymi drogami, np. poprzez utlenianie peroksydazowe. Należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu meloksykamu i leków, które wyraźnie hamują lub są metabolizowane przez CYP 2C9 i/lub CYP 3A4. Interakcje pośredniczone przez CYP 2C9 można oczekiwać przy stosowaniu w kombinacji z takimi lekami, jak doustne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonamidu, nateglinid); interakcja ta może prowadzić do podwyższenia stężenia tych leków i meloksykamu w osoczu krwi. Stan pacjentów przyjmujących meloksykam i leki pochodne sulfonamidu lub nateglinid należy dokładnie kontrolować pod kątem rozwoju hipoglikemii.

Nie stwierdzono klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwwskazanymi na nadkwasotę, cytydyną i digoksyną.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Skutki uboczne można zminimalizować stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas potrzebny do kontroli objawów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz informacje dotyczące ryzyka przewlekowo-jelitowego i ryzyka kardiowaskularnego poniżej).

Nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej w przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego, ani dodatkowo stosować innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), ponieważ może to zwiększyć toksyczność, podczas gdy korzyści terapeutyczne nie zostały udowodnione. Należy unikać jednoczesnego stosowania meloksykamu z innymi NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Meloksykam nie nadaje się do leczenia pacjentów wymagających złagodzenia ostrego bólu.

W przypadku braku poprawy po kilku dniach należy ponownie ocenić korzyści kliniczne terapii.

Należy zwrócić uwagę na zapalenie przełyku, żołądka i/lub wrzody żołądka lub dwunastnicy w wywiadzie, aby zapewnić ich pełne wyleczenie przed rozpoczęciem terapii meloksykamem. Należy regularnie monitorować możliwość nawrotu u pacjentów leczonych meloksykamem oraz u pacjentów z takimi przypadłościami w wywiadzie.

Zaburzenia przewodu pokarmowego.

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, potencjalnie śmiertelne krwawienie przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą wystąpić w dowolnym czasie podczas leczenia, zarówno przy obecności, jak i bez wcześniejszych objawów lub poważnych chorób przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji jest większe przy zwiększaniu dawki NLPZ u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie powikłanymi krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), oraz u pacjentów starszych. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. Dla tych pacjentów należy rozważyć terapię łączną z lekami ochronnymi (takimi jak misoprostol lub inhibitory pompy protonowej), a także dla pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania małej dawki kwasu acetylosalicylowego lub innych leków zwiększających ryzyko przewlekowo-jelitowe (patrz informacje poniżej oraz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjentom z toksycznością przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie pacjentom starszym, należy przekazać informację o wszystkich nietypowych objawach brzusznych (szczególnie krwawieniu przewodu pokarmowego), przede wszystkim na wczesnych etapach leczenia.

Nie zaleca się stosowania meloksykamu u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują leki, które mogą zwiększyć ryzyko wrzodów lub krwawień, w szczególności heparynę jako terapię zastępczą lub w geriatrii, antykoagulansy, takie jak warfaryna, lub inne niesteroidowe leki przeciwzapalne, w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥ 500 mg na raz lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodów u pacjentów przyjmujących meloksykam, należy odstawić leczenie.

NLPZ należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ stan te mogą się nasilać (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia ze strony wątroby.

Do 15 % pacjentów stosujących NLPZ (w tym meloksykam) może dojść do podwyższenia jednego lub więcej parametrów wątrobowych. Takie odchylenia laboratoryjne mogą się nasilać, mogą pozostać bez zmian lub mogą być tymczasowe podczas kontynuacji leczenia. Znaczne podwyższenie ALAT lub ASPAT (około trzy lub więcej razy powyżej normy) obserwowano u 1 % pacjentów podczas badań klinicznych z NLPZ. Dodatkowo zgłaszano rzadkie przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę i błyskawiczny śmiertelny zapalenie wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, niektóre z nich zakończone śmiercią.

Stan pacjentów z objawami dysfunkcji wątroby lub podejrzeniem dysfunkcji wątroby, lub u których obserwowano odchylenia badań wątrobowych, należy ocenić pod kątem rozwoju objawów cięższej niewydolności wątroby podczas terapii lekiem. Jeśli objawy kliniczne i objawy są zgodne z rozwojem choroby wątroby lub jeśli występują objawy systemowe choroby (np. eozynofilia, wysypka i inne), należy przerwać stosowanie leku Meloksykam-KV.

Zaburzenia kardiowaskularne.

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub z niewydolnością serca od lekkiego do umiarkowanego stopnia w wywiadzie zaleca się staranne monitorowanie, ponieważ podczas terapii NLPZ obserwowano zatrzymanie płynów i obrzęki.

Dla pacjentów z czynnikami ryzyka zaleca się kliniczne monitorowanie ciśnienia tętniczego na początku terapii, szczególnie na początku leczenia meloksykamem.

Dane badań i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) może być związane z niewielkim zwiększeniem ryzyka zjawisk trombotycznych naczyniowych (np. zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko przy stosowaniu meloksykamu.

Pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, ustaloną chorobą wieńcową, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyniowo-mózgową należy prowadzić terapię meloksykamem tylko po dokładnej analizie. Podobną analizę należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób kardiowaskularnych (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie papierosów).

NLPZ mogą zwiększać ryzyko poważnych kardiowaskularnych powikłań trombotycznych, zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, które mogą mieć śmiertelny przebieg. Zwiększenie ryzyka jest związane z długością stosowania. U pacjentów z chorobami kardiowaskularnymi lub czynnikami ryzyka chorób kardiowaskularnych ryzyko to może być zwiększone.

Zaburzenia ze strony skóry.

Zgłaszano doniesienia o ciężkich, zagrażających życiu uszkodzeniach skóry: zespole Stevensa-Johnsona i toksycznym epidermalnym nekrozie – przy stosowaniu meloksykamu. Pacjenci powinni być poinformowani o objawach i objawach ciężkich uszkodzeń skóry i dokładnie monitorować reakcje skóry. Największe ryzyko wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrozu występuje w pierwszych tygodniach leczenia. Jeśli u pacjenta występują objawy lub objawy zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrozu (np. postępująca wysypka, często z pęcherzami lub uszkodzeniem błon śluzowych), należy przerwać leczenie meloksykamem. Ważne jest jak najszybsze rozpoznanie i przerwanie stosowania wszelkich leków, które mogą powodować ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroz. Z tym związane jest lepsze rokowanie w przypadku ciężkich uszkodzeń skóry. Jeśli u pacjenta rozpoznano zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroz podczas leczenia meloksykamem, stosowanie leku nigdy nie może być wznowione w przyszłości.

Zgłaszano przypadki ustalonego wysypu lekowego przy stosowaniu meloksykamu.

Meloksykamu nie należy ponownie przepisywać pacjentom, którzy mieli w wywiadzie ustalony wysyp lekowy związany ze stosowaniem meloksykamu.

Potencjalna reakcja krzyżowa może wystąpić z innymi oksykamami.

Reakcje anafilaktyczne.

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, reakcje anafilaktyczne mogą występować u pacjentów bez znanej reakcji na meloksykam. Lek Meloksykam-KV nie należy stosować pacjentom z tzw. trójdniem aspirynowym. Ten zespół objawów występuje u pacjentów z astmą, u których występuje zapalenie nosa z lub bez polipów nosowych lub którzy doświadczyli ciężkiego, potencjalnie śmiertelnego skurczu oskrzeli po przyjęciu aspiryny lub innych NLPZ. Należy podjąć działania ratunkowe w przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej.

Parametry wątroby i funkcja nerek.

Tak jak przy leczeniu większością NLPZ, opisano pojedyncze przypadki podwyższenia poziomu transaminaz we krwi, podwyższenia poziomu bilirubiny we krwi lub innych parametrów funkcji wątroby, jak również podwyższenia kreatyniny we krwi i azotu mocznika we krwi oraz inne odchylenia badań laboratoryjnych. W większości przypadków te odchylenia były nieznaczne i miały charakter tymczasowy. W przypadku istotnych lub trwających potwierdzonych odchyleń należy przerwać stosowanie meloksykamu i przeprowadzić badania kontrolne.

Funkcyjna niewydolność nerek.

NLPZ, poprzez hamowanie rozszerzającego naczynia wpływu prostaglandyn nerkowych, mogą indukować funkcjonalną niewydolność nerek w wyniku obniżenia filtracji kłębuszkowej. Ten efekt uboczny jest zależny od dawki. Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki zaleca się staranne monitorowanie funkcji nerek, w tym objętości diurezy, u pacjentów z następującymi czynnikami ryzyka:

• wiek starszy;
• jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, antagonistami angiotensyny II, sartanami, diuretykami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”);
• hipowolemia (każdego rodzaju);
• niewydolność serca;
• niewydolność nerek;
• zespół nerczycowy;
• nefropatia toczeniowa;
• ciężkie zaburzenia funkcji wątroby (albumina surowicy < 25 g/l lub ≥ 10 według klasyfikacji Childa-Pugha).

W pojedynczych przypadkach NLPZ mogą prowadzić do zapaleń śródmiąższowych nerek, zapaleń kłębuszków nerek, martwic rdzenia nerek lub zespołów nerczycowych.

Dawka meloksykamu u pacjentów z niewydolnością nerek końcowego stadium poddawanych dializę nie powinna przekraczać 7,5 mg. U pacjentów z niewydolnością nerek od lekkiego do umiarkowanego stopnia dawkę można nie zmniejszać (klirens kreatyniny > 25 ml/min).

Zatrzymanie sodu, potasu i wody.

NLPZ mogą nasilać zatrzymanie sodu, potasu i wody oraz wpływać na efekty natriuretyczne diuretyków. Ponadto możliwe jest zmniejszenie efektu antyhipertensyjnego leków obniżających ciśnienie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W związku z tym u wrażliwych pacjentów mogą się nasilać lub nasilać obrzęki, niewydolność serca lub nadciśnienie tętnicze. Dlatego pacjentom z takimi ryzykami zaleca się monitorowanie kliniczne (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Sposób stosowania i dawki”).

Hipokaliemia.

Hipokaliemii może sprzyjać cukrzyca lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających poziom potasu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziom potasu.

Kombinacja z pemetreksedem.

Pacjentom z lekką i umiarkowaną niewydolnością nerek, którzy otrzymują pemetreksed, leczenie meloksykamem należy wstrzymać co najmniej na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania i co najmniej przez 2 dni po podaniu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Inne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Efekty uboczne często gorzej tolerowane są przez pacjentów starszych, osłabionych lub chorujących, którzy wymagają starannego monitorowania. Tak jak przy leczeniu innymi NLPZ, należy zachować ostrożność u pacjentów starszych, u których bardziej prawdopodobne jest zmniejszenie funkcji nerek, wątroby i serca. U pacjentów starszych częściej występują działania niepożądane przy stosowaniu NLPZ, szczególnie krwawienia przewodu pokarmowego i perforacje, które mogą być śmiertelne (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meloksykam, tak jak każdy inny NLPZ, może maskować objawy chorób zakaźnych.

Stosowanie meloksykamu może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecane kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość odstawienia meloksykamu (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Skład leku zawiera laktozę, dlatego nie zaleca się przyjmowania tego leku pacjentom z rzadką wrodzoną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktoazy lub zaburzeniem wchłaniania glukozy i galaktozy.

Maskowanie stanu zapalnego i gorączki.

Działanie farmakologiczne meloksykamu polegające na zmniejszaniu gorączki i stanu zapalnego może utrudnić diagnozę w przypadku podejrzenia nieinfekcyjnego stanu bólowego.

Leczenie kortykosteroidami.

Meloksykam nie może być prawdopodobnym zamiennikiem kortykosteroidów w leczeniu niedostateczności kortykosteroidowej.

Efekty hematologiczne.

Anemia może występować u pacjentów przyjmujących NLPZ, w tym meloksykam. Może to być związane z zatrzymaniem płynów, krwawieniem przewodu pokarmowego o nieznanym pochodzeniu lub makroskopowym lub nie w pełni opisanym wpływem na erytropoezę. Pacjentom poddawanym długotrwałemu leczeniu NLPZ, w tym meloksykamem, należy kontrolować poziom hemoglobiny lub hematokrytu, jeśli występują objawy i objawy anemii.

NLPZ hamują agregację płytek krwi i mogą wydłużać czas krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do aspiryny ich wpływ na funkcję płytek krwi jest ilościowo mniejszy, krótkotrwały i odwracalny. Należy starannie monitorować stan pacjentów przyjmujących meloksykam, u których możliwe są działania niepożądane związane ze zmianami funkcji płytek krwi, w szczególności zaburzeniami krzepnięcia krwi, a także pacjentów przyjmujących antykoagulansy.

Stosowanie u pacjentów z istniejącą astmą.

Pacjenci z astmą mogą mieć astmę wrażliwą na aspirynę. Stosowanie aspiryny u pacjentów z astmą wrażliwą na aspirynę jest związane z ciężkim skurczem oskrzeli, który może być śmiertelny. Ze względu na reakcję krzyżową, w tym skurcz oskrzeli, między aspiryną a innymi NLPZ, meloksykam nie powinien być stosowany u pacjentów wrażliwych na aspirynę i należy ostrożnie przepisywać pacjentom z istniejącą astmą.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionalny i płodowy. Dane badań epidemiologicznych pozwalają przypuszczać zwiększenie ryzyka poronienia i rozwoju wad serca i gastroschizy po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn we wczesnym okresie ciąży. Bezpośrednie ryzyko rozwoju wad serca wzrosło z mniej niż 1 % do około 1,5 %. Uważa się, że ryzyko to wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki i długości leczenia.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie diklofenaku może powodować oligohydramnię w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po odstawieniu leku. Ponadto zgłaszano przypadki zwężenia przewodu tętniczego po leczeniu w drugim trymestrze ciąży, większość z nich ustąpiła po odstawieniu leku. Dlatego w pierwszym i drugim trymestrze ciąży diklofenak nie powinien być przepisywany, chyba że jest to konieczne. Jeśli Meloksykam-KV jest stosowany przez kobietę próbującą zajść w ciążę lub w pierwszym i drugim trymestrze ciąży, dawka powinna być jak najniższa, a czas leczenia jak najkrótszy. Należy rozważyć monitorowanie oligohydramnii i zwężenia przewodu tętniczego po ekspozycji na diklofenak przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie diklofenaku należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnię lub zwężenie przewodu tętniczego.

W trzecim trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą powodować ryzyko:

Ryzyko dla płodu:

• toksyczność sercowo-płucna (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
• dysfunkcja nerek (patrz wyżej);

Ryzyko dla matki na końcu ciąży i dla noworodka:

• możliwe wydłużenie czasu krwawienia, efekt antyagregacyjny, który może wystąpić nawet przy bardzo niskich dawkach;
• hamowanie skurczów macicy prowadzące do opóźnienia lub wydłużenia porodu.

Zatem Meloksykam-KV jest przeciwwskazany w trzecim trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią.

Choć nie ma konkretnych danych dotyczących leku, wiadomo, że NLPZ mogą przenikać do mleka matki. Dlatego stosowanie nie jest zalecane kobietom karmiącym piersią.

Niepłodność.

Meloksykam, tak jak inne leki hamujące syntezy cyklooksygenazy/prostaglandyny, może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość odstawienia meloksykamu.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia samochodu lub obsługi innych maszyn. Jednak na podstawie profilu farmakodynamicznego i obserwowanych działań niepożądanych można przypuszczać, że meloksykam nie wpływa lub ma niewielki wpływ na te czynności. Jednak pacjentom, u których obserwowano zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia, zawroty głowy, senność, zawroty głowy lub inne zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego, zaleca się powstrzymać się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Do stosowania doustnego.

Całkowitą dzienne dawkę leku należy przyjmować jednorazowo, popijając wodą lub innym płynem, podczas posiłku.

Można zminimalizować ryzyko wystąpienia działań niepożądanych poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas konieczny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Należy okresowo oceniać potrzebę dalszego łagodzenia objawów oraz odpowiedź na leczenie.

Zaostrzenie osteoarthryzu:

7,5 mg/doba (1 tabletka 7,5 mg lub połowa tabletu 15 mg). W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 15 mg/doba (1 tabletka 15 mg lub 2 tabletki 7,5 mg).

Reumatoidalne zapalenie stawów, zapalenie stawów kręgosłupa (zespolenie kręgosłupowe):

15 mg/doba (1 tabletka 15 mg lub 2 tabletki 7,5 mg).

Zobacz również sekcję „Szczególne grupy pacjentów” zamieszczoną poniżej.

W zależności od efektu terapeutycznego dawkę można zmniejszyć do 7,5 mg/doba (1 tabletka 7,5 mg lub połowa tabletu 15 mg).

NIE PRZEKRACZAĆ DAWKI 15 mg/doba.

Szczególne grupy pacjentów.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Zalecana dawka długoterminowego leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów i zapalenia stawów kręgosłupa u pacjentów w podeszłym wieku wynosi 7,5 mg na dobę (zobacz również sekcję „Sposób stosowania i dawki”, „Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych” oraz sekcję „Szczególne wskazania stosowania”).

Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych (zobacz sekcję „Szczególne wskazania stosowania”).

Pacjentom z podwyższonym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych, np. z wywiadem chorób przewodu pokarmowego lub czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego, leczenie należy rozpocząć od dawki 7,5 mg na dobę.

Niewydolność nerek.

Środek ten jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek nie poddawanych hemodializie (zobacz sekcję „Przeciwwskazania”).

U pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym, poddawanych hemodializie, dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg na dobę. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (czyli u pacjentów z klirem kreatyniny powyżej 25 ml/min) nie ma potrzeby zmniejszania dawki.

Niewydolność wątroby.

U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nie ma potrzeby zmniejszania dawki (patrz sekcja „Przeciwwskazania” w odniesieniu do pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby).

Dzieci.

Meloksykam-KV, tabletki 7,5 mg i 15 mg, jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 16 roku życia (zobacz sekcję „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

Objawy.

Objawy ostrego przedawkowania NSAID zazwyczaj ograniczają się do osłabienia, senności, nudności, wymiotów i bólu nadbrzusza, które zazwyczaj są odwracalne przy leczeniu wspomagającym. Może wystąpić krwawienie z przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do nadciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń czynności wątroby, niewydolności oddechowej, śpiączki, drgawek, niewydolności sercowo-naczyniowej i zatrzymania serca. Opisano reakcje anafilaktyczne podczas terapii lekami NSAID, które mogą również wystąpić przy przedawkowaniu.

Leczenie.

W przypadku przedawkowania leków NSAID zaleca się leczenie objawowe i wspomagające. Dostępne dane wskazują na przyśpieszone wydalanie meloksykamu po podaniu 4 doustnych dawek cholestryraminy 3 razy dziennie.

Działania niepożądane.

Dostępne dane pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych leków przeciwbólowych niesteroidowych (NLPZ), szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu, może wiązać się z niewielkim wzrostem ryzyka zdarzeń trombotycznych (np. zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Obserwowano obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca podczas leczenia NLPZ.

Większość obserwowanych działań niepożądanych ma pochodzenie przewodu pokarmowego. Może występować wrzód żołądka, perforacja lub krwawienie z przewodu pokarmowego, czasem śmiertelne, szczególnie u pacjentów w wieku podeszłym (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Po stosowaniu obserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, dyspepsję, ból brzucha, melena, wymioty z krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia jelita grubego i choroby Crohna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Z mniejszą częstotliwością obserwowano zapalenie żołądka.

Zgłaszano ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolioza (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Kryteria oceny częstości występowania działań niepożądanych: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); rzadko (≥ 1/1000, < 1/100); pojedyncze przypadki (≥ 1/10000, < 1/1000); rzadkie (<1/10000); nieznane (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia układu krwiotwórczego i chłonnego: rzadko – anemia; pojedyncze przypadki – odchylenia wyników badań krwi od normy (w tym zmiany liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia.

Bardzo rzadko zgłaszano przypadki agranulocytozy (patrz Odrębne poważne i/lub częste działania niepożądane).

Zaburzenia układu odpornościowego: rzadko – reakcje alergiczne, z wyjątkiem anafilaktycznych lub anafilakto-idowych; nieznane – reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilakto-idowa, w tym wstrząs.

Zaburzenia psychiczne: pojedyncze przypadki – zmiana nastroju, koszmary nocne; nieznane – dezorientacja, dezorientacja, bezsenność.

Zaburzenia układu nerwowego: często – ból głowy; rzadko – zawroty głowy, senność.

Zaburzenia narządu wzroku: pojedyncze przypadki – zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostre widzenie; zapalenie spojówek.

Zaburzenia narządu słuchu i układu przedsionkowego: rzadko – zawroty głowy; pojedyncze przypadki – szumy w uszach.

Zaburzenia serca: pojedyncze przypadki – uczucie przyspieszonego rytmu serca. Zgłaszano przypadki niewydolności serca związane z leczeniem NLPZ.

Zaburzenia układu naczyniowego: rzadko – podwyższenie ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”), napływy gorąca.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy międzybłoniowej: pojedyncze przypadki – astma u pacjentów uczulonych na kwas acetylosalicylowy i inne NLPZ; nieznane – infekcje dróg oddechowych górnych, kaszel.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: bardzo często – zaburzenia trawienne: dyspepsja, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka; rzadko – utajone lub makroskopowe krwawienie z przewodu pokarmowego, stomatyt, zapalenie żołądka, odbijanie; pojedyncze przypadki – zapalenie jelita grubego, wrzód żołądka i dwunastnicy, zapalenie przełyku; rzadkie – perforacja przewodu pokarmowego; nieznane – zapalenie trzustki.

Krwiaki z przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą być ciężkie i potencjalnie śmiertelne, szczególnie u pacjentów w wieku podeszłym (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zaburzenia układu wątrobowo-żółciowego: rzadko – zaburzenia wskaźników funkcji wątroby (np. podwyższenie aminotransferaz lub bilirubiny); rzadkie – zapalenie wątroby; nieznane – żółtaczka, niewydolność wątroby.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: rzadko – obrzęk naczynioruchowy, swędzenie, wysypka; pojedyncze przypadki – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza, pokrzywka; rzadkie – dermatopatia pęcherzowa, wielopostaciowa rumień; nieznane – reakcje fotouczulenia, odspajające zapalenie skóry, ustalone wysypki lekowe.

Zaburzenia układu moczowego: rzadko – zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”), zmiany wskaźników funkcji nerek (podwyższenie kreatyniny i/lub mocznika w surowicy krwi); rzadkie – ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”); nieznane – infekcje dróg moczowych, zaburzenia częstości oddawania moczu.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: nieznane – bezpłodność u kobiet, opóźnienie owulacji.

Zaburzenia ogólne i w miejscu podania: rzadko – obrzęki, w tym obrzęki kończyn dolnych; nieznane – objawy grypopodobne.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego: nieznane – ból stawów, ból pleców, objawy i dolegliwości związane ze stawami.

Odrębne poważne i/lub częste działania niepożądane.

Bardzo rzadko zgłaszano przypadki agranulocytozy u pacjentów leczonych meloksykamem i innymi potencjalnie mielotoksycznymi lekami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Działania niepożądane, których nie obserwowano podczas stosowania leku, ale które są ogólnie uznawane za charakterystyczne dla innych związków tej klasy.

Uszkodzenie nerek o charakterze organicznym, które może prowadzić do ostrej niewydolności nerek: bardzo rzadko zgłaszano przypadki zapalenia nerek międzykomórkowych, ostrego martwicy kanalików nerkowych, zespołu nerczycowego i martwicy brodawek nerkowych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

10 tabletek w blistrze; 1 blister w opakowaniu kartonowym.

10 tabletek w blistrze; 2 blistry w opakowaniu kartonowym.

Kategoria recepturowa. Na receptę.

Producent. AО „KIЇWSKIJ WITAMINNYJ ZAWOD”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 04073, miasto Kijów, ul. Kopilivska 38.

Strona internetowa: www.vitamin.com.ua