Meloksikam-Teva

Ukraina
Nazwa handlowa Meloksikam-Teva
Postać farmaceutyczna roztwór do wstrzykiwań
Substancja czynna / Dawkowanie
meloksikam · 15 mg/1,5 ml
Typ recepty na receptę
Kod ATC
M01AC06
Numer rejestracyjny UA/6308/02/01
Producent Help S.A.
Meloksikam-Teva roztwór do wstrzykiwań

Spis treści

Instrukcja lekarskiego stosowania leku Meloksikam-Teva (Meloxicam-TEVA)

Skład:

substancja czynna: meloksikam;

1 ampułka (1,5 ml) zawiera meloksikamu 15 mg;

substancje pomocnicze: meglumina, glikofurol, poloksymer 188, chlorek sodu, glicyna, wodorotlenek sodu, woda do iniekcji.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: przezroczysty roztwór żółty z zielonkawym odcieniem, praktycznie bez obcych wtrąceń, w ampułkach ze szkła bezbarwnego.

Grupa farmakoterapeutyczna. Niesteroidowe leki przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Oksykamy. Kod ATC M01A C06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Meloksikam-Teva to niesteroidowy lek przeciww zapalny (NSAID) z grupy oksykamów, wykazujący działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Meloksikam wykazuje wysoką aktywność przeciwzapalną we wszystkich standardowych modelach zapalenia. Podobnie jak w przypadku innych leków przeciww zapalnych niesteroidowych, dokładny mechanizm działania meloksikamu nie jest znany. Jednakże wspólnym mechanizmem działania wszystkich leków przeciww zapalnych niesteroidowych (w tym meloksikamu) jest hamowanie biosyntezy prostaglandyn, które są mediatorami stanu zapalnego.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Meloksikam jest całkowicie wchłaniany po wstrzyknięciu do mięśnia. Względna biodostępność w porównaniu z przyjmowaniem doustnym wynosi prawie 100%. Dlatego nie jest konieczna korekta dawki przy zmianie drogi podania z wewnątrzmięśniowej na doustną. Po wstrzyknięciu wewnątrzmięśniowym dawki 15 mg maksymalne stężenie w osoczu krwi wynosi około 1,6–1,8 μg/ml i osiągane jest w ciągu 1–6 godzin.

Rozkład. Meloksikam bardzo silnie wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminą (99%). Przenika do płynu synowialnego, gdzie jego stężenie wynosi około połowy stężenia w osoczu krwi. Objętość rozkładu jest niska, średnio 11 l po podaniu dożylnej lub wewnątrzmięśniowej, z indywidualnymi odchyleniami w granicach 7–20%. Objętość rozkładu po wielokrotnym doustnym podawaniu dawek meloksikamu (od 7,5 do 15 mg) wynosi 16 l, z współczynnikiem odchylenia w granicach od 11 do 32%.

Biodegradacja. Meloksikam ulega intensywnej biotransformacji w wątrobie. W moczu zidentyfikowano cztery różne metabolity meloksikamu, które są farmakodynamicznie nieaktywne. Głównym metabolitem jest 5’-karboksymeloksikam (60% dawki), który powstaje w wyniku utlenienia pośredniego metabolitu – 5’-hydroksymetylo-meloksikamu, wydalanego w mniejszym stopniu (9% dawki). Badania in vitro sugerują, że izoenzym CYP 2C9 odgrywa istotną rolę w metabolizmie, podczas gdy izoenzymy CYP 3A4 odgrywają mniejszą rolę. Aktywność peroksydazy u pacjentów może odpowiadać za dwa inne metabolity, które stanowią odpowiednio 16% i 4% podanej dawki.

Eliminacja. Wydalanie meloksikamu odbywa się głównie w postaci metabolitów w równych proporcjach z moczem i kałem. Mniej niż 5% dobowej dawki wydalone jest w niezmienionej postaci z kałem, niewielka ilość wydala się z moczem. Okres półtrwania wynosi od 13 do 25 godzin, w zależności od drogi podania (doustnej, wewnątrzmięśniowej lub dożylnej). Klirens osoczowy wynosi około 7–12 ml/min po podaniu pojedynczej dawki doustnej, dożylnej lub doodbytniczej.

Zależność dawka-efekt. Meloksikam wykazuje kinetykę liniową w zakresie terapeutycznych dawek od 7,5 mg do 15 mg po podaniu doustnym i wewnątrzmięśniowym.

Grupy specjalne chorych.

Pacjenci z niewydolnością wątroby/nerek. Niewydolność wątroby i nerek w stopniu łagodnym do umiarkowanego nie wpływa istotnie na farmakokinetykę meloksikamu. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek stwierdzono istotnie wyższy całkowity klirens. U pacjentów z niewydolnością nerek w stadium terminalnym obserwowano zmniejszenie wiązania z białkami osocza. W przypadku niewydolności nerek w stadium terminalnym zwiększenie objętości rozkładu może prowadzić do wzrostu stężenia wolnego meloksikamu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Sposób stosowania i dawki”).

Pacjenci w podeszłym wieku. U starszych pacjentów płci męskiej średnie parametry farmakokinetyczne są podobne do tych u młodych ochotników płci męskiej. U starszych pacjentów płci żeńskiej wartości AUC są wyższe, a okres półtrwania dłuższy w porównaniu z odpowiednimi wartościami u młodych ochotników obu płci. Średni klirens osoczowy w stanie stacjonarnym u pacjentów w podeszłym wieku był nieco niższy niż u młodych ochotników.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Krótkotrwałe leczenie objawowe ostrego napadu reumatoidalnego zapalenia stawów i zapalenia stawów kręgosłupa, gdy inne drogi podania nie mogą być zastosowane. Meloksikam-Teva, roztwór do wstrzykiwań, wskazany jest w leczeniu dorosłych.

Przeciwwskazania.

  • Nadwrażliwość na meloksikam lub na inne składniki leku;
  • nadwrażliwość na substancje czynne o podobnym działaniu, takie jak leki przeciwzapalne niesteroidowe (NLPZ), kwas acetylosalicylowy. Meloksikam nie powinien być stosowany u pacjentów, u których po przyjęciu kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ pojawiały się objawy astmy, polipów nosa, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki;
  • III trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”);
  • wiek poniżej 18 roku życia;
  • krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja związane z wcześniejszą terapią NLPZ w wywiadzie;
  • aktywna lub nawracająca wrzoda żołądka/jelita lub krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków wrzodów lub krwawień);
  • ciężka niewydolność wątroby;
  • ciężka niewydolność nerek bez stosowania dializy;
  • krwawienie żołądkowo-jelitowe, krwawienie mózgowe w wywiadzie lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
  • zaburzenia hemostazy lub jednoczesne stosowanie leków przeciwkrzepliwych (przeciwwskazania związane z drogą podania);
  • ciężka niewydolność serca;
  • leczenie bólu w okresie okołochirurgicznym po by-passie tętnic wieńcowych (CABG).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ryzyko związane z hiperkaliemią. Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą sprzyjać hiperkaliemii: sole potasu, moczopędne zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (IEK), antagoniści receptora angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), (niskocząsteczkowe lub niemodyfikowane) heparyny, cyklosporyna, takerolimus oraz trimetoprim. Początek hiperkaliemii może zależeć od obecności czynników z nią związanych. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii wzrasta, gdy powyższe leki są stosowane równolegle z meloksikamem.

Interakcje farmakodynamiczne

Inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) i kwas acetylosalicylowy. Nie zaleca się łączenia z innymi NLPZ (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); kwasem acetylosalicylowym w dawkach ≥500 mg na dawkę lub ≥3 g całkowitej dobowej dawki.

Kortykosteroidy (np. glukokortykosteroidy). Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami wymaga ostrożności ze względu na zwiększone ryzyko krwawienia lub powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym.

Antykoagulancy lub heparyna. Znacznie wzrasta ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. NLPZ mogą nasilać działanie antykoagulantów, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania NLPZ i antykoagulantów lub heparyny w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych. Ze względu na wstrzykiwanie do mięśni roztwór do wstrzykiwań meloksikam jest przeciwwskazany u pacjentów leczonych antykoagulantami (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). W innych przypadkach (np. przy dawkach profilaktycznych) przy stosowaniu heparyny wymagana jest ostrożność ze względu na zwiększone ryzyko krwawień.

Leki trombolityczne i przeciwpłytkowe. Zwiększony ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy.

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI). Zwiększony ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego.

Diuretyki, inhibitory ACE i antagoniści angiotensyny II. NLPZ mogą zmniejszać działanie diuretyków i innych leków przeciw nadciśnieniu. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub u starszych pacjentów z zaburzoną funkcją nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE lub antagonistów angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, co zazwyczaj jest odwracalne. Dlatego kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie u starszych pacjentów. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a funkcja nerek powinna być kontrolowana po rozpoczęciu terapii wspólnej i okresowo później (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Inne leki przeciw nadciśnieniu (np. beta-blokery). Jak przy stosowaniu niżej wymienionych leków, możliwe jest zmniejszenie działania przeciw nadciśnieniowego beta-blokerów (w wyniku hamowania prostaglandyn o działaniu rozszerzającym naczynia).

Inhibitory kalcynewriny (np. cyklosporyna, takrolimus). Nefrotoksyczność inhibitorów kalcynewriny może być nasilana przez NLPZ w wyniku wpływu na nerkowe prostaglandyny. Podczas leczenia należy kontrolować funkcję nerek. Zalecana jest staranna kontrola funkcji nerek, szczególnie u starszych pacjentów.

Deferasiroks. Jednoczesne stosowanie meloksikam i deferasiroks może zwiększyć ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych. Należy zachować ostrożność przy łączeniu tych leków.

Interakcje farmakokinetyczne: wpływ meloksikam na farmakokinetykę innych leków

Lit. Istnieją dane dotyczące NLPZ, które zwiększają stężenie litu w osoczu (w wyniku zmniejszenia wydalania litu z moczem), co może osiągnąć wartości toksyczne. Jednoczesne stosowanie litu i NLPZ nie jest zalecane. Jeśli terapia kombinowana jest konieczna, należy dokładnie monitorować stężenie litu w osoczu na początku leczenia, przy doborze dawki oraz po zakończeniu leczenia meloksikamem.

Metotreksat. NLPZ mogą zmniejszać wydzielanie kanalikowe metotreksatu, zwiększając w ten sposób jego stężenie w osoczu. Z tego powodu nie zaleca się jednoczesnego stosowania NLPZ u pacjentów przyjmujących wysokie dawki metotreksatu (powyżej 15 mg/tydzień) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Ryzyko interakcji NLPZ i metotreksatu należy również uwzględnić u pacjentów przyjmujących niskie dawki metotreksatu, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek. W przypadku konieczności leczenia kombinowanego należy monitorować parametry krwi i funkcję nerek. Należy zachować ostrożność, jeśli przyjmowanie NLPZ i metotreksatu trwa 3 dni z rzędu, ponieważ stężenie metotreksatu w osoczu może wzrosnąć i nasilić toksyczność. Chociaż farmakokinetyka metotreksatu (15 mg/tydzień) nie była wpływowana przez jednoczesne leczenie meloksikamem, należy brać pod uwagę, że hematologiczna toksyczność metotreksatu może wzrosnąć podczas leczenia NLPZ (patrz wyżej) (patrz sekcja „Powikłania uboczne”).

Pemetreksed. Podczas jednoczesnego stosowania meloksikam i pemetreksed u pacjentów z klirem kreatyniny od 45 do 79 ml/min stosowanie meloksikam należy wstrzymać 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania oraz 2 dni po podaniu. Jeśli kombinacja meloksikam z pemetreksedem jest konieczna, pacjentów należy dokładnie monitorować, szczególnie pod kątem wystąpienia mielosupresji i powikłań żołądkowo-jelitowych. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirem kreatyniny poniżej 45 ml/min) jednoczesne stosowanie meloksikam z pemetreksedem nie jest zalecane. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek (klirem kreatyniny ≥80 ml/min) dawka 15 mg meloksikam może zmniejszyć eliminację pemetreksedu, a tym samym zwiększyć częstość występowania powikłań związanych z pemetreksedem. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu 15 mg meloksikam jednocześnie z pemetreksedem u pacjentów z prawidłową funkcją nerek (klirem kreatyniny ≥80 ml/min).

Interakcje farmakokinetyczne: wpływ innych leków na farmakokinetykę meloksikam

Cholestyramina. Przyspiesza wydalanie meloksikam w wyniku zaburzenia wewnątrzwątrobowej cyrkulacji, wskutek czego klirens meloksikam wzrasta o 50%, a okres półtrwania maleje do 13±3 godzin. Ta interakcja ma znaczenie kliniczne.

Interakcje farmakokinetyczne: wpływ kombinacji meloksikam i innych leków na farmakokinetykę

Peroralne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonamidu, nateglinid). Meloksikam jest prawie całkowicie wydalany poprzez metabolizm w wątrobie, który w przybliżeniu w dwóch trzecich zależy od enzymów cytochromu P450 (główna droga CYP 2C9 i pomocnicza droga CYP 3A4) oraz w jednej trzeciej od innych dróg, np. przez utlenianie peroksydazowe. Należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu meloksikam i leków, które wyraźnie hamują lub są metabolizowane przez CYP 2C9 i/lub CYP 3A4. Interakcje pośredniczone przez CYP 2C9 można oczekiwać w połączeniu z takimi lekami, jak doustne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonamidu, nateglinid); ta interakcja może prowadzić do zwiększenia stężenia tych leków i meloksikam w osoczu. Stan pacjentów przyjmujących meloksikam i leki z grupy sulfonamidów lub nateglinid należy dokładnie monitorować pod kątem rozwoju hipoglikemii.

Nie stwierdzono klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwwskazowymi, cytydydyną i digoksyną.

Dzieci. Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.

Szczególne środki ostrożności.

Skutki uboczne można zminimalizować, stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy okres leczenia, konieczny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Sposób dawkowania i stosowania” oraz informacje dotyczące ryzyka przewodu pokarmowego i ryzyka sercowo-naczyniowego poniżej).

Nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej w przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego, ani nie należy stosować dodatkowo innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), ponieważ może to zwiększyć toksyczność, podczas gdy korzyści terapeutyczne nie są udokumentowane. Należy unikać jednoczesnego stosowania meloksikamu z innymi NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Meloksikam nie powinien być stosowany do leczenia pacjentów wymagających złagodzenia ostrego bólu. W przypadku braku poprawy po kilku dniach należy ponownie ocenić korzyści terapeutyczne leczenia.

Należy zwrócić uwagę na zapalenie przełyku, zapalenie żołądka i/lub wrzody żołądka lub dwunastnicy w wywiadzie, aby zapewnić ich pełne wyleczenie przed rozpoczęciem terapii meloksikamem. Należy regularnie monitorować możliwość nawrotu u pacjentów leczonych meloksikamem oraz u pacjentów z takimi wydarzeniami w wywiadzie.

Zaburzenia przewodu pokarmowego. Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, potencjalnie śmiertelne krwawienie, wrzody lub perforacje przewodu pokarmowego mogą wystąpić w dowolnym czasie podczas leczenia, niezależnie od obecności lub braku poprzednich objawów lub poważnych chorób przewodu pokarmowego w wywiadzie. Ryzyko krwawienia, wrzodów lub perforacji przewodu pokarmowego jest większe przy zwiększaniu dawki NLPZ u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie komplikowanymi krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), oraz u pacjentów w wieku starszym. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. Dla tych pacjentów należy rozważyć terapię kombinowaną z lekami ochronnymi (takimi jak misoprostol lub inhibitory pompy protonowej), a także dla pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania małej dawki kwasu acetylosalicylowego lub innych leków zwiększających ryzyko przewodu pokarmowego (patrz informacja poniżej oraz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Pacjenci z toksycznością przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie pacjenci w wieku starszym, powinni być informowani o wszelkich nietypowych objawach brzusznych (szczególnie krwawieniu przewodu pokarmowego), szczególnie na wczesnych etapach leczenia. Stosowanie meloksikamu nie jest zalecane u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują leki mogące zwiększyć ryzyko wrzodów lub krwawień, takie jak heparyna, leki wykorzystywane w terapii radykalnej lub w praktyce geriatrycznej, inne niesteroidowe leki przeciwzapalne, kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥500 mg na raz lub ≥3 g całkowitej dawki dobowej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodów u pacjentów przyjmujących meloksikam, należy przerwać leczenie. NLPZ należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (przewlekłe zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ stany te mogą się nasilać (patrz sekcja „Skutki uboczne”).

Zaburzenia wątroby. U pacjentów przyjmujących NLPZ (w tym meloksikam) możliwe jest podwyższenie jednego lub więcej parametrów wątrobowych. Takie odchylenia laboratoryjne mogą postępować, mogą być niezmienne lub mogą być tymczasowe podczas kontynuacji leczenia. Możliwe jest podwyższenie alaninoaminotransferazy (ALT) lub asparaginianaminotransferazy (AST) (około 3 razy lub więcej powyżej normy). Opisywano rzadkie przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę, fulminantny śmiertelny zapalenie wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, niektóre z nich kończące się śmiercią. Pacjentów z objawami i/lub oznakami dysfunkcji wątroby lub u których stwierdzono odchylenia w badaniach wątrobowych należy ocenić pod kątem rozwoju cięższej niewydolności wątroby podczas terapii meloksikamem. Jeśli objawy kliniczne i objawy są skojarzone z rozwojem choroby wątroby lub jeśli występują objawy systemowe (np. eozynofilia, wysypka i inne), należy przerwać stosowanie meloksikamu.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe i zaburzenia krążenia mózgowego. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i/lub z niewydolnością serca od lekkiego do umiarkowanego stopnia w wywiadzie zaleca się dokładne monitorowanie, ponieważ podczas terapii NLPZ obserwowano zatrzymanie płynów i obrzęki. Pacjentom z czynnikami ryzyka zaleca się kliniczne monitorowanie ciśnienia tętniczego na początku terapii, szczególnie na początku leczenia meloksikamem.

Dane badań i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NLPZ, w tym meloksikamu (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu), może być związane z niewielkim zwiększeniem ryzyka zdarzeń trombotycznych naczyniowych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko dla meloksikamu.

Terapia meloksikamem pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyniową mózgu powinna być przeprowadzana tylko po dokładnej analizie. Podobna analiza jest wymagana przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (np. z nadciśnieniem tętniczym, hiperlipidemią, cukrzycą, palaczy).

NLPZ mogą zwiększyć ryzyko poważnych sercowo-naczyniowych powikłań trombotycznych, zawału mięśnia sercowego i udaru, które mogą mieć śmiertelny skutek. Zwiększenie ryzyka jest związane z długością stosowania. Pacjenci z chorobami sercowo-naczyniowymi lub czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych mogą mieć zwiększone ryzyko powikłań trombotycznych.

Reakcje skórne. Zgłaszano potencjalnie śmiertelne ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliozy podczas stosowania meloksikamu. Pacjenci powinni być poinformowani o objawach i objawach ciężkich uszkodzeń skóry i należy dokładnie monitorować reakcje skóry. Największe ryzyko wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekroliozyu występuje w pierwszych tygodniach leczenia. Jeśli pacjent ma objawy lub oznaki zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekroliozyu (np. postępująca wysypka, często z pęcherzami lub uszkodzeniem błon śluzowych), należy przerwać leczenie meloksikamem. Ważne jest jak najszybsze rozpoznanie i przerwanie stosowania wszelkich leków, które mogą powodować ciężkie uszkodzenia skóry: zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekroliozyu. Z tym związane jest lepsze rokowanie w przypadku ciężkich uszkodzeń skóry. Jeśli u pacjenta rozpoznano zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliozyu podczas stosowania meloksikamu, nie należy ponownie stosować tego leku w przyszłości.

Zgłaszano przypadki ustalonego wysypu lekowego podczas stosowania meloksikamu. Meloksikam nie powinien być ponownie przepisywany pacjentom, którzy mieli w wywiadzie ustalony wysyp lekowy związany ze stosowaniem meloksikamu. Potencjalna reakcja krzyżowa może wystąpić z innymi oksykamami.

Reakcje anafilaktyczne. Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, reakcje anafilaktyczne mogą wystąpić u pacjentów bez znanej reakcji na meloksikam. Leku nie należy stosować pacjentom z tzw. trójdniem aspirynowym. Ten kompleks objawów występuje u pacjentów z astmą, u których stwierdzono zapalenie nosa z lub bez polipów nosowych lub u których wystąpił ciężki, potencjalnie śmiertelny skurcz oskrzeli po podaniu aspiryny lub innych NLPZ. Należy podjąć natychmiastowe działania ratunkowe w przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej.

Parametry wątroby i funkcja nerek. Tak jak przy leczeniu większości NLPZ, opisywano pojedyncze przypadki podwyższenia poziomu transaminaz w surowicy, poziomu bilirubiny w surowicy lub innych parametrów funkcji wątroby, podwyższenia kreatyniny w surowicy i azotu mocznika we krwi, a także inne odchylenia wyników badań laboratoryjnych. W większości przypadków te odchylenia były nieznaczne i miały charakter tymczasowy. W przypadku istotnych lub trwających potwierdzonych odchyleń należy przerwać stosowanie meloksikamu i przeprowadzić badania kontrolne.

Funkcyjna niewydolność nerek. NLPZ, poprzez hamowanie rozszerzającego naczynia wpływu prostaglandyn nerkowych, mogą powodować funkcjonalną niewydolność nerek w wyniku zmniejszenia filtracji kłębuszkowej. Ten efekt uboczny jest zależny od dawki. Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki zaleca się dokładne monitorowanie funkcji nerek, w tym objętości diurezy, u pacjentów z takimi czynnikami ryzyka: wiek starszy; jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, antagonistami angiotensyny II, sartanami, diuretykami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”); hipowolemia (każdego pochodzenia); niewydolność serca; niewydolność nerek; zespół nerczycowy; nefropatia toczeń; ciężka dysfunkcja wątroby (albumina surowicy <25 g/l lub ≥10 wg klasyfikacji Childa-Puga).

W pojedynczych przypadkach NLPZ mogą prowadzić do zapaleń nerek, zapalenia kłębuszków nerkowych, martwicy rdzenia nerek lub zespołów nerczycowych. Dawka meloksikamu u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium terminalnym, którzy są poddawani dializie, nie powinna przekraczać 7,5 mg. U pacjentów z niewydolnością nerek od lekkiego do umiarkowanego stopnia dawkę można nie zmniejszać (poziom klirensu kreatyniny >25 ml/min).

Zatrzymanie sodu, potasu i wody. NLPZ mogą nasilać zatrzymanie sodu, potasu i wody oraz wpływać na efekty natriuretyczne diuretyków. Ponadto może występować zmniejszenie efektu przeciwciśnieniowego leków obniżających ciśnienie tętnicze (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Z tego powodu u wrażliwych pacjentów mogą się nasilać lub nasilać obrzęki, niewydolność serca lub nadciśnienie tętnicze. Dlatego pacjentom z takimi ryzykami zaleca się kliniczne monitorowanie (patrz sekcje „Sposób dawkowania i stosowania” oraz „Przeciwwskazania”).

Hipokaliemia. Hipokaliemii może sprzyjać cukrzyca lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających stężenie potasu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziom potasu.

Kombinacja z pemetreksem. U pacjentów z lekką i umiarkowaną niewydolnością nerek, którzy otrzymują pemetreks, leczenie meloksikamem należy wstrzymać co najmniej na 5 dni przed podaniem pemetreksu, w dniu podania oraz co najmniej przez 2 dni po podaniu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Maskowanie stanu zapalnego i gorączki. Działanie farmakologiczne meloksikamu polegające na zmniejszaniu gorączki i stanu zapalnego może utrudnić rozpoznanie podejrzanego stanu bólowego niezakaźnego.

Leczenie kortykosteroidami. Meloksikam nie może być prawdopodobnym zamiennikiem kortykosteroidów w leczeniu niedostateczności kortykosteroidowej.

Efekty hematologiczne. Anemia może występować u pacjentów przyjmujących NLPZ, w tym meloksikam. Może to być związane z zatrzymaniem płynów, krwawieniem przewodu pokarmowego o nieznanym pochodzeniu lub krwawieniem makroskopowym, lub nie w pełni opisanym wpływem na erytropoetynę. Pacjentom poddawanym długotrwałemu leczeniu NLPZ, w tym meloksikamem, należy kontrolować poziom hemoglobiny lub hematokrytu, jeśli występują objawy i oznaki anemii. NLPZ hamują agregację płytek krwi i mogą wydłużyć czas krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do aspiryny, ich wpływ na funkcję płytek krwi jest mniejszy ilościowo, krótkotrwały i odwracalny. Należy dokładnie monitorować stan pacjentów przyjmujących meloksikam, u których możliwe są skutki uboczne dotyczące zmian funkcji płytek krwi, w szczególności zaburzeń krzepnięcia krwi, lub pacjentów przyjmujących leki przeciwkrzepiące.

Stosowanie u pacjentów z istniejącą astmą. Pacjenci z astmą mogą mieć astmę wrażliwą na aspirynę. Stosowanie aspiryny u pacjentów z astmą wrażliwą na aspirynę jest skojarzone z ciężkim skurczem oskrzeli, który może być śmiertelny. Z uwagi na reakcję krzyżową, w tym skurcz oskrzeli, między aspiryną a innymi NLPZ, meloksikam nie powinien być stosowany u pacjentów wrażliwych na aspirynę i należy ostrożnie przepisywać go pacjentom z istniejącą astmą.

Inne ostrzeżenia i środki ostrożności. Skutki uboczne są często gorzej tolerowane przez pacjentów w wieku starszym, osłabionych lub chorujących, którzy wymagają dokładnego nadzoru. Tak jak przy leczeniu innymi NLPZ, należy zachować ostrożność u pacjentów w wieku starszym, u których bardziej prawdopodobne jest zmniejszenie funkcji nerek, wątroby i serca. Pacjenci w wieku starszym mają wyższe ryzyko wystąpienia skutków ubocznych NLPZ, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego i perforacji, które mogą być śmiertelne (patrz sekcja „Sposób dawkowania i stosowania”).

Meloksikam, tak jak każdy inny NLPZ, może maskować objawy chorób zakaźnych. Stosowanie meloksikamu może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecane kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Tak jak przy wstrzykiwaniu iniekcji innych NLPZ, w miejscu wstrzyknięcia może dojść do powstania ropnia lub martwicy.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na ampułkę 1,5 ml, co oznacza praktycznie brak sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionalny i płodowy. Dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać zwiększenie ryzyka poronienia i rozwoju wad serca i gastroschizy po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn w wczesnym okresie ciąży. Absolutne ryzyko rozwoju wad serca wzrosło z mniej niż 1% do około 1,5%. Uważa się, że to ryzyko wzrasta wraz ze wzrostem dawki i długości leczenia. U zwierząt stwierdzono, że podanie inhibitora syntezy prostaglandyn prowadzi do zwiększenia przed- i poimplantacyjnych utrat oraz śmiertelności embrionalnej i płodowej. Ponadto u zwierząt, które otrzymywały inhibitor syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zgłaszano zwiększoną częstość różnych wad rozwojowych, w tym sercowo-naczyniowych.

Od 20 tygodnia ciąży stosowanie meloksikamu może powodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu leczenia. Ponadto zgłaszano zwężenie przewodu tętniczego po leczeniu w II trymestrze ciąży, z których większość ustępowała po przerwaniu leczenia. Dlatego meloksikam nie powinien być stosowany w I i II trymestrze ciąży, chyba że istnieje pilna potrzeba. Jeśli kobieta próbuje zajść w ciążę lub stosuje meloksikam w I i II trymestrze ciąży, dawkowanie i długość leczenia powinny być jak najmniejsze. Po kilku dniach stosowania meloksikamu od 20 tygodnia ciąży należy rozważyć monitorowanie okołoporodowe oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego. Meloksikam należy przerwać w przypadku stwierdzenia oligohydramniosu lub zwężenia przewodu tętniczego.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą stwarzać następujące ryzyka: 1) ryzyko dla płodu: toksyczność sercowo-płucna (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne); dysfunkcja nerek (patrz wyżej); 2) ryzyko dla matki pod koniec ciąży i dla noworodka: możliwość wydłużenia czasu krwawienia, efektu przeciwkrzepnego nawet przy bardzo niskich dawkach; hamowanie skurczów macicy, prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu. Dlatego meloksikam jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią. Choć nie ma konkretnych danych dotyczących meloksikamu, wiadomo, że NLPZ mogą przenikać do mleka matki. Dlatego stosowanie nie jest zalecane kobietom karmiącym piersią.

Niepłodność. Meloksikam, tak jak inne leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyn, może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami. Jednak na podstawie profilu farmakodynamicznego i obserwowanych skutków ubocznych można przypuszczać, że meloksikam ma tendencję do nie wpływu lub ma niewielki wpływ na tę działalność. Jednak pacjentom, u których wystąpiły zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia, zawroty głowy, senność, zawroty głowy lub inne zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego, zaleca się powstrzymać się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie. Jedna iniekcja 15 mg jednorazowo na dobę. NIE PRZEKRACZAĆ DAWKI 15 MG/DOBĘ. Leczenie powinno być ograniczone do jednej iniekcji na początku terapii, maksymalnie przez 2–3 dni w uzasadnionych wyjątkowych przypadkach (np. gdy inne drogi podania są niemożliwe). Reakcje niepożądane można zminimalizować, stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy okres niezbędny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Należy okresowo oceniać potrzebę łagodzenia objawów u pacjenta oraz jego odpowiedź na leczenie.

Grupy pacjentów szczególnej uwagi

Pacjenci w podeszłym wieku i pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych. Zalecana dawka dla pacjentów w podeszłym wieku wynosi 7,5 mg/ dobę. U pacjentów z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych, np. z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie lub czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego, leczenie należy rozpocząć od dawki 7,5 mg/ dobę (połowa ampułki 1,5 ml) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Niewydolność nerek. U pacjentów w końcowym stadium niewydolności nerek poddawanych hemodializie dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg/ dobę (połowa ampułki 1,5 ml). U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (tj. u pacjentów z klirensem kreatyniny powyżej 25 ml/min) nie jest wymagane zmniejszenie dawki. W przypadku pacjentów z ciężką niewydolnością nerek bez stosowania dializy – patrz sekcja „Przeciwwskazania”.

Niewydolność wątroby. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nie jest wymagane zmniejszenie dawki. W przypadku pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby – patrz sekcja „Przeciwwskazania”.

Sposób stosowania. Do wstrzykiwań do mięśni. Lek należy podawać w postaci głębokiego wstrzyknięcia do mięśnia w górny zewnętrzny kwadrant pośladka, z zachowaniem rygorystycznej techniki jałowej. W przypadku ponownego podania zaleca się zmiana miejsca wstrzyknięcia (przełączanie między lewym a prawym pośladkiem). Przed wstrzyknięciem należy upewnić się, że koniec igły nie znajduje się w naczyniu. Wstrzyknięcie należy natychmiast przerwać w przypadku silnego bólu podczas jego wykonywania. W przypadku protezy stawu biodrowego iniekcję należy wykonać w drugi pośladkowy.

Dzieci.

Lek jest przeciwwskazany u dzieci (do 18. roku życia).

Przedawkowanie.

Objawy ostrego przedawkowania leków przeciwbólowych niesteroidowych zazwyczaj ograniczają się do letargii, senności, nudności, wymiotów i bólu nadbrzusza, które ogólnie są odwracalne przy leczeniu wspomagającym. Może wystąpić krwawienie z przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do nadciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń czynności wątroby, niewydolności oddechowej, śpiączki, drgawek, niewydolności sercowo-naczyniowej i zatrzymania serca. Opisywano reakcje anafilaktyczne podczas terapii lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi, które mogą również wystąpić w przypadku przedawkowania.

W przypadku przedawkowania leków przeciwbólowych niesteroidowych zaleca się leczenie objawowe i wspierające. Badania wykazały przyspieszenie wydalania meloksikamu po podaniu doustnym cholestyraminy w dawce 4 g trzy razy dziennie.

Efekty uboczne.

Dane z badań oraz dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) może być związane z niewielkim zwiększeniem ryzyka zjawisk tromboembolicznych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu) (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”). Obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca obserwowano podczas leczenia NLPZ.

Większość efektów ubocznych ma pochodzenie przewodu pokarmowego. Możliwe są wrzody żołądka, perforacja lub krwawienie z przewodu pokarmowego, czasem śmiertelne, szczególnie u pacjentów starszych (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”). Po stosowaniu obserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, dyspepsję, ból brzucha, melena, wymioty krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie objawów zapalenia jelita grubego i choroby Leśniowskiego-Crohna (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”). Z mniejszą częstością obserwowano zapalenie żołądka. Zgłaszano ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze odczyny skórne (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”).

Kryteria oceny częstości występowania efektów ubocznych leku: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); nieczęsto (≥1/1000, <1/100); rzadko (≥1/10000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia układu krwi i chłonnego: nieczęsto – anemia; rzadko – odchylenia wyników badań krwi od normy (w tym zmiany liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia. Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy (patrz Opis poszczególnych poważnych i/lub częstych efektów ubocznych).

Zaburzenia układu odpornościowego: nieczęsto – reakcje alergiczne, z wyjątkiem reakcji anafilaktycznych lub anafilaktycznopodobnych; częstość nieznana – wstrząs anafilaktyczny, reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilaktycznopodobna, w tym wstrząs.

Zaburzenia psychiczne: rzadko – zaburzenia nastroju, koszmary sennne; częstość nieznana – dezorientacja, zamieszanie, bezsenność.

Zaburzenia układu nerwowego: często – ból głowy; nieczęsto – zawroty głowy, senność.

Zaburzenia narządu wzroku: rzadko – zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostre widzenie; zapalenie spojówek.

Zaburzenia narządu słuchu i układu przedsionkowego: nieczęsto – zawroty głowy; rzadko – szumy w uszach.

Zaburzenia serca: rzadko – uczucie przyspieszonego rytmu serca. Zgłaszano niewydolność serca związaną ze stosowaniem NLPZ.

Zaburzenia układu naczyniowego: nieczęsto – podwyższenie ciśnienia tętniczego (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”), napływy gorąca.

Zaburzenia układu oddechowego: rzadko – astma u pacjentów uczulonych na kwas acetylosalicylowy i inne NLPZ; częstość nieznana – infekcje dróg oddechowych górnych, kaszel.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: bardzo często – zaburzenia przewodu pokarmowego (dyspepsja, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka); nieczęsto – utajone lub makroskopowe krwawienie z przewodu pokarmowego, zapalenie jamy ustnej, zapalenie żołądka, odbijanie; rzadko – zapalenie jelita grubego, wrzody żołądka i dwunastnicy, zapalenie przełyku; bardzo rzadko – perforacja przewodu pokarmowego; częstość nieznana – zapalenie trzustki. Krwawienie, wrzody lub perforacja przewodu pokarmowego mogą być ciężkie i potencjalnie śmiertelne, szczególnie u pacjentów starszych (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”).

Zaburzenia układu wątrobowo-pęcherzowego: nieczęsto – zaburzenia wyników badań czynności wątroby (np. podwyższenie poziomu transaminaz lub bilirubiny); bardzo rzadko – zapalenie wątroby; częstość nieznana – żółtaczka, niewydolność wątroby.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych: nieczęsto – obrzęk naczynioruchowy, swędzenie, wysypka; rzadko – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze odczyny skórne, pokrzywka; bardzo rzadko – zapalenie skóry pęcherzowe, zakaźne rumień wielopostaciowy; częstość nieznana – reakcje fotouczulenia, zapalenie skóry z odłuszczaniem, ustalone wysypki lekowe (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”).

Zaburzenia układu moczowego: nieczęsto – zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia (patrz rozdziały „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania” i „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”), zmiany wyników czynności nerek (podwyższenie stężenia kreatyniny i/lub mocznika we krwi); bardzo rzadko – ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”); częstość nieznana – infekcje dróg moczowych, zaburzenia częstości oddawania moczu, w tym ostre zatrzymanie moczu.

Zaburzenia układu rozrodczego: częstość nieznana – bezpłodność u kobiet, opóźnienie owulacji.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego: częstość nieznana – ból stawów, ból pleców, objawy i dolegliwości związane ze stawami.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu wstrzyknięcia: często – zaciekanie w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu wstrzyknięcia; nieczęsto – obrzęki, w tym obrzęki kończyn dolnych; częstość nieznana – objawy podobne do grypy.

Poszczególne poważne i/lub częste efekty uboczne. Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy u pacjentów leczonych meloksikamem i innymi potencjalnie mielotoksycznymi lekami (patrz rozdział „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Efekty uboczne, które wcześniej nie były obserwowane przy stosowaniu tego leku, ale są charakterystyczne dla innych leków z tej grupy farmakoterapeutycznej. Uszkodzenie nerek o charakterze organicznym, które może prowadzić do ostrej niewydolności nerek: zgłaszano bardzo rzadkie przypadki zapalenia nerek typu międzybłoniowego, ostrego martwicy kanalików nerkowych, zespołu nerczycowego i martwicy brodawek nerkowych (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych. O wszystkich przypadkach podejrzewanych efektów ubocznych i braku skuteczności leku należy zgłaszać pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Roztwór do wstrzykiwań nie można mieszać z innymi lekami w jednej strzykawce.

Opakowanie. 5 ampułek po 1,5 ml w pojemniku plastikowym, w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Help S.A.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Pedini Ioanninon, Ioannina, 45500, Grecja.