INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leczniczego leku meloksikam (meloxicam)

Skład:

substancja czynna: meloxicam;

1 tabletka zawiera meloksikamu 7,5 mg lub 15 mg;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, skrobia kukurydziana, stearynian magnezu, kwas stearynowy, powidon.

Postać farmaceutyczna. Tabletka.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: tabletki od jasnożółtego do jasnożółtego z odcieniem zielonkawym koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) i środki przeciwreumatyczne. Kod ATC M01A C06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Meloksikam to niesteroidowy lek przeciwzapalny z grupy kwasów enolowych, wykazujący działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe.

Meloksikam wykazuje wysoką aktywność przeciwzapalną we wszystkich standardowych modelach stanu zapalnego. Podobnie jak w przypadku innych NLPZ, dokładny mechanizm działania pozostaje nieznany. Jednak istnieje wspólny mechanizm działania dla wszystkich NLPZ (w tym meloksikamu): hamowanie biosyntezy prostaglandyn, które są mediatorami stanu zapalnego.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Meloksikam jest dobrze wchłaniany z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym, absolutna biodostępność leku wynosi 90%. Po pojedynczym podaniu meloksikamu maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 5–6 godzin dla stałych form doustnych.

Po wielokrotnym dawkowaniu stężenia ustalone osiągane są w dniu 3–5. Dawkowanie raz na dobę prowadzi do średnich stężeń w osoczu z niewielkimi wahaniami szczytów: w zakresie 0,4–1,0 μg/ml dla dawki 7,5 mg oraz 0,8–2,0 μg/ml dla dawki 15 mg (odpowiednio Cmin i Cmax w stanie stacjonarnym). Średnie stężenie meloksikamu w osoczu w stanie stacjonarnym osiągane jest w ciągu 5–6 godzin.

Jednoczesne spożycie pokarmu lub stosowanie nieliniowych środków przeciwwskrzynowych nie wpływa na wchłanianie leku.

Rozkład. Meloksikam silnie wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminą (99%). Meloksikam przenika do płynu maziowego, gdzie jego stężenie jest o połowę niższe niż w osoczu. Objętość rozkładu jest niska, średnio 11 litrów po podaniu dożylnym lub domięśniowym, z indywidualnymi odchyleniami w granicach 7–20%. Objętość rozkładu po wielokrotnym doustnym podawaniu dawek meloksikamu (od 7,5 mg do 15 mg) wynosi 16 litrów z współczynnikiem odchylenia w granicach 11–32%.

Biodegradacja. Meloksikam ulega intensywnej biotransformacji w wątrobie.

W moczu zidentyfikowano cztery różne metabolity meloksikamu, które są farmakodynamicznie nieaktywne. Główny metabolit – 5’-karboksymeloksikam (60% dawki) – powstaje w wyniku utlenienia pośredniego metabolitu 5’-hydroksymetylo-meloksikamu, który wydzielany jest w mniejszym stopniu (9% dawki). Badania in vitro sugerują, że CYP 2C9 odgrywa ważną rolę w procesie metabolizmu, podczas gdy izoenzymy CYP 3A4 przyczyniają się w mniejszym stopniu. Aktywność peroksydazy u pacjentów może odpowiadać za dwa inne metabolity, które stanowią odpowiednio 16% i 4% podanej dawki.

Eliminacja. Wydalanie meloksikamu odbywa się głównie w postaci metabolitów w równych ilościach z moczem i kałem. Mniej niż 5% dobowej dawki wydzielane jest w niezmienionej formie z kałem, niewielka ilość wydala się z moczem. Okres półtrwania wynosi od 13 do 25 godzin po podaniu doustnym, domięśniowym i dożylnym. Klirens osoczowy wynosi około 7–12 ml/min po pojedynczej dawce doustnej, dożylnej lub doodbytowej.

Liniowość dawki. Meloksikam wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie terapeutycznego dawkowania od 7,5 mg do 15 mg po podaniu doustnym i domięśniowym.

Grupy specjalne pacjentów.

Pacjenci z niewydolnością wątroby/nerek. Niewydolność wątroby i nerek w stopniu od lekkiego do umiarkowanego nie wpływa istotnie na farmakokinetykę meloksikamu. Pacjenci z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek mieli istotnie wyższy całkowity klirens. Obniżone wiązanie z białkami osocza obserwowano u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym. W przypadku niewydolności nerek w stadium końcowym zwiększenie objętości rozkładu może prowadzić do wzrostu stężenia wolnego meloksikamu. Nie należy przekraczać dobowej dawki 7,5 mg (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Pacjenci w wieku podeszłym. U starszych pacjentów płci męskiej średnie parametry farmakokinetyczne są podobne do tych u młodych ochotników płci męskiej. U starszych pacjentów płci żeńskiej wartości AUC są wyższe, a okres półtrwania dłuższy w porównaniu z młodymi ochotnikami obu płci. Średni klirens osoczowy w stanie stacjonarnym u pacjentów w wieku podeszłym był nieco niższy niż u młodych ochotników.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Krótkotrwała terapia objawowa zaostrzenia osteoarthrytu.

Długotrwała terapia objawowa reumatoidalnego zapalenia stawów oraz zapalenia stawów kręgosłupa.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na meloksikam lub na inne składniki leku, lub na substancje czynne o podobnym działaniu, takie jak leki przeciwnowotworne (NPZS), kwas acetylosalicylowy. Meloksikam nie należy stosować u pacjentów, u których po przyjęciu kwasu acetylosalicylowego lub innych NPZS występowały objawy astmy, polipów nosa, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki;
III trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”);
wiek dziecięcy do 16 roku życia;
krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja związane z wcześniejszą terapią NPZS w wywiadzie;
aktywna lub nawracająca przewlekła choroba wrzodowa/krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków wrzodu lub krwawienia);
ciężka niewydolność wątroby;
ciężka niewydolność nerek bez stosowania dializy;
krwawienie żołądkowo-jelitowe, krwawienie mózgowe w wywiadzie lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
ciężka niewydolność serca.

Leczenie bólu przedoperacyjnego przy wszczepieniu pomostu aortalno-wieńcowego (CABG).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie wśród dorosłych.

Ryzyka związane z hiperkaliemią. Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą sprzyjać hiperkaliemii: sole potasu, diuretyki zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antagoniści receptorów angiotensyny II, NPZS, (niskocząsteczkowe lub niemodyfikowane) heparyny, cyklosporyna, tarkolimus i trimetoprim.

Rozpoczęcie hiperkaliemii może zależeć od tego, czy istnieją powiązane czynniki. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii wzrasta, jeśli wspomniane wyżej leki stosowane są równolegle z meloksikamem.

Interakcje farmakodynamiczne.

Inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NPZS) i kwas acetylosalicylowy. Nie zaleca się łączenia z innymi NPZS (patrz sekcja „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania”), w tym z kwasem acetylosalicylowym w dawkach ≥500 mg na dawkę lub ≥3 g całkowitej dawki dobowej.

Kortykosteroidy (np. glukokortykosteroidy). Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami wymaga ostrożności ze względu na zwiększony ryzyko krwawienia lub powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym.

Antykoagulancy lub heparyna. Znacznie wzrasta ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. NPZS mogą nasilać działanie antykoagulantów, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania”). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania NPZS i antykoagulantów lub heparyny w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych (patrz sekcja „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania”).

W innych przypadkach (np. przy dawkach profilaktycznych) stosowanie heparyny wymaga ostrożności ze względu na zwiększony ryzyko krwawień. W przypadku niemożności uniknięcia tej kombinacji konieczna jest dokładna kontrola INR (międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego).

Leki trombolytyczne i przeciwzakrzepowe: zwiększony ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Zwiększony ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego.

Diuretyki, inhibitory ACE i antagoniści angiotensyny II. NPZS mogą zmniejszać skuteczność diuretyków i innych leków przeciwhypertensyjnych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. pacjenci odwodnieni lub starsi pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE lub antagonistów angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do możliwej ostrej niewydolności nerek, która zazwyczaj jest odwracalna. Dlatego kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie u starszych pacjentów. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a funkcja nerek powinna być kontrolowana po rozpoczęciu terapii łącznej i okresowo później (patrz sekcja „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania”).

Inne leki przeciwhypertensyjne (np. β-blokery). Podobnie jak w przypadku niżej wymienionych leków, możliwe jest zmniejszenie efektu przeciwhypertensyjnego β-blokerów (w wyniku hamowania prostaglandyn o działaniu rozszerzającym naczynia).

Inhibitory kalcynewryny (np. cyklosporyna, tarkolimus). Nefrotoksyczność inhibitorów kalcynewryny może być nasilana przez NPZS w wyniku pośrednictwa efektów prostaglandyn nerkowych. W trakcie leczenia należy kontrolować funkcję nerek. Zalecana jest dokładna kontrola funkcji nerek, szczególnie u starszych pacjentów.

Deferasiroks. Równoległe stosowanie meloksikam i deferasiroksu może zwiększyć ryzyko wystąpienia reakcji niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Należy zachować ostrożność przy łączeniu tych leków.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ meloksikam na farmakokinetykę innych leków.

Lit. Istnieją dane dotyczące NPZS, które zwiększają stężenie litu w osoczu (w wyniku zmniejszenia wydalania litu z moczem), co może osiągnąć wartości toksyczne. Jednoczesne stosowanie litu i NPZS nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania”). Jeśli terapia łączna jest konieczna, należy dokładnie monitorować stężenie litu w osoczu na początku leczenia, podczas doboru dawki oraz po zakończeniu leczenia meloksikamem.

Metotreksat. NPZS mogą zmniejszać sekrecję kanalikową metotreksatu, tym samym zwiększając jego stężenie w osoczu. Z tego powodu nie zaleca się równoległego stosowania NPZS u pacjentów przyjmujących wysokie dawki metotreksatu (powyżej 15 mg/tydzień) (patrz sekcja „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania”). Ryzyko interakcji między NPZS a metotreksatem należy również uwzględnić u pacjentów przyjmujących niskie dawki metotreksatu, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek. W przypadku konieczności leczenia łącznego należy kontrolować parametry badań krwi i funkcję nerek. Należy zachować ostrożność, gdy przyjmowanie NPZS i metotreksatu trwa 3 dni z rzędu, ponieważ stężenie metotreksatu w osoczu może wzrosnąć i nasilić toksyczność. Choć farmakokinetyka metotreksatu (15 mg/tydzień) nie była wpływowana przez równoległe leczenie meloksikamem, należy uwzględnić, że toksyczność hematologiczna metotreksatu może wzrastać podczas leczenia NPZS (patrz informacja podana powyżej) (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Pemetreksed. Przy równoległym stosowaniu meloksikam z pemetreksedem u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) przyjmowanie meloksikam należy wstrzymać na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania, oraz na 2 dni po podaniu. Jeśli kombinacja meloksikam z pemetreksedem jest konieczna, pacjentów należy dokładnie kontrolować, szczególnie pod kątem wystąpienia mielosupresji i reakcji niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Dla pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 45 ml/min) równoległe stosowanie meloksikam z pemetreksedem nie jest zalecane.

Dla pacjentów z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny ≥80 ml/min) dawka 15 mg meloksikam może zmniejszyć eliminację pemetreksedu, a tym samym zwiększyć częstość występowania reakcji niepożądanych związanych z pemetreksedem. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu 15 mg meloksikam jednocześnie z pemetreksedem u pacjentów z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny ≥80 ml/min).

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ innych leków na farmakokinetykę meloksikam.

Cholestyramina. Cholestyramina przyspiesza wydalanie meloksikam w wyniku zaburzenia wewnątrzwątrobowej cyrkulacji, dlatego klirens meloksikam wzrasta o 50%, a okres półtrwania zmniejsza się do 13±3 godziny. Ta interakcja ma znaczenie kliniczne.

Interakcja farmakokinetyczna: wzajemny wpływ meloksikam i innych leków na farmakokinetykę.

Peroralne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonamidu, nateglinid). Meloksikam jest prawie całkowicie wydalany poprzez metabolizm w wątrobie, z czego dwie trzecie są pośredniczone przez enzymy cytochromu (CYP) P450 (główna droga – CYP 2C9 oraz droga pomocnicza – CYP 3A4), a jedna trzecia odbywa się innymi drogami, np. poprzez utlenianie peroksydazowe. Należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym podaniu meloksikam i leków, które są metabolizowane przez CYP 2C9 i/lub CYP 3A4 lub wyraźnie je hamują. Interakcje pośredniczone przez CYP 2C9 można oczekiwać przy stosowaniu meloksikam w połączeniu z takimi lekami, jak peroralne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonamidu, nateglinid); ta interakcja może prowadzić do zwiększenia stężenia tych leków i meloksikam w osoczu. Stan pacjentów przyjmujących meloksikam i leki pochodne sulfonamidu lub nateglinid należy dokładnie monitorować pod kątem rozwoju hipoglikemii.

Nie wykazano klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu z lekami zobojętniającymi kwas, cyklosporyną i digoksyną.

Szczególne środki ostrożności.

Niepożądane działania mogą być minimalizowane poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas potrzebny do kontroli objawów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz informacje dotyczące ryzyka przewlekowo-jelitowego i ryzyka sercowo-naczyniowego podane poniżej).

Nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej w przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego, ani dodatkowo stosować innych leków przeciwbólowych niesteroidowych (NLPZ), ponieważ może to zwiększyć toksyczność, podczas gdy korzyści terapeutyczne nie zostały udowodnione. Należy unikać jednoczesnego stosowania meloksikamu z NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Meloksikam nie jest odpowiedni do leczenia pacjentów wymagających ulgi w przypadku ostrego bólu.

W przypadku braku poprawy po kilku dniach należy ponownie ocenić korzyści terapeutyczne leczenia.

Należy zwrócić uwagę na zapalenie przełyku, zapalenie żołądka i/lub wrzód żołądka lub dwunastnicy w wywiadzie medycznym w celu zapewnienia ich pełnego wyleczenia przed rozpoczęciem terapii meloksikamem. Należy regularnie monitorować możliwość nawrotu u pacjentów leczonych meloksikamem oraz u pacjentów z takimi przypadkami w wywiadzie.

Zaburzenia przewodu pokarmowego.

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, potencjalnie śmiertelne krwawienie przewodu pokarmowego, wrzód lub perforacja mogą wystąpić w dowolnym czasie w trakcie leczenia, niezależnie od obecności lub braku poprzednich objawów lub poważnych chorób przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodu lub perforacji jest większe przy zwiększaniu dawki NLPZ u pacjentów z wrzodem w wywiadzie, szczególnie komplikowanym krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), oraz u pacjentów starszych. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. Dla takich pacjentów należy rozważyć terapię skojarzoną z lekami ochronnymi (takimi jak misoprostol lub inhibitory pompy protonowej), a także dla pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania małej dawki kwasu acetylosalicylowego lub innych leków zwiększających ryzyko przewlekowo-jelitowe (patrz informacje podane poniżej oraz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjentom z toksycznością przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie pacjentom starszym, należy zalecić zgłaszanie wszelkich nietypowych objawów brzusznych (szczególnie krwawienia przewodu pokarmowego), przede wszystkim na wczesnych etapach leczenia.

Należy zachować ostrożność u pacjentów, którzy jednocześnie stosują leki mogące zwiększyć ryzyko wrzodu lub krwawienia, w szczególności heparynę jako terapię intensywną lub w praktyce geriatrycznej, antykoagulacyjne leki takie jak warfaryna lub inne niesteroidowe leki przeciwzapalne, w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych (≥500 mg dawka pojedyncza lub ≥3 g całkowita dawka dobowa) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu u pacjentów stosujących meloksikam, należy przerwać leczenie.

NLPZ należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ stan tych chorób może się nasilić (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia wątroby.

Do 15 % pacjentów stosujących NLPZ (w tym meloksikam) może wystąpić wzrost jednego lub więcej parametrów wątrobowych. Takie odchylenia laboratoryjne mogą postępować, mogą być niezmienne lub mogą mieć charakter tymczasowy podczas kontynuacji leczenia. Znaczne podwyższenie ALAT lub ASAT (około 3 lub więcej razy powyżej normy) obserwowano u 1 % pacjentów podczas badań klinicznych z NLPZ. Ponadto raportowano rzadkie przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę i błyskawiczny śmiertelny zapalenienie wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, niektóre zakończone śmiercią.

Pacjentów z objawami lub podejrzeniem dysfunkcji wątroby lub u których obserwowano odchylenia badań wątrobowych, należy ocenić pod kątem rozwoju objawów cięższej niewydolności wątroby podczas terapii Meloksikamem. Jeśli objawy kliniczne i objawy są zgodne z rozwojem choroby wątroby lub jeśli występują objawy systemowe choroby (np. eozynofilia, wysypka i inne), należy przerwać stosowanie Meloksikamu.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe.

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub z przewlekłą niewydolnością serca w stopniu od lekkiego do umiarkowanego w wywiadzie zaleca się ścisły nadzór, ponieważ podczas terapii NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu i obrzęki.

Pacjentom z czynnikami ryzyka zaleca się kliniczny nadzór nad ciśnieniem tętniczym na początku terapii, szczególnie na początku leczenia meloksikamem.

Dane badań i dane epidemiologiczne sugerują, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) może być związane z niewielkim wzrostem ryzyka zdarzeń trombotycznych naczyniowych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko dla meloksikamu.

Pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, przewlekłą niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą mózgowo-naczyniową należy prowadzić terapię meloksikamem tylko po dokładnej analizie. Podobna analiza jest wymagana przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie papierosów).

NLPZ mogą zwiększać ryzyko poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych, zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, które mogą mieć śmiertelny skutek. Zwiększenie ryzyka jest związane z długością stosowania. Pacjenci z chorobami sercowo-naczyniowymi lub czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych mogą mieć zwiększone ryzyko takich powikłań.

Zaburzenia skóry.

Zgłaszano śmiertelnie niebezpieczne ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze zapalenie nabłonka podczas stosowania meloksikamu. Pacjenci powinni być poinformowani o objawach i objawach ciężkich uszkodzeń skóry i należy dokładnie monitorować reakcje skóry. Największe ryzyko wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego martwiczego zapalenia nabłonka występuje w pierwszych tygodniach leczenia. Jeśli pacjent ma objawy lub objawy zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego martwiczego zapalenia nabłonka (np. postępujący wysyp skórny, często z pęcherzami lub uszkodzeniem błon śluzowych), należy przerwać leczenie meloksikamem. Ważne jest jak najszybsze rozpoznanie i przerwanie stosowania jakichkolwiek leków, które mogą powodować ciężkie uszkodzenia skóry: zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego martwiczego zapalenia nabłonka. Jest to związane z lepszym rokowaniem w przypadku ciężkich uszkodzeń skóry. Jeśli u pacjenta zdiagnozowano zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze zapalenie nabłonka podczas stosowania meloksikamu, nie należy ponownie stosować leku w przyszłości. Podczas stosowania meloksikamu zgłaszano przypadki ustalonego wysypu lekowego. Meloksikamu nie należy ponownie przepisywać pacjentom, którzy mieli ustalony wysyp lekowy związany ze stosowaniem meloksikamu. Możliwa jest reakcja krzyżowa z innymi oksykamami.

Reakcje anafilaktyczne.

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, reakcje anafilaktyczne mogą wystąpić u pacjentów bez znanej reakcji na Meloksikam. Leku nie należy stosować pacjentom z trzema objawami aspirynowymi. Ten kompleks objawów występuje u pacjentów z astmą, u których występuje zapalenie nosa z lub bez polipów nosowych lub u których występuje ciężki, potencjalnie śmiertelny skurcz oskrzeli po podaniu aspiryny lub innych NLPZ. Należy podjąć natychmiastowe działania w przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej.

Parametry wątroby i funkcja nerek.

Tak jak przy leczeniu większości NLPZ, opisano pojedyncze przypadki podwyższenia poziomu transaminaz w surowicy, podwyższenia poziomu bilirubiny w surowicy lub innych parametrów funkcji wątroby, jak również podwyższenia kreatyniny w surowicy i azotu moczanego we krwi i inne odchylenia badań laboratoryjnych. W większości przypadków te odchylenia były nieznaczne i miały charakter tymczasowy. W przypadku istotnego lub trwałego potwierdzenia takich odchyleń należy przerwać stosowanie meloksikamu i przeprowadzić badania kontrolne.

Funkcyjna niewydolność nerek.

NLPZ mogą, poprzez hamowanie rozszerzającego naczynia wpływu prostaglandyn nerkowych, indukować funkcjonalną niewydolność nerek w wyniku zmniejszenia filtracji kłębuszkowej. Ten efekt niepożądany jest zależny od dawki. Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki zaleca się ścisły nadzór nad diurezą i funkcją nerek u pacjentów z następującymi czynnikami ryzyka:

wiek starszy;
jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, antagonistami angiotensyny II, sartanami, diuretykami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”);
hipowolemia (każdego rodzaju);
przewlekła niewydolność serca;
niewydolność nerek;
zespół nerczycowy;
nefropatia toczeniowa;
ciężki stopień dysfunkcji wątroby (albumina surowicy <25 g/l lub ≥10 według klasyfikacji Childa-Pugha).

W pojedynczych przypadkach NLPZ mogą prowadzić do zapalenia nerek interstycjalnych, zapalenia kłębuszków nerkowych, martwicy rdzeniowej nerek lub zespołów nerczycowych.

Dawka meloksikamu u pacjentów z terminalną niewydolnością nerek poddawanych dializę nie powinna przekraczać 7,5 mg. U pacjentów z niewydolnością nerek w stopniu od lekkiego do umiarkowanego dawkę nie trzeba zmniejszać (klirens kreatyniny >25 ml/min).

Zatrzymanie sodu, potasu i wody.

NLPZ mogą nasilać zatrzymanie sodu, potasu i wody i wpływać na natriuretyczny efekt diuretyków. Ponadto może występować zmniejszenie efektu przeciwciśnieniowego leków obniżających ciśnienie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W rezultacie u wrażliwych pacjentów może dochodzić do nasilenia lub zaostrzenia obrzęków, niewydolności serca lub nadciśnienia tętniczego. Dlatego pacjentom z takimi ryzykami zaleca się kliniczne monitorowanie (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” i „Przeciwwskazania”).

Hipokaliemia.

Hipokaliemii może sprzyjać cukrzyca lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających poziom potasu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziom potasu.

Kombinacja z pemetreksedem.

U pacjentów z lekką i umiarkowaną niewydolnością nerek, którzy otrzymują pemetreksed, leczenie meloksikamem należy przerwać co najmniej na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania i co najmniej przez 2 dni po jego podaniu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Inne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Niepożądane działania są częściej źle tolerowane przez pacjentów starszych, słabych lub osłabionych, którzy wymagają ścisłego nadzoru. Tak jak przy leczeniu innymi NLPZ, należy zachować ostrożność u pacjentów starszych, u których bardziej prawdopodobne jest zmniejszenie funkcji nerek, wątroby i serca. Pacjenci starsi mają wyższe ryzyko wystąpienia niepożądanych działań związanych z NLPZ, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego i perforacji, które mogą być śmiertelne (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meloksikam, tak jak każdy inny NLPZ, może maskować objawy chorób zakaźnych.

Stosowanie meloksikamu może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecane kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących zajście w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Skład tabletek Meloksikam w dawkach 7,5 mg i 15 mg zawiera laktozę, dlatego lek nie jest zalecany pacjentom z rzadką wrodzoną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy lub zaburzeniem wchłaniania glukozy i galaktozy.

Maskowanie stanu zapalnego i gorączki.

Działanie farmakologiczne Meloksikamu polegające na zmniejszaniu gorączki i stanu zapalnego może utrudnić diagnozę w przypadku podejrzanego stanu bólowego niezakaźnego.

Leczenie kortykosteroidami.

Meloksikam nie może być prawdopodobnym zamiennikiem kortykosteroidów w leczeniu niedoboru kortykosteroidów.

Efekty hematologiczne.

Anemia może występować u pacjentów otrzymujących NLPZ, w tym Meloksikam. Może to być związane z zatrzymaniem płynu, krwawieniem przewodu pokarmowego nieznanego lub makroskopowego pochodzenia, lub nie w pełni opisanym wpływem na erytropoetynę. Pacjentom poddawanym długotrwałemu leczeniu NLPZ, w tym Meloksikamem, należy kontrolować poziom hemoglobiny lub hematokrytu, jeśli występują objawy i objawy anemii.

NLPZ hamują agregację płytek krwi i mogą wydłużyć czas krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do aspiryny, ich wpływ na funkcję płytek krwi jest ilościowo mniejszy, krótkotrwały i odwracalny. Należy dokładnie monitorować stan pacjentów przyjmujących Meloksikam, u których możliwe są niepożądane skutki związane ze zmianami funkcji płytek krwi, w szczególności zaburzeniami krzepnięcia krwi, lub pacjentów przyjmujących antykoagulacyjne leki.

Stosowanie u pacjentów z istniejącą astmą.

Pacjenci z astmą mogą mieć astmę wrażliwą na aspirynę. Stosowanie aspiryny u pacjentów z astmą wrażliwą na aspirynę wiąże się z ciężkim skurczem oskrzeli, który może być śmiertelny. Z uwagi na reakcję krzyżową, w tym skurcz oskrzeli, między aspiryną a innymi NLPZ, Meloksikam nie powinien być stosowany u pacjentów wrażliwych na aspirynę i należy ostrożnie przepisywać go pacjentom z istniejącą astmą.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionu i płodu. Dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać zwiększone ryzyko poronienia i rozwoju wad serca i gastroschizy po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn w wczesnym okresie ciąży. Absolutne ryzyko rozwoju wad serca wzrosło z mniej niż 1 % do około 1,5 %. Uważa się, że ryzyko to wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki i długości leczenia. U zwierząt stwierdzono, że podawanie inhibitora syntezy prostaglandyn prowadziło do zwiększenia utraty przed- i poimplantacyjnej oraz do zwiększenia śmiertelności embrionalno-płodowej. Ponadto u zwierząt, które otrzymywały inhibitor syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zgłaszano zwiększoną częstość różnych wad rozwojowych, w tym sercowo-naczyniowych.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie meloksikamu może prowadzić do oligohydramniosu w wyniku dysfunkcji nerek płodu. To zaburzenie może wystąpić wkrótce po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu leczenia. Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w drugim trymestrze ciąży, które w większości przypadków ustępuje po przerwaniu leczenia. W I i II trymestrze ciąży meloksikam nie powinien być stosowany, z wyjątkiem przypadków absolutnej konieczności. Dla kobiet próbujących zajść w ciążę lub w I i II trymestrze ciąży dawkowanie i długość leczenia meloksikamem powinny być minimalne. Może być wskazane monitorowanie okołoporodowe w kierunku oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego po wpływie meloksikamu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą stwarzać dla płodu ryzyko:

toksyczności sercowo-płucnej (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
dysfunkcji nerek (patrz wyżej).

Ryzyka w późnych etapach ciąży dla matki i noworodka:

wydłużenie czasu krwawienia, działanie przeciwagregacyjne nawet przy bardzo niskich dawkach;
hamowanie skurczów macicy prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Dlatego meloksikam jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży.

Karmienie piersią. Choć nie ma konkretnych danych dotyczących meloksikamu, wiadomo, że NLPZ mogą przenikać do mleka matki. Dlatego stosowanie nie jest zalecane kobietom karmiącym piersią.

Niepłodność. Meloksikam, tak jak inne leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyny, może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących zajście w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość odstawienia meloksikamu.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami lub obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu leku na zdolność kierowania pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami. Jednak na podstawie profilu farmakodynamicznego i obserwowanych działań niepożądanych można przypuszczać, że meloksikam nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na te czynności. Jednak pacjentom, u których obserwowano zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia, zawroty głowy, senność, zawroty głowy lub inne zaburzenia układu nerwowego centralnego, zaleca się powstrzymanie się od kierowania pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

Stosować doustnie.

Całkowitą dzienną dawkę leku należy przyjmować jednorazowo podczas posiłku, popijając wodą lub innym płynem.

Można zminimalizować ryzyko wystąpienia działań niepożądanych stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas konieczny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Należy regularnie oceniać potrzebę dalszego łagodzenia objawów oraz odpowiedź na leczenie.

Zaostrzenie osteoartrozy.

Stosować 7,5 mg/dobę (1 tabletka 7,5 mg). W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 15 mg/dobę (1 tabletka 15 mg lub 2 tabletki 7,5 mg).

Reumatoidalne zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa.

Stosować 15 mg/dobę (1 tabletka 15 mg lub 2 tabletki 7,5 mg).

Zobacz również sekcję „Szczególne kategorie pacjentów” poniżej.

W zależności od efektu terapeutycznego dawkę można zmniejszyć do 7,5 mg/dobę (1 tabletka 7,5 mg).

NIE PRZEKRACZAĆ DAWKI 15 mg/dobę.

Osoby szczególne.

Pacjenci w podeszłym wieku oraz pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych.

Zalecana dawka dla długotrwałego leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów i zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa u pacjentów w podeszłym wieku wynosi 7,5 mg na dobę. U pacjentów z podwyższonym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych leczenie należy rozpocząć od dawki 7,5 mg na dobę (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenie i środki ostrożności”).

Niewydolność nerek.

Ten lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, którzy nie są poddawani hemodializie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek poddawanych dializę dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg na dobę. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (czyli u pacjentów z klirem kreatyniny powyżej 25 ml/min) nie jest wymagana korekta dawki (u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek bez dializy patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Niewydolność wątroby.

U pacjentów z niewydolnością wątroby o łagodnym i umiarkowanym nasileniu nie jest wymagana korekta dawki (u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Sposób stosowania.

Do stosowania doustnego.

Meloksikam, tabletki, należy przyjmować podczas posiłku, popijając wodą lub innym płynem.

Dzieci. Meloksikam, tabletki 7,5 mg i 15 mg, jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 16. roku życia (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

Objawy ostrego przedawkowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych zazwyczaj ograniczają się do letargii, senności, nudności, wymiotów i bólu nadbrzusza, które ogólnie są odwracalne przy leczeniu wspomagającym. Może wystąpić krwawienie z przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do nadciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń czynności wątroby, osłabienia oddychania, śpiączki, drgawek, niewydolności sercowo-naczyniowej i zatrzymania serca. Opisywano reakcje anafilaktyczne podczas terapeutycznego stosowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych, które mogą również wystąpić w przypadku przedawkowania.

W przypadku przedawkowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych zaleca się leczenie objawowe i wspomagające. Badania wykazały przyspieszenie wydalania meloksikamu po podaniu 4 dawek doustnych cholestyraminy 3 razy dziennie.

Efekty uboczne.

Dane z badań oraz dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych LNPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) może wiązać się z niewielkim wzrostem ryzyka zdarzeń tromboembolii naczyniowej (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu) (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Obserwowano obrzęk, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca podczas leczenia LNPZ.

Większość obserwowanych działań niepożądanych ma pochodzenie przewodu pokarmowego. Możliwe są wrzody żołądka i dwunastnicy, perforacja lub krwawienie z przewodu pokarmowego, czasem zakończone śmiercią, szczególnie u pacjentów starszych (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Po stosowaniu obserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, niestrawność, ból brzucha, melenu, wymioty krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia jelita grubego i choroby Crohna (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Z mniejszą częstością obserwowano zapalenie żołądka.

Zgłaszano ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze odczyny skórne (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Częstość reakcji niepożądanych wymienionych poniżej określono na podstawie zgłoszeń o działaniach niepożądanych zarejestrowanych w 27 badaniach klinicznych o czasie trwania leczenia nie krótszym niż 14 dni. Badania kliniczne przeprowadzono u 15197 pacjentów, którzy doustnie przyjmowali meloksikam w postaci tabletek lub kapsułek w dawce dobowej 7,5 lub 15 mg przez okres do jednego roku.

Dołączone są również reakcje niepożądane znane z doświadczeń po rejestracji.

Kryteria oceny częstości występowania działań niepożądanych leku: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 – < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100); niezbyt często (≥ 1/10000 – < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); nieznane (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Z boku układu krwiotwórczego i limfatycznego: rzadko – anemia, niezbyt często – odchylenia wyników badań krwi od normy (w tym zmiany liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia. Bardzo rzadko zgłaszano przypadki agranulocytozy (patrz Odrębne poważne i/lub częste działania niepożądane).

Z boku układu odpornościowego: rzadko – reakcje alergiczne, z wyjątkiem reakcji anafilaktycznych lub anafilaktykowobnych; nieznane – reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilaktykowobna, w tym wstrząs.

Zaburzenia psychiczne: niezbyt często – zmiana nastroju, koszmary nocne; nieznane – dezorientacja, dezorientacja, bezsenność.

Z boku układu nerwowego: często – ból głowy; rzadko – zawroty głowy, senność.

Z boku narządów wzroku: niezbyt często – zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostre widzenie; zapalenie spojówek.

Z boku narządów słuchu i aparatu przedsionkowego: rzadko – zawroty głowy; niezbyt często – szumy w uszach.

Zaburzenia serca: niezbyt często – uczucie kołatania serca. Zgłaszano niewydolność serca związaną z leczeniem LNPZ.

Z boku układu naczyniowego: rzadko – podwyższenie ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”), napływy gorąca.

Z boku układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia: niezbyt często – astma u pacjentów uczulonych na kwas acetylosalicylowy i inne LNPZ; nieznane – infekcje dróg oddechowych górnych, kaszel.

Z boku przewodu pokarmowego: bardzo często – zaburzenia przewodu pokarmowego: niestrawność, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka; rzadko – utajone lub makroskopowe krwawienie z przewodu pokarmowego, stomatyt, zapalenie żołądka, odbijanie; niezbyt często – zapalenie jelita grubego, wrzody żołądka i dwunastnicy, zapalenie przełyku; bardzo rzadko – perforacja przewodu pokarmowego; nieznane – zapalenie trzustki. Krwawienie z przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacja mogą być ciężkie i potencjalnie śmiertelne, szczególnie u pacjentów starszych (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Z boku układu wątrobowo-pęcherzowego: rzadko – zaburzenia wyników funkcji wątroby (np. podwyższenie aminotransferaz lub bilirubiny); bardzo rzadko – zapalenie wątroby; nieznane – żółtaczka, niewydolność wątroby.

Z boku skóry i tkanki podskórnej: rzadko – obrzęk naczynioruchowy, swędzenie, wysypka; niezbyt często – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze odczyny skórne, pokrzywka; bardzo rzadko – zapalenie skóry pęcherzowe, zakaźna rumień wielopostaciowy; nieznane – reakcje fotouczulenia, zapalenie skóry odwarstwiające, stałe wysypki lekowe (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Z boku układu moczowego: rzadko – zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia (patrz sekcje „Szczególne wskazania stosowania” i „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”), zmiany wyników funkcji nerek (podwyższenie kreatyniny i/lub mocznika we krwi); bardzo rzadko – ostre niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”); nieznane – infekcje dróg moczowych, zaburzenia częstości oddawania moczu.

Z boku układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: nieznane – bezpłodność u kobiet, opóźnienie owulacji.

Ogólne zaburzenia: rzadko – obrzęk, w tym obrzęk kończyn dolnych; nieznane – objawy grypopodobne.

Z boku układu mięśniowo-szkieletowego: nieznane – ból stawów, ból pleców, objawy i dolegliwości związane ze stawami.

Odrębne poważne działania niepożądane. Zgłaszano przypadki agranulocytozy u pacjentów leczonych meloksikamem i innymi potencjalnie mielotoksycznymi lekami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Działania niepożądane, których nie obserwowano podczas stosowania leku, ale które są powszechnie uważane za charakterystyczne dla innych związków tej klasy. Uszkodzenie nerek o charakterze organicznym, które może prowadzić do ostrej niewydolności nerek: zgłaszano bardzo rzadkie przypadki zapalenia nerek międzybłoniowego, ostrego martwicy kanalików nerkowych, zespołu nerczycowego i martwicy brodawek nerkowych (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma bardzo duże znaczenie. Umożliwia monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blistrze; po 1 lub 2 blisterach w opakowaniu.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Spółka akcyjna prywatna „Lekhim-Charków”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 61115, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Seweryna Potockiego 36.