INSTRUKCJA dot. stosowania leku MELOXICAM

Skład:

substancja czynna: meloksikam;

1 ml roztworu zawiera meloksikamu 10 mg;

substancje pomocnicze: meglumin, glicyna, poloksymer 188, glikofurol, sodu chloridum, sodu hydroxidum, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysty roztwór zielonkawo-żółty.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Kod ATC M01A C06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

MELOKSYKAM – to niesteroidowy lek przeciwwzapalny (NLPZ) z grupy kwasów enolowych, wykazujący działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe.

Meloksikam wykazuje wysoką aktywność przeciwzapalną we wszystkich standardowych modelach stanu zapalnego. Podobnie jak w przypadku innych NLPZ, dokładny mechanizm działania meloksikamu pozostaje nieznany. Jednak istnieje wspólny mechanizm działania dla wszystkich NLPZ (w tym meloksikamu): hamowanie biosyntezy prostaglandyn, które są mediatorami stanu zapalnego.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Meloksikam jest całkowicie wchłaniany po wstrzyknięciu domięśniowym. Względna dostępność biologiczna w porównaniu z doustnym podaniem wynosi niemal 100%. Dlatego nie ma potrzeby dostosowywania dawki przy przejściu z drogi domięśniowej na doustną. Po wstrzyknięciu domięśniowym dawki 15 mg maksymalne stężenie leku w osoczu krwi (Cmax) wynosi około 1,6–1,8 μg/ml i osiągane jest w ciągu 1–6 godzin.

Rozkład. Meloksikam silnie wiąże się z białkami osocza krwi, głównie z albuminą (99%). Meloksikam przenika do płynu synowialnego, gdzie jego stężenie jest o połowę niższe niż w osoczu krwi. Objętość rozkładu jest niska, średnio 11 l po podaniu domięśniowym lub dożylnym, z indywidualnymi odchyleniami w granicach 7–20%. Objętość rozkładu po wielokrotnym doustnym podawaniu dawek meloksikamu (od 7,5 do 15 mg) wynosi 16 l z współczynnikiem odchylenia w granicach od 11 do 32%.

Biodegradacja. Meloksikam ulega intensywnej biotransformacji w wątrobie.

W moczu zidentyfikowano cztery różne metabolity meloksikamu, które są farmakodynamicznie nieaktywne. Główny metabolit, 5’-karboksylomeloksikam (60% dawki), powstaje w wyniku utlenienia pośredniego metabolitu 5’-hydroksymetylo-meloksikamu, który jest wydalany w mniejszym stopniu (9% dawki). Badania in vitro sugerują, że CYP 2C9 odgrywa istotną rolę w procesie metabolizmu, podczas gdy izoenzymy CYP 3A4 odgrywają mniejszą rolę. Aktywność peroksydazy u pacjentów może odpowiadać za dwa inne metabolity, które stanowią odpowiednio 16% i 4% podanej dawki.

Eliminacja. Wydalanie meloksikamu odbywa się głównie w postaci metabolitów w równych ilościach z moczem i kałem. Mniej niż 5% dobowej dawki wydzielane jest w niezmienionej postaci z kałem, niewielka ilość wydzielana jest z moczem. Okres półwydalenia wynosi od 13 do 25 godzin, w zależności od drogi podania (doustnej, domięśniowej lub dożylniej). Klirens osoczowy wynosi około 7–12 ml/min po pojedynczej dawce doustnej, dożylnej lub doodbytniczej.

Liniowość dawki. Meloksikam wykazuje kinetykę liniową w zakresie terapeutycznej dawki od 7,5 do 15 mg po podaniu doustnym i domięśniowym.

Osobliwe grupy pacjentów.

Pacjenci z niewydolnością wątroby/nerek. Niewydolność wątroby i nerek w stopniu od łagodnego do umiarkowanego nie wpływa istotnie na farmakokinetykę meloksikamu. Pacjenci z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek mieli istotnie wyższy całkowity klirens. Obniżone wiązanie z białkami osocza krwi obserwowano u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym. W przypadku niewydolności nerek w stadium końcowym zwiększenie objętości rozkładu może prowadzić do zwiększenia stężenia wolnego meloksikamu. (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

Pacjenci w wieku podeszłym. U pacjentów w wieku podeszłym płci męskiej średnie parametry farmakokinetyczne są podobne do tych u młodych ochotników płci męskiej. U starszych pacjentek płci żeńskiej wartość AUC jest wyższa, a okres półwydalenia dłuższy w porównaniu z odpowiednimi wartościami u młodych ochotników obu płci. Średni klirens osoczowy w stanie równowagi u pacjentów w wieku podeszłym był nieco niższy niż u młodych ochotników (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Krótkotrwałe leczenie objawowe ostrego napadu reumatoidalnego zapalenia stawów i zapalenia stawów kręgosłupa, gdy inne drogi podania nie mogą być zastosowane.

Meloksikam, roztwór do wstrzykiwań, wskazany jest w leczeniu dorosłych.

Przeciwwskazania.

III trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”);
wiek pacjenta poniżej 18 roku życia;
nadwrażliwość na substancję czynną lub na inne składniki leku;
nadwrażliwość na substancje czynne o podobnym działaniu, takie jak leki przeciwwąpczne (NLPZ), kwas acetylosalicylowy. Meloksikamu nie należy stosować u pacjentów, u których po przyjęciu kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ pojawiały się objawy astmy, polipów nosa, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki;
krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja związane z wcześniejszą terapią NLPZ w wywiadzie;
krwawienie żołądkowo-jelitowe, krwawienie mózgowe w wywiadzie lub inne zaburzenia krzepliwości krwi;
aktywna lub nawracająca choroba wrzodowa/krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków wrzodów lub krwawień);
ciężka niewydolność wątroby;
ciężka niewydolność nerek bez stosowania dializy;
zaburzenia hemostazy lub jednoczesne stosowanie leków przeciwwącliwych (przeciwwskazania związane z drogą podania);
ciężka niewydolność serca;
leczenie bólu w okresie operacyjnym po by-passie tętnicy wieńcowej (CABG).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ryzyka związane z hiperkaliemią

Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą powodować hiperkaliemię: sole potasu, moczopędne zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (IEC), antagoniści receptora angiotensyny II, NLPZ, heparyny (niskocząsteczkowe lub niestandaryzowane), cyklosporyna, tarkolimus i trimetoprim.

Rozwój hiperkaliemii może zależeć od towarzyszących czynników. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii wzrasta, jeśli powyższe leki są stosowane jednocześnie z meloksikamem.

Interakcje farmakodynamiczne.

Inne NLPZ i kwas acetylosalicylowy ≥ 3 g/dobę. Nie zaleca się stosowania w połączeniu z innymi NLPZ (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w stosowaniu”), z kwasem acetylosalicylowym w dawkach ≥ 500 mg na dawkę lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej.

Kortykosteroidy (np. glukokortykosteroidy). Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami wymaga ostrożności ze względu na zwiększone ryzyko krwawienia lub powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym.

Antykoagulancy lub heparyna. Znacznie wzrasta ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. NLPZ mogą nasilać działanie antykoagulantów, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w stosowaniu”). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania NLPZ i antykoagulantów lub heparyny w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w stosowaniu”). Z powodu wstrzykiwania do mięśni roztwór do wstrzykiwań meloksikamu jest przeciwwskazany u pacjentów leczonych antykoagulantami (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w stosowaniu”).

W innych przypadkach (np. przy dawkach profilaktycznych) przy stosowaniu heparyny wymagana jest ostrożność ze względu na zwiększone ryzyko krwawień.

Leki trombolityczne i przeciwzakrzepowe. Zwiększony ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Zwiększony ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego.

Moczopędne, inhibitory ACE i antagoniści angiotensyny II. NLPZ mogą zmniejszać działanie moczopędnych i innych leków przeciwciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub u starszych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE lub antagonistów angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, co zazwyczaj jest odwracalne. Dlatego połączenie należy stosować z ostrożnością, szczególnie u starszych pacjentów. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a funkcję nerek należy kontrolować po rozpoczęciu terapii skojarzonej i okresowo później (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w stosowaniu”).

Inne leki przeciwciśnieniowe (np. beta-blokery). Tak jak przy stosowaniu niżej wymienionych leków, może dojść do zmniejszenia się działania przeciwciśnieniowego beta-blokerów (w wyniku hamowania prostaglandyn o działaniu rozszerzającym naczynia).

Inhibitory kalcynuryny (np. cyklosporyna, tarkolimus). Nefrotoksyczność inhibitorów kalcynuryny może być nasilana przez NLPZ w wyniku wpływu na nerkowe prostaglandyny. W trakcie leczenia należy kontrolować funkcję nerek. Zalecana jest staranna kontrola funkcji nerek, szczególnie u starszych pacjentów.

Deferasiroks. Jednoczesne stosowanie meloksikamu i deferasiroksu może zwiększyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Należy zachować ostrożność przy łączeniu tych leków.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ meloksikamu na farmakokinetykę innych leków.

Lit. Istnieją dane dotyczące NLPZ, które zwiększają stężenie litu w osoczu (poprzez zmniejszenie wydalania litu z moczem), co może osiągnąć wartości toksyczne. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania litu i NLPZ (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w stosowaniu”). Jeśli terapia skojarzona jest konieczna, należy starannie monitorować stężenie litu w osoczu na początku leczenia, podczas dobierania dawki oraz po zakończeniu leczenia meloksikamem.

Metotreksat. NLPZ mogą zmniejszać wydzielanie metotreksatu przez kanaliki nerkowe, tym samym zwiększając jego stężenie w osoczu. Z tego powodu nie zaleca się jednoczesnego stosowania NLPZ u pacjentów przyjmujących wysoką dawkę metotreksatu (powyżej 15 mg/tydzień) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w stosowaniu”). Ryzyko interakcji między NLPZ a metotreksatem należy również uwzględnić u pacjentów przyjmujących niską dawkę metotreksatu, w tym u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Jeśli konieczne jest leczenie skojarzone, należy kontrolować parametry badań krwi i funkcję nerek. Należy zachować ostrożność, gdy przyjmowanie NLPZ i metotreksatu trwa 3 dni z rzędu, ponieważ poziom metotreksatu w osoczu może wzrosnąć i nasilić toksyczność. Choć farmakokinetyka metotreksatu (15 mg/tydzień) nie była wpływowana przez jednoczesne leczenie meloksikamem, należy brać pod uwagę, że toksyczność hematologiczna metotreksatu może wzrosnąć podczas leczenia (patrz wyżej) (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pemetreksed. Przy jednoczesnym stosowaniu meloksikamu z pemetreksedem u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) przyjmowanie meloksikamu należy wstrzymać 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania oraz 2 dni po podaniu. Jeśli połączenie meloksikamu z pemetreksedem jest konieczne, pacjentów należy starannie monitorować, szczególnie pod kątem wystąpienia mielosupresji i działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Jednoczesne stosowanie meloksikamu z pemetreksedem nie jest zalecane u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 45 ml/min).

U pacjentów z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny ≥ 80 ml/min) dawka 15 mg meloksikamu może zmniejszyć eliminację pemetreksedu, a tym samym zwiększyć częstość występowania działań niepożądanych związanych z pemetreksedem. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu 15 mg meloksikamu jednocześnie z pemetreksedem u pacjentów z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny ≥ 80 ml/min).

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ innych leków na farmakokinetykę meloksikamu.

Cholestyramina przyspiesza wydalanie meloksikamu poprzez zaburzenie wewnątrzwątrobowej cyrkulacji, w wyniku czego klirens meloksikamu wzrasta o 50%, a czas półtrwania maleje do 13±3 godziny. Ta interakcja ma znaczenie kliniczne.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ kombinacji meloksikamu i innych leków na farmakokinetykę.

Leki przeciwcukrzycowe doustne (pochodne sulfoniliomocznika, nateglinid)

Meloksikam jest prawie całkowicie wydalany poprzez metabolizm w wątrobie, który w przybliżeniu w dwie trzecie jest pośredniczony przez enzymy cytochromu (CYP) P450 (główna droga CYP 2C9 oraz pomocnicza droga CYP 3A4) i w jedną trzecią innymi drogami, np. poprzez utlenianie peroksydazowe. Należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu meloksikamu i leków, które wyraźnie hamują lub są metabolizowane przez CYP 2C9 i/lub CYP 3A4. Interakcje pośredniczone przez CYP 2C9 można oczekiwać w połączeniu z takimi lekami jak doustne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfoniliomocznika, nateglinid); ta interakcja może prowadzić do zwiększenia poziomu tych leków i meloksikamu w osoczu krwi. Stan pacjentów przyjmujących meloksikam i leki pochodne sulfoniliomocznika lub nateglinid należy starannie monitorować pod kątem rozwoju hipoglikemii.

Nie wykazano klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwwskazanymi, cyklosporyną i digoksyną.

Dzieci

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.

Szczególne środki ostrożności.

Niepożądane reakcje mogą być zminimalizowane poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas leczenia, konieczny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz informacja dotycząca ryzyka przewodu pokarmowego i układu sercowo-naczyniowego poniżej).

Nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej w przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego, ani stosować dodatkowo innych NSAID, ponieważ może to zwiększyć toksyczność, podczas gdy korzyści terapeutyczne nie są udowodnione. Należy unikać jednoczesnego stosowania meloksikamu z innymi NSAID, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Meloksikam nie powinien być stosowany do leczenia pacjentów wymagających złagodzenia ostrego bólu.

W przypadku braku poprawy po kilku dniach należy ponownie ocenić korzyści terapeutyczne leczenia.

Należy zwrócić uwagę na zapalenie przełyku, zapalenie żołądka i/lub wrzody żołądka i dwunastnicy w wywiadzie, aby zapewnić ich pełne wyleczenie przed rozpoczęciem terapii meloksikamem. Należy regularnie monitorować możliwość nawrotu u pacjentów leczonych meloksikamem oraz u pacjentów z takimi przypadłościami w wywiadzie.

Zaburzenia przewodu pokarmowego.

Tak jak przy stosowaniu innych NSAID, potencjalnie śmiertelne krwawienie przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą wystąpić w dowolnym czasie podczas leczenia, niezależnie od występowania wcześniejszych objawów lub poważnych chorób przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji jest większe przy zwiększaniu dawki NSAID u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie skomplikowanymi krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), oraz u pacjentów starszych. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. Dla tych pacjentów należy rozważyć terapię skojarzoną z lekami ochronnymi (takimi jak misoprostol lub inhibitory pompy protonowej), a także dla pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania małych dawek kwasu acetylosalicylowego lub innych leków zwiększających ryzyko przewodu pokarmowego (patrz informacja poniżej oraz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Pacjentom z toksycznością przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie pacjentom starszym, należy przekazać informację o wszelkich nietypowych objawach brzusznych (szczególnie krwawieniu przewodu pokarmowego), szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Nie zaleca się stosowania meloksikamu u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują leki mogące zwiększyć ryzyko wrzodów lub krwawień, takie jak heparyna, jako terapię radykalną lub w praktyce geriatrycznej, lub inne niesteroidowe leki przeciwzapalne, lub kwas acetylosalicylowy (w dawkach ≥ 500 mg na dawkę lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodów u pacjentów stosujących meloksikam, należy przerwać leczenie.

NSAID należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (przewlekłe zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ te stany mogą się nasilić (patrz sekcja „Niepożądane reakcje”).

Zaburzenia wątroby.

U do 15% pacjentów stosujących NSAID (w tym Meloksikam) może wystąpić wzrost jednego lub więcej parametrów wątrobowych. Takie odchylenia laboratoryjne mogą się nasilać, pozostawać bez zmian lub być tymczasowe podczas kontynuacji leczenia. Istotne wzrosty ALAT lub ASAT (około trzykrotnie lub więcej powyżej normy) zaobserwowano u 1% pacjentów podczas badań klinicznych z NSAID. Ponadto, podczas badań klinicznych z NSAID zgłaszano rzadkie przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę, błyskawiczny śmiertelny zapalenie wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, niektóre z nich kończące się śmiercią.

Pacjentów z objawami i/lub oznakami dysfunkcji wątroby lub u których zaobserwowano odchylenia badań wątrobowych należy ocenić pod kątem rozwoju objawów cięższej niewydolności wątroby podczas terapii lekiem Meloksikam. Jeśli objawy kliniczne i objawy są zgodne z rozwojem choroby wątroby lub jeśli występują objawy systemowe (np. eozynofilia, wysypka i inne), stosowanie Meloksikamu należy przerwać.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego i mózgowego przepływu krwi.

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca od lekkiego do umiarkowanego stopnia w wywiadzie zaleca się staranne monitorowanie, ponieważ podczas terapii NSAID obserwowano zatrzymanie płynu i obrzęki.

Pacjentom z czynnikami ryzyka zaleca się kliniczne monitorowanie ciśnienia tętniczego na początku terapii, szczególnie na początku leczenia meloksikamem.

Dane badań i epidemiologiczne wskazują, że stosowanie niektórych NSAID, w tym meloksikamu (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu), może być związane z niewielkim zwiększeniem ryzyka zjawisk trombotycznych naczyniowych (takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko dla meloksikamu.

Terapię meloksikamem pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyniowo-mózgową należy prowadzić tylko po starannym badaniu. Takie badanie jest konieczne przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (np. z nadciśnieniem tętniczym, hiperlipidemią, cukrzycą, palenie papierosów).

NSAID mogą zwiększać ryzyko poważnych sercowo-naczyniowych powikłań trombotycznych, zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, które mogą mieć śmiertelny skutek. Zwiększenie ryzyka jest związane z długością stosowania. Pacjenci z chorobami sercowo-naczyniowymi lub czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych mogą mieć zwiększone ryzyko powikłań trombotycznych.

Reakcje skórne.

Zgłaszano śmiertelnie niebezpieczne ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolyz po stosowaniu meloksikamu. Pacjenci powinni być poinformowani o objawach i objawach ciężkich uszkodzeń skóry i powinni dokładnie monitorować reakcje skóry. Największe ryzyko wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolyzu istnieje w pierwszych tygodniach leczenia. Jeśli pacjent ma objawy lub oznaki zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolyzu (np. postępująca wysypka, często z pęcherzami lub uszkodzeniem błon śluzowych), należy przerwać leczenie meloksikamem. Ważne jest jak najszybsze rozpoznanie i przerwanie stosowania jakichkolwiek leków, które mogą spowodować ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekrolyz. Z tym związane jest lepsze rokowanie w przypadku ciężkich uszkodzeń skóry. Jeśli u pacjenta stwierdzono zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekrolyz po stosowaniu meloksikamu, nie można ponownie stosować tego leku w przyszłości.

Zgłaszano przypadki ustalonego wysypu lekowego po stosowaniu meloksikamu. Meloksikamu nie należy ponownie przepisywać pacjentom, którzy mieli w wywiadzie ustalony wysyp lekowy związany ze stosowaniem meloksikamu. Potencjalna reakcja krzyżowa może wystąpić z innymi oksikamami.

Reakcje anafilaktyczne.

Tak jak przy stosowaniu innych NSAID, reakcje anafilaktyczne mogą wystąpić u pacjentów bez znanej reakcji na Meloksikam. Meloksikam nie powinien być stosowany u pacjentów z trzyczęścią asporyną. Ten zespół objawów występuje u pacjentów z astmą, u których zgłaszano rinitis z lub bez polipów nosowych lub u których występował ciężki, potencjalnie śmiertelny skurcz oskrzeli po stosowaniu kwasu acetylosalicylowego lub innych NSAID. Należy podjąć natychmiastowe działania ratunkowe w przypadku wykrycia reakcji anafilaktycznej.

Parametry wątroby i funkcja nerek.

Tak jak przy leczeniu większości NSAID, opisano pojedyncze przypadki wzrostu poziomu transaminaz w surowicy, bilirubiny w surowicy lub innych parametrów funkcji wątroby, wzrostu kreatyniny w surowicy i azotu mocznika we krwi, a także inne odchylenia badań laboratoryjnych. W większości przypadków te odchylenia były nieznaczne i miały charakter tymczasowy. W przypadku istotnych lub trwałych potwierdzonych odchyleń należy przerwać stosowanie meloksikamu i przeprowadzić badania kontrolne.

Funkcjonalna niewydolność nerek.

NSAID ze względu na hamowanie rozszerzającego naczynia wpływu prostaglandyn nerkowych mogą indukować funkcjonalną niewydolność nerek poprzez zmniejszenie filtracji kłębuszkowej. Ten niepożądany efekt jest zależny od dawki. Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki zaleca się staranne monitorowanie diurezy i funkcji nerek, w tym objętości diurezy, u pacjentów z takimi czynnikami ryzyka:

wiek starszy;
jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, antagonistami angiotensyny II, sartanami, diuretykami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);
hipowolemia (każdego rodzaju);
niewydolność serca;
niewydolność nerek;
zespół nerczycowy;
nefropatia toczeń;
ciężki stopień dysfunkcji wątroby (albumina surowicy < 25 g/l lub ≥10 według klasyfikacji Childa-Pugh).

W pojedynczych przypadkach NSAID mogą prowadzić do zapaleń nerek, zapaleń kłębuszków nerkowych, martwic rdzeniowych nerek lub zespołów nerczycowych.

Dawka meloksikamu dla pacjentów z końcową niewydolnością nerek poddawanych dializę nie powinna przekraczać 7,5 mg. Pacjentom z niewydolnością nerek od lekkiego do umiarkowanego stopnia dawkę można nie zmniejsza ć (stopień klirensu kreatyniny > 25 ml/min).

Zatrzymanie sodu, potasu i wody.

NSAID mogą nasilać zatrzymanie sodu, potasu i wody i wpływać na efekty natriuretyczne diuretyków. Ponadto może występować zmniejszenie efektu antyhipertensyjnego leków hipotensyjnych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W rezultacie u wrażliwych pacjentów mogą się nasilić lub nasilić obrzęki, niewydolność serca lub nadciśnienie tętnicze. Dlatego pacjentom z ryzykiem zatrzymania sodu, potasu i wody zaleca się prowadzenie monitoringu klinicznego (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Sposób stosowania i dawki”).

Hiperkaliemia.

Hipokaliemii może sprzyjać cukrzyca lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających poziom potasu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziom potasu.

Kombinacja z pemetreksedem

U pacjentów z lekką i umiarkowaną niewydolnością nerek, którzy otrzymują pemetreksed, leczenie meloksikamem należy wstrzymać co najmniej na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania i co najmniej przez 2 dni po podaniu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Inne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Niepożądane reakcje są często gorzej tolerowane przez pacjentów starszych, słabych lub osłabionych, którzy wymagają starannego monitorowania. Tak jak przy leczeniu innymi NSAID, należy zachować ostrożność u pacjentów starszych, u których bardziej prawdopodobne jest zmniejszenie funkcji nerek, wątroby i serca. Pacjenci starsi mają wyższe ryzyko wystąpienia niepożądanych reakcji na NSAID, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego i perforacji, które mogą być śmiertelne (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meloksikam, tak jak każdy inny NSAID, może maskować objawy chorób zakaźnych.

Tak jak przy wstrzykiwaniu do mięśni innych NSAID, w miejscu wstrzyknięcia może wystąpić ropień lub martwica.

Stosowanie meloksikamu może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecane kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących zajście w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w ampułce 1,5 ml, co oznacza, że jest skutecznie wolny od sodu.

Maskowanie zapalenia i gorączki.

Działanie farmakologiczne Meloksikamu, skierowane na zmniejszenie gorączki i zapalenia, może zmniejszyć przydatność tych danych diagnostycznych przy określaniu powikłań podejrzanego stanu bólowego niezakaźnego.

Leczenie kortykosteroidami.

Meloksikam nie może być prawdopodobnym zamiennikiem kortykosteroidów w leczeniu niedostateczności kortykosteroidowej.

Efekty hematologiczne.

Anemia może występować u pacjentów przyjmujących NSAID, w tym Meloksikam. Może to być związane z zatrzymaniem płynu, krwawieniem przewodu pokarmowego o nieznanym pochodzeniu lub krwawieniem makroskopowym, lub nie w pełni opisanym wpływem na erytropoetynę. Pacjentom poddawanym długotrwałemu leczeniu NSAID, w tym Meloksikamem, należy kontrolować poziom hemoglobiny lub hematokrytu, jeśli występują objawy i oznaki anemii.

NSAID hamują agregację płytek krwi i mogą wydłużyć czas krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do kwasu acetylosalicylowego, ich wpływ na funkcję płytek krwi jest mniejszy ilościowo, krótkotrwały i odwracalny. Wymagają starannego monitorowania pacjentów, którym przepisano Meloksikam i u których mogą wystąpić niepożądane skutki związane ze zmianami funkcji płytek krwi, takie jak zaburzenia krzepnięcia krwi, lub pacjentów, którzy przyjmują leki przeciwkrzepliwe.

Stosowanie u pacjentów z astmą.

Pacjenci z astmą mogą mieć astmę wrażliwą na aspirynę. Stosowanie kwasu acetylosalicylowego pacjentom z astmą wrażliwą na aspirynę jest związane z ciężkim skurczem oskrzeli, który może być śmiertelny. Z powodu reakcji krzyżowej, w tym skurczu oskrzeli, między aspiryną a innymi NSAID, Meloksikam nie powinien być stosowany u pacjentów wrażliwych na aspirynę i należy go stosować ostrożnie u pacjentów z istniejącą astmą.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionalny/rozwój płodu. Dane badań epidemiologicznych pozwalają przypuszczać zwiększone ryzyko poronienia i rozwoju wad serca i gastroschizis po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn w wczesnym okresie ciąży. Absolutne ryzyko rozwoju wad serca wzrosło z mniej niż 1% do około 1,5%. Uważa się, że to ryzyko wzrasta wraz ze wzrostem dawki i długością leczenia. U zwierząt stwierdzono, że podanie inhibitora syntezy prostaglandyn prowadziło do zwiększenia utraty przed- i poimplantacyjnej oraz śmiertelności embrionalnej i płodowej. Ponadto u zwierząt, które otrzymywały inhibitor syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zgłaszano zwiększoną częstość różnych wad rozwojowych, w tym sercowo-naczyniowych.

Od 20 tygodnia ciąży stosowanie meloksikamu może spowodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu leczenia. Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w drugim trymestrze ciąży, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia. W I i II trymestrze ciąży meloksikam nie powinien być stosowany, chyba że istnieje pilna potrzeba. Jeśli kobieta, która próbuje zajść w ciążę lub która w I i II trymestrze ciąży stosuje meloksikam, dawkowanie i długość leczenia powinny być jak najmniejsze. Należy rozważyć monitorowanie okołoporodowe oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego po wpływie meloksikamu w ciągu kilku dni, począwszy od 20 tygodnia ciąży. W przypadku wykrycia oligohydramniosu lub zwężenia przewodu tętniczego należy przerwać stosowanie meloksikamu.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą stwarzać dla płodu ryzyko:

toksyczności sercowo-płucnej (z przedwczesnym zwężeniem/zamknięciem przewodu tętniczego i nadciśnieniem płucnym);
zaburzeń funkcji nerek (patrz wyżej);

możliwe ryzyka w późnych terminach ciąży dla matki i noworodka:

możliwość wydłużenia czasu krwawienia, efektu przeciwagregacyjnego nawet przy bardzo niskich dawkach;
hamowanie skurczów macicy, prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Dlatego meloksikam jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży.

Okres karmienia piersią. Chociaż nie ma konkretnych danych dotyczących leku Meloksikam, wiadomo, że NSAID mogą przenikać do mleka matki. Dlatego stosowanie nie jest zalecane kobietom karmiącym piersią.

Plodność. Meloksikam, tak jak inne leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyny, może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami lub obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu leku na zdolność kierowania pojazdami lub obsługiwania maszyn. Jednak na podstawie profilu farmakodynamicznego i obserwowanych niepożądanych reakcji, meloksikam ma tendencję do nie wpływu lub ma niewielki wpływ na tę działalność. Jednak pacjentom, u których obserwowano zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia, zawroty głowy, senność, zawroty głowy lub inne zaburzenia układu nerwowego centralnego, zaleca się powstrzymać się od kierowania pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Wstrzykiwanie do mięśni.

Jedna iniekcja 15 mg 1 raz na dobę.

NIE PRZEKRACZAĆ DAWKI 15 mg/ dobę.

Leczenie powinno być ograniczone do jednego wstrzyknięcia na początku terapii, z maksymalną długością trwania do 2–3 dni w uzasadnionych wyjątkowych przypadkach (np. gdy inne drogi podania są niemożliwe). Reakcje niepożądane mogą być zminimalizowane poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy okres leczenia konieczny do kontroli objawów (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Należy okresowo oceniać potrzebę pacjenta w zakresie łagodzenia objawów oraz jego odpowiedź na leczenie.

Osoby szczególne.

Pacjenci w podeszłym wieku i pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych.

Zalecana dawka dla pacjentów w podeszłym wieku wynosi 7,5 mg na dobę. Pacjentom z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych należy rozpocząć leczenie od dawki 7,5 mg na dobę (połowa ampułki o pojemności 1,5 ml) (patrz również sekcja „Sposób stosowania i dawki”, „Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych” oraz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”)

Pacjentom z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych, np. z wywiadem chorób przewodu pokarmowego lub czynnikami ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego, leczenie należy rozpocząć od dawki 7,5 mg na dobę (połowa ampułki o pojemności 1,5 ml).

Niewydolność nerek.

Środek ten jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek nie poddawanych hemodializie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

U pacjentów z końcowym stadium niewydolności nerek poddawanych hemodializie dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg na dobę (połowa ampułki 1,5 ml).

Pacjentom z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (tj. pacjentom z klirem kreatyniny powyżej 25 ml/min) nie należy zmniejszać dawki.

Niewydolność wątroby.

Pacjentom z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nie należy zmniejszać dawki. W przypadku pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby patrz sekcja „Przeciwwskazania”.

Sposób stosowania.

Preparat należy wstrzykiwać powoli, drogą głębokiego wstrzyknięcia do mięśnia w górny zewnętrzny kwadrant pośladka, z zachowaniem rygorystycznej techniki aseptycznej. W przypadku ponownego stosowania zaleca się naprzemienne wstrzykiwanie (do lewego i prawego pośladka). Przed wstrzyknięciem ważne jest sprawdzenie, czy koniec igły nie znajduje się w naczyniu. Wstrzyknięcie należy natychmiast przerwać w przypadku silnego bólu podczas iniekcji. W przypadku protezy stawu biodrowego iniekcję należy wykonać w drugi pośladka. W celu kontynuacji leczenia należy stosować doustne formy leku (tabletki).

Dzieci.

Meloksikam, roztwór do wstrzykiwań 15 mg/1,5 ml, jest przeciwwskazany u dzieci w wieku do 18 lat (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

Objawy.

Objawy ostrego przedawkowania NSAID zazwyczaj ograniczają się do letargii, senności, nudności, wymiotów i bólu nadbrzusza, które ogólnie są odwracalne przy leczeniu wspierającym. Możliwe jest krwawienie z przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do nadciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń funkcji wątroby, osłabienia oddychania, śpiączki, drgawek, niewydolności sercowo-naczyniowej i zatrzymania serca. Opisano reakcje anafilaktyczne podczas terapii lekami NSAID, które mogą również występować przy przedawkowaniu.

Terapia.

W przypadku przedawkowania leków NSAID zaleca się działania objawowe i wspierające. Badania wykazały przyspieszone wydalanie meloksikamu po podaniu 4 doustnych dawek cholestryraminy 3 razy dziennie.

Efekty uboczne.

Ogólne informacje.

Dane z badań klinicznych oraz dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID), szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu, może wiązać się z niewielkim zwiększeniem ryzyka zjawisk tromboembolicznych (takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu) (patrz sekcja „Szczególne wskazania i środki ostrożności”).

Obserwowano obrzęki, nadciśnienie tętnicze oraz niewydolność serca podczas leczenia NSAID.

Większość efektów ubocznych ma charakter przewlekowo-żołądkowy. Możliwe są wrzody trawiennicze, perforacje lub krwawienia przewodu pokarmowego, czasem śmiertelne, szczególnie u pacjentów starszych (patrz sekcja „Szczególne wskazania i środki ostrożności”). Po stosowaniu zaobserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, dyspepsję, ból brzucha, melenu, wymioty krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie objawów zapalenia jelita grubego i choroby Crohna (patrz sekcja „Szczególne wskazania i środki ostrożności”). Z mniejszą częstością obserwowano zapalenie żołądka.

Zgłaszano ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona oraz toksyczny epidermalny nekroliz (patrz sekcja „Szczególne wskazania i środki ostrożności”).

Częstość efektów ubocznych wymienionych poniżej oparta jest na zgłoszeniach dotyczących działań niepożądanych zarejestrowanych w 27 badaniach klinicznych o czasie trwania leczenia nie krótszym niż 14 dni. Informacje oparte są na badaniach klinicznych z udziałem 15197 pacjentów przyjmujących meloksikam doustnie w dawce dobowej 7,5 mg lub 15 mg przez okres do 1 roku.

Dołączone są również działania niepożądane wykryte na podstawie zgłoszeń z okresu po rejestracji.

Kryteria oceny częstości występowania działań niepożądanych: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, <1/10); rzadko (≥ 1/1000, < 1/100); pojedyncze (≥ 1/10000, < 1/1000); rzadkie (<1/10000); nieznane (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia układu krwiotwórczego i chłonnego:

rzadko – anemia;

pojedyncze – odchylenia wyników badań krwi od normy (w tym zmiany liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia.

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy (patrz „Odrębne poważne i/lub częste działania niepożądane”).

Zaburzenia układu odpornościowego:

rzadko – reakcje alergiczne, z wyjątkiem anafilaktycznych lub anafilakto-idowych;

nieznane – wstrząs anafilaktyczny, reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilakto-idowa, w tym wstrząs.

Zaburzenia psychiczne:

pojedyncze – zmiana nastroju, noce pełne koszmarów;

nieznane – dezorientacja, dezorientacja przestrzenna, bezsenność.

Zaburzenia układu nerwowego:

często – ból głowy;

rzadko – zawroty głowy, senność.

Zaburzenia narządu wzroku:

pojedyncze – zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostre widzenie; zapalenie spojówek.

Zaburzenia narządu słuchu i aparatu przedsionkowego:

rzadko – zawroty głowy;

pojedyncze – szumy w uszach.

Zaburzenia serca:

pojedyncze – uczucie kołatania serca.

Zgłaszano niewydolność serca związaną ze stosowaniem NSAID.

Zaburzenia naczyń:

rzadko – podwyższenie ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne wskazania i środki ostrożności”), napoty cieplne.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnowej:

pojedyncze – astma u pacjentów z alergią na aspirynę i inne NSAID;

nieznane – infekcje dróg oddechowych górnych, kaszel.

Zaburzenia przewodu pokarmowego:

bardzo często – zaburzenia układu pokarmowego: dyspepsja, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka;

rzadko – utajone lub makroskopowe krwawienie przewodu pokarmowego, stomatyt, zapalenie żołądka, odbijanie;

pojedyncze – zapalenie jelita grubego, wrzody żołądka i dwunastnicy, zapalenie przełyku;

rzadkie – perforacja przewodu pokarmowego.

Krwawienia przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą być ciężkie i potencjalnie śmiertelne, szczególnie u pacjentów starszych (patrz sekcja „Szczególne wskazania i środki ostrożności”);

nieznane – zapalenie trzustki.

Zaburzenia układu wątrobowo-pęcherzowego:

rzadko – zaburzenia funkcji wątroby (np. podwyższenie aminotransferaz lub bilirubiny);

rzadkie – zapalenie wątroby;

nieznane – żółtaczka, niewydolność wątroby.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej:

rzadko – obrzęk naczynioruchowy, swędzenie, wysypka;

pojedyncze – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, pokrzywka;

rzadkie – dermatyty pęcherzowe, rumień wielopostaciowy;

nieznane – reakcje fotouczulenia, dermatyt odłuszczający, ustalony wypływ lekowy (patrz sekcja „Szczególne wskazania i środki ostrożności”).

Zaburzenia układu moczowego:

rzadko – zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Szczególne wskazania i środki ostrożności”), zmiany wskaźników funkcji nerek (podwyższenie kreatyniny i/lub mocznika we krwi);

rzadkie – ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne wskazania i środki ostrożności”);

nieznane – infekcje dróg moczowych, zaburzenia częstości oddawania moczu.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

nieznane – bezpłodność u kobiet, opóźnienie owulacji.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania:

często – zgrubienie w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu wstrzyknięcia;

rzadko – obrzęk, w tym obrzęk kończyn dolnych;

nieznane – objawy podobne do grypy.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego:

nieznane – ból stawów, ból pleców, objawy i dolegliwości związane ze stawami.

Odrębne poważne i/lub częste działania niepożądane.

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy u pacjentów przyjmujących meloksikam i inne potencjalnie mielotoksyczne leki (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Działania niepożądane, które nie są związane ze stosowaniem leku, ale są powszechne dla innych związków tej klasy.

Uszkodzenie nerek o charakterze organicznym, które może prowadzić do ostrej niewydolności nerek: zgłaszano bardzo rzadkie przypadki nefrytu śródmiąższowego, ostrego martwicy kanalików nerkowych, zespołu nerczycowego i martwicy brodawek nerkowych (patrz sekcja „Szczególne wskazania i środki ostrożności”).

Termin ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

1,5 ml w ampułce, 5 ampułek w blisterze, 1 blister w opakowaniu kartonowym.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Lekhim-Charków”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 61115, obwód charkowski, miasto Charków, ul. Seweryna Potockiego 36.

Wniosek składający.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „BERKANA+”.

Adres wniosku składającego.

Ukraina, 62103, obwód charkowski, rejon bogoduchowski, miasto Bogoduchów, ul. Puszkina 20/1.