Meloksikam

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ stosowania leku MELOKSYKAM (Meloxicam)

Skład:

substancja czynna: meloksykam;

1,5 ml preparatu zawiera 15 mg meloksikamu;

substancje pomocnicze: meglumina, glikofurol, poloksymer 188, chlorek sodu, glicyna, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne cechy fizykochemiczne: przejrzysta, żółta ciecz o zielonkawym odcieniu.

Grupa farmakoterapeutyczna. Niesteroidowe środki przeciwbólowe i przeciwreumatyczne.

Kod ATC M01A C06.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Meloksikam to niesteroidowy lek przeciwbólowy (NSAID) z grupy kwasów enolowych, wykazujący działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe oraz przeciwgorączkowe.

Meloksikam wykazuje wysoką aktywność przeciwzapalną we wszystkich standardowych modelach zapalenia. Podobnie jak w przypadku innych NSAID, dokładny mechanizm działania pozostaje nieznany. Jednak istnieje wspólny mechanizm działania dla wszystkich NSAID (w tym meloksikamu): hamowanie biosyntezy prostaglandyn, które są mediatorami stanu zapalnego.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Meloksikam jest całkowicie wchłaniany po wstrzyknięciu w sposób domięśniowy. Względna dostępność biologiczna w porównaniu z podawaniem doustnym wynosi prawie 100%. Dlatego nie ma potrzeby dostosowywania dawki przy przejściu z podania domięśniowego na doustne. Po wstrzyknięciu domięśniowym dawki 15 mg maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi około 1,6–1,8 μg/ml i osiągane jest w ciągu 1–6 godzin.

Rozkład. Meloksikam silnie wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminą (99%). Przenika do płynu synowialnego, gdzie jego stężenie jest o połowę niższe niż w osoczu. Objętość rozkładu jest niska, średnio 11 l po podaniu domięśniowym lub dożylnym, z indywidualnymi odchyleniami w granicach 7–20%. Objętość rozkładu po wielokrotnym podawaniu doustnym dawek meloksikamu (od 7,5 mg do 15 mg) wynosi 16 l, z współczynnikiem odchylenia od 11% do 32%.

Biotransformacja. Meloksikam ulega intensywnej biotransformacji w wątrobie.

W moczu zidentyfikowano cztery różne metabolity meloksikamu, które są farmakodynamicznie nieaktywne. Głównym metabolitem jest 5’-karboksymeloksikam (60% dawki), który powstaje w wyniku utlenienia pośredniego metabolitu 5’-hydroksymetylowego meloksikamu, wydalanego w mniejszym stopniu (9% dawki).

Badania in vitro sugerują, że CYP 2C9 odgrywa istotną rolę w procesie metabolizmu, podczas gdy izoenzymy CYP 3A4 odgrywają mniejszą rolę. Aktywność peroksydazy u pacjentów może odpowiadać za dwa inne metabolity, stanowiące odpowiednio 16% i 4% podanej dawki.

Eliminacja. Wydalanie meloksikamu odbywa się głównie w postaci metabolitów w równych proporcjach z moczem i kałem. Mniej niż 5% dobowej dawki wydala się w niezmienionej formie z kałem, niewielka ilość wydala się z moczem. Okres półtrwania wynosi od 13 do 25 godzin, w zależności od drogi podania (doustnej, domięśniowej lub dożylnej). Klirens osoczowy wynosi około 7–12 ml/min po podaniu jednorazowej dawki doustnej, dożylnej lub doodbytniczej.

Liniowość dawki. Meloksikam wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie terapeutycznej dawki od 7,5 mg do 15 mg po podaniu doustnym i domięśniowym.

Grupy specjalne pacjentów

Pacjenci z niewydolnością wątroby/nerek. Lekkie i umiarkowane niewydolności wątroby i nerek nie wpływają istotnie na farmakokinetykę meloksikamu. Pacjenci z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek mieli istotnie wyższy całkowity klirens. Obniżone wiązanie z białkami osocza obserwowano u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym. W przypadku niewydolności nerek w stadium końcowym zwiększenie objętości rozkładu może prowadzić do wzrostu stężenia wolnego meloksikamu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Sposób podania i dawki”).

Pacjenci w starszym wieku. U starszych pacjentów płci męskiej średnie parametry farmakokinetyczne są podobne do tych u młodych ochotników płci męskiej. U starszych pacjentek płci żeńskiej wartości pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie–czas” (AUC) są wyższe, a okres półtrwania dłuższy w porównaniu z odpowiednimi wartościami u młodych ochotników obu płci. Średni klirens osoczowy w stanie równowagi u pacjentów w starszym wieku był nieco niższy niż u młodych ochotników (patrz sekcja „Sposób podania i dawki”).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Krótkotrwałe leczenie objawowe ostrego napadu reumatoidalnego zapalenia stawów i zapalenia stawów kręgosłupa, gdy inne drogi podania nie mogą być zastosowane.

Przeciwwskazania.

• Trzeci trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub laktacji”);
• wiek pacjenta poniżej 18 roku życia;
• nadwrażliwość na substancję czynną lub inne składniki leku;
• nadwrażliwość na substancje czynne o podobnym działaniu, takie jak LNPZ, kwas acetylosalicylowy; Meloksikam nie powinien być stosowany u pacjentów, u których po przyjęciu kwasu acetylosalicylowego lub innych LNPZ wystąpiły objawy astmy, polipów nosowych, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki;
• krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja związane z wcześniejszą terapią LNPZ w wywiadzie;
• aktywna lub nawracająca przewlekła choroba żołądka i dwunastnicy/krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków wrzodów lub krwawień);
• ciężka niewydolność wątroby;
• ciężka niewydolność nerek bez stosowania dializy;
• krwawienie żołądkowo-jelitowe, krwawienie mózgowe w wywiadzie lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
• zaburzenia hemostazy lub jednoczesne stosowanie leków przeciwkrzepliwych (przeciwwskazania związane z drogą podania);
• ciężka niewydolność serca.

Nie stosować do leczenia bólu w okresie operacyjnym po by-passie wieńcowym.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ryzyka związane z hiperkaliemią

Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą powodować hiperkaliemię: sole potasu, moczopędne zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), antagoniści receptora angiotensyny II, LNPZ, heparyny (niskocząsteczkowe lub niemodyfikowane), cyklosporyna, tarkolimus i trimetoprim.

Rozwój hiperkaliemii może zależeć od obecności współistniejących czynników. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii wzrasta, jeśli wspomniane wyżej leki są stosowane równolegle z meloksikamem.

Interakcje farmakodynamiczne

Inne LNPZ i kwas acetylosalicylowy ≥ 3 g na dobę. Nie zaleca się łączenia z innymi LNPZ (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), kwasem acetylosalicylowym w dawkach ≥ 500 mg na dawkę lub ≥ 3 g całkowitej dobowej dawki.

Kortykosteroidy (np. glukokortykosteroidy). Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami wymaga ostrożności ze względu na zwiększony ryzyko krwawienia lub powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym.

Antykoagulantsy lub heparyna. Znacznie wzrasta ryzyko krwawień z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. LNPZ mogą nasilać działanie leków przeciwkrzepliwych, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania leku Meloksikam z antykoagulantami lub heparyną w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych. Ze względu na wewnątrzmięśniowe podanie roztworu do wstrzykiwań meloksikam jest przeciwwskazany u pacjentów leczonych antykoagulantami (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

W innych przypadkach (np. przy stosowaniu dawek profilaktycznych) przy jednoczesnym stosowaniu z heparyną wymagana jest ostrożność ze względu na zwiększony ryzyko krwawień.

Leki trombolityczne i przeciwpłytkowe. Zwiększony ryzyko krwawień z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy.

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSZWS). Zwiększony ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego.

Diuretyki, inhibitory ECA i antagoniści angiotensyny II. LNPZ mogą zmniejszać działanie diuretyków i innych leków przeciwhypertensyjnych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub u starszych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ECA lub antagonistów angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do możliwej ostrej niewydolności nerek, co zazwyczaj jest odwracalne. Dlatego tę kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie u starszych pacjentów. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a funkcję nerek należy kontrolować po rozpoczęciu terapii skojarzonej i okresowo później (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Inne leki przeciwhypertensyjne (np. beta-blokery). Jak przy stosowaniu niżej wymienionych leków, może dojść do zmniejszenia działania przeciwhypertensyjnego beta-blokerów (w wyniku hamowania prostaglandyn o działaniu rozszerzającym naczynia).

Inhibitory kalsynekryny (np. cyklosporyna, tarkolimus). Nefrotoksyczność inhibitorów kalsynekryny może być nasilana przez LNPZ poprzez wpływ na nerkowe prostaglandyny. Podczas leczenia należy kontrolować funkcję nerek. Zaleca się staranne monitorowanie funkcji nerek, szczególnie u starszych pacjentów.

Deferasiroks. Jednoczesne stosowanie meloksikam i deferasiroks może zwiększyć ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych. Należy zachować ostrożność przy łączeniu tych leków.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ meloksikam na farmakokinetykę innych leków

Lit. LNPZ zwiększają stężenie litu w osoczu krwi (poprzez zmniejszenie wydalania litu przez nerki), co może osiągnąć wartości toksyczne. Jednoczesne stosowanie litu i LNPZ nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Jeśli terapia skojarzona jest konieczna, należy starannie kontrolować zawartość litu w osoczu krwi na początku leczenia, przy doborze dawki oraz po zakończeniu leczenia meloksikamem.

Metotreksat. LNPZ mogą zmniejszać wydzielanie kanalikowe metotreksatu, tym samym zwiększając jego stężenie w osoczu krwi. Z tego powodu nie zaleca się jednoczesnego stosowania LNPZ u pacjentów przyjmujących wysokie dawki metotreksatu (powyżej 15 mg/tydzień) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Ryzyko interakcji między LNPZ a metotreksatem należy również uwzględnić u pacjentów przyjmujących niskie dawki metotreksatu, w tym u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Jeśli konieczne jest leczenie skojarzone, należy kontrolować parametry krwi i funkcję nerek. Należy zachować ostrożność, gdy przyjmowanie LNPZ i metotreksatu trwa 3 dni z rzędu, ponieważ poziom metotreksatu w osoczu może wzrosnąć i nasilić toksyczność. Chociaż farmakokinetyka metotreksatu (15 mg/tydzień) nie była wpływowana przez jednoczesne leczenie meloksikamem, należy uwzględnić, że hematologiczna toksyczność metotreksatu może wzrosnąć podczas leczenia LNPZ (patrz wyżej i patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pemetreksed. Przy jednoczesnym stosowaniu meloksikam z pemetreksedem u pacjentów z klirem kreatyniny od 45 ml/min do 79 ml/min przyjmowanie meloksikam powinno być zawieszone 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania i 2 dni po podaniu. Jeśli kombinacja meloksikam z pemetreksedem jest konieczna, pacjentów należy starannie kontrolować, szczególnie pod kątem wystąpienia mielosupresji i działań niepożądanych żołądkowo-jelitowych. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirem kreatyniny poniżej 45 ml/min) jednoczesne stosowanie meloksikam z pemetreksedem nie jest zalecane.

U pacjentów z normalną funkcją nerek (klirem kreatyniny ≥ 80 ml/min) dawka 15 mg meloksikam może zmniejszyć eliminację pemetreksedu, a tym samym zwiększyć częstość występowania działań niepożądanych związanych z pemetreksedem. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu 15 mg meloksikam jednoczesnie z pemetreksedem u pacjentów z normalną funkcją nerek (klirem kreatyniny ≥ 80 ml/min).

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ innych leków na farmakokinetykę meloksikam

Cholestyramina przyspiesza wydalanie meloksikam poprzez zaburzenie wewnątrzwątrobowej cyrkulacji, dlatego klirens meloksikam wzrasta o 50%, a okres półtrwania maleje do 13 ± 3 godzin. Ta interakcja ma znaczenie kliniczne.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ kombinacji meloksikam i innych leków na farmakokinetykę

Leki przeciwcukrzycowe doustne (pochodne sulfonilomocznika, nateglinid)

Meloksikam jest prawie całkowicie wydalany poprzez metabolizm w wątrobie, który w przybliżeniu w dwie trzecie jest pośredniczony przez enzymy cytochromu (CYP) P450 (głównie CYP 2C9 i w mniejszym stopniu CYP 3A4) i w jednej trzeciej innymi drogami, np. poprzez utlenianie peroksydazowe. Należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym podaniu meloksikam i leków, które hamują lub są metabolizowane przez CYP 2C9 i/lub CYP 3A4. Interakcje pośredniczone przez CYP 2C9 można oczekiwać w połączeniu z takimi lekami, jak doustne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonilomocznika, nateglinid); ta interakcja może prowadzić do zwiększenia stężenia tych leków i meloksikam w osoczu krwi. Stan pacjentów przyjmujących meloksikam i leki pochodne sulfonilomocznika lub nateglinid należy starannie kontrolować pod kątem rozwoju hipoglikemii.

Nie stwierdzono klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu leku Meloksikam z lekami przeciwwątrobowymi, cytydyną i digoksyną.

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie wśród dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Efekty niepożądane mogą być minimalizowane przez stosowanie najniższej skutecznej dawki koniecznej do kontrolowania objawów przez najkrótszy możliwy czas leczenia (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz informacja dotycząca ryzyka przewodu pokarmowego i ryzyka sercowo-naczyniowego poniżej).

W przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej. Nie należy również stosować dodatkowych NSAID, ponieważ może to zwiększyć toksyczność, bez dowodów na korzyści terapeutyczne. Należy unikać jednoczesnego stosowania meloksikamu z innymi NSAID, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Meloksikam nie powinien być stosowany do leczenia pacjentów wymagających ulgi w ostrym bólu.

W przypadku braku poprawy po kilku dniach stosowania, należy ponownie ocenić korzyści z leczenia.

W przypadku wywiadu chorób przełyku, żołądka i/lub wrzodu żołądka lub dwunastnicy zaleca się pełne wyleczenie tych stanów przed rozpoczęciem terapii meloksikamem.

Należy regularnie zwracać uwagę na możliwość nawrotu u pacjentów leczonych meloksikamem, którzy mają podobny wywiad.

Zaburzenia przewodu pokarmowego

Tak jak przy stosowaniu innych NSAID, potencjalnie śmiertelne krwawienie przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą wystąpić w dowolnym czasie podczas leczenia, zarówno z objawami ostrzegawczymi, jak i bez nich, lub z wywiadem ciężkich chorób przewodu pokarmowego.

Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji zwiększa się wraz ze wzrostem dawki NSAID oraz u pacjentów z wywiadem wrzodów, szczególnie komplikowanych krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), a także u pacjentów starszych. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. U takich pacjentów należy rozważyć terapię łączną z lekami ochronnymi (np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej), tak jak u pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania małych dawek kwasu acetylosalicylowego lub innych leków zwiększających ryzyko efektów niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego (patrz informacja poniżej oraz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjenci z wywiadem toksyczności przewodu pokarmowego, szczególnie pacjenci starsi, powinni zgłaszać wszelkie nietypowe objawy brzuszne (szczególnie krwawienie przewodu pokarmowego), szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Nie zaleca się stosowania meloksikamu u pacjentów jednoczesnie przyjmujących leki, które mogą zwiększyć ryzyko wrzodów lub krwawień, takie jak heparyna, jako terapię radykalną lub w praktyce geriatrycznej, antykoagulancy, takie jak warfaryna lub inne NSAID, lub kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥ 500 mg na dawkę lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu u pacjentów stosujących meloksikam, leczenie należy przerwać.

NSAID należy stosować ostrożnie u pacjentów z wywiadem chorób przewodu pokarmowego (przewlekłe zapalenie jelita, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ te stany mogą się nasilić (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Zaburzenia wątroby

Około 15% pacjentów stosujących NSAID (w tym meloksikam) może doświadczyć podwyższenia jednego lub więcej testów wątrobowych w surowicy krwi. Takie odchylenia laboratoryjne mogą się nasilać, pozostawać bez zmian lub być tymczasowe podczas kontynuacji leczenia. Istotne podwyższenie ALAT lub AST (około trzy lub więcej razy powyżej normy) odnotowano u 1% pacjentów podczas badań klinicznych z NSAID. Ponadto podczas badań klinicznych z NSAID zgłaszano rzadkie przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę, fulminantny śmiertelny zapalenie wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, niektóre z nich kończące się śmiercią.

Pacjentów z objawami i/lub oznakami dysfunkcji wątroby lub u których stwierdzono odchylenia testów wątrobowych należy ocenić pod kątem rozwoju objawów cięższej niewydolności wątroby podczas terapii meloksikamem. Jeśli objawy kliniczne i objawy odpowiadają rozwojowi choroby wątroby lub jeśli występują objawy systemowe (np. eozynofilia, wysypka), stosowanie meloksikamu należy przerwać.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe i mózgowo-naczyniowe

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub z niewydolnością serca od lekkiego do umiarkowanego stopnia w wywiadzie zaleca się dokładne monitorowanie, ponieważ podczas terapii NSAID obserwowano zatrzymanie płynów i obrzęki.

Pacjentom z czynnikami ryzyka zaleca się kontrolę ciśnienia tętniczego, szczególnie na początku leczenia meloksikamem.

NSAID mogą zwiększać ryzyko poważnych zdarzeń zakrzepowo-zatorowych układu sercowo-naczyniowego, zawału mięśnia sercowego i udaru, które mogą mieć śmiertelny skutek. Zwiększenie ryzyka związane jest z długością stosowania. Pacjenci z chorobami sercowo-naczyniowymi lub czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych mogą mieć zwiększone ryzyko powikłań zakrzepowych. Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko dla meloksikamu.

Pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyniową mózgu należy prowadzić terapię meloksikamem tylko po starannym badaniu. Takie badanie jest konieczne przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (np. z nadciśnieniem tętniczym, hiperlipidemią, cukrzycą, palaczy).

Zaburzenia skóry

Zgłaszano śmiertelnie niebezpieczne ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolyz po stosowaniu meloksikamu. Pacjenci powinni być poinformowani o objawach i objawach ciężkich uszkodzeń skóry i należy dokładnie monitorować reakcje skóry. Największe ryzyko wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolyzu istnieje w pierwszych tygodniach leczenia. Jeśli u pacjenta występują objawy lub objawy zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolyzu (np. postępująca wysypka, często z pęcherzami lub uszkodzeniem błon śluzowych), należy przerwać leczenie meloksikamem. Ważne jest jak najszybsze rozpoznanie i przerwanie stosowania wszelkich leków, które mogą powodować ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekrolyz. Z tym związane jest lepsze rokowanie w przypadku ciężkich uszkodzeń skóry. Jeśli u pacjenta rozwinął się zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekrolyz podczas stosowania meloksikamu, leczenia tym lekiem nie można wznowić w przyszłości.

Zgłaszano przypadki ustalonego wysypu lekowego po stosowaniu meloksikamu. Meloksikam nie powinien być ponownie podawany pacjentom którzy mieli w wywiadzie ustalony wysyp lekowy związany ze stosowaniem meloksikamu. Może wystąpić potencjalna reakcja krzyżowa z innymi oksykamami.

Reakcje anafilaktyczne

Tak jak przy stosowaniu innych NSAID, reakcje anafilaktyczne mogą występować u pacjentów bez znanej reakcji na meloksikam. Meloksikam nie powinien być stosowany u pacjentów z trzyczęścią aspirynową. Ten zespół objawów występuje u pacjentów z astmą, u których obserwowano zapalenie nosa, z polipami nosa lub bez, lub u których wystąpił ciężki, potencjalnie śmiertelny skurcz oskrzeli po stosowaniu kwasu acetylosalicylowego lub innych NSAID. Należy podjąć natychmiastowe działania w przypadku stwierdzenia reakcji anafilaktycznej.

Parametry wątroby i funkcja nerek

Tak jak przy leczeniu większości NSAID, opisano pojedyncze przypadki podwyższenia poziomu transaminaz w surowicy krwi, bilirubiny w surowicy krwi lub innych parametrów funkcji wątroby, podwyższenia kreatyniny w surowicy krwi i azotu moczanego w surowicy krwi, a także inne odchylenia wyników laboratoryjnych. W większości przypadków te odchylenia były nieznaczne i miały charakter tymczasowy. W przypadku istotnego lub trwałego potwierdzenia takich odchyleń należy przerwać stosowanie meloksikamu i przeprowadzić kontrolne badania.

Funkcyjna niewydolność nerek

NSAID, ze względu na hamowanie rozszerzającego naczynia wpływu prostaglandyn nerkowych, mogą powodować funkcjonalną niewydolność nerek poprzez obniżenie filtracji kłębuszkowej. Ten efekt niepożądany jest zależny od dawki. Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki zaleca się dokładne monitorowanie funkcji nerek, w tym objętości diurezy, u pacjentów z następującymi czynnikami ryzyka:

• wiek starszy;
• jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, antagonistami angiotensyny II, sartanami, diuretykami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”);
• hipowolemia (każdego rodzaju);
• niewydolność serca;
• niewydolność nerek;
• zespół nerczycowy;
• nefropatia toczeniowa;
• ciężki stopień dysfunkcji wątroby (albumina surowicy < 25 g/l lub ≥ 10 punktów według klasyfikacji Childa-Pugha).

W pojedynczych przypadkach NSAID mogą prowadzić do zapalenia śródmiąższowego nerek, zapalenia kłębuszków nerek, martwicy rdzenia nerek lub zespołu nerczycowego.

Dawka meloksikamu u pacjentów z niewydolnością nerek końcowego stadium poddawanych dializę nie powinna przekraczać 7,5 mg. U pacjentów z niewydolnością nerek od lekkiego do umiarkowanego stopnia (klirens kreatyniny > 25 ml/min) dawkę nie trzeba zmniejszać.

Zatrzymanie sodu, potasu i wody

NSAID mogą nasilać zatrzymanie sodu, potasu i wody oraz wpływać na efekty natriuretyczne diuretyków. Ponadto może występować zmniejszenie efektu przeciwciśnieniowego leków obniżających ciśnienie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W rezultacie u wrażliwych pacjentów mogą być wywoływane lub nasilane obrzęki, niewydolność serca lub nadciśnienie tętnicze. Dlatego pacjentom z ryzykiem zatrzymania sodu, potasu i wody zaleca się monitorowanie kliniczne (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Sposób stosowania i dawki”).

Hiperkaliemia

Hipokaliemię może powodować cukrzyca lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających stężenie potasu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziom potasu.

Połączenie z pemetreksedem

U pacjentów z niewydolnością nerek lekkiego i umiarkowanego stopnia otrzymujących pemetreksed, leczenie meloksikamem należy wstrzymać co najmniej na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania i co najmniej przez 2 dni po podaniu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Inne ostrzeżenia i środki ostrożności

Efekty niepożądane często gorzej tolerowane są przez pacjentów starszych, osłabionych lub wyczerpanych, którzy wymagają dokładnego monitorowania. Tak jak przy leczeniu innymi NSAID, należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów starszych, u których bardziej prawdopodobne jest zmniejszenie funkcji nerek, wątroby i serca. Pacjenci starsi mają wyższe ryzyko wystąpienia efektów niepożądanych spowodowanych przez NSAID, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego i perforacji, które mogą być śmiertelne (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meloksikam, tak jak każdy inny NSAID, może maskować objawy chorób zakaźnych.

Meloksikam może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących zajście w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu bezpłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Maskowanie stanu zapalnego i gorączki

Działanie farmakologiczne meloksikamu polegające na zmniejszaniu gorączki i stanu zapalnego może utrudnić diagnozę podejrzanego stanu bólowego niezakaźnego.

Stosowanie kortykosteroidów

Meloksikam nie może być prawdopodobnym zamiennikiem kortykosteroidów w leczeniu niedostateczności kortykosteroidowej.

Efekty hematologiczne

Anemia może występować u pacjentów przyjmujących NSAID, w tym meloksikam. Może to być związane z zatrzymaniem płynów, krwawieniem przewodu pokarmowego o nieznanym pochodzeniu lub krwawieniem makroskopowym, lub nie w pełni opisanym wpływem na erytropoetynę. Pacjentom z długotrwałym stosowaniem meloksikamu należy kontrolować poziom hemoglobiny lub hematokrytu, jeśli występują objawy i oznaki anemii.

NSAID hamują agregację płytek krwi i mogą wydłużyć czas krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do kwasu acetylosalicylowego, ich wpływ na funkcję płytek krwi jest mniejszy ilościowo, krótkotrwały i odwracalny. Wymagają dokładnego monitorowania pacjenci, którym przepisano meloksikam i u których możliwe są skutki niepożądane związane ze zmianami funkcji płytek krwi, takie jak zaburzenia krzepnięcia krwi, lub pacjenci przyjmujący antykoagulancy.

Stosowanie u pacjentów z istniejącą astmą

Pacjenci z astmą mogą mieć astmę wrażliwą na aspirynę. Stosowanie kwasu acetylosalicylowego pacjentom z astmą wrażliwą na aspirynę jest związane z ciężkim skurczem oskrzeli, który może być śmiertelny. Z uwagi na reakcję krzyżową, w tym skurcz oskrzeli, między kwasem acetylosalicylowym a innymi NSAID, meloksikam nie powinien być stosowany u pacjentów wrażliwych na kwas acetylosalicylowy i należy ostrożnie stosować u pacjentów z istniejącą astmą.

Inne

Tak jak przy wstrzykiwaniu do mięśni innych NSAID, w miejscu wstrzyknięcia może dojść do powstania ropnia lub martwicy.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na fiolkę 1,5 ml, co oznacza, że jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionu/płodu. Dane badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko poronienia i rozwoju wad serca i gastroschizy po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn w wczesnych stadiach ciąży. Absolutne ryzyko rozwoju wad serca wzrosło z mniej niż 1% do około 1,5%. Uważa się, że to ryzyko wzrasta wraz ze wzrostem dawki i długością leczenia.

W I i II trymestrze ciąży meloksikam nie powinien być stosowany, chyba że konieczność jest absolutna. Jeśli kobieta próbująca zajść w ciążę lub w I i II trymestrze ciąży stosuje meloksikam, dawkowanie i długość leczenia powinny być jak najniższe.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą stwarzać następujące ryzyka:

Dla płodu:

• toksyczność sercowo-płucna (z przedwczesnym zamknięciem przewodu tętniczego i nadciśnieniem płucnym);
• zaburzenia funkcji nerek, które mogą prowadzić do niewydolności nerek z oligohydramnios.

Dla matki i noworodka na końcu ciąży:

• możliwe wydłużenie czasu krwawienia, efekt przeciwagregacyjny, nawet przy bardzo niskich dawkach;
• hamowanie skurczów macicy, prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Dlatego meloksikam jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży.

Okres karmienia piersią. Choć nie ma konkretnych danych dotyczących meloksikamu, wiadomo, że NSAID mogą przenikać do mleka matki. Dlatego stosowanie leku Meloksikam nie jest zalecane kobietom karmiącym piersią.

Plodność. Meloksikam, tak jak inne leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyn, może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących zajście w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu bezpłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z innymi maszynami. Ze względu na profil farmakodynamiczny i efekty niepożądane meloksikamu, nie oczekuje się istotnego wpływu na te czynności. Jednak pacjentom, u których wystąpiły zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia, zawroty głowy, senność, zawroty głowy lub inne zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego, zaleca się powstrzymać się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki

Dawkowanie

Jedna iniekcja 15 mg jednorazowo na dobę.

NIE PRZEKRACZAĆ DAWKI 15 mg na dobę.

Leczenie powinno być ograniczone do jednej iniekcji na początku terapii; maksymalna długość terapii do 2–3 dni w uzasadnionych wyjątkowych przypadkach (tj. gdy inne drogi podania są niemożliwe). Reakcje niepożądane mogą być zminimalizowane przez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas konieczny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Należy okresowo oceniać potrzebę pacjenta w zakresie łagodzenia objawów oraz jego odpowiedź na leczenie.

Szczególne kategorie pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku (patrz sekcja „Farmakokinetyka”)

Zalecana dawka dla pacjentów w podeszłym wieku wynosi 7,5 mg na dobę (połowa ampułki o pojemności 1,5 ml) (patrz również podsekcja „Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych” oraz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”)

Pacjentom z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych, np. z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie lub czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego, leczenie należy rozpocząć od dawki 7,5 mg na dobę (połowa ampułki o pojemności 1,5 ml).

Niewydolność nerek

Środek leczniczy jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, którzy nie są poddawani hemodializie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

U pacjentów z niewydolnością nerek w stadium terminalnym, poddawanych hemodializie, dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg na dobę (połowa ampułki 1,5 ml).

Pacjentom z niewydolnością nerek lekkiego i średniego stopnia (z kliresem kreatyniny powyżej 25 ml/min) nie wymaga się zmniejszenia dawki.

Niewydolność wątroby

Pacjentom z niewydolnością wątroby lekkiego i średniego stopnia nie wymaga się zmniejszenia dawki.

Środek leczniczy jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Sposób stosowania

Do stosowania wewnątrzmięśniowego.

Roztwór do wstrzykiwań 15 mg/1,5 ml podaje się w formie głębokiej wewnątrzmięśniowej iniekcji w górny zewnętrzny kwadrant pośladka z zachowaniem rygorystycznej techniki jałowej. W przypadku powtarzanych wstrzykiwań zaleca się zmieniać miejsce wstrzykiwania (na przemian lewy i prawy pośladkowy). Przed iniekcją ważne jest sprawdzenie, czy koniec igły nie znajduje się w naczyniu.

Iniekcję należy natychmiast przerwać w przypadku silnego bólu podczas wstrzykiwania.

W przypadku endoprotezoplastyki stawu biodrowego iniekcję należy wykonać w drugi pośladkowy.

Do kontynuacji leczenia stosować doustne formy leku (tabletki).

Dzieci.

Meloksikam, roztwór do wstrzykiwań 15 mg/1,5 ml, jest przeciwwskazany dzieciom poniżej 18. roku życia (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

Objawy

Objawy ostrego przedawkowania NSAID zazwyczaj ograniczają się do osłabienia (letargii), senności, nudności, wymiotów i bólu nadbrzusza, które w ogólnym przypadku są odwracalne przy leczeniu wspierającym. Może wystąpić krwawienie z przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do nadciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń czynności wątroby, niewydolności oddechowej, śpiączki, drgawek, niewydolności sercowo-naczyniowej i zatrzymania serca. Opisano reakcje anafilaktyczne podczas terapeutycznego stosowania NSAID, które mogą również występować przy przedawkowaniu.

Leczenie

W przypadku przedawkowania środkiem leczniczym Meloksikam zaleca się leczenie objawowe i wspierające. Badania wykazały przyspieszone wydalanie meloksikamu po doustnym podaniu cholestryaminy (w dawce 4 g trzy razy na dobę).

Efekty uboczne.

Dane z badań oraz dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie niektórych LNPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) może być związane z nieznacznym zwiększeniem ryzyka zjawisk trombozowych naczyniowych, takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Obserwowano obrzęk, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca podczas leczenia LNPZ.

Najczęściej występujące reakcje niepożądane mają charakter przewodu pokarmowego. Możliwe są wrzody trawiennicze, perforacje lub krwawienia przewodu pokarmowego, czasem zakończone śmiertelnie, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Po stosowaniu LNPZ obserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, dyspepsję, ból brzucha, melena, wymioty krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia jelita grubego i choroby Crohna (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Z mniejszą częstotliwością obserwowano zapalenie żołądka.

Zgłaszano ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne odłuszczeniowe zapalenie skóry (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Kryteria oceny częstości występowania reakcji niepożądanych leku: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); rzadko (≥ 1/1000, < 1/100); pojedyncze (≥ 1/10000, < 1/1000); rzadkie (<1/10000); częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu krwi i układu limfatycznego:

rzadko – anemia;

pojedyncze – odchylenia wyników badań krwi od normy (w tym zmiany liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia.

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy (patrz „Osobne poważne i/lub często występujące reakcje niepożądane”).

Ze strony układu odpornościowego:

rzadko – reakcje alergiczne, z wyjątkiem reakcji anafilaktycznych lub anafilakto-widnych;

częstość nieznana – szok anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilakto-widne.

Zaburzenia psychiczne:

pojedyncze – zmiana nastroju, koszmary nocne;

częstość nieznana – dezorientacja, dezorientacja w czasie i przestrzeni, bezsenność.

Ze strony układu nerwowego:

często – ból głowy;

rzadko – zawroty głowy, senność.

Ze strony narządów wzroku:

pojedyncze – zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostre widzenie; zapalenie spojówek.

Ze strony narządów słuchu i aparatu przedsionkowego:

rzadko – zawroty głowy;

pojedyncze – szumy w uszach.

Zaburzenia serca:

pojedyncze – uczucie przyspieszonego rytmu serca.

Zgłaszano niewydolność serca związaną ze stosowaniem LNPZ.

Ze strony naczyń:

rzadko – podwyższenie ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), napływy gorąca.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia:

pojedyncze – astma u pacjentów z alergią na kwas acetylosalicylowy i inne LNPZ;

częstość nieznana – infekcje dróg oddechowych górnych, kaszel.

Ze strony układu pokarmowego:

bardzo często – zaburzenia układu pokarmowego: dyspepsja, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka;

rzadko – utajone lub makroskopowe krwawienie przewodu pokarmowego, zapalenie jamy ustnej, zapalenie żołądka, odbijanie;

pojedyncze – zapalenie jelita grubego, wrzoda żołądka i dwunastnicy, zapalenie przełyku;

rzadkie – perforacja przewodu pokarmowego;

częstość nieznana – zapalenie trzustki.

Krwiowanie przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą być ciężkie i potencjalnie śmiertelne, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzowego:

rzadko – zaburzenia wskaźników funkcji wątroby (np. podwyższenie transaminaz lub bilirubiny);

rzadkie – zapalenie wątroby;

częstość nieznana – żółtaczka, niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej:

rzadko – obrzęk naczynioruchowy, swędzenie, wysypka;

pojedyncze – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne odłuszczeniowe zapalenie skóry, pokrzywka;

rzadkie – zapalenie skóry pęcherzowe, różnokształtna rumień;

częstość nieznana – reakcje fotouczulenia, odłuszczeniowe zapalenie skóry, ustalone wysypki lekowe.

Ze strony układu moczowego:

rzadko – zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” i „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”), zmiany wskaźników funkcji nerek (podwyższenie stężenia kreatyniny i/lub mocznika we krwi);

rzadkie – ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”);

częstość nieznana – infekcje dróg moczowych, zaburzenia częstości oddawania moczu.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

częstość nieznana – bezpłodność u kobiet, opóźnienie owulacji.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania:

często – zgrubienie w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu wstrzyknięcia;

rzadko – obrzęk, w tym obrzęk kończyn dolnych;

częstość nieznana – objawy grypopodobne.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego:

częstość nieznana – ból stawów, ból pleców, objawy i dolegliwości związane ze stawami.

Osobne poważne i/lub często występujące reakcje niepożądane

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy u pacjentów przyjmujących meloksikam i inne potencjalnie mielotoksyczne leki (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Reakcje niepożądane, które nie są kojarzone ze stosowaniem leku, ale są charakterystyczne dla innych związków klasy

Uszkodzenie nerek o charakterze organicznym, które może prowadzić do ostrej niewydolności nerek: zgłaszano bardzo rzadkie przypadki zapalenia nerek śródmiąższowego, ostrego martwiczenia kanalików nerkowych, zespołu nerczycowego i martwicy brodawek nerkowych (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 1,5 ml w ampułkach; po 5 ampułek w taśmie; po 1 taśmie w opakowaniu kartonowym.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna Publiczna „Ośrodek Naukowo-Wytwarzania „Borszagowska Fabryka Chemiczno-Farmaceutyczna”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 03134, miasto Kijów, ul. Myru, 17.