Meldoniu Nexfarma

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Meldoniu Nexfarma (MeldoniumNextpharm)

Skład:

substancja czynna: meldoniu dihydrat;

1 ml roztworu zawiera 100 mg meldoniu dihydrat;

substancja pomocnicza: woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna

Leki wpływające na układ sercowo-naczyniowy. Inne leki kardiologiczne. Meldoniu. Kod ATC C01EB22.

Właściwości farmakodynamiczne

Mechanizm działania

Meldoniu Nexfarma jest prekursorem karnityny, strukturalnym analogiem gamma-butyrobetainy (GBB), w którym jeden atom węgla został zastąpiony atomem azotu. Działanie substancji aktywnej na organizm można wyjaśnić na dwa sposoby.

1. Wpływ na biosyntezę karnityny

Meldoniu Nexfarma odwracalnie hamuje enzym gamma-butyrobetainę hydroksylazę, co prowadzi do obniżenia biosyntezy karnityny i w konsekwencji przeszkadza w transporcie długich łańcuchów kwasów tłuszczowych przez błony komórkowe, uniemożliwiając tym samym gromadzenie się w komórkach silnych detergentów – aktywowanych form niespolaryzowanych kwasów tłuszczowych. W ten sposób zapobiega się uszkodzeniom błon komórkowych.

W warunkach niedokrwienia, przy zmniejszeniu stężenia karnityny, opóźniona zostaje beta-oksydacja kwasów tłuszczowych, co optymalizuje zużycie tlenu w komórkach, stymuluje utlenianie glukozy oraz przywraca transport adenozynotrifosforanu (ATP) z miejsc jego biosyntezy (mitochondria) do miejsc zużycia (cytozol). Komórki są w istocie zaopatrzone w substancje odżywcze i tlen, a także optymalizowane jest zużycie tych substancji.

Z kolei przy zwiększeniu biosyntezy prekursora karnityny, czyli GBB, aktywuje się syntaza tlenku azotu (NO), co prowadzi do poprawy właściwości reologicznych krwi i zmniejszenia oporu obwodowego naczyń.

Po zmniejszeniu stężenia meldoniu biosynteza karnityny ponownie się nasila, a w komórkach stopniowo zwiększa się ilość kwasów tłuszczowych.

Uważa się, że podstawą skuteczności działania meldoniu jest zwiększenie tolerancji komórek na obciążenie (przy zmianie ilości kwasów tłuszczowych).

1. Funkcja mediatora w hipotetycznym układzie GBB-ergicznym

Wysunięto hipotezę, że w organizmie istnieje układ przekazywania sygnałów nerwowych – układ GBB-ergiczny, który zapewnia przekaz impulsu nerwowego między komórkami. Mediatorem tego układu jest ostatni prekursor karnityny – eter GBB. W wyniku działania GBB-estrasy mediator oddaje komórce elektron, przenosząc w ten sposób impuls elektryczny i przekształca się w GBB. Następnie zhydrolizowana forma GBB jest aktywnie transportowana do wątroby, nerek i jąder, gdzie przekształca się w karnitynę. W komórkach somatycznych w odpowiedzi na bodziec ponownie syntetyzowane są nowe cząsteczki GBB, zapewniając rozprzestrzenienie się sygnału.

Przy zmniejszeniu stężenia karnityny stymuluje się synteza GBB, w wyniku czego zwiększa się stężenie eteru GBB.

Jak wspomniano wcześniej, meldoniu jest strukturalnym analogiem GBB i może pełnić funkcję „mediatora”. W przeciwieństwie do tego, hydroksylaza GBB „nie rozpoznaje” meldoniu, dlatego stężenie karnityny nie wzrasta, a zmniejsza się. W ten sposób meldoniu, zastępując „mediator” i sprzyjając wzrostowi stężenia GBB, prowadzi do rozwoju odpowiedniej reakcji organizmu. W rezultacie wzrasta ogólna aktywność metaboliczna również w innych układach, np. w układzie nerwowym środkowym (CNS).

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy

W badaniach na zwierzętach stwierdzono, że meldoniu pozytywnie wpływa na kurczliwość mięśnia sercowego, wykazuje działanie miokardiochronne (m.in. przeciwko katecholaminom i alkoholowi), może zapobiegać zaburzeniom rytmu serca, zmniejszać obszar zawału mięśnia sercowego.

Choroba niedokrwienna serca (stabilna dławica wysiłkowa)

Analiza danych klinicznych dotyczących cyklicznego stosowania meldoniu w leczeniu stabilnej dławicy wysiłkowej wykazała, że substancja ta zmniejsza częstotliwość i nasilenie napadów dławicy oraz ilość stosowanego nitrogliceryny. Wykazuje wyraźne działanie przeciwarytmiczne u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca (CNS) i ekstrasystolami komorowymi, mniejsze działanie obserwuje się u pacjentów z ekstrasystolami naddziałowymi.

Szczególnie ważną cechą meldoniu jest zdolność do zmniejszania zużycia tlenu w stanie spoczynku, co uznaje się za skuteczny kryterium terapii przeciwko dławicy w CNS.

Meldoniu pozytywnie wpływa na procesy miażdżycowe w naczyniach wieńcowych i obwodowych, zmniejszając ogólny poziom cholesterolu we krwi i indeks miażdżycowy.

Przewlekła niewydolność serca

W stosunkowo wielu badaniach klinicznych analizowano rolę meldoniu w leczeniu przewlekłej niewydolności serca spowodowanej CNS i odnotowano jego zdolność do zwiększania tolerancji na obciążenie fizyczne oraz objętości pracy wykonywanej przez pacjentów z niewydolnością serca.

W oddzielnym badaniu w instytutach kardiologicznych w Łotwie i Tomsku oceniono skuteczność meldoniu w przypadku niewydolności serca I–III klasy funkcjonalnej według klasyfikacji New York Heart Association (NYHA) o umiarkowanym nasileniu. Pod wpływem terapii meldoniu u 59–78 % pacjentów, u których na początku stwierdzono niewydolność serca II klasy funkcjonalnej, zaobserwowano przejście do I klasy funkcjonalnej. Stwierdzono, że stosowanie meldoniu poprawia funkcję inotropową mięśnia sercowego i zwiększa tolerancję na obciążenie fizyczne, poprawia jakość życia pacjentów, nie powodując przy tym ciężkich działań niepożądanych.

W przypadku ciężkiej niewydolności serca meldoniu należy stosować w połączeniu z innymi tradycyjnymi środkami terapii niewydolności serca.

Wpływ na CNS

W eksperymentach na zwierzętach stwierdzono działanie antyhipoksyjne meldoniu oraz wpływ na przepływ krwi w mózgu. Optymalizuje on ponowne rozmieszczenie objętości przepływu krwi w mózgu na rzecz ognisk niedokrwionych, zwiększa odporność neuronów w warunkach hipoksji.

Meldoniu Nexfarma wykazuje działanie stymulujące na CNS – zwiększa aktywność ruchową i wytrzymałość fizyczną, stymuluje reakcje behawioralne, a także działanie antystresowe – stymuluje układ sympatoadrenalny, powoduje gromadzenie się katecholamin w mózgu i nadnerczach, chroni narządy wewnętrzne przed zmianami wywołanymi stresem.

Skuteczność w chorobach neurologicznych

Udowodniono, że meldoniu jest skutecznym środkiem w kompleksowym leczeniu ostrych i przewlekłych zaburzeń przepływu krwi w mózgu (udar niedokrwienny, przewlekła niewydolność przepływu krwi w mózgu). Normalizuje napięcie i oporność naczyń włosowatych i tętniczek mózgowych, przywraca ich reaktywność.

Zbadano wpływ meldoniu na proces rehabilitacji pacjentów z zaburzeniami neurologicznymi (po przebytych chorobach naczyń mózgowych, operacjach mózgu, urazach, przebytym zapaleniu mózgu przenoszonym przez kleszcze).

Wyniki oceny aktywności terapeutycznej meldoniu wskazują na jego zależne od dawki pozytywne działanie na wytrzymałość fizyczną i przywracanie niezależności funkcjonalnej w okresie rekonwalescencji.

Analiza zmian indywidualnych i sumarycznych funkcji intelektualnych po zastosowaniu meldoniu wykazała pozytywny wpływ na proces przywracania funkcji intelektualnych w okresie rekonwalescencji.

Stwierdzono, że meldoniu poprawia rekonwalescencyjną jakość życia (głównie dzięki odnowie funkcji fizycznych organizmu), a także usuwa zaburzenia psychiczne.

Meldoniu Nexfarma wykazuje pozytywny wpływ na funkcję układu nerwowego, zmniejszając zaburzenia u pacjentów z deficytem neurologicznym w okresie rekonwalescencji.

Poprawia się ogólny stan neurologiczny pacjentów (zmniejszenie uszkodzeń nerwów mózgowych i patologii odruchów, regresja porażeń, poprawa koordynacji ruchów i funkcji wegetatywnych).

Farmakokinetyka

Farmakokinetykę meldoniu badano u zdrowych ochotników po podaniu dożylnym i doustnym.

Wchłanianie

Biologiczna dostępność wynosi 100 %. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest natychmiast po podaniu. Po wielokrotnym podaniu dożylnym Cmax osiąga 25,5 ± 3,63 μg/ml.

Po dożylnym podaniu pojedynczych i powtarzanych dawek meldoniu pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) różni się, co wskazuje na możliwy efekt gromadzenia się meldoniu w osoczu krwi.

Rozkład

Meldoniu szybko rozkłada się z krwiobiegu w tkankach o wysokiej powinowactwie do serca. Meldoniu i jego metabolity częściowo przechodzą przez barierę łożyskową. W badaniach na zwierzętach stwierdzono, że meldoniu przenika do mleka samic.

Biotransformacja

W badaniach metabolizmu na zwierzętach eksperymentalnych stwierdzono, że meldoniu metabolizuje się głównie w wątrobie.

Wydalanie

W wydalaniu meldoniu i jego metabolitów z organizmu ważną rolę odgrywa wydalanie nerkowe. Po pojedynczym dożylnym podaniu dawek meldoniu 250 mg, 500 mg i 1000 mg okres półtrwania początkowego wynosi 5,56–6,55 godziny, a końcowy okres półtrwania wynosi 15,34 godziny.

Grupy specjalne pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Pacjentom w podeszłym wieku z zaburzeniami funkcji wątroby i nerek, u których zwiększa się dostępność biologiczna, należy zmniejszyć dawkę meldoniu (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zaburzenia funkcji nerek

Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek, u których zwiększa się dostępność biologiczna, należy zmniejszyć dawkę meldoniu (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Istnieje interakcja między nerkową resorpcją meldoniu lub jego metabolitów (np. 3-hydroksymeldoniu) a karnityną, w wyniku czego zwiększa się nerkowy klirens karnityny. Brak bezpośredniego wpływu meldoniu, GBB oraz kombinacji meldoniu/GBB na układ renina-angiotensyna-aldosteron.

Zaburzenia funkcji wątroby

Pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby, u których zwiększa się dostępność biologiczna, należy zmniejszyć dawk游戏副本

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

W leczeniu wspomaganym następujących chorób:

• choroby serca i układu naczyniowego: stabilna dławica piersiowa wysiłkowa, przewlekła niewydolność serca (klasa funkcjonalna NYHA I–III), kardiomiopatia, zaburzenia czynnościowe serca i układu naczyniowego;
• ostry i przewlekły niedokrwienie mózgu;
• zmniejszona wydolność, przeciążenie fizyczne i psychoemocjonalne;
• okres rekonwalescencji po zaburzeniach mózgowo-naczyniowych, urazach głowy i encefalicie.

Przeciwwskazania

• Podwyższona wrażliwość na meldoniu i/lub którykolwiek ze składników pomocniczych leku;
• podwyższone ciśnienie śródczaszkowe (przy zaburzeniu odpływu żylnego, guzach śródczaszkowych);
• ciężka niewydolność wątroby i/lub nerek (brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Meldoniu można stosować razem z nitratami o przedłużonym działaniu i innymi lekami przeciwko dławicy (stabilna dławica piersiowa wysiłkowa), glikozydami nasercowymi i lekami moczopędnymi (niewydolność serca).

Możliwe jest również łączenie z lekami przeciwzakrzepowymi, lekami przeciwzlepnymi, lekami przeciwaregulatorycznymi i innymi lekami poprawiającymi mikrokrążenie.

Meldoniu może nasilać działanie leków zawierających nitroglicerynę, nifedypinę, beta-blokery i inne leki obniżające ciśnienie krwi oraz naczyniopochłaniające leki obwodowe.

W wyniku jednoczesnego stosowania leków żelaza i meldoniu u pacjentów z anemią spowodowaną niedoborem żelaza obserwowano poprawę składu kwasów tłuszczowych w erytrocytach.

Podczas stosowania meldoniu w połączeniu z kwasem orotowym w celu wyeliminowania uszkodzeń spowodowanych niedokrwieniem/przepływem odwrotnym obserwuje się dodatkowy efekt farmakologiczny.

Meldoniu pomaga usuwać patologiczne zmiany serca spowodowane azidotymidyną (AZT) oraz pośrednio wpływa na reakcje stresu oksydacyjnego wywołane przez AZT, prowadzące do dysfunkcji mitochondriów. Stosowanie meldoniu w połączeniu z azidotymidyną lub innymi lekami stosowanymi w leczeniu AIDS ma pozytywny wpływ na leczenie AIDS.

W teście utraty refleksu równowagi wywołanej etanolem meldoniu skracał czas snu. W drgawkach wywołanych pentylentetrazolem stwierdzono wyraźne działanie przeciwdrgawkowe meldoniu. Z kolei podczas stosowania przed terapią meldoniu alfa2-adrenoblokera johimbiny w dawce 2 mg/kg oraz inhibitora syntazy tlenku azotu (NO) N-(G)-nitro-L-argininy w dawce 10 mg/kg całkowicie blokowano działanie przeciwdrgawkowe meldoniu.

Przedawkowanie meldoniu może nasilić kardiotoxyczność wywołaną cyklofosfamidem.

Niedobór karnityny, który powstaje przy stosowaniu meldoniu, może nasilić kardiotoxyczność wywołaną ifosfamidem.

Meldoniu wykazuje działanie ochronne w przypadku kardiotoxyczności wywołanej indynawirem oraz neurotoksyczności wywołanej efawirenzem.

Nie należy stosować razem z innymi lekami zawierającymi meldoniu, ponieważ może to zwiększyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Szczególne wskazania

W przypadku występowania u pacjentów zaburzeń funkcji wątroby lekkiego lub średniego stopnia ciężkości i/lub choroby nerek w wywiadzie należy zachować ostrożność podczas stosowania leku (należy kontrolować funkcje wątroby i/lub nerek). Długotrwałe doświadczenie w leczeniu ostrych zawałów mięśnia sercowego oraz niestabilnej dławicy piersiowej w oddziałach kardiologicznych wskazuje, że meldoniu nie jest lekiem pierwszego rzutu w ostrym zespole wieńcowym.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Nie przeprowadzono wystarczających badań na zwierzętach w celu oceny wpływu meldoniu na przebieg ciąży, rozwój embrionu/łuczyka, poród oraz rozwój poporodowy. Ryzyko potencjalne dla człowieka jest nieznane, dlatego meldoniu Nexfarma jest przeciwwskazany w czasie ciąży.

Okres karmienia piersią

Dostępne dane z badań na zwierzętach wskazują na przenikanie meldoniu do mleka matki. Nie wiadomo, czy meldoniu przenika do ludzkiego mleka matki. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/niemowląt, dlatego w okresie karmienia piersią meldoniu Nexfarma jest przeciwwskazany.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań oceniających wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Sposób stosowania i dawki

Do wstrzykiwania dożylnego.

Stosowanie leku nie wymaga specjalnego przygotowania przed wstrzyknięciem.

Ze względu na możliwy efekt stymulujący, lek zaleca się stosować w pierwszej połowie dnia.

Dorośli

Dawka wynosi 500–1000 mg (5–10 ml) dożylnie, podawaną jednorazowo lub podzieloną na dwie dawki. Czas leczenia zwykle wynosi 10–14 dni, po czym leczenie kontynuuje się w postaci doustnej.

Czas trwania cyklu leczenia wynosi 4–6 tygodni. Cykl leczenia można powtórzyć 2–3 razy w ciągu roku.

Pacjenci w wieku podeszłym

Pacjentom w wieku podeszłym z zaburzeniami funkcji wątroby i/lub nerek może być konieczne zmniejszenie dawki meldoniu (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Ze względu na to, że meldoniu jest wydalany z organizmu przez nerki, pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek o lekkim i umiarkowanym stopniu ciężkości należy stosować mniejszą dawkę leku (patrz sekcje „Farmakokinetyka” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim i umiarkowanym stopniu ciężkości należy stosować mniejszą dawkę meldoniu (patrz sekcje „Farmakokinetyka” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dzieci

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania meldoniu u dzieci (do 18. roku życia), w związku z czym stosowanie meldoniu u tej grupy pacjentów jest przeciwwskazane.

Przedawkowanie

Nie odnotowano przypadków przedawkowania meldoniu. Lek jest małotoksyczny i nie powoduje groźnych skutków ubocznych.

Przy obniżonym ciśnieniu tętniczym możliwe są ból głowy, zawroty głowy, tachykardia, osłabienie ogólne. Leczenie jest objawowe.

W przypadku ciężkiego przedawkowania należy kontrolować funkcje wątroby i nerek.

Hemodializa nie ma istotnego znaczenia w przypadku przedawkowania meldoniu ze względu na silne wiązanie się z białkami osocza.

Niepożądane reakcje

Niepożądane reakcje sklasyfikowano zgodnie z układami narządów i częstością występowania według MedDRA: często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/10000, <1/1000).

Niepożądane reakcje obserwowane w badaniach klinicznych i w okresie posprzedażowym:

*Efekty uboczne obserwowane w poprzednich, niekontrolowanych badaniach klinicznych.

Raportowano również wystąpienie bólu w górnej części brzucha oraz migreny po podaniu meldoniu.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności

3 lata.

Warunki przechowywania

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC.

Nie zamrażać.

Opakowanie

Po 5 ml w ampułce, 5 ampułek w blisterze; 2 blistry w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania

Na receptę.

Producent

UORL D MEDICIN ILAC SAN. VE TIC. A.Ş. /
WORLD MEDICINE ILAC SAN. VE TIC. A.S.

Siedziba producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności

OPZC, kwartał G.O. Pasha, 6. ulica, nr 30, Cerkezkoy/Tekirdag, Turcja /
COSB G.O.Pasa Mah. 6. Cad. No:30, Cerkezkoy/Tekirdag, Turkey.