INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DO ZASTOSOWANIA MEDYCZNEGO MELBEK® (MELBEK®)

Skład:

substancja czynna: meloksikam;

1 ampułka (1,5 ml) leku zawiera meloksikamu 15 mg;

substancje pomocnicze: meglumin, glifurol, poloksymer 188, glicyna, sodu chloridum, sodu hydroksyd lub acidum chlorhidricum, woda do iniekcji.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty żółty roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwrzutowe.

Kod ATC M01A C06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Melbek® to niesteroidowy lek przeciwbólowy i przeciwzapalny (NSAID) z grupy kwasów enolowych, wykazujący działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe.

Meloksikam wykazuje wysoką aktywność przeciwzapalną we wszystkich standardowych modelach stanu zapalnego. Podobnie jak w przypadku innych leków NSAID, dokładny mechanizm działania nie jest znany. Jednakże istnieje wspólny mechanizm działania dla wszystkich leków NSAID (w tym meloksikamu): hamowanie biosyntezy prostaglandyn, które są mediatorami stanu zapalnego.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Meloksikam jest całkowicie wchłaniany po wstrzyknięciu do mięśnia. Względna dostępność biologiczna w porównaniu z podawaniem doustnym wynosi prawie 100%. Dlatego nie jest konieczna korekta dawki przy przejściu z drogi wewnątrzmięśniowej na doustną. Po wstrzyknięciu wewnątrzmięśniowym dawki 15 mg maksymalna stężenie w osoczu wynosi około 1,6–1,8 μg/ml i osiągane jest w ciągu 1–6 godzin.

Rozkład. Meloksikam wiąże się w bardzo wysokim stopniu z białkami osocza, głównie z albuminą (99%). Przenika do płynu synowialnego, gdzie jego stężenie wynosi około połowy stężenia w osoczu. Objętość rozkładu jest niska, średnio 11 l po podaniu wewnątrzmięśniowym lub dożylnej, z indywidualnymi odchyleniami w granicach 7–20%. Objętość rozkładu po wielokrotnym podawaniu doustnym dawek meloksikamu (od 7,5 do 15 mg) wynosi 16 l z współczynnikiem odchylenia w granicach od 11% do 32%.

Biodegradacja. Meloksikam ulega intensywnej biotransformacji w wątrobie.

W moczu zidentyfikowano cztery różne metabolity meloksikamu, które są farmakodynamicznie nieaktywne. Główny metabolit, 5’-karboksymeloksikam (60% dawki), powstaje w wyniku utlenienia pośredniego metabolitu 5’-hydroksymetylowego meloksikamu, który również jest wydalany w mniejszym stopniu (9% dawki). Badania in vitro sugerują, że CYP 2C9 odgrywa istotną rolę w procesie metabolizmu, podczas gdy izoenzymy CYP 3A4 odgrywają mniejszą rolę. Aktywność peroksydazy u pacjentów może być odpowiedzialna za dwa inne metabolity, które stanowią odpowiednio 16% i 4% podanej dawki.

Eliminacja. Wydalanie meloksikamu następuje głównie w postaci metabolitów w równych proporcjach z moczem i kałem. Mniej niż 5% dobowej dawki wydala się w niezmienionej formie z kałem, niewielka ilość wydala się z moczem. Okres półtrwania wynosi od 13 do 25 godzin, w zależności od drogi podania (doustnej, wewnątrzmięśniowej lub dożylnej). Klirens osoczowy wynosi około 7–12 ml/min po pojedynczej dawce doustnej, dożylnej lub doodbytniczej.

Liniowość dawki. Meloksikam wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie terapeutycznej dawki od 7,5 mg do 15 mg po podaniu doustnym i wewnątrzmięśniowym.

Osoby z grup szczególnych.

Pacjenci z niewydolnością wątroby/nerek. Niewydolność wątroby i nerek w stopniu od lekkiego do umiarkowanego nie wpływa istotnie na farmakokinetykę meloksikamu. Pacjenci z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek mieli istotnie wyższy całkowity klirens. Obniżone wiązanie z białkami osocza obserwowano u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium terminalnym. W przypadku niewydolności nerek w stadium terminalnym zwiększenie objętości rozkładu może prowadzić do wzrostu stężenia wolnego meloksikamu. Nie należy przekraczać dobowej dawki 7,5 mg (patrz sekcja „Sposób i dawka stosowania”).

Pacjenci w wieku podeszłym. U pacjentów w wieku podeszłym płci męskiej parametry farmakokinetyczne są podobne do tych u młodszych pacjentów. U starszych pacjentek płci żeńskiej wartości AUC są wyższe, a okres półtrwania dłuższy w porównaniu z odpowiednimi wartościami u młodszych pacjentów obu płci. Średni klirens osoczowy w stanie stacjonarnym u pacjentów w wieku podeszłym był nieco niższy niż u młodszych ochotników.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Krótkotrwałe leczenie objawowe ostrego napadu reumatoidalnego zapalenia stawów i zapalenia stawów kręgosłupa, gdy nie można zastosować drogi doustnej ani doodbytniczej.

Przeciwwskazania.

− III trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”);

− wiek poniżej 18 roku życia;

− nadwrażliwość na melbeks® lub inne składniki leku, lub na inne substancje czynne o podobnym działaniu, takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), kwas acetylosalicylowy. Melbeks® nie należy stosować u pacjentów, u których po przyjęciu kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ występowały objawy astmy, polipów nosa, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki;

− krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja związane z wcześniejszą terapią NLPZ w wywiadzie;

− aktywna lub nawracająca przewlekła choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy w wywiadzie (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków wrzodów lub krwawień);

− ciężka niewydolność wątroby;

− ciężka niewydolność nerek bez stosowania dializy;

− krwawienie żołądkowo-jelitowe, krwawienie mózgowe w wywiadzie lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi;

− zaburzenia hemostazy lub jednoczesne stosowanie leków przeciwkrzepliwych (przeciwwskazania związane z drogą podania);

− ciężka niewydolność serca;

− leczenie bólu w okresie operacyjnym po by-passie tętnic wieńcowych (CABG).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie wśród dorosłych.

Ryzyka związane z hiperkaliemią

Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą sprzyjać hiperkaliemii: sole potasu, moczopierze zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (IEK), antagoniści receptora angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), heparyny (niskocząsteczkowe lub niestandardowe), cyklosporyna, takerolimus oraz trimetoprim.

Rozwój hiperkaliemii może zależeć od obecności czynników z nią związanych. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii wzrasta, gdy powyższe leki są stosowane równolegle z melbeks®.

Interakcje farmakodynamiczne.

Inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) oraz kwas acetylosalicylowy ≥ 3 g/dzień. Nie zaleca się stosowania w połączeniu z innymi NLPZ (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), ani z kwasem acetylosalicylowym w dawkach ≥ 500 mg na dawkę lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej.

Kortykosteroidy (np. glukokortykosteroidy). Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami wymaga ostrożności ze względu na zwiększony ryzyko krwawienia lub powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym.

Antykoagulancy lub heparyna. Znacznie wzrasta ryzyko krwawień z powodu hamowania funkcji płytek krwi oraz uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. NLPZ mogą nasilać działanie leków przeciwkrzepliwych, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania NLPZ i antykoagulantów lub heparyny w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych. Z uwagi na wstrzykiwanie do mięśnia roztwór do wstrzykiwań melbeks® jest przeciwwskazany u pacjentów leczonych antykoagulantami (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

W innych przypadkach (np. przy dawkach profilaktycznych) należy zachować ostrożność przy stosowaniu heparyny ze względu na zwiększony ryzyko krwawień.

Leki tromboliczne i przeciwzakrzepowe. Zwiększony ryzyko krwawień poprzez hamowanie funkcji płytek krwi oraz uszkodzenie błony śluzowej żołądka i dwunastnicy.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Zwiększony ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego.

Diuretyki, inhibitory ACE i antagoniści receptora angiotensyny II. NLPZ mogą zmniejszać działanie diuretyków i innych leków przeciwciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub u starszych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE lub antagonistów angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, co zazwyczaj jest odwracalne. Dlatego połączenie należy stosować z ostrożnością, szczególnie u starszych pacjentów. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a funkcja nerek powinna być monitorowana po rozpoczęciu terapii skojarzonej oraz okresowo później (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Inne leki przeciwciśnieniowe (np. beta-blokery). Jak również przy stosowaniu niżej wymienionych leków, może dojść do osłabienia działania przeciwciśnieniowego beta-blokerów (na skutek hamowania prostaglandyn o działaniu rozszerzającym naczynia).

Inhibitory kalkineuryny (np. cyklosporyna, takerolimus). Toksyczność nerek inhibitorów kalkineuryny może być nasilana przez NLPZ poprzez wpływ na prostanoidy nerkowe. Podczas leczenia należy monitorować funkcję nerek. Zalecany jest dokładny nadzór nad funkcją nerek, szczególnie u starszych pacjentów.

Deferasiroks.

Równoległe stosowanie melbeks® i deferasiroksu może zwiększyć ryzyko wystąpienia niepożądanych reakcji żołądkowo-jelitowych. Należy zachować ostrożność przy łączeniu tych leków.

Interakcje farmakokinetyczne: wpływ melbeks® na farmakokinetykę innych leków.

Lit. Istnieją dane dotyczące NLPZ, które zwiększają stężenie litu w osoczu (poprzez zmniejszenie wydalania litu z moczem), co może osiągnąć wartości toksyczne. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania litu i NLPZ (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Jeśli terapia skojarzona jest konieczna, należy dokładnie monitorować stężenie litu w osoczu na początku leczenia, podczas doboru dawki oraz po zakończeniu leczenia melbeks®.

Metylotreksat. NLPZ mogą zmniejszać wydzielanie kanalikowe metotrexianu, co prowadzi do zwiększenia jego stężenia w osoczu. Z tego powodu nie zaleca się równoległego stosowania NLPZ u pacjentów przyjmujących wysokie dawki metotrexianu (powyżej 15 mg/tydzień) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Ryzyko interakcji między NLPZ a metotrexianem należy również wziąć pod uwagę u pacjentów przyjmujących niskie dawki metotrexianu, w tym u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek. W przypadku konieczności leczenia skojarzonego należy monitorować parametry morfologii krwi i funkcję nerek. Należy zachować ostrożność, gdy stosowanie NLPZ i metotrexianu trwa 3 dni z rzędu, ponieważ stężenie metotrexianu w osoczu może wzrosnąć i nasilić toksyczność. Choć farmakokinetyka metotrexianu (15 mg/tydzień) nie była wpływowana przez równoległe leczenie melbeks®, należy brać pod uwagę, że hematologiczna toksyczność metotrexianu może wzrastać podczas leczenia NLPZ (patrz wyżej) (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Pemetreksed. Przy równoległym stosowaniu melbeks® z pemetreksedem u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) stosowanie melbeks® należy wstrzymać na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania oraz przez 2 dni po podaniu. Jeśli połączenie melbeks® z pemetreksedem jest konieczne, pacjentów należy dokładnie monitorować, szczególnie pod kątem wystąpienia mielosupresji i niepożądanych reakcji żołądkowo-jelitowych. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 45 ml/min) równoległe stosowanie melbeks® z pemetreksedem nie jest zalecane.

U pacjentów z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny ≥ 80 ml/min), dawka 15 mg melbeks® może zmniejszyć eliminację pemetreksedu, a tym samym zwiększyć częstość występowania niepożądanych reakcji związanych z pemetreksedem. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu 15 mg melbeks® jednocześnie z pemetreksedem u pacjentów z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny ≥ 80 ml/min).

Interakcje farmakokinetyczne: wpływ innych leków na farmakokinetykę melbeks®.

Cholestyramina przyspiesza wydalanie melbeks® poprzez zakłócenie obiegu wewnątrzwątrobowego, wskutek czego klirens melbeks® wzrasta o 50%, a okres półtrwania skraca się do 13±3 godzin. Ta interakcja ma znaczenie kliniczne.

Nie stwierdzono klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwwstrzążowymi, cytydyną i digoksyną.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Skutki niepożądane można zminimalizować stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas leczenia, konieczny do kontroli objawów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz informacja dotycząca ryzyka przewodu pokarmowego i ryzyka kardiowaskularnego poniżej).

Nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej w przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego, ani dodatkowo stosować innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), ponieważ może to zwiększyć toksyczność, podczas gdy korzyści terapeutyczne nie zostały udowodnione. Należy unikać jednoczesnego stosowania meloksykamu z NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Meloksykam nie powinien być stosowany do leczenia pacjentów wymagających ulgi w przypadku bólu ostrym.

W przypadku braku poprawy po kilku dniach należy ponownie ocenić korzyści terapeutyczne leczenia.

Należy zwrócić uwagę na zapalenie przełyku, zapalenie żołądka i/lub wrzody żołądka lub dwunastnicy w wywiadzie, aby zapewnić ich pełne wyleczenie przed rozpoczęciem terapii meloksykamem. Należy regularnie monitorować możliwość nawrotu u pacjentów leczonych meloksykamem oraz u pacjentów z takimi przypadkami w wywiadzie.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, w dowolnym czasie podczas leczenia, z objawami lub bez nich, mogą wystąpić potencjalnie śmiertelne krwawienia przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje, nawet u pacjentów bez wcześniejszych objawów lub poważnych chorób przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji zwiększa się wraz ze wzrostem dawki leku u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie skomplikowanymi krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), oraz u pacjentów starszych. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. U takich pacjentów należy rozważyć terapię łączącą z lekami ochronnymi (takimi jak misoprostol lub inhibitory pompy protonowej), a także u pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania małej dawki kwasu acetylosalicylowego lub innych leków zwiększających ryzyko przewodu pokarmowego (patrz informacja poniżej oraz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Pacjentom z toksycznością przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie pacjentom starszym, należy zalecić zgłaszanie wszelkich nietypowych objawów brzusznych (szczególnie krwawień przewodu pokarmowego), szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Pacjentom, którzy jednocześnie stosują leki mogące zwiększyć ryzyko wrzodów lub krwawień, takie jak heparyna, jako terapię radykalną lub w praktyce geriatrycznej, antykoagulancje, takie jak warfaryna lub inne niesteroidowe leki przeciwzapalne, lub kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥ 500 mg na dawkę lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej, nie zaleca się stosowania meloksykamu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu u pacjentów stosujących meloksykam, należy przerwać leczenie.

NLPZ należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (przewlekłe zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ stan ten może się nasilać (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia ze strony wątroby.

U do 15% pacjentów stosujących NLPZ (w tym Melbek®) może wystąpić podwyższenie jednego lub więcej wyników badań wątrobowych. Takie odchylenia laboratoryjne mogą postępować, pozostawać bez zmian lub być tymczasowe podczas kontynuacji leczenia. Znaczne podwyższenie ALAT lub ASAT (około trzy lub więcej razy powyżej normy) zaobserwowano u 1% pacjentów podczas badań klinicznych z NLPZ. Ponadto, podczas badań klinicznych z NLPZ zgłaszano rzadkie przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę, fulminantny śmiertelny zapalenia wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, niektóre z nich kończące się śmiercią.

Pacjentów z objawami i/lub oznakami dysfunkcji wątroby lub u których zaobserwowano odchylenia badań wątrobowych należy ocenić pod kątem rozwoju objawów cięższej niewydolności wątroby podczas terapii lekiem Melbek®. Jeśli objawy kliniczne i objawy są zgodne z rozwojem choroby wątroby lub jeśli występują objawy systemowe (np. eozynofilia, wysypka i inne), należy przerwać stosowanie leku Melbek®.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe.

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub z niewydolnością serca od lekkiego do umiarkowanego stopnia w wywiadzie zaleca się staranne monitorowanie, ponieważ podczas terapii NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu i obrzęki.

Pacjentom z czynnikami ryzyka zaleca się kliniczne monitorowanie ciśnienia tętniczego na początku terapii, szczególnie na początku leczenia meloksykamem.

Dane badań i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) może być związane z niewielkim zwiększeniem ryzyka zjawisk trombotycznych naczyniowych (takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko dla meloksykamu.

Pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyniowo-mózgową należy prowadzić terapię meloksykamem tylko po starannym badaniu. Takie badanie jest konieczne przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (np. z nadciśnieniem tętniczym, hiperlipidemią, cukrzycą, palaczy).

NLPZ mogą zwiększać ryzyko poważnych zjawisk trombotycznych sercowo-naczyniowych, zawału mięśnia sercowego i udaru, które mogą mieć śmiertelny przebieg. Zwiększenie ryzyka jest związane z długością stosowania. Pacjenci z chorobami sercowo-naczyniowymi lub czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych mogą mieć zwiększone ryzyko powikłań trombotycznych.

Zaburzenia ze strony skóry.

Zgłaszano śmiertelnie niebezpieczne ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliozy podczas stosowania meloksykamu. Pacjenci powinni być poinformowani o objawach i objawach ciężkich uszkodzeń skóry i dokładnie monitorować reakcje skóry. Największe ryzyko wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekroliozy istnieje w pierwszych tygodniach leczenia. Jeśli pacjent ma objawy lub objawy zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekroliozy (np. postępująca wysypka, często z pęcherzami lub uszkodzeniem błon śluzowych), należy przerwać leczenie meloksykamem. Ważne jest jak najszybsze rozpoznanie i przerwanie stosowania jakichkolwiek leków, które mogą powodować ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliozy. Z tym związane jest lepsze rokowanie w przypadku ciężkich uszkodzeń skóry. Jeśli u pacjenta rozpoznano zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliozy podczas stosowania meloksykamu, nie można ponownie stosować leku w przyszłości.

Zgłaszano przypadki ustalonego wysypu lekowego podczas stosowania meloksykamu. Meloksykamu nie należy ponownie przepisywać pacjentom, którzy mieli w wywiadzie ustalony wysyp lekowy związany ze stosowaniem meloksykamu. Potencjalna reakcja krzyżowa może wystąpić z innymi oksykamami.

Reakcje anafilaktyczne.

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, reakcje anafilaktyczne mogą występować u pacjentów bez znanej reakcji na meloksykam. Lek Melbek® nie powinien być stosowany u pacjentów z trzema objawami aspirynowymi. Ten zespół objawów występuje u pacjentów z astmą, u których zgłaszano zapalenie nosa z lub bez polipów nosowych lub u których wystąpił ciężki, potencjalnie śmiertelny skurcz oskrzeli po stosowaniu aspiryny lub innych NLPZ. Należy podjąć natychmiastowe działania w przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej.

Parametry wątroby i funkcja nerek.

Tak jak przy leczeniu większości NLPZ, opisano pojedyncze przypadki podwyższenia poziomu transaminaz w surowicy, bilirubiny w surowicy lub innych parametrów funkcji wątroby, podwyższenia kreatyniny w surowicy i azotu mocznika we krwi, a także inne odchylenia wyników laboratoryjnych. W większości przypadków te odchylenia były nieznaczne i miały charakter tymczasowy. W przypadku istotnego lub trwałego potwierdzenia takich odchyleń należy przerwać stosowanie meloksykamu i przeprowadzić badania kontrolne.

Niewydolność czynnościowa nerek.

NLPZ, ze względu na hamowanie działanie rozszerzającego naczynia nerkowego prostaglandyn, mogą indukować niewydolność czynnościową nerek poprzez zmniejszenie filtracji kłębuszkowej. Ten efekt niepożądany jest zależny od dawki. Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki zaleca się staranne monitorowanie diurezy i funkcji nerek u pacjentów z następującymi czynnikami ryzyka:

− wiek starszy;

− jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, antagonistami angiotensyny II, sartanami, diuretykami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);

− hipowolemia (każdego rodzaju);

− niewydolność serca;

− niewydolność nerek;

− zespół nerczny;

− nefropatia toczeń;

− ciężka dysfunkcja wątroby (albumina surowicy < 25 g/l lub ≥ 10 wg klasyfikacji Childa-Pugha).

W pojedynczych przypadkach NLPZ mogą prowadzić do zapalenia międzywątrobowego, zapalenia kłębuszków nerkowych, martwicy rdzenia nerek lub zespołów nercznych.

Dawka meloksykamu dla pacjentów z niewydolnością nerek końcowego stadium poddawanych dializę nie powinna przekraczać 7,5 mg. U pacjentów z niewydolnością nerek od lekkiego do umiarkowanego stopnia dawkę nie trzeba zmniejszać (klirens kreatyniny > 25 ml/min).

Zatrzymanie sodu, potasu i wody.

NLPZ mogą nasilać zatrzymanie sodu, potasu i wody oraz wpływać na działanie natriuretyczne diuretyków. Ponadto może występować zmniejszenie efektu przeciwciśnieniowego leków obniżających ciśnienie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W rezultacie u wrażliwych pacjentów mogą się nasilać lub nasilać obrzęki, niewydolność serca lub nadciśnienie tętnicze. Dlatego pacjentom z ryzykiem zatrzymania sodu, potasu i wody zaleca się prowadzenie monitoringu klinicznego (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Przeciwwskazania”).

Hipokaliemia.

Hipokaliemii może sprzyjać cukrzyca lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających poziom potasu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziom potasu.

Kombinacja z pemetreksedem

U pacjentów z niewydolnością nerek lekką i umiarkowaną, którzy otrzymują pemetreksed, leczenie meloksykamem należy wstrzymać co najmniej na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania i co najmniej przez 2 dni po podaniu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Inne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Efekty niepożądane są często gorzej tolerowane przez pacjentów starszych, słabych lub osłabionych pacjentów, którzy wymagają starannego nadzoru. Tak jak przy leczeniu innymi NLPZ, należy zachować ostrożność u pacjentów starszych, u których bardziej prawdopodobne jest zmniejszenie funkcji nerek, wątroby i serca. Pacjenci starsi mają wyższe ryzyko wystąpienia działań niepożądanych NLPZ, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego i perforacji, które mogą być śmiertelne (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meloksykam, tak jak każdy inny NLPZ, może maskować objawy chorób zakaźnych.

Tak jak przy wstrzykiwaniu do mięśni innych NLPZ, w miejscu wstrzyknięcia może wystąpić ropień lub martwica.

Stosowanie meloksykam może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecane kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksykam (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na fiolkę 1,5 ml, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Maskowanie stanu zapalnego i gorączki.

Działanie farmakologiczne meloksykam, skierowane na zmniejszenie gorączki i stanu zapalnego, może zmniejszyć przydatność tych danych diagnostycznych przy określaniu powikłań podejrzanego stanu bólowego niezakaźnego.

Leczenie kortykosteroidami.

Melbek® nie może być prawdopodobnym zamiennikiem kortykosteroidów w leczeniu niedostateczności kortykosteroidowej.

Efekty hematologiczne.

Anemia może występować u pacjentów przyjmujących NLPZ, w tym Melbek®. Może to być związane z zatrzymaniem płynu, krwawieniem przewodu pokarmowego nieznanego pochodzenia lub krwawieniem makroskopowym, lub nie w pełni opisanym wpływem na erytropoezę. Pacjentom poddawanym długotrwałemu leczeniu NLPZ, w tym Melbek®, należy kontrolować hemoglobinę lub hematokryt, jeśli występują objawy i objawy anemii.

NLPZ hamują agregację płytek krwi i mogą wydłużyć czas krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do aspiryny, ich wpływ na funkcję płytek krwi jest mniejszy ilościowo, krótkotrwały i odwracalny. Wymagają starannego monitorowania pacjenci, którym przepisano Melbek® i u których mogą wystąpić działania niepożądane związane ze zmianami w funkcji płytek krwi, takie jak zaburzenia krzepnięcia krwi, lub pacjenci przyjmujący antykoagulancy.

Stosowanie u pacjentów z istniejącą astmą.

Pacjenci z astmą mogą mieć astmę wrażliwą na aspirynę. Stosowanie aspiryny pacjentom z astmą wrażliwą na aspirynę jest związane z ciężkim skurczem oskrzeli, który może być śmiertelny. Z powodu reakcji krzyżowej, w tym skurczu oskrzeli, między aspiryną a innymi NLPZ, Melbek® nie powinien być stosowany u pacjentów wrażliwych na aspirynę i należy ostrożnie stosować u pacjentów z istniejącą astmą.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Plodność. Meloksykam, tak jak inne leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyny, może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksykam.

Ciąża. Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionalny/rozwojowy płodu. Dane badań epidemiologicznych pozwalają przypuszczać zwiększone ryzyko poronienia i rozwoju wad serca i gastroschizy po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn w wczesnym okresie ciąży. Absolutne ryzyko rozwoju wad serca wzrosło z mniej niż 1% do około 1,5%. Uważa się, że to ryzyko wzrasta wraz ze wzrostem dawki i długością leczenia.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie meloksykam może spowodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu leczenia. Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w drugim trymestrze ciąży, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia. Dlatego w I i II trymestrze ciąży meloksykam nie powinien być stosowany, chyba że istnieje pilna potrzeba. Jeśli kobieta, która próbuje zajść w ciążę lub w I i II trymestrze ciąży stosuje meloksykam, dawkowanie i długość leczenia powinny być jak najmniejsze.

Monitorowanie prenatalne oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego należy rozważyć po wpływie meloksykam przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku meloksykam należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą stwarzać dla płodu ryzyko:

− toksyczności sercowo-płucnej (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);

− dysfunkcji nerek (patrz wyżej);

Ryzyko dla matki w późnych stadiach ciąży i dla noworodka:

− możliwość wydłużenia czasu krwawienia, efektu przeciwagregacyjnego nawet przy bardzo niskich dawkach;

− hamowanie skurczów macicy prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Dlatego meloksykam jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży.

Karmienie piersią. Choć nie ma konkretnych danych dotyczących stosowania meloksykam, wiadomo, że NLPZ mogą przenikać do mleka matki. Dlatego stosowanie nie jest zalecane kobietom karmiącym piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami. Jednak na podstawie profilu farmakodynamicznego i obserwowanych działań niepożądanych, meloksykam ma tendencję do nie wpływu lub niewielkiego wpływu na tę aktywność. Jednak pacjentom, u których obserwowano zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia, zawroty głowy, senność, zawroty głowy lub inne zaburzenia układu nerwowego środkowego, zaleca się powstrzymać się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Stosowanie wewnętrznomięśniowe.

Jedna iniekcja 15 mg jeden raz na dobę.

NIE PRZEKRACZAĆ DAWKI 15 mg/ dobę.

Leczenie należy ograniczyć do jednej iniekcji na początku terapii, maksymalnie do 2–3 dni w uzasadnionych wyjątkowych przypadkach (np. gdy stosowanie drogą doustną lub doodbytniczą jest niemożliwe). Reakcje niepożądane można zminimalizować stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas leczenia, konieczny do kontrolowania objawów (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Należy okresowo oceniać potrzebę pacjenta w łagodzeniu objawów oraz jego odpowiedź na leczenie.

Osoby szczególne.

Pacjenci w podeszłym wieku i pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych.

Zalecana dawka dla pacjentów w podeszłym wieku wynosi 7,5 mg na dobę. Pacjentom z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych należy rozpocząć leczenie od dawki 7,5 mg na dobę (połowa ampułki 1,5 ml) (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Niewydolność nerek.

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek poddawanych dializie dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg na dobę (połowa ampułki 1,5 ml).

U pacjentów z umiarkowaną i średnim stopniem niewydolności nerek (tj. u pacjentów z klirem kreatyniny powyżej 25 ml/min) nie jest wymagane zmniejszenie dawki. W przypadku pacjentów z ciężką niewydolnością nerek bez dializy – patrz rozdział „Przeciwwskazania”.

Niewydolność wątroby.

U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nie jest wymagane zmniejszenie dawki. W przypadku pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby – patrz rozdział „Przeciwwskazania”.

Sposób stosowania.

Lek należy wstrzykiwać powoli, drogą głębokiej wewnętrznomięśniowej iniekcji do górnego zewnętrznego kwadrantu pośladka, z zachowaniem rygorystycznej techniki jałowej. W przypadku ponownego wstrzykiwania zaleca się naprzemienne stosowanie lewego i prawego pośladka. Przed iniekcją ważne jest sprawdzenie, czy koniuszek igły nie trafił do naczynia.

Iniekcję należy natychmiast przerwać w przypadku silnego bólu podczas wstrzykiwania.

W przypadku protezy stawu biodrowego iniekcję należy wykonać w drugi pośladka.

Dzieci.

Melbek®, roztwór do wstrzykiwań 15 mg/1,5 ml, jest przeciwwskazany u dzieci (do 18 roku życia) (patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

Objawy ostrego przedawkowania leków przeciwbólowych niesteroidowych zazwyczaj ograniczają się do letargii, senności, nudności, wymiotów i bólu epiwastrycznego, które w ogólności są odwracalne przy leczeniu wspomagającym. Może wystąpić krwawienie z przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do nadciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń funkcji wątroby, niewydolności oddechowej, śpiączki, drgawek, niewydolności sercowo-naczyniowej i zatrzymania serca. Wystąpiły doniesienia o reakcjach anafilaktycznych podczas terapii lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi, które mogą również występować przy przedawkowaniu.

W przypadku przedawkowania leków przeciwbólowych niesteroidowych zaleca się leczenie objawowe i wspomagające. Badania wykazały przyspieszone wydalanie meloksikamu po podaniu 4 doustnych dawek cholestyraminy 3 razy na dobę.

Działania niepożądane.

Dane z badań oraz dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i w trakcie długotrwałego leczenia) może wiązać się z niewielkim zwiększeniem ryzyka zjawisk tromboembolii naczyniowej (takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Obserwowano obrzęk, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca podczas leczenia NLPZ.

Większość obserwowanych działań niepożądanych ma pochodzenie przewodu pokarmowego. Możliwe wystąpienie wrzodu trzewnego, perforacji lub krwawienia z przewodu pokarmowego, czasem zakończonego śmiercią, szczególnie u pacjentów w wieku podeszłym (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Po stosowaniu obserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, dyspepsję, ból brzucha, melene, wymioty z krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia okrężnicy i choroby Crohna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Z mniejszą częstotliwością obserwowano zapalenie żołądka.

Zgłaszano ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolioza (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: anemia, odchylenia wyników badań krwi od normy (w tym zmiany liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia.

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy (patrz „Osobiste poważne i/lub częste działania niepożądane”).

Ze strony układu odpornościowego: reakcje alergiczne, oprócz anafilaktycznych lub anafilakto-idowych, wstrząs anafilaktyczny, reakcja anafilaktyczna; reakcja anafilakto-idowa, w tym z wstrząsem.

Zaburzenia psychiczne: zmiana nastroju, koszmary nocne, dezorientacja, dezorientacja, bezsenność.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, senność.

Ze strony narządów wzroku: zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia; zapalenie spojówek.

Ze strony narządów słuchu i przedsionkowego aparatu: zawroty głowy, szumy w uszach.

Zaburzenia serca: uczucie kołatania serca.

Zgłaszano niewydolność serca związaną ze stosowaniem NLPZ.

Ze strony naczyń: podwyższenie ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”), napoty cieplne.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia: astma u pacjentów uczulonych na kwas acetylosalicylowy i inne NLPZ; infekcje dróg oddechowych górnych, kaszel.

Ze strony przewodu pokarmowego: zaburzenia układu trawiennego: dyspepsja, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka, utajone lub makroskopowe krwawienie z przewodu pokarmowego, stomatyt, zapalenie żołądka, odbijanie, zapalenie okrężnicy, wrzody żołądka i dwunastnicy, zapalenie przełyku, perforacja przewodu pokarmowego, zapalenie trzustki.

Krwawienie, wrzody lub perforacja przewodu pokarmowego mogą być ciężkie i potencjalnie śmiertelne, szczególnie u pacjentów w wieku podeszłym (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego: zaburzenia wyników funkcji wątroby (np. podwyższenie transaminaz lub bilirubiny), zapalenie wątroby, żółtaczka, niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: obrzęk naczynioruchowy, swędzenie, wysypka, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza, pokrzywka, dermatoza pęcherzowa, wielopostaciowa rumień, reakcje fotosensytyzacji, egzfoliatywny zapalenie skóry, ustalony wysyp lekowy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Ze strony układu moczowego: zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”), zmiany wyników funkcji nerek (podwyższenie kreatyniny i/lub mocznika w surowicy), ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”), infekcje dróg moczowych, zaburzenia częstości oddawania moczu.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania: stwardnienie w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu wstrzyknięcia, obrzęk, w tym obrzęk kończyn dolnych, objawy podobne do grypy.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: ból stawów, ból pleców, objawy i dolegliwości związane z stawami.

Osobiste poważne i/lub częste działania niepożądane.

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy u pacjentów przyjmujących meloksikam i inne potencjalnie mielotoksyczne leki (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Działania niepożądane, które nie są związane ze stosowaniem leku, ale są typowe dla innych związków tej klasy.

Uszkodzenie nerek o charakterze organicznym, które może prowadzić do ostrej niewydolności nerek: zgłaszano bardzo rzadkie przypadki zapalenia nerek typu międzypłytkowego, ostrego martwicy kanalików, zespołu nerczycowego i martwicy brodawek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu chronionym przed światłem, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niekompatybilność.

Z uwagi na możliwą niekompatybilność, lek Melbek® (roztwór do wstrzykiwań) nie może być mieszany z innymi lekami w jednej strzykawce.

Opakowanie.

Po 1,5 ml w fiolkach o pojemności 2 ml. Po 3 fiolki w opakowaniu kartonowym.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

İdol İlac Dolu M Sanaı Ve Ticaret A.Ş.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Davutpaşa Caddesi Cebeali Bey Sokak nr 20 Topkapı Zeytinburnu Stambuł, Turcja.