INSTRUKCJA dot. stosowania leku Medopram®

Skład:

substancja czynna: escytalopram;

1 tabletka powlekana zawiera escytalopram (w postaci escytalopramu oksalatu) 5 mg, 10 mg, 20 mg;

substancje pomocnicze: sodowa crospowidon, celuloza mikrokryształowa silikonizowana (dwutlenek krzemu koloidalny, celuloza mikrokryształowa), talk, stearynian magnezu;

warstwa powłokowa: Opadry II White (laktoza jednowodna, hydroksypropylometyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 5 mg – niemal białe, okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane, z oznaczeniem „E” na górnej stronie;

tabletki 10 mg – niemal białe, owalne, dwuwypukłe tabletki powlekane, z głęboką rysą podziału na górnej stronie oraz oznaczeniem „A A” na dolnej stronie;

tabletki 20 mg – niemal białe, owalne, dwuwypukłe tabletki powlekane, z głęboką rysą podziału na górnej stronie oraz oznaczeniem „E E” na dolnej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdziałające depresji. Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny. Kod ATC N06A B10.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Escytalopram to selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI, 5-HT), o wysokiej powinności do miejsca wiązania pierwotnego. Wiąże się również z miejscem allosterycznym przenośnika serotoniny, ale o 1000 razy mniejszej powinności. Escytalopram nie wiąże się w ogóle lub ma bardzo słabe powinności do szeregu receptorów, w tym 5-HT1A, 5-HT2, receptorów dopaminowych D1 i D2, α1-, α2-, β-adrenergicznych, histaminowych H1, m-cholinergicznych, receptory benzodiazepinowe oraz opioidowe. Inhibicja zwrotnego wychwytu 5-HT jest jedynym możliwym mechanizmem działania, który może wyjaśnić farmakologiczne i kliniczne efekty escytalopramu.

Właściwości farmakodynamiczne. W podwójnie ślepej, kontrolowanej placebo próbie EKG z udziałem zdrowych ochotników, zmiana od punktu wyjścia czasu QTc (korekcja wg wzoru Fridericia) wynosiła 4,3 ms (90% przedział ufności (CI): 2,2; 6,4) przy dawce 10 mg na dobę oraz 10,7 ms (90% CI: 8,6; 12,8) przy dawce powyżej terapeutycznej – 30 mg na dobę (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Szczególne wskazania”, „Przedawkowanie” oraz „Działania niepożądane”).

Skuteczność kliniczna

Epizody depresyjne duże. Skuteczność escytalopramu w leczeniu epizodów depresyjnych dużych w okresie ostrym została wykazana w 3 spośród 4 podwójnie ślepych, kontrolowanych placebo, krótkoterminowych (8-tygodniowych) badaniach. W długoterminowym badaniu zapobiegania nawrotom 274 pacjentów, którzy odpowiedzieli na leczenie escytalopramem w dawce 10 lub 20 mg/dobę w trakcie wstępnego 8-tygodniowego otwartego etapu badania, zostało losowo przydzielonych do kontynuacji przyjmowania escytalopramu w tej samej dawce lub placebo przez okres do 36 tygodni. W tym badaniu u pacjentów kontynuujących przyjmowanie escytalopramu zaobserwowano istotnie dłuższy czas do wystąpienia nawrotu w ciągu następnych 36 tygodni w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo.

Zaburzenie lękowe społeczne. Escytalopram okazał się skuteczny w leczeniu zaburzenia lękowego społecznego zarówno w trzech krótkoterminowych (12-tygodniowych) badaniach, jak i w 6-miesięcznym badaniu zapobiegania nawrotom. W 24-tygodniowym badaniu optymalnej dawki wykazano skuteczność escytalopramu w dawkach 5, 10 oraz 20 mg.

Zaburzenie lękowe uogólnione. Escytalopram w dawkach 10 i 20 mg/dobę był skuteczny w 4 spośród 4 badań kontrolowanych placebo. Według połączonych danych trzech badań o podobnym schemacie, w których wzięło udział łącznie 421 pacjentów przyjmujących escytalopram oraz 419 pacjentów przyjmujących placebo, odpowiedź na leczenie odnotowano u 47,5% i 28,9% pacjentów odpowiednio, a remisja wystąpiła u 37,1% i 20,8% pacjentów odpowiednio. Trwały efekt obserwowano już od pierwszego tygodnia leczenia. Wsparcie działania escytalopramu w dawce 20 mg/dobę wykazano w 24–76-tygodniowym randomizowanym badaniu potwierdzającym skuteczność utrzymaniu, w którym wzięło udział 373 pacjentów odpowiadających na lek w trakcie wstępnego 12-tygodniowego leczenia w trybie otwartym.

Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne. W randomizowanym, podwójnie ślepym badaniu klinicznym escytalopram w dawce 20 mg/dobę wykazał różnicę w porównaniu z placebo pod względem całkowitej liczby punktów w skali objawów obsesyjno-kompulsyjnych Yale-Brown (Y-BOCS) po 12 tygodniach leczenia. Po 24 tygodniach zaobserwowano korzyści stosowania escytalopramu zarówno w dawce 10 mg/dobę, jak i 20 mg/dobę w porównaniu z placebo. Skuteczność leku w zapobieganiu nawrotom wykazano dla escytalopramu w dawkach 10 i 20 mg/dobę u pacjentów odpowiadających na escytalopram w 16-tygodniowym okresie otwartym i włączonych do 24-tygodniowego randomizowanego, podwójnie ślepego, kontrolowanego placebo etapu.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Wchłanianie jest praktycznie całkowite i nie zależy od przyjmowania pokarmu. Średni czas osiągnięcia maksymalnej stężenia (średnie Tmax) wynosi 4 godziny po wielokrotnym stosowaniu. Podobnie jak dla racemicznego citalopramu, absolutna biodostępność escytalopramu szacowana jest na około 80%.

Rozkład. Pozorny objętość rozkładu (Vd,β/F) po doustnym przyjęciu leku wynosi około 12–26 l/kg. Wiązanie escytalopramu i jego głównych metabolitów z białkami osocza jest mniejsze niż 80%.

Biortransformacja. Escytalopram jest metabolizowany w wątrobie do metabolitów demetylowanych i didemetylowanych. Oba są farmakologicznie aktywne. Alternatywnie możliwa jest oksydacja azotu do formy metabolitu N-tlenku. Zarówno związek wyjściowy, jak i metabolity są częściowo wydzielane w formie glukuronidów. Po wielokrotnym przyjmowaniu leku średnie stężenia metabolitu demetylowanego i didemetylowanego wynoszą odpowiednio 28–31% i <5% stężenia escytalopramu. Biortransformacja escytalopramu do metabolitu demetylowanego odbywa się głównie za pomocą cytochromu CYP2C19. Możliwy jest również udział enzymów CYP3A4 i CYP2D6.

Eliminacja. Okres półtrwania (t½β) po wielokrotnym stosowaniu wynosi około 30 godzin. Klirens osoczowy (Cloral) po doustnym przyjęciu wynosi około 0,6 l/min. Okres półtrwania głównych metabolitów jest dłuższy. Uważa się, że escytalopram i jego główne metabolity są wydalane przez wątrobę (ścieżka metaboliczna) i nerki, przy czym większa część wydzielana jest w postaci metabolitów z moczem.

Liniowość. Kinetika escytalopramu jest liniowa. Stężenie równowagowe osiągane jest po około 1 tygodniu. Średnie stężenia równowagowe, wynoszące 50 nmol/l (zakres: 20–125 nmol/l), osiągane są po zastosowaniu dawki dobowej 10 mg.

Pacjenci w wieku podeszłym (65 lat i więcej). U pacjentów w wieku podeszłym escytalopram jest wydalany wolniej niż u młodszych pacjentów. Ekspozycja systemowa (AUC) u pacjentów w wieku podeszłym jest o około 50% wyższa niż u młodych, zdrowych ochotników (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zaburzona funkcja wątroby. U pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby (według kryteriów Childa-Pugha A i B) okres półtrwania escytalopramu wydłużał się niemal dwukrotnie, a ekspozycja była o 60% wyższa niż u osób z prawidłową funkcją wątroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zaburzona funkcja nerek. U pacjentów z obniżoną funkcją nerek (klirens kreatyniny CLcr 10–53 ml/min) po podawaniu racemicznego citalopramu obserwowano wydłużony czas półtrwania i niewielki wzrost ekspozycji. Stężenia metabolitów w osoczu krwi nie były badane, ale mogą być podwyższone (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Polimorfizm. Przy niewystarczającej aktywności izoenzymu CYP2C19 zaobserwowano podwojone stężenia escytalopramu w osoczu krwi w porównaniu z normalnym metabolizmem escytalopramu. Przy niedostateczności izoenzymu CYP2D6 nie zaobserwowano istotnych zmian AUC (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie napadów depresyjnych większych, zaburzeń paniki z lub bez agorafobii, zaburzeń lękowych społecznych (fobia społeczna), uogólnionych zaburzeń lękowych, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na escytalopram lub na inne składniki preparatu. Jednoczesne leczenie niezwyrodnymi, nieodwracalnymi inhibitorem monoaminooksydazy (inhibitorami MAO) ze względu na ryzyko zespołu serotoniny z pobudzeniem, drgawkami, hipertermią i innymi objawami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Łączne stosowanie escytalopramu i odwracalnych inhibitorów MAO typu A (np. moklobemid) lub odwracalnego nieselektywnego inhibitora MAO linezolidu jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotoniny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Escytalopram jest przeciwwskazany u pacjentów z zespołem wydłużonego odstępu QT (wrodzony lub nabyty). Escytalopram jest przeciwwskazany do jednoczesnego stosowania z lekami, które mogą wydłużać odstęp QT (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne

Kombinacje przeciwwskazane

Nieodwracalne, nieselektywne inhibitory MAO. Opisywano poważne reakcje u pacjentów przyjmujących SSRI w połączeniu z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami MAO oraz u pacjentów, którzy niedawno zakończyli leczenie SSRI i rozpoczęli przyjmowanie inhibitorów MAO (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Czasem wystąpił zespół serotoniny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Połączenie escytalopramu z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami MAO jest przeciwwskazane. Leczenie escytalopramem należy rozpocząć dopiero po upływie 14 dni od odstawienia nieodwracalnych inhibitorów MAO. Leczenie nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami MAO można rozpocząć dopiero po upływie 7 dni od zakończenia przyjmowania escytalopramu.

Odwracalny selektywny inhibitor MAO typu A (moklobemid). Ze względu na ryzyko zespołu serotoniny jednoczesne stosowanie escytalopramu z inhibitorem MAO typu A – moklobemidem – jest przeciwwskazane. Jeśli użycie tej kombinacji uznaje się za konieczne, należy początkowo zastosować minimalne dawki zalecane pod ścisłym nadzorem klinicznym (patrz sekcja „Przeciwwskizania”).

Odwracalny nieselektywny inhibitor MAO (linezolid). Antybiotyk linezolid jest odwracalnym, nieselektywnym inhibitorem MAO i nie powinien być przepisywany pacjentom przyjmującym escytalopram. Jeśli taka kombinacja jest konieczna, należy zastosować minimalne dawki obu leków pod ścisłym nadzorem klinicznym (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nieodwracalny selektywny inhibitor MAO typu B (selegilina). Połączenie z selegiliną (nieodwracalny inhibitor MAO typu B) wymaga ostrożności ze względu na ryzyko zespołu serotoniny. Selegilina w dawce do 10 mg na dobę włącznie była stosowana bezpiecznie razem z racemicznym citalopramem.

Wydlużenie odstępu QT. Nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych i farmakodynamicznych dotyczących jednoczesnego stosowania escytalopramu z innymi lekami wydłużającymi odstęp QT. Przy stosowaniu escytalopramu razem z takimi lekami nie można wykluczyć wystąpienia efektu addytywnego. W związku z tym jednoczesne stosowanie escytalopramu z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, neuroleptyki (np. pochodne fenylozyny, pimozyd, haloperidol), trójpierścieniowe antydepresanty, niektóre środki przeciwmikrobowe (np. sparfloksacyna, moxifloksacyna, erytromycyna do wstrzykiwania dożylnego, pentamidyna, środki przeciwmalarialne, w tym halofantryna), niektóre antyhistaminowe (w tym astemizol, hydroksyzyzyna, mizolastyna), jest przeciwwskazane.

Kombinacje wymagające ostrożności przy stosowaniu.

Leki serotonergiczne. Jednoczesne stosowanie z lekami serotonergicznymi (np. opioidami (w tym tramadolem), triptanami (w tym sumatryptanem)) może prowadzić do zespołu serotoniny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki obniżające próg padaczkowy. SSRI mogą obniżać próg padaczkowy. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków, które mogą obniżać próg padaczkowy (np. antydepresanty (trójpierścieniowe, SSRI), neuroleptyki (fenotiazyny, tioksantheny, butyrofenony), meflokwin, bupropion i tramadol).

Lity, tryptofan. Ponieważ odnotowano przypadki nasilenia działania przy stosowaniu SSRI w połączeniu z litem lub tryptofanem, zaleca się ostrożne przepisywanie tych leków jednocześnie.

Zwierzobój (Hypericum perforatum). Jednoczesne stosowanie SSRI i roślinnych środków zawierających zwierzobój (Hypericum perforatum) może prowadzić do zwiększenia częstości działań niepożądanych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Antykoagulanta. Możliwa jest zmiana działania antykoagulantów w wyniku jednoczesnego stosowania z escytalopramem. U pacjentów przyjmujących doustne antykoagulanta należy dokładnie monitorować układ krzepnięcia krwi przed i po zastosowaniu escytalopramu. Jednoczesne stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych może zwiększyć skłonność do krwawień (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Alkohol. Escytalopram nie wchodzi w interakcję farmakodynamiczną ani farmakokinetyczną z alkoholem. Jednakże, podobnie jak w przypadku innych leków psychotropowych, połączenie z alkoholem jest niepożądane.

Leki powodujące hipokaliemię/hipomagnezemię. Wymagana jest ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków mogących wywoływać hipokaliemię/hipomagnezemię, ponieważ w takim przypadku zwiększa się ryzyko wystąpienia groźnych dla życia arytmii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Interakcje farmakokinetyczne

Wpływ innych leków na farmakokinetykę escytalopramu. Metabolizm escytalopramu odbywa się głównie przy udziale CYP2C19. Enzymy CYP3A4 i CYP2D6 mogą również brać udział w jego metabolizmie, choć w mniejszym stopniu. Enzym CYP2D6 uznaje się za częściowy katalizator metabolizmu głównego metabolitu S-DCT (demetylowanego escytalopramu).

Stosowanie escytalopramu w połączeniu z omeprazolem 30 mg raz dziennie (inhibitorem CYP2C19) prowadzi do umiarkowanego (około 50 %) wzrostu stężenia escytalopramu w osoczu.

Jednoczesne stosowanie escytalopramu i cyklotydyny 400 mg dwa razy dziennie (umiarkowanie silny ogólny inhibitor enzymów) powoduje umiarkowany (około 70 %) wzrost stężenia escytalopramu w osoczu. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z cyklotydyną. Może być konieczna korekta dawki. W związku z tym należy ostrożnie przepisywać escytalopram jednocześnie z inhibitorami cytochromu CYP2C19 (np. omeprazolem, esomeprazolem, fluconazolem, fluwoksyminą, lansoprazolem, tiklopidyną) lub z cyklotydyną. W przypadku jednoczesnego stosowania może być konieczne zmniejszenie dawki escytalopramu w zależności od oceny klinicznej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Wpływ escytalopramu na farmakokinetykę innych leków. Escytalopram jest inhibitorem enzymu CYP2D6. Wymagana jest ostrożność przy przepisywaniu escytalopramu jednocześnie z lekami, które są metabolizowane głównie przez ten enzym i mają wąski zakres terapeutyczny, np. flekainidem, propafenonem i metoprololem (stosowanym w niewydolności serca) lub z niektórymi lekami działającymi na OUN i metabolizowanymi głównie przez CYP2D6, np. takimi antydepresantami, jak desypramina, klozapina i nortryptylina, takimi neuroleptykami, jak rysperydon, tiorydazyna i haloperidol. Możliwa jest korekta dawki. Połączenie z desypraminą lub metoprololem prowadziło do podwojenia stężenia tych dwóch substratów CYP2D6 w osoczu. W badaniach in vitro wykazano, że escytalopram może również powodować niewielkie hamowanie CYP2C19. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z lekami, które są metabolizowane przez CYP2C19.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Poniższe ostrzeżenia dotyczą leków z grupy SSRI.

Dzieci. Leku nie należy stosować u dzieci. W trakcie badań klinicznych częściej obserwowano zachowania samobójcze (pomysły samobójcze i próby samobójstwa) oraz wrogość (przeważająca agresywność, skłonność do konfrontacji i drażliwość) u dzieci leczonych antydepresantami w porównaniu z tymi, którzy przyjmowali placebo. Jeśli sytuacja kliniczna wymaga jednak zastosowania takiego leczenia, należy dokładnie obserwować pacjenta w celu wczesnego wykrycia objawów samobójczych. Ponadto brak danych dotyczących długoterminowego bezpieczeństwa u dzieci pod względem wzrostu, dojrzewania płciowego oraz rozwoju poznawczego i behawioralnego.

Paradoksalne nasilenie lęku. U niektórych pacjentów z zaburzeniami lękowymi w początkowym okresie leczenia antydepresantami może dojść do nasilenia objawów lęku. Ten paradoksalny efekt zazwyczaj ustępuje w ciągu dwóch tygodni leczenia. Aby zmniejszyć ryzyko efektu anksjogennego, zaleca się stosowanie niskiej dawki początkowej (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Udary padaczkowe. Lek należy odstawić, jeśli u pacjenta pojawi się pierwszy napad padaczkowy lub częstsze napady (u pacjentów z wcześniejszą diagnozą padaczki). Należy unikać stosowania SSRI u pacjentów z niestabilną padaczką, a u pacjentów z kontrolowaną padaczką należy zapewnić dokładne monitorowanie.

Mania. SSRI należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem manii/hipomanii. W przypadku wystąpienia stanu maniakalnego lek SSRI należy odstawić.

Cukrzyca. U pacjentów z cukrzycą leczenie SSRI może wpływać na kontrolę glikemii (hipoglikemia lub hiperlipidemia). Może być konieczna korekta dawki insuliny i/lub doustnych leków obniżających stężenie glukozy we krwi.

Samobójstwo/pomysły samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego. Depresja wiąże się z ryzykiem myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw. Ryzyko to utrzymuje się aż do osiągnięcia trwałej remisji. Ponieważ poprawa stanu może nie nastąpić przez pierwsze tygodnie lub dłużej, pacjentów należy dokładnie obserwować do czasu poprawy ich stanu. Wiadomo, że ryzyko samobójstwa może wzrosnąć w wczesnych stadiach poprawy. Inne zaburzenia psychiczne, w których stosuje się escytalopram, mogą również wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zachowań samobójczych. Ponadto te stany mogą występować współistniejąco z dużym zaburzeniem depresyjnym. Te ostrzeżenia dotyczą również leczenia pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi.

Pacjenci z wywiadem zachowań samobójczych przed rozpoczęciem leczenia mają najwyższe ryzyko myśli lub prób samobójczych i wymagają szczególnej uwagi w trakcie leczenia. Metaanaliza badań wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów w wieku do 25 lat przyjmujących antydepresanty w porównaniu z tymi, którzy przyjmowali placebo. Szczególnie ważne jest dokładne monitorowanie pacjentów z wysokim ryzykiem na początku leczenia i przy zmianie dawki.

Pacjentów i ich otoczenie należy poinformować o konieczności obserwowania pogorszenia stanu, myśli lub zachowań samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu i o konieczności natychmiastowej konsultacji medycznej w przypadku wystąpienia tych objawów.

Akatyzja/psychomotoryczne pobudzenie. Stosowanie SSRI/SSRI-N wiąże się z rozwojem akatyzji – stanu charakteryzującego się przykrym, wyczerpującym uczuciem niespokoju i potrzebą poruszania się, często towarzyszy mu niemożność siedzenia lub stania w miejscu. Stan ten najprawdopodobniej pojawia się w pierwszych kilku tygodniach leczenia. Zwiększenie dawki może zaszkodzić pacjentom, u których wystąpiły takie objawy.

Hiponatremia. Hiponatremia, prawdopodobnie związana z zaburzeniem wydzielania hormonu antydiuretycznego, rzadko występuje podczas stosowania SSRI i zazwyczaj ustępuje po odstawieniu leku. SSRI należy stosować z ostrożnością u pacjentów z grupy ryzyka (osoby starsze, obecność marskości wątroby lub jednoczesne leczenie lekami powodującymi hiponatremię).

Krwawienia. Podczas stosowania SSRI możliwe są krwawienia skórne, siniaki i purpura. SSRI/SSRI-N mogą zwiększyć ryzyko krwawień poporodowych (patrz sekcje „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”, „Działania niepożądane”). Należy ostrożnie stosować SSRI u pacjentów leczonych jednocześnie doustnymi lekami przeciwpłytkowymi, lekami wpływającymi na funkcję płytek krwi (np. atypowe leki przeciwpsychotyczne, fenotiazyny, większość trójcyklicznych antydepresantów, kwas acetylosalicylowy i niesteroidowe leki przeciwzapalne, tiklopidyna i dipyridamol) oraz u pacjentów z znaną skłonnością do krwawień.

Elektrowstrząsowa terapia (EKT). Doświadczenie kliniczne jednoczesnego stosowania SSRI i EKT jest ograniczone, dlatego zaleca się ostrożność.

Zespół serotonergiczny. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z lekami serotonergicznymi, np. triptanami (w tym sumatriptanem), opioidami (w tym tramadolem) i tryptofanem.

Zgłaszano przypadki wystąpienia zespołu serotonergicznego u pacjentów przyjmujących SSRI jednocześnie z lekami serotonergicznymi. Połączenie takich objawów jak niepokój, drżenie, mioklonus i hipertermia może wskazywać na rozwój tego stanu. W takim przypadku należy natychmiast przerwać przyjmowanie SSRI i leku serotonergicznego oraz rozpocząć leczenie objawowe.

Zwierzobój. Jednoczesne stosowanie SSRI i leków ziołowych zawierających zwierzobój (Hypericum perforatum) może prowadzić do zwiększenia częstości działań niepożądanych (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Objawy odstawienia po zakończeniu leczenia. Objawy odstawienia po zakończeniu leczenia, szczególnie nagłego, są powszechne (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W badaniach działania niepożądane związane z odstawieniem leczenia obserwowano u około 25% pacjentów w grupie escytalopramu i u 15% pacjentów w grupie placebo. Ryzyko wystąpienia objawów odstawienia zależy od kilku czynników, w tym od długości i dawki leczenia oraz stopnia stopniowego zmniejszania dawki. Zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje i uczucie uderzenia prądem), zaburzenia snu (w szczególności bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub lęk, wymioty i/lub nudności, drżenie, dezorientacja, nasilone pocenie się, ból głowy, biegunka, przyspieszone tętno, niestabilność emocjonalna, drażliwość i zaburzenia wzroku są najczęściej występującymi objawami. Zazwyczaj są one łagodne lub umiarkowane, ale u niektórych pacjentów mogą być cięższe. Zazwyczaj pojawiają się w pierwszych kilku dniach po zakończeniu leczenia, choć bardzo rzadko zgłaszano ich wystąpienie po przypadkowym pominięciu tylko jednej dawki. Zazwyczaj są krótkotrwałe i ustępują w ciągu 2 tygodni, jednak u niektórych osób mogą trwać dłużej (2–3 miesiące lub dłużej). W takim przypadku zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki escytalopramu w ciągu kilku tygodni do kilku miesięcy, w zależności od stanu pacjenta.

Dysfunkcja seksualna. SSRI/SSRI-N mogą powodować objawy dysfunkcji seksualnej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Były doniesienia o trwałych zaburzeniach seksualnych, gdy objawy utrzymywały się pomimo odstawienia SSRI/SSRI-N.

Choroba niedokrwienna serca. Ze względu na ograniczone doświadczenie kliniczne zaleca się ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca.

Wydłużenie interwału QT. Stwierdzono, że escytalopram powoduje zależne od dawki wydłużenie interwału QT. O przypadkach wydłużenia interwału QT i arytmii komorowej, w tym torsade de pointes, zgłaszano głównie u kobiet, pacjentów z hipokaliemią lub istniejącym wydłużeniem interwału QT lub z innymi chorobami serca. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wyraźną bradykardią, pacjentów po niedawnym ostrym zawałcie mięśnia serca lub z dekompensowaną niewydolnością serca. Zaburzenia równowagi elektrolitów, takie jak hipokaliemia i hipomagnezemia, zwiększają ryzyko rozwoju arytmii złośliwych i powinny być skorygowane przed rozpoczęciem leczenia escytalopramem. U pacjentów z chorobą serca o stabilnym przebiegu przed rozpoczęciem leczenia escytalopramem należy dokładnie ocenić parametry EKG. W przypadku objawów arytmii serca podczas leczenia escytalopramem leczenie należy odstawić i wykonać EKG.

Zamkniętoprzedsionkowa jaskra. SSRI, w tym escytalopram, mogą wpływać na rozmiar źrenicy, co prowadzi do midriazy. Ten efekt midriatyczny może potencjalnie zwęzić kąt oka, co prowadzi do podwyższenia ciśnienia wewnątrzgałkowego i zamkniętoprzedsionkowej jaskry, szczególnie u podatnych pacjentów. Dlatego escytalopram należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zamkniętoprzedsionkową jaskrą lub jaskrą w wywiadzie.

Medopram® zawiera laktozę. Pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi schorzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy lub zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, nie należy stosować tego leku.

Ostrzeżenia dotyczące substancji pomocniczych. Jedna tabletka Medopramu® zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu, co oznacza, że lek ten można uznać za praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane kliniczne dotyczące stosowania escytalopramu u ciężarnych są ograniczone.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą. Escytalopram jest przeciwwskazany w ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy po dokładnym rozważeniu wszystkich ryzyk i korzyści wykazano konieczność jego stosowania. Zaleca się dokładne badanie noworodków, których matki przyjmowały escytalopram w czasie ciąży, szczególnie w III trymestrze. Należy unikać nagłego odstawienia leku w czasie ciąży. U noworodków, których matki przyjmowały SSRI/SSRI-N w późnych etapach ciąży, możliwe są następujące objawy: niewydolność oddechowa, sinica, apnea, drgawki, wahania temperatury ciała, trudności z karmieniem piersią, wymioty, hipoglikemia, nadciśnienie, hipotonia, nadmierny odruch, drżenie, pobudzenie nerwowe, drażliwość, apatia, ciągły płacz, senność i trudności ze snem. Objawy te mogą wynikać z efektów serotonergicznych lub być objawami odstawienia. W większości przypadków takie powikłania pojawiają się natychmiast lub wkrótce (do 24 godzin) po porodzie. Dane epidemiologiczne wykazały, że stosowanie SSRI w czasie ciąży może zwiększyć ryzyko trwałej nadciśnienia płucnego u noworodków (do 5 przypadków na 1000 ciąż, według danych obserwacyjnych). W populacji ogólnej występuje 1–2 przypadki na 1000 ciąż.

Okres karmienia piersią. Przypuszcza się, że escytalopram przenika do mleka matki, dlatego zaleca się przerwanie karmienia piersią na czas leczenia.

Plodność. Dane badań na zwierzętach wykazały, że escytalopram może wpływać na jakość nasienia. Doniesienia o stosowaniu niektórych SSRI u ludzi wskazują, że wpływ na jakość nasienia jest odwracalny. Wpływ na płodność człowieka nie został dotąd zaobserwowany.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn.

Ogólnie escytalopram nie wpływa na funkcje intelektualne ani psychomotoryczne, należy jednak wziąć pod uwagę, że jako lek psychotropowy może wpływać na podejmowanie decyzji i zdolności. Pacjentów należy poinformować o potencjalnym ryzyku wpływu na zdolność prowadzenia samochodu i pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Bezpieczeństwo stosowania dawek powyżej 20 mg na dobę nie zostało ustalone.

Medopram® stosuje się doustnie 1 raz na dobę niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Epizod depresyjny większy. Zwykle przepisuje się 10 mg 1 raz na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta dawkę dobową można zwiększyć do maksymalnej – 20 mg.

Efekt antydepresyjny zwykle pojawia się po 2–4 tygodniach. Po ustąpieniu objawów leczenie należy kontynuować jeszcze co najmniej 6 miesięcy w celu utrwalenia osiągniętego efektu.

Zaburzenia paniki z agorafobią lub bez niej. W pierwszym tygodniu zaleca się dawkę początkową 5 mg na dobę, przed zwiększeniem do 10 mg na dobę. Następnie dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 20 mg na dobę, w zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta.

Maksymalny efekt w leczeniu zaburzeń paniki osiąga się po 3 miesiącach. Czas trwania leczenia wynosi kilka miesięcy i zależy od ciężkości choroby.

Zaburzenia lękowe społeczne (fobia społeczna). Zwykle przepisuje się 10 mg 1 raz na dobę.

Zazwyczaj do złagodzenia objawów potrzeba 2–4 tygodni terapii. Następnie, w zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta, dawkę można zmniejszyć do 5 mg lub zwiększyć do maksymalnej – 20 mg na dobę. Zaburzenia lękowe społeczne to choroba o przebiegu przewlekłym, a w celu utrwalenia osiągniętego efektu zaleca się kontynuację leczenia przez 12 tygodni. Wykazano, że długotrwałe leczenie przez 6 miesięcy zapobiega nawrotom i może być przepisywane indywidualnie, w zależności od indywidualnej reakcji chorych; należy regularnie oceniać korzyści terapeutyczne leczenia.

Zaburzenia lękowe społeczne to wyraźnie zdefiniowany termin diagnostyczny oznaczający określone zaburzenie, które nie powinno być mylone z nadmierną nieśmiałością. Leczenie farmakologiczne jest wskazane tylko wtedy, gdy zaburzenie znacząco utrudnia wykonywanie obowiązków zawodowych i aktywność społeczną. Efektywność takiego leczenia w porównaniu z terapią kognitywno-behawioralną nie była oceniana. Farmakoterapia powinna być częścią ogólnej strategii terapeutycznej.

Zaburzenia lękowe uogólnione. Zwykle przepisuje się 10 mg 1 raz na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości dawkę można zwiększyć maksymalnie do 20 mg na dobę.

Długotrwałe leczenie badano co najmniej przez 6 miesięcy u pacjentów przyjmujących dawkę 20 mg na dobę; należy regularnie oceniać korzyści leczenia (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne (OCD). Zwykle początkowo przepisuje się 10 mg 1 raz na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości dawkę można zwiększyć do 20 mg na dobę. OCD to choroba przewlekła, leczenie musi trwać wystarczająco długo, aby zapewnić całkowite ustąpienie objawów, co może trwać kilka miesięcy lub dłużej. Korzyści z leczenia oraz dawkę leku należy regularnie oceniać.

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia). Dawka początkowa wynosi 5 mg na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości i nasilenia depresji dawkę dobową można zwiększyć do maksymalnej – 10 mg na dobę. Efektywność escytalopramu w leczeniu zaburzeń lękowych społecznych nie była badana u pacjentów w wieku podeszłym.

Populacja pediatryczna. Escytalopram nie powinien być stosowany w leczeniu dzieci i młodzieży (do 18 roku życia) (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. U pacjentów z umiarkowanymi i łagodnymi zaburzeniami funkcji nerek nie wymaga się korekty dawki. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (Clcr <30 ml/min).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. Zalecana dawka początkowa w pierwszych dwóch tygodniach leczenia wynosi 5 mg na dobę u pacjentów z niewydolnością wątroby łagodną lub umiarkowaną. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można zwiększyć do 10 mg na dobę. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby zaleca się stosowanie leku z ostrożnością i bardzo staranne dozowanie.

Osłabiona aktywność CYP2C19. U pacjentów z znaną osłabioną aktywnością enzymu CYP2C19 zalecana dawka początkowa w pierwszych dwóch tygodniach leczenia wynosi 5 mg na dobę. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można zwiększyć do 10 mg na dobę.

Objawy odstawienia po zakończeniu leczenia. Należy unikać nagłego odstawienia leku. Przy kończeniu leczenia escytalopramem dawkę należy stopniowo zmniejszać przez co najmniej 1–2 tygodnie, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia objawów odstawienia (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania” i „Efekty niepożądane”). Jeśli po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu leku pojawiają się nieprzyjemne objawy, można rozważyć powrót do wcześniej przepisanej dawki. Następnie lekarz może kontynuować zmniejszanie dawki, ale w sposób bardziej stopniowy.

Dzieci. Leków przeciwdziałających depresji nie należy stosować w leczeniu dzieci i młodzieży (do 18 roku życia). Zachowania samobójcze (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogość (głównie agresja, zachowanie opozycyjne i gniew) obserwowano częściej w badaniach klinicznych u dzieci i młodzieży przyjmujących leki przeciwdziałające depresji w porównaniu z tymi, którzy przyjmowali placebo. Jeśli z klinicznego punktu widzenia podjęto decyzję o przepisaniu leku, należy zapewnić dokładne monitorowanie występowania objawów samobójczych u pacjenta.

Dzieci. Medopram® nie powinien być stosowany w leczeniu dzieci (do 18 roku życia).

Przedawkowanie.

Toksykologia. Dane kliniczne dotyczące przedawkowania escytalopramu są ograniczone, w wielu przypadkach występowało jednoczesne przedawkowanie innych leków. W większości przypadków obserwowano łagodne objawy lub brak objawów. Doniesienia o śmiertelnych skutkach przedawkowania escytalopramu są rzadkie, większość z nich obejmuje jednoczesne przedawkowanie innych leków. Dawkowanie escytalopramu w ilości 400–800 mg nie powodowało żadnych ciężkich objawów.

Objawy. Objawy przedawkowania escytalopramu objawiają się głównie zaburzeniami układu nerwowego środkowego (od zawrotów głowy, drżenia i niepokoju po rzadkie przypadki zespołu serotonergowego, drgawek i śpiączki), układu pokarmowego (nudności, wymioty), układu sercowo-naczyniowego (hipotensja, tachykardia, wydłużenie odcinka QT, arytmia) oraz zaburzeniami równowagi elektrolitowej/płynowej (hipokaliemia, hiponatremia).

Leczenie. Nie istnieje specyficzny antydotum. Należy zapewnić prawidłowe funkcjonowanie układu oddechowego i odpowiednie natlenienie. Możliwe jest przeprowadzenie przemywania żołądka i podanie węgla aktywnego. Zaleca się monitorowanie czynności serca i funkcji życiowych wraz z leczeniem objawowym wspierającym. W przypadku przedawkowania zaleca się monitorowanie EKG u pacjentów z niewydolnością serca, bradyarytmią, u pacjentów jednoczesnie przyjmujących leki wydłużające odcinek QT oraz u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu leku, np. z niewydolnością wątroby.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne najczęściej występują w pierwszym lub drugim tygodniu leczenia i zazwyczaj ich częstość oraz nasilenie stopniowo zmniejszają się podczas dalszej terapii. Efekty uboczne znane dla leków z klasy SSRI oraz escytalopramu, które obserwowano w trakcie badań z randomizacją i kontrolą placebo oraz w czasie stosowania klinicznego, przedstawiono poniżej według układów narządów i częstości występowania. Częstość występowania określa się jako: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), rzadko (≥1/1000 do <1/100), niezwykle rzadko (≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: częstość nieznana – trombocytopenia.

Ze strony układu odpornościowego: rzadko – reakcje anafilaktyczne.

Ze strony układu endokrynnego: częstość nieznana – zaburzenia wydzielania hormonu antydiuretycznego.

Zaburzenia odżywiania i przemiany materii: często – zmniejszenie lub zwiększenie apetytu, przyrost masy ciała; rzadko – utrata masy ciała; częstość nieznana – hiponatremia, anoreksja¹.

Zaburzenia psychiczne: często – lęk, niepokój, niepokojące sny, obniżenie libidum, anorgazmia (u kobiet); rzadko – zgrzytanie zębami podczas snu, pobudzenie, niepokój, napady paniki, dezorientacja; niezwykle rzadko – agresja, depersonalizacja, halucynacje; częstość nieznana – myśli samobójcze i zachowania samobójcze², mania.

Ze strony układu nerwowego: bardzo często – ból głowy; często – bezsenność, senność, zawroty głowy, parestezje, drżenie; rzadko – zaburzenia smaku, zaburzenia snu, omdlenia; niezwykle rzadko – zespół serotonergiczny; częstość nieznana – dyskineza, zaburzenia ruchowe, drgawki, psychomotoryczne napięcie/niespokojność (akatyzja)¹.

Ze strony narządów wzroku: rzadko – rozszerzenie źrenic, zamazanie widzenia.

Ze strony narządów słuchu: rzadko – szumy w uszach.

Zaburzenia serca: rzadko – tachykardia; niezwykle rzadko – bradykardia; częstość nieznana – wydłużenie odcinka QT w EKG, arytmia komorowa, w tym tachykardia komorowa typu torsade de pointes.

Zaburzenia naczyniowe: częstość nieznana – hipotensja ortostatyczna.

Ze strony układu oddechowego: często – zapalenie zatok, kichanie; rzadko – krwawienie z nosa.

Ze strony układu pokarmowego: bardzo często – nudności; często – biegunka, zaparcia, wymioty, suchość w ustach; rzadko – krwawienia przewodu pokarmowego (w tym krwawienia z odbytu).

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: częstość nieznana – zapalenie wątroby, zmiany wyników funkcji wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – nadmierne pocenie się; rzadko – pokrzywka, wysypka, łysienie, swędzenie; częstość nieznana – obrzęki, siniaki.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: często – ból stawów, ból mięśni.

Ze strony nerek i dróg moczowych: częstość nieznana – zatrzymanie oddawania moczu.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: często – zaburzenia ejakulacji, impotencja (u mężczyzn); rzadko – metrorragia, menorrhagia (kobiety); częstość nieznana – galaktoreja, stan przedłużonej erekcji (priapizm) (u mężczyzn), krwawienia poporodowe³.

Zaburzenia ogólne: często – zmęczenie, gorączka; rzadko – obrzęk.

¹ Takie przypadki są znane dla leków całej klasy SSRI.

² O przypadkach myśli i zachowań samobójczych zgłaszano podczas leczenia escytalopramem lub krótko po jego przerwaniu.

³ O takich przypadkach zgłaszano dla klasy terapeutycznej SSRI lub SSRI/SNRI (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Wydlużenie odcinka QT. O przypadkach wydłużenia odcinka QT oraz arytmii komorowej, w tym torsade de pointes, zgłaszano w okresie po rejestracji, głównie u kobiet z hipokaliemią, istniejącym wydłużeniem odcinka QT lub innymi chorobami serca.

Efekty klasy. Badania epidemiologiczne, przeprowadzone głównie wśród pacjentów w wieku powyżej 50 lat, wykazały zwiększone ryzyko złamania kości u pacjentów przyjmujących SSRI i trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe. Mechanizm prowadzący do takiego ryzyka pozostaje nieznany.

Objawy odstawienia. Przerywanie leczenia SSRI/SSNRI, szczególnie nagłe, często prowadzi do wystąpienia objawów odstawienia. Najczęściej zgłaszane reakcje to: zawroty głowy, zaburzenia zmysłów (parestezje i uczucie wstrząsu elektrycznego), zaburzenia snu (w szczególności bezsenność i niepokojące sny), pobudzenie lub strach, wymioty i/lub nudności, drżenie, dezorientacja, nadmierne pocenie się, ból głowy, biegunka, kołatanie serca, niestabilność emocjonalna, drażliwość i zaburzenia widzenia. Ogólnie objawy te są łagodne lub umiarkowane, jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie i/lub trwałe. Dlatego w przypadku braku potrzeby kontynuowania leczenia escytalopramem, lek należy zawsze odstawiać stopniowo, poprzez stopniowe zmniejszanie dawki.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych. Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Lekarze, farmaceuci, pacjenci oraz ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blisterze, 3 blistry w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Medocemí Limited/Medochemie Limited.
Farmaceutisch Analytisch Laboratorium Duiven B.V.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Agios Athanassios Industrial Area, Michail Irakleous 2, Agios Athanassios, Limassol, 4101, Cypr/Agios Athanassios Industrial Area, Michail Irakleous 2, Agios Athanassios, Limassol, 4101, Cyprus.
Dijkgraaf 30, Duiven, 6921 RL, Holandia/Dijkgraaf 30, Duiven, 6921 RL, Netherlands.