INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku MEDIXICAM (MEDIXICAM)

Skład:

substancja czynna: meloksikam;

1 ampułka zawiera 15 mg meloksikamu;

substancje pomocnicze: meglumin, glikofurol, poloksymer 188, chlorek sodu, glicyna, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty roztwór o barwie żółtej z odcieniem zieleni, praktycznie wolny od cząsteczek.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki niesteroidowe leki przeciwbólowe i przeciwreumatyczne. Meloksikam. Kod ATC M01A C06.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Medixikam to niesteroidowy lek przeciwbólowy i przeciwzapalny (NLPZ) z grupy kwasów enolowych, wykazujący działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe.

Meloksikam wykazuje wysoką aktywność przeciwzapalną we wszystkich standardowych modelach stanu zapalnego. Podobnie jak w przypadku innych NLPZ, dokładny mechanizm działania meloksikamu nie został w pełni poznany. Jednakże istnieje wspólny mechanizm działania dla wszystkich NLPZ (w tym meloksikamu): hamowanie biosyntezy prostaglandyn, które są mediatorami stanu zapalnego.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Meloksikam jest całkowicie wchłaniany po wstrzyknięciu do mięśni. Względna biodostępność w porównaniu z podawaniem doustnym wynosi prawie 100%. W związku z tym nie jest konieczna korekta dawki przy przejściu z drogi wewnątrzmięśniowej na doustną. Po wstrzyknięciu wewnątrzmięśniowym dawki 15 mg maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) wynosi około 1,6–1,8 μg/ml i osiągane jest w ciągu 1–6 godzin.

Rozkład. Meloksikam silnie wiąże się z białkami osocza krwi, głównie z albuminą (99%). Przenika do płynu stawowego, gdzie jego stężenie jest o połowę niższe niż w osoczu krwi. Objętość rozkładu jest niska, średnio 11 l po podaniu wewnątrzmięśniowym lub dożylnym, z indywidualnymi odchyleniami w granicach 7–20%. Objętość rozkładu po podawaniu wielokrotnych dawek doustnych meloksikamu (od 7,5 mg do 15 mg) wynosi 16 l, z współczynnikiem odchylenia od 11% do 32%.

Biotransformacja. Meloksikam ulega intensywnej biotransformacji w wątrobie. W moczu zidentyfikowano cztery różne metabolity meloksikamu, które są farmakodynamicznie nieaktywne. Głównym metabolitem jest 5’-karboksymeloksikam (60% dawki), powstający w wyniku utlenienia pośredniego metabolitu – 5’-hydroksymetylo-meloksikamu, który również jest wydzielany w mniejszym stopniu (9% dawki). Badania in vitro sugerują, że CYP 2C9 odgrywa istotną rolę w procesie metabolizmu, podczas gdy izoenzymy CYP 3A4 odgrywają mniejszą rolę. Aktywność peroksydazy może odpowiadać za dwa inne metabolity, które stanowią odpowiednio 16% i 4% podanej dawki.

Eliminacja. Wydalanie meloksikamu odbywa się głównie w postaci metabolitów w równych proporcjach z moczem i kałem. Mniej niż 5% dobowej dawki wydzielane jest w niezmienionej formie z kałem, niewielka ilość – z moczem. Okres półtrwania (t1/2) wynosi od 13 do 25 godzin, w zależności od drogi podania (doustnej, wewnątrzmięśniowej lub dożylnej). Klirens osocza wynosi około 7–12 ml/min po pojedynczej dawce doustnej, dożylnej lub doodbytniczej.

Linowość dawki. Meloksikam wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych od 7,5 mg do 15 mg po podaniu doustnym i wewnątrzmięśniowym.

Osobliwe grupy chorych

Pacjenci z niewydolnością wątroby/nerek. Niewydolność wątroby i nerek w stopniu lekkim do umiarkowanego nie wpływa istotnie na farmakokinetykę meloksikamu. Pacjenci z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek mieli znacznie wyższy całkowity klirens. Obniżone wiązanie z białkami osocza krwi obserwowano u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium terminalnym. W przypadku niewydolności nerek w stadium terminalnym zwiększenie objętości rozkładu może prowadzić do wzrostu stężenia wolnego meloksikamu. Nie należy przekraczać dobowej dawki 7,5 mg (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” oraz „Sposób podania i dawki”).

Pacjenci w wieku podeszłym. U pacjentów w wieku podeszłym płci męskiej średnie parametry farmakokinetyczne są podobne do tych u młodych ochotników płci męskiej. U starszych pacjentek płci żeńskiej pole pod krzywą stężenia we krwi w funkcji czasu (AUC) jest wyższe, a t1/2 dłuższy w porównaniu z odpowiednimi wartościami u młodych ochotników obu płci. Średni klirens osocza krwi w stanie stacjonarnym u pacjentów w wieku podeszłym był nieco niższy niż u młodych ochotników (patrz sekcja „Sposób podania i dawki”).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Krótkotrwałe leczenie objawowe ostrego napadu reumatoidalnego zapalenia stawów i spondylituis ankylopoetycznego, gdy inne drogi podania nie mogą być zastosowane.

Przeciwwskazania.

− Trzeci trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”);

− wiek pacjenta poniżej 18 lat;

− nadwrażliwość na meloksikam lub inne składniki leku, lub na substancje czynne o podobnym działaniu, takie jak LNPZS, kwas acetylosalicylowy; meloksikam nie powinien być stosowany u pacjentów, u których po podaniu kwasu acetylosalicylowego lub innych LNPZS występowały objawy astmy, polipy nosa, obrzęk naczynioruchowy lub pokrzywka;

− krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja związane z wcześniejszą terapią LNPZS w wywiadzie;

− aktywna lub nawracająca krwawiąca jama żołądka/wybroczynę w wywiadzie (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków owrzodzenia lub krwawienia);

− ciężka niewydolność wątroby;

− ciężka niewydolność nerek (bez stosowania dializy);

− krwawienie żołądkowo-jelitowe, krwawienie mózgowe w wywiadzie lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi;

− zaburzenia hemostazy lub jednoczesne stosowanie leków przeciwwątrobowych (przeciwwskazania związane z drogą podania);

− ciężka niewydolność serca;

− leczenie bólu w okresie okołoperacyjnym po by-passie tętnicy wieńcowej.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.

Ryzyka związane z hiperkaliemią

Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą powodować hiperkaliemię: sole potasu, diuretyki zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), antagoniści receptorów angiotensyny II, LNPZS, (niskocząsteczkowe lub niemodyfikowane) heparyny, cyklosporyna, takrolimus i trimetoprim.

Rozpoczęcie hiperkaliemii może zależeć od czynników z nią związanych. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii wzrasta, jeśli powyższe leki są stosowane jednocześnie z meloksikamem.

Interakcje farmakodynamiczne

Inne LNPZS i kwas acetylosalicylowy ≥ 3 g/doba. Nie zaleca się łączenia z innymi LNPZS (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), w tym z kwasem acetylosalicylowym w dawkach przeciwzapalnych (≥ 1 g dawka pojedyncza lub ≥ 3 g całkowita dawka dzienna).

Kortykosteroidy (np. glukokortykosteroidy). Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami wymaga ostrożności ze względu na zwiększone ryzyko krwawienia lub powstawania owrzodzeń w przewodzie pokarmowym.

Antykoagulancy lub heparyna stosowana w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych. Znacznie wzrasta ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. LNPZS mogą nasilać działanie antykoagulantów, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania LNPZS i antykoagulantów lub heparyny w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

W innych przypadkach stosowania heparyny wymagana jest ostrożność ze względu na zwiększone ryzyko krwawień. W przypadku niemożności uniknięcia tej kombinacji konieczna jest staranna kontrola międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR).

Leki trombolityczne i przeciwzakrzepowe. Zwiększony ryzyko krwawień poprzez hamowanie funkcji płytek krwi i uszkodzenie błony śluzowej żołądka i dwunastnicy.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Zwiększony ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego.

Diuretyki, inhibitory ECA i antagoniści angiotensyny II. LNPZS mogą zmniejszać działanie diuretyków i innych leków przeciwciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. u pacjentów z odwodnieniem lub u osób starszych z zaburzeniami funkcji nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ECA lub antagonistów angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, co zazwyczaj jest odwracalne. Dlatego taką kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie u osób starszych. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a funkcja nerek powinna być kontrolowana po rozpoczęciu terapii skojarzonej i okresowo później (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Inne leki przeciwciśnieniowe (np. beta-blokery). Jak przy stosowaniu niżej wymienionych leków, możliwe jest zmniejszenie działania przeciwciśnieniowego beta-blokerów (w wyniku hamowania prostaglandyn o działaniu rozszerzającym naczynia).

Inhibitory kalcyniwiny (np. cyklosporyna, takrolimus). Nefrotoksyczność inhibitorów kalcyniwiny może być nasilana przez LNPZS poprzez wpływ na nerkowe prostaglandyny. Podczas leczenia należy kontrolować funkcję nerek. Zalecana jest staranna kontrola funkcji nerek, szczególnie u osób starszych.

Wewnątrzmaczne środki antykoncepcyjne. LNPZS zmniejszają skuteczność wewnątrzmacznych środków antykoncepcyjnych. Wcześniej donoszono o zmniejszeniu skuteczności wewnątrzmacznych środków antykoncepcyjnych przy stosowaniu LNPZS, ale wymaga to dalszego potwierdzenia.

Deferasiroks

Jednoczesne stosowanie meloksikam i deferasiroksu może zwiększyć ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych. Należy zachować ostrożność przy łączeniu tych leków.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ meloksikam na farmakokinetykę innych leków

Lit. Istnieją dane dotyczące LNPZS, które zwiększają stężenie litu w osoczu (poprzez zmniejszenie wydalania litu z moczem), co może osiągnąć wartości toksyczne. Jednoczesne stosowanie litu i LNPZS nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Jeśli terapia skojarzona jest konieczna, należy starannie kontrolować stężenie litu w osoczu na początku leczenia, podczas doboru dawki i po zakończeniu leczenia meloksikamem.

Metylotreksat. LNPZS mogą zmniejszać wydzielanie tubularne metylotreksatu, zwiększając tym samym jego stężenie w osoczu. Z tego powodu nie zaleca się jednoczesnego stosowania LNPZS u pacjentów przyjmujących wysokie dawki metylotreksatu (powyżej 15 mg/tydzień) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Ryzyko interakcji LNPZS i metylotreksatu należy uwzględnić również u pacjentów przyjmujących niskie dawki metylotreksatu, w tym u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Jeśli konieczne jest leczenie skojarzone, należy kontrolować parametry badań krwi i funkcję nerek. Należy zachować ostrożność, gdy przyjmowanie LNPZS i metylotreksatu trwa 3 dni z rzędu, ponieważ poziom metylotreksatu w osoczu może wzrosnąć i nasilić toksyczność. Chociaż farmakokinetyka metylotreksatu (15 mg/tydzień) nie była wpływowana przez jednoczesne leczenie meloksikamem, należy uwzględnić, że toksyczność hematologiczna metylotreksatu może wzrosnąć podczas leczenia LNPZS (patrz wyżej) (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pemetreksed. Przy jednoczesnym stosowaniu meloksikam z pemetreksedem u pacjentów z klirem kreatyniny od 45 ml/min do 79 ml/min przyjmowanie meloksikam powinno być wstrzymane na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania i przez 2 dni po podaniu. Jeśli kombinacja meloksikam z pemetreksedem jest konieczna, pacjentów należy starannie kontrolować, szczególnie pod kątem wystąpienia mielosupresji i powikłań żołądkowo-jelitowych. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirem kreatyniny poniżej 45 ml/min) jednoczesne stosowanie meloksikam z pemetreksedem nie jest zalecane.

U pacjentów z normalną funkcją nerek (klirem kreatyniny ≥ 80 ml/min) dawki 15 mg meloksikam mogą zmniejszyć eliminację pemetreksedu, a tym samym zwiększyć częstość występowania działań niepożądanych związanych z pemetreksedem. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu 15 mg meloksikam jednocześnie z pemetreksedem u pacjentów z normalną funkcją nerek (klirem kreatyniny ≥ 80 ml/min).

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ innych leków na farmakokinetykę meloksikam

Cholestyramina przyspiesza wydalanie meloksikam poprzez zakłócenie wewnątrzwątrobowej cyrkulacji, dlatego klirens meloksikam wzrasta o 50% i okres półtrwania zmniejsza się do 13±3 godzin. Ta interakcja ma znaczenie kliniczne.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ kombinacji meloksikam i innych leków na farmakokinetykę

Peroralne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonilomocznika, nateglinid)

Meloksikam jest niemal całkowicie wydalany poprzez metabolizm w wątrobie, który w przybliżeniu w dwie trzecie jest pośredniczony przez enzymy cytochromu (CYP) P450 (główna droga CYP 2C9 i pomocnicza droga CYP 3A4) i w jednej trzeciej – innymi drogami, np. poprzez utlenianie peroksydazowe. Należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym podaniu meloksikam i leków, które wyraźnie hamują lub są metabolizowane przez CYP 2C9 i/lub CYP 3A4. Interakcję pośredniczoną przez CYP 2C9 można oczekiwać w połączeniu z takimi lekami, jak peroralne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonilomocznika, nateglinid); ta interakcja może prowadzić do podwyższenia stężenia tych leków i meloksikam w osoczu krwi. Stan pacjentów przyjmujących meloksikam i leki z grupy sulfonilomoczników lub nateglinid należy starannie kontrolować pod kątem rozwoju hipoglikemii.

Dzieci

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.

Nie stwierdzono klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu leku z lekami zobojętniającymi kwas żołądkowy, cytydyną i digoksyną.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Reakcje niepożądane mogą być minimalizowane poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy okres leczenia, konieczny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz informacja dotycząca ryzyka przewodu pokarmowego i układu sercowo-naczyniowego poniżej).

Nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej w przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego, ani dodatkowo stosować innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID), ponieważ może to zwiększyć toksyczność, podczas gdy korzyści terapeutyczne nie zostały udowodnione. Należy unikać jednoczesnego stosowania meloksikamu z innymi NSAID, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Meloksikam nie powinien być stosowany w leczeniu pacjentów wymagających ulgi w ostrym bólu.

W przypadku braku poprawy po kilku dniach należy ponownie ocenić korzyści terapeutyczne leczenia.

Należy wziąć pod uwagę obecność w wywiadzie chorób przełyku, żołądka i/lub wrzodów żołądka lub dwunastnicy w celu zapewnienia ich pełnego leczenia przed rozpoczęciem terapii meloksikamem. Należy regularnie monitorować możliwość nawrotu u pacjentów leczonych meloksikamem oraz u pacjentów z takimi przypadkami w wywiadzie.

Zaburzenia przewodu pokarmowego

Tak jak przy stosowaniu innych NSAID, potencjalnie śmiertelne krwawienie przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą wystąpić w dowolnym czasie podczas leczenia, zarówno z objawami ostrzegawczymi, jak i bez nich, lub z ciężkimi chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji jest większe przy zwiększaniu dawki NSAID u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie komplikowanymi krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), oraz u pacjentów starszych. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. U takich pacjentów należy rozważyć terapię skojarzoną z lekami ochronnymi (takimi jak misoprostol lub inhibitory pompy protonowej), a także u pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania małej dawki kwasu acetylosalicylowego lub innych leków zwiększających ryzyko przewodu pokarmowego (patrz informacja poniżej oraz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjentom z wywiadem toksyczności przewodu pokarmowego, szczególnie pacjentom starszym, należy przekazać informację o wszelkich nietypowych objawach brzusznych (szczególnie krwawieniu przewodu pokarmowego), szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Należy zachować ostrożność u pacjentów stosujących jednocześnie leki, które mogą zwiększyć ryzyko wrzodów lub krwawień, w szczególności heparynę, stosowaną jako terapię radykalną lub w geriatrii, antykoagulancy, takie jak warfaryna, lub inne NSAID, w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych (≥ 1 g dawka pojedyncza lub ≥ 3 g całkowita dawka dobową) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodów u pacjentów stosujących meloksikam, należy przerwać leczenie.

NSAID należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ mogą one się nasilać (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Zaburzenia wątroby

U około 15% pacjentów stosujących NSAID (w tym Medixikam) mogą występować podwyższone wartości jednego lub więcej testów wątrobowych. Takie odchylenia laboratoryjne mogą postępować, pozostawać bez zmian lub być tymczasowe podczas kontynuacji leczenia. Istotne podwyższenie ALAT lub ASPAT (około trzy lub więcej razy wyższe od normy) odnotowano u 1% pacjentów podczas badań klinicznych z NSAID. Ponadto, podczas badań klinicznych z NSAID zgłaszano rzadkie przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę, fulminantny śmiertelny zapalenie wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, niektóre zakończone śmiercią.

Pacjentów z objawami i/lub oznakami dysfunkcji wątroby lub odchyleniami wyników testów wątrobowych należy ocenić pod kątem rozwoju objawów cięższej niewydolności wątroby podczas terapii Medixikamem. Jeśli objawy kliniczne i objawy wskazują na rozwój choroby wątroby lub jeśli występują objawy systemowe (np. eozynofilia, wysypka), stosowanie Medixikamu należy przerwać.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub z niewydolnością serca od lekkiego do umiarkowanego stopnia w wywiadzie zaleca się staranne monitorowanie, ponieważ podczas terapii NSAID obserwowano zatrzymanie płynów i obrzęki.

Pacjentom z czynnikami ryzyka zaleca się kliniczne monitorowanie ciśnienia tętniczego na początku terapii, szczególnie na początku leczenia meloksikamem.

Dane badań i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NSAID (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) może być związane z niewielkim zwiększeniem ryzyka zdarzeń zakrzepowo-zatorowych (takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko dla meloksikamu.

Pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyniową mózgu leczenie meloksikamem należy prowadzić tylko po starannym badaniu. Takie badanie jest konieczne przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (np. z nadciśnieniem tętniczym, hiperlipidemią, cukrzycą, palenie papierosów).

NSAID mogą zwiększyć ryzyko poważnych zdarzeń zakrzepowo-naczyniowych serca i mózgu, zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, które mogą mieć śmiertelny przebieg. Zwiększenie ryzyka jest związane z długością stosowania. Pacjenci z chorobami sercowo-naczyniowymi lub czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych mogą mieć zwiększone ryzyko powikłań zakrzepowych.

Zaburzenia skóry

Podczas stosowania NSAID w pojedynczych przypadkach obserwowano poważne reakcje skórne, niektóre zakończone śmiercią, w tym odwarstwiające zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliozy (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Najwyższe ryzyko wystąpienia takich reakcji obserwowano na początku leczenia, przy czym w większości przypadków reakcje te pojawiały się w ciągu pierwszego miesiąca leczenia. Przy pierwszych objawach wysypek skórnych, zmian błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości należy przerwać stosowanie meloksikamu. Ważne jest jak najszybsze rozpoznanie i przerwanie stosowania wszelkich leków, które mogą powodować ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliozy. Z tym związane jest lepsze rokowanie w przypadku ciężkich uszkodzeń skóry. Jeśli u pacjenta wystąpił zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliozy podczas stosowania meloksikamu, stosowanie leku nie może być wznowione w przyszłości.

Zgłaszano przypadki ustalonego wysypu lekowego podczas stosowania meloksikamu. Meloksikamu nie należy ponownie przepisywać pacjentom, którzy mieli w wywiadzie ustalony wysyp lekowy związany ze stosowaniem meloksikamu. Potencjalna reakcja krzyżowa może wystąpić z innymi oksykamami.

Reakcje anafilaktyczne

Tak jak przy stosowaniu innych NSAID, reakcje anafilaktyczne mogą występować u pacjentów bez znanej reakcji na Medixikam. Lek Medixikam nie powinien być stosowany u pacjentów z triadą aspirynową. Ten zespół objawów występuje u pacjentów z astmą, u których występuje zapalenie nosa z lub bez polipów nosowych, lub u których występuje ciężki, potencjalnie śmiertelny skurcz oskrzeli po podaniu kwasu acetylosalicylowego lub innych NSAID. W przypadku stwierdzenia reakcji anafilaktycznej należy podjąć natychmiastowe działania ratunkowe.

Wskazniki wątroby i funkcja nerek

Tak jak przy stosowaniu większości NSAID, opisano pojedyncze przypadki podwyższenia poziomu transaminaz we krwi, bilirubiny we krwi lub innych wskaźników funkcji wątroby, podwyższenia kreatyniny we krwi i azotu mocznika we krwi, a także inne odchylenia wyników laboratoryjnych. W większości przypadków te odchylenia były nieznaczne i miały charakter tymczasowy. W przypadku istotnego lub trwałego potwierdzenia takich odchyleń należy przerwać stosowanie meloksikamu i przeprowadzić badania kontrolne.

Funkcjonalna niewydolność nerek

NSAID, ze względu na hamowanie rozszerzającego naczynia wpływu prostaglandyn nerkowych, mogą powodować funkcjonalną niewydolność nerek poprzez zmniejszenie filtracji kłębuszkowej. Ten efekt niepożądany jest zależny od dawki. Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki zaleca się staranne monitorowanie funkcji nerek, w tym objętości diurezy, u pacjentów z następującymi czynnikami ryzyka:

− wiek starszy;

− jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, antagonistami angiotensyny II, sartanami, diuretykami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”);

− hipowolemia (każdego rodzaju);

− niewydolność serca;

− niewydolność nerek;

− zespół nerczycowy;

− nefropatia toczeniowa;

− ciężka dysfunkcja wątroby (albumina surowicy < 25 g/l lub ≥ 10 według klasyfikacji Childa-Pugha).

W pojedynczych przypadkach NSAID mogą prowadzić do zapalenia śródmiąższowego nerek, zapalenia kłębuszków nerek, martwicy rdzenia nerek lub zespołu nerczycowego.

Dawka meloksikamu u pacjentów z niewydolnością nerek końcową poddawanych dializie nie powinna przekraczać 7,5 mg. U pacjentów z niewydolnością nerek od lekkiej do umiarkowanej dawka nie musi być zmniejszana (klirens kreatyniny > 25 ml/min).

Zatrzymanie sodu, potasu i wody

NSAID mogą nasilać zatrzymanie sodu, potasu i wody oraz wpływać na natriuretyczne działanie diuretyków. Ponadto możliwe jest zmniejszenie efektu antyhipertensyjnego leków obniżających ciśnienie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W rezultacie u wrażliwych pacjentów mogą się nasilać lub nasilić obrzęki, niewydolność serca lub nadciśnienie tętnicze. Dlatego pacjentom z ryzykiem zatrzymania sodu, potasu i wody zaleca się kliniczne monitorowanie (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Sposób stosowania i dawki”).

Hipokaliemia

Hipokaliemię może powodować cukrzyca lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających poziom potasu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziom potasu.

Kombinacja z pemetreksedem

U pacjentów z lekką i umiarkowaną niewydolnością nerek otrzymujących pemetreksed leczenie meloksikamem należy przerwać co najmniej na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania i co najmniej przez 2 dni po podaniu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Inne ostrzeżenia i środki ostrożności

Reakcje niepożądane są często gorzej tolerowane przez pacjentów starszych, słabych lub osłabionych, którzy wymagają starannego monitorowania. Tak jak w leczeniu innymi NSAID, należy zachować ostrożność u pacjentów starszych, u których bardziej prawdopodobne jest zmniejszenie funkcji nerek, wątroby i serca. Pacjenci starsi mają wyższe ryzyko wystąpienia reakcji niepożądanych do NSAID, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego i perforacji, które mogą być śmiertelne (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meloksikam, tak jak każdy inny NSAID, może maskować objawy chorób zakaźnych.

Tak jak przy wstrzykiwaniu do mięśni innych NSAID, w miejscu wstrzyknięcia może pojawić się ropień lub martwica.

Stosowanie meloksikamu może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą, dlatego nie jest zalecane kobietom, które chcą zajść w ciążę. U kobiet planujących zajście w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na fiolkę 1,5 ml, co oznacza, że jest praktycznie wolny od sodu.

Maskowanie stanu zapalnego i gorączki

Działanie farmakologiczne Medixikamu, skierowane na zmniejszenie gorączki i stanu zapalnego, może zmniejszyć przydatność tych danych diagnostycznych przy określaniu powikłań w przypadku podejrzanego stanu bólowego niezakaźnego.

Leczenie kortykosteroidami

Medixikam nie może być prawdopodobnym zamiennikiem kortykosteroidów w leczeniu niedostateczności kortykosteroidowej.

Efekty hematologiczne

Anemia może występować u pacjentów przyjmujących NSAID, w tym Medixikam. Może to być związane z zatrzymaniem płynów, krwawieniem przewodu pokarmowego o nieznanym pochodzeniu lub makroskopowym krwawieniem, lub nie w pełni opisanym wpływem na erytropoetynę. Pacjentom poddawanym długotrwałemu leczeniu NSAID, w tym Medixikamem, należy kontrolować poziom hemoglobiny lub hematokrytu, jeśli występują objawy i oznaki anemii.

NSAID hamują agregację płytek krwi i mogą powodować wydłużenie czasu krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do kwasu acetylosalicylowego, ich wpływ na funkcję płytek krwi jest mniejszy ilościowo, krótkotrwały i odwracalny. Wymagają starannego monitorowania pacjenci, którym przepisano Medixikam i u których możliwe są reakcje niepożądane związane ze zmianami funkcji płytek krwi, takie jak zaburzenia krzepnięcia krwi, lub pacjenci przyjmujący antykoagulancy.

Stosowanie u pacjentów z istniejącą astmą

Pacjenci z astmą mogą mieć astmę wrażliwą na aspirynę. Stosowanie kwasu acetylosalicylowego pacjentom z astmą wrażliwą na aspirynę wiąże się z ciężkim skurczem oskrzeli, który może być śmiertelny. Ze względu na reakcję krzyżową, w tym skurcz oskrzeli, między kwasem acetylosalicylowym a innymi NSAID, Medixikam nie powinien być stosowany u pacjentów wrażliwych na kwas acetylosalicylowy i należy stosować go z ostrożnością u pacjentów z istniejącą astmą.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionalny/płodowy. Dane badań epidemiologicznych pozwalają przypuszczać zwiększone ryzyko poronienia i rozwoju wad serca i gastroschizy po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn we wczesnym okresie ciąży. Bezpośrednie ryzyko rozwoju wad serca wzrosło z mniej niż 1% do około 1,5%. Uważa się, że to ryzyko wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki i długością leczenia.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie leku może powodować oligohydramnios z powodu dysfunkcji nerek płodu. Może to wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu leczenia. Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w II trymestrze ciąży, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia. Dlatego w I i II trymestrze ciąży meloksikam nie powinien być stosowany, chyba że istnieje pilna potrzeba. Jeśli kobieta próbująca zajść w ciążę lub kobieta w I i II trymestrze ciąży stosuje meloksikam, dawkowanie i długość leczenia powinny być jak najmniejsze. Monitorowanie prenatalne oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego należy rozważyć po wpływie meloksikamu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą stwarzać dla płodu ryzyko:

− toksyczności sercowo-płucnej (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);

− zaburzenia funkcji nerek, które mogą rozwinąć się w niewydolność nerek z oligohydramniosem (patrz wyżej);

możliwe ryzyka w ostatnich tygodniach ciąży dla matki i noworodka:

− możliwość wydłużenia czasu krwawienia, efektu przeciwagregacyjnego nawet przy bardzo niskich dawkach;

− hamowanie skurczów macicy, prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Dlatego meloksikam jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Okres karmienia piersią. Chociaż nie ma konkretnych danych dotyczących Medixikamu, wiadomo, że NSAID mogą przenikać do mleka matki. Dlatego stosowanie tego leku nie jest zalecane kobietom karmiącym piersią.

Niepłodność. Meloksikam, tak jak inne leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyn, może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą, dlatego nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. U kobiet planujących zajście w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami. Jednak na podstawie profilu farmakodynamicznego i obserwowanych reakcji niepożądanych, meloksikam nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na te czynności. Jednak pacjentom, u których obserwowano zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia, zawroty głowy, senność, zawroty głowy lub inne zaburzenia układu nerwowego środkowego, zaleca się powstrzymać się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

Stosowanie do wewnątrzmięśniowe. Jedna iniekcja 15 mg raz dziennie.

NIE PRZEKRACZAĆ DAWKI 15 mg dziennie.

Leczenie powinno być ograniczone do jednej iniekcji na początku terapii, z maksymalnym okresem stosowania do 2–3 dni w uzasadnionych wyjątkowych przypadkach (tzn. gdy inne drogi podania są niemożliwe). Reakcje niepożądane mogą być zminimalizowane poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas leczenia, konieczny do kontroli objawów (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Należy okresowo oceniać potrzebę łagodzenia objawów u pacjenta oraz jego odpowiedź na leczenie.

Osoby szczególnej kategorii

Pacjenci w podeszłym wieku (patrz sekcja „Farmakokinetyka”)

Zalecana dawka dla pacjentów w podeszłym wieku wynosi 7,5 mg dziennie (połowa ampułki o pojemności 1,5 ml) (patrz również sekcja „Sposób stosowania i dawki” – „Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych” oraz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”)

Pacjentom z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych, np. z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie lub czynnikami ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego, leczenie należy rozpocząć od dawki 7,5 mg dziennie (połowa ampułki o pojemności 1,5 ml).

Niewydolność nerek

Środek leczniczy jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, którzy nie są poddawani hemodializie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

U pacjentów z nerek w końcowym stadium, poddawanych hemodializie, dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg dziennie (połowa ampułki 1,5 ml).

Pacjentom z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (pacjenci z klirem kreatyniny powyżej 25 ml/min) nie należy obniżać dawki.

Niewydolność wątroby

Pacjentom z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nie należy obniżać dawki. W przypadku pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby – patrz sekcja „Przeciwwskazania”.

Sposób stosowania

Preparat należy podawać powoli, drogą głębokiej wewnątrzmięśniowej iniekcji do górnego zewnętrznego kwadrantu pośladka, z zachowaniem rygorystycznej techniki aseptycznej. W przypadku powtarzanych wstrzyknięć zaleca się naprzemienne zmienianie miejsca iniekcji (pośladka lewa i prawa). Przed wstrzyknięciem ważne jest sprawdzenie, czy koniuszek igły nie znajduje się w naczyniu.

Iniekcję należy natychmiast przerwać w przypadku silnego bólu podczas wstrzykiwania.

W przypadku protezy stawu biodrowego iniekcję należy wykonać w drugi pośladka.

Do kontynuacji leczenia należy stosować doustne formy leku (tabletki).

Dzieci

Medixikam jest przeciwwskazany w leczeniu pacjentów w wieku do 18 lat (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie

Objawy ostrego przedawkowania leków przeciwbólowych niesteroidowych (NLPZ) zwykle ograniczają się do letargii, senności, nudności, wymiotów i bólu nadbrzusza, które ogólnie są odwracalne przy leczeniu wspierającym. Możliwe jest krwawienie z przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do nadciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń funkcji wątroby, niewydolności oddechowej, śpiączki, drgawek, niewydolności sercowo-naczyniowej i zatrzymania serca. Zgłaszano reakcje anafilaktyczne podczas terapii NLPZ, co może również wystąpić przy przedawkowaniu.

W przypadku przedawkowania NLPZ zaleca się leczenie objawowe i wspierające. Badania wykazały przyspieszone wydalanie meloksikamu po podaniu 4 doustnych dawek cholestyraminy 3 razy dziennie.

Działania niepożądane.

Dane z badań oraz dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NSAID (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) może być związane z niewielkim zwiększeniem ryzyka zjawisk tromboembolicznych, takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Obserwowano obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca podczas leczenia NSAID.

Większość obserwowanych działań niepożądanych ma pochodzenie przewodu pokarmowego. Możliwe są wrzody żołądka, perforacje lub krwawienia przewodu pokarmowego, czasem śmiertelne, szczególnie u pacjentów starszych (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”). Po stosowaniu obserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, dyspepsję, ból brzucha, melene, wymioty krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie objawów zapalenia jelita grubego i choroby Crohna (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”). Z mniejszą częstotliwością obserwowano zapalenie żołądka.

Zgłaszano ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolioza (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Kryteria oceny częstości występowania działań niepożądanych leku: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); nieczęsto (≥1/1000, <1/100); rzadko (≥1/10000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego:

nieczęsto – anemia;

rzadko – odchylenia wyników badań krwi od normy (w tym zmiany liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia.

Zarejestrowano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy (patrz „Osobliwe poważne i/lub częste działania niepożądane”).

Ze strony układu odpornościowego:

nieczęsto – reakcje alergiczne inne niż anafilaktyczne lub anafilaktycznopodobne;

częstość nieznana – szok anafilaktyczny, reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilaktycznopodobna, w tym szok.

Zaburzenia psychiczne:

rzadko – zmiana nastroju, koszmary nocne;

częstość nieznana – dezorientacja, zamieszanie, bezsenność.

Ze strony układu nerwowego:

często – ból głowy;

nieczęsto – zawroty głowy, senność.

Ze strony narządów wzroku:

rzadko – zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostre widzenie; zapalenie spojówek.

Ze strony narządów słuchu i układu przedsionkowego:

nieczęsto – zawroty głowy;

rzadko – szumy w uszach.

Zaburzenia serca:

rzadko – uczucie przyspieszonego serca.

Zgłaszano niewydolność serca związaną ze stosowaniem NSAID.

Zaburzenia naczyniowe:

nieczęsto – podwyższenie ciśnienia tętniczego (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”), napływy gorąca.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy opłucnowej:

rzadko – astma u pacjentów uczulonych na kwas acetylosalicylowy i inne NSAID;

częstość nieznana – infekcje dróg oddechowych górnych, kaszel.

Ze strony układu pokarmowego:

bardzo często – zaburzenia układu pokarmowego: dyspepsja, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka;

nieczęsto – utajone lub makroskopowe krwawienie przewodu pokarmowego, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie żołądka, zaparcia, wzdęcia, odbijanie;

rzadko – zapalenie jelita grubego, wrzody żołądka i dwunastnicy, zapalenie przełyku;

bardzo rzadko – perforacja przewodu pokarmowego;

częstość nieznana – zapalenie trzustki.

Krwiaki przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą być ciężkie i potencjalnie śmiertelne, szczególnie u pacjentów starszych (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Zaburzenia układu wątrobowo-pęcherzykowego:

nieczęsto – zaburzenia wyników badań funkcji wątroby (np. podwyższenie transaminaz lub bilirubiny);

bardzo rzadko – zapalenie wątroby;

częstość nieznana – żółtaczka, niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej:

nieczęsto – obrzęk naczynioruchowy, swędzenie, wysypka;

rzadko – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza, pokrzywka;

bardzo rzadko – dermatopatia pęcherzowa, rumień wielopostaciowy;

częstość nieznana – reakcje fotouczulenia, dermatopatia odłuszczająca, stała wysypka lekowa (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Ze strony układu moczowego:

nieczęsto – zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia (patrz rozdziały „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”), zmiany wyników badań funkcji nerek (podwyższenie stężenia kreatyniny i/lub mocznika we krwi);

bardzo rzadko – ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”);

częstość nieznana – infekcje dróg moczowych, zaburzenia częstości oddawania moczu.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

częstość nieznana – bezpłodność u kobiet, opóźnienie owulacji.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu wstrzyknięcia:

często – zesztywnienie w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu wstrzyknięcia;

nieczęsto – obrzęk, w tym obrzęk kończyn dolnych;

częstość nieznana – objawy podobne do grypy.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego:

częstość nieznana – ból stawów, ból pleców, objawy i dolegliwości związane ze stawami.

Osobliwe poważne i/lub częste działania niepożądane

Zarejestrowano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy u pacjentów przyjmujących meloksikam i inne potencjalnie mielotoksyczne leki (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Działania niepożądane, które nie były kojarzone ze stosowaniem leku, ale są typowe dla innych związków tej klasy

Uraz nerek organicznych, który najprawdopodobniej prowadzi do ostrej niewydolności nerek: zgłaszano bardzo rzadkie przypadki nefrytu śródmiąższowego, ostrego martwicy kanalików nerkowych, zespołu nerczycowego i martwicy brodawek nerkowych (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niekompatybilność. Brak danych, dlatego leku nie należy mieszać z innymi lekami w jednej strzykawce.

Opakowanie. 1,5 ml w ampułce, 5 ampułek razem z instrukcją dla personelu medycznego w tece z tektury.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

HELP S.A.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Pedini Ioanninon, Ioannina, 45500, Grecja

Pedini Ioanninon, Ioannina, 45500, Greece

Wnioskodawca.

M.BIOTECH LIMITED

Adres wnioskodawcy.

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, Wielka Brytania

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, United Kingdom