Medaxon

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ zastosowania leku MEDAXON (MEDAXONE)

SkÅ ad:

substancja czynna: ceftryaksjon;

1 butelka zawiera ceftryaksjonu sodu odpowiadajÄ cego 1 g lub 2 g ceftryaksjonu.

PostaÄ leku. Proszek do sporzÄ dzenia roztworu do wstrzykiwaÅ .

GÅ wne wÅ aÅ ciwoÅ ci fizykochemiczne: krystaliczny proszek prawie biaÅ y lub Å atwo Å oÅ toÅ ty, Å atwo higroskopijny.

Grupa farmakoterapeutyczna. Å rodki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III generacji. Ceftryaksjon. Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Ceftryakson hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę, w wyniku czego zatrzymuje się biosynteza ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci.

Odporność. Odporność bakterii na ceftryakson może rozwijać się w wyniku działania jednego lub kilku mechanizmów: hydrolizy przez β-laktamazy, w tym β-laktamazy o szerokim spektrum działania; karbapenemazy i enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub trwale zahamowane u niektórych beztlenowych bakterii Gram-ujemnych; obniżonego powinnowactwa białek wiążących penicylinę do ceftryaksonu; niskiej przenikalności zewnętrznej błony cytoplazmatycznej u bakterii Gram-ujemnych; bakteryjnych pomp efliuksowych.

Granice wartości przy oznaczaniu wrażliwości. Granice wartości dla minimalnego stężenia hamującego wzrost (MIC), ustalone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST):

a Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na cefoksytinę.

b Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na penicylinę.

c Rzadko występują izolaty o minimalnej stężeniu hamującym przekraczającym granice wrażliwości. W takich przypadkach należy przeprowadzić ponowne testowanie, a w przypadku potwierdzenia – wysłać materiał do laboratorium referencyjnego.

d Granice wrażliwości dotyczą dobowej dawki dożylnej 1 g × 1 oraz wysokiej dawki co najmniej 2 g × 1.

Generalnie wrażliwe gatunki

Dodatnie wobec Grama aeroby. Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)£, koagulazo-ujemne bakterie z rodzaju Staphylococcus (wrażliwe na metycylinę)£, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, Streptococci grupy Viridans.

Ujemne wobec Grama aeroby. Borrelia burgdorferi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Providencia spp., Treponema pallidum.

Gatunki, które mogą nabywać oporności

Dodatnie wobec Grama aeroby. Staphylococcus epidermidis+, Staphylococcus haemolyticus+, Staphylococcus hominis+.

Ujemne wobec Grama aeroby Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli%, Klebsiella pneumoniae%, Klebsiella oxytoca%, Morganella morganii, Proteus vulgaris, Serratia marcescens.

Anaeroby. Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens.

Organizmy oporne

Dodatnie wobec Grama aeroby. Enterococcus spp., Listeria monocytogenes.

Ujemne wobec Grama aeroby. Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia.

Anaeroby. Clostridium difficile.

Inne. Chlamydia spp., Chlamydophila spp., Mycoplasma spp., Legionella spp., Ureaplasma urealyticum.

£ Wszystkie bakterie z rodzaju Staphylococcus oporne na metycylinę są oporne na ceftryaksone.

• Częstość występowania oporności > 50% co najmniej w jednym regionie.

% Szczepy produkujące beta-laktamazy o szerokim zakresie działania są zawsze oporne.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Wstrzyknięcie domięśniowe. Po wstrzyknięciu domięśniowym średnie maksymalne stężenie ceftryaksonu w osoczu wynosi około połowy wartości obserwowanej po podaniu dożylnym równoważnej dawki. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po jednorazowym domięśniowym podaniu 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest 2–3 godziny po podaniu. Pole pod krzywą „stężenie–czas” w osoczu po podaniu domięśniowym jest równe polu po podaniu dożylnym równoważnej dawki.

Podanie dożylne. Po dożylnej iniekcji ceftryaksonu w dawkach 500 mg i 1 g średnie maksymalne stężenie ceftryaksonu w osoczu wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji ceftryaksonu w dawkach 500 mg, 1 g i 2 g stężenie ceftryaksonu w osoczu wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozkład. Objętość rozkładu ceftryaksonu wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów infekcyjnych stwierdza się w tkankach, w tym w płucach, sercu, dróg żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i śluzówce nosa, kościach, a także w płynie mózgowo-rdzeniowym, płynie opłucnowym i płynie stawowym, sekrecie prostaty. Po ponownym podaniu obserwowano wzrost Cmax o 8–15%; stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do poszczególnych tkanek. Ceftryakson przenika przez błony mózgowe. Przenikanie jest bardziej wyraźne w przypadku zapalenia opon mózgowych. Średnie Cmax ceftryaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych wynosi do 25% wartości w osoczu, w porównaniu do 2% u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Cmax ceftryaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane jest około 4–6 godzin po iniekcji dożylnej. Ceftryakson przechodzi przez barierę łożyskową, jego obecność oczekuje się w małych stężeniach w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Łączenie z białkami. Ceftryakson wiąże się odwracalnie z albuminą. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95% przy stężeniu w osoczu krwi poniżej 100 mg/l. Wiązanie ulega nasyceniu, a stopień wiązania zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia (do 85% przy stężeniu w osoczu krwi 300 mg/l).

Metabolizm. Ceftryakson nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w nieaktywne metabolity pod wpływem flory jelitowej.

Wydalanie. Całkowity klirens osoczowy ceftryaksonu (związanego i niezwiązanego) wynosi 10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60% ceftryaksonu wydalone jest w niezmienionej formie przez nerki, głównie przez filtrację kłębuszkową, 40–50% – w niezmienionej formie z żółcią. Okres półtrwania ceftryaksonu u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby. U chorych z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftryaksonu zmienia się w niewielkim stopniu, obserwuje się jedynie nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania (mniej niż dwukrotnie), nawet u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek. Względnie umiarkowane wydłużenie okresu półtrwania przy zaburzeniach funkcji nerek wyjaśnia się kompensacyjnym zwiększeniem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia wiązania z białkami i odpowiednim zwiększeniem pozanerkowego klirensu całkowitego ceftryaksonu.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby okres półtrwania ceftryaksonu nie wydłuża się ze względu na kompensacyjne zwiększenie klirensu nerkowego. Dzieje się to również w wyniku zwiększenia się frakcji wolnej ceftryaksonu w osoczu krwi, co sprzyja paradoksalnemu zwiększeniu się całkowitego klirensu leku przy równoległym zwiększeniu się objętości rozkładu.

Pacjenci w podeszłym wieku. U pacjentów w wieku powyżej 75 lat średni okres półtrwania jest zazwyczaj 2–3 razy dłuższy niż u młodszych dorosłych.

Dzieci. Okres półtrwania ceftryaksonu jest wydłużony u noworodków w wieku do 14 dni. Stężenie wolnego ceftryaksonu może nadal wzrastać w wyniku takich czynników, jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami. U dzieci okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych. Klirens osoczowy i objętość rozkładu całkowitego ceftryaksonu są wyższe u noworodków, niemowląt i dzieci niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość. Farmakokinetyka ceftryaksonu jest nieliniowa, a wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem okresu półtrwania, zależą od dawki, opartej na całkowitym stężeniu leku, i zmniejszają się w mniejszym stopniu niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość obserwuje się w wyniku nasycenia wiązania z białkami osocza krwi, dlatego jest widoczna dla całkowitego ceftryaksonu w osoczu krwi, a dla wolnego (niezwiązanego) – nie.

Zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna. Jak u innych beta-laktamów, indeks farmakokinetyczno-farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent przedziału dawkowania, w którym stężenie niezwiązanego leku pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego dla poszczególnych gatunków docelowych (tj. % T > minimalnego stężenia hamującego).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Medaxon stosuje się w leczeniu poniższych zakażeń u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków dojrzałych (od momentu urodzenia): bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych; zapalenie płuc nabyte poza szpitalem; zapalenie płuc nabyte w szpitalu; ostre zapalenie ucha środkowego; infekcje wewnątrzbrzuszne; powikłane infekcje dróg moczowych (w tym zapalenie nerek i miedniczek nerkowych); infekcje kości i stawów; powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich; rzekomą kiłę; kiłę; bakteryjne zapalenie wsierdzia.

Medaxon może być stosowany w leczeniu: zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych; rozsianej boreliozy Lyme’a (wczesnej (II stadium) i późnej (III stadium)) u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków w wieku od 15. dnia życia; profilaktyki przeciwinfekcyjnej przed zabiegami chirurgicznymi; leczenia pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka i podejrzenie bakteryjnej infekcji; leczenia pacjentów z bakteriemią, która rozwinęła się w związku z którąkolwiek z powyższych infekcji lub gdy istnieje podejrzenie którejś z tych infekcji.

Medaxon należy stosować łącznie z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli zakres możliwych bakteryjnych patogenów nie mieści się w jego spektrum działania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Należy uwzględniać oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryaksone lub na inny antybiotyk z grupy cefalosporyn. W wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości (np. reakcje anafilaktyczne) na inne leki beta-laktamowe (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryaksone jest przeciwwskazane: noworodkom przedwczesnym w wieku ≤ 41 tygodni z uwzględnieniem okresu rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*; noworodkom dojrzałym (w wieku ≤ 28 dni): z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoproteinemią lub kwasobłonną, ponieważ w tych stanach wiązanie bilirubiny jest prawdopodobnie zaburzone*; wymagającym (lub u których przewiduje się konieczność) podania wewnątrzżylnego leków zawierających wapń lub roztworów do infuzji zawierających wapń, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Efekty niepożądane”).

* Badania in vitro wykazały, że ceftryaksone może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi, co może wiązać się z ryzykiem rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem wewnętrznomięśniowym ceftryaksone należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli stosuje się ją jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Patrz instrukcja medycznego stosowania lidokainy, w szczególności przeciwwskazania. Roztworów ceftryaksone zawierających lidokainę nigdy nie wolno podawać dożylnie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Roztworów zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, nie należy stosować do rozpuszczania leku w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania otrzymanego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadu. Osady soli wapniowej ceftryaksone mogą również powstawać po zmieszaniu ceftryaksone z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym. Ceftryaksone nie można podawać jednocześnie z roztworami do wstrzykiwań dożylnych zawierającymi wapń, w tym z roztworami zawierającymi wapń do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu typu Y. Jednak u pozostałych pacjentów, z wyjątkiem noworodków, ceftryaksone i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przepłukania systemu infuzyjnego cieczą zgodną z oboma lekami. Badania in vitro z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazały, że noworodki są narażone na zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”, „Sposób stosowania i dawka”, „Efekty niepożądane” oraz „Niezgodność”).

Stosowanie współbieżne leku z doustnymi lekami przeciwpłytkowymi może nasilać działanie przeciwko witaminie K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) i odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K zarówno podczas, jak i po terapii ceftryaksone (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich stosowaniu razem z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z ceftryaksone obserwowano efekty antaganistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryaksone a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani między ceftryaksone do wstrzykiwań wewnętrznomięśniowych a lekami zawierającymi wapń (do wstrzykiwań dożylnych lub doustnych).

U pacjentów stosujących ceftryaksone możliwe są wyniki fałszywie dodatnie testu Coombsa. Ceftryaksone, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować wyniki fałszywie dodatnie w badaniu na galaktozemię. Podobnie przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami niel enzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryaksone należy oznaczać poziom glukozy w moczu metodami enzymatycznymi.

Nie obserwowano zaburzeń funkcji nerek po współistniejącym stosowaniu dużych dawek ceftryaksone i silnych moczopędnych (np. furosemid).

Równoczesne stosowanie probenecydu nie zmniejsza wydalania ceftryaksone.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Reakcje nadwrażliwości. Jak przy stosowaniu wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, opisywano przypadki ciężkich reakcji nadwrażliwości, czasem z letalnym skutkiem (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Kounisa, ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości stosowanie ceftryaksonu należy natychmiast przerwać i podjąć odpowiednie środki ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent ma w wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftryakson, inne cefalosporyny lub inne rodzaje leków beta-laktamowych. Ceftryakson należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki beta-laktamowe.

Zarejestrowano przypadki ciężkich działań niepożądanych związanych z lekami zawierającymi ceftryakson, dotyczące skóry (zespołu Stevensa-Johnsona lub zespołu Lyella/ toksycznego nekrodermy epidermalnej) oraz reakcji lekowej z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespołu DRESS), które mogą zagrozić życiu lub mieć charakter śmiertelny; jednakże częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Działania niepożądane”).
Reakcja Jarischa-Herxheima (JHR). U niektórych pacjentów zakażonych spiralami może wystąpić reakcja Jarischa-Herxheima (JHR) bezpośrednio po rozpoczęciu leczenia ceftryaksonem. JHR zazwyczaj stanowi samoograniczające się zaburzenie lub może być skorygowane leczeniem objawowym. Nie należy przerywać leczenia antybiotykiem, jeśli wystąpi taka reakcja.

Interakcje z lekami zawierającymi wapń. U niemowląt przedwczesnych i urodzonych w terminie w wieku do 1 miesiąca życia opisywano przypadki wytrącania się soli wapniowej ceftryaksonu w płucach i nerkach z letalnym skutkiem. Co najmniej jednemu z tych pacjentów ceftryakson i wapń podawano w różnych czasach i przez różne systemy do wlewu dożylnego. Według dostępnych danych naukowych nie odnotowano potwierdzonych przypadków powstawania wewnątrznaczyniowych osadów, poza przypadkami u noworodków, którym podawano ceftryakson i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki są narażone na większe ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu w porównaniu z pacjentami z innych grup wiekowych.

Ceftryaksonu nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie z żadnymi roztworami do wlewu dożylnego zawierającymi wapń, niezależnie od wieku pacjenta, nawet przy stosowaniu różnych systemów do wlewu lub podawaniu leków do różnych miejsc infuzyjnych. Jednakże u pacjentów w wieku od 28 dni ceftryakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków przez różne systemy infuzyjne do różnych miejsc ciała lub wymiany lub dokładnego przemywania systemu infuzyjnego między podawaniem tych środków roztworem soli fizjologicznej, aby zapobiec powstawaniu osadów. Pacjentom wymagającym ciągłego wlewu roztworów zawierających wapń w celu pełnego żywienia dojelitowego (PN), personel medyczny może rozważyć przepisanie alternatywnych środków przeciwbakteryjnych, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem powstawania osadów. Jeśli u pacjentów wymagających ciągłego żywienia uznano za konieczne zastosowanie ceftryaksonu, roztwory PN i ceftryakson mogą być podawane jednocześnie, choć przez różne systemy infuzyjne i do różnych miejsc ciała. Można również tymczasowo przerwać podawanie roztworów PN na czas infuzji ceftryaksonu i przemyć systemy infuzyjne między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Działania niepożądane” oraz „Niezgodność”).

Dzieci. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Medaxon u noworodków, niemowląt i dzieci ustalono dla dawek opisanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Badania wykazały, że ceftryakson, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą surowicy krwi. Medaxon jest przeciwwskazany u noworodków przedwczesnych i urodzonych w terminie, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna. Obserwowano przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej u pacjentów przyjmujących antybiotyki z grupy cefalosporyn, w tym ceftryakson (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, odnotowano zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia ceftryaksonem. Jeśli podczas stosowania ceftryaksonu u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć diagnozę anemii związanej z zastosowaniem cefalosporyny i przerwać stosowanie ceftryaksonu do ustalenia etiologii choroby.

Długotrwałe leczenie. W przypadku długotrwałego leczenia należy regularnie przeprowadzać rozwinięty badanie krwi.

Kolit / nadmierne rozmnażanie odpornych mikroorganizmów. Zarejestrowano przypadki kolitu i kolitu pseudobłoniastego związanych z zastosowaniem środków przeciwbakteryjnych, występujące na tle stosowania niemal wszystkich antybiotyków, w tym ceftryaksonu. Ciężkość tych chorób może wahać się od lekkiej do zagrożenia życia. Dlatego ważne jest, aby uwzględnić możliwość takiej diagnozy u pacjentów, u których podczas lub po zastosowaniu ceftryaksonu wystąpiły biegunki (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie terapii ceftryaksonem i zastosowanie odpowiednich środków przeciwko Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Podobnie jak przy stosowaniu innych środków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić nadkażenia spowodowane mikroorganizmami odpornymi na lek.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby. W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych. Przy stosowaniu leku Medaxon test Coombsa może dawać wyniki fałszywie pozytywne. Lek może również powodować fałszywie pozytywne wyniki badania na obecność galaktozurii (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nielizolitycznymi mogą pojawić się wyniki fałszywie pozytywne. W trakcie stosowania leku Medaxon stężenie glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ceftryakson może fałszywie obniżać oszacowane wartości glukozy we krwi uzyskane za pomocą niektórych systemów monitorowania poziomu glukozy we krwi (patrz instrukcje dotyczące stosowania dla każdego systemu). W razie potrzeby należy stosować alternatywne metody testowania.

Encefalopatia. Opisywano przypadki encefalopatii podczas stosowania ceftryaksonu (patrz sekcja „Działania niepożądane”), szczególnie u pacjentów starszych z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) lub zaburzeniami układu nerwowego. Jeśli podejrzewa się encefalopatię związaną ze stosowaniem ceftryaksonu (np. obniżenie poziomu świadomości, zmiany stanu psychicznego, mioklonie, napady drgawkowe), należy rozważyć przerwanie stosowania ceftryaksonu.

Sód. Jeden gram leku Medaxon zawiera 3,6 mmol sodu. Należy to uwzględnić u pacjentów przestrzegających diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Zakres działania przeciwbakteryjnego. Ceftryakson ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może być niewłaściwy do stosowania jako monoterapia w leczeniu niektórych typów infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku infekcji polimikrobowych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftryakson, należy rozważyć zastosowanie dodatkowych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy. Jeśli jako rozpuszczalnik stosuje się roztwór lidokainy, ceftryakson można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie uwzględnić przeciwwskazania do stosowania lidokainy, ostrzeżenia oraz inne odpowiednie informacje zawarte w instrukcji do stosowania medycznego lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy w żadnym wypadku nie wolno podawać dożylnie.

Choroba kamica żółciowa. W przypadku obecności cieni na USG należy rozważyć możliwość powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu. Cienie, które błędnie uznawano za kamienie żółciowe, obserwowano na USG pęcherza żółciowego; częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftryaksonu w dawce 1 g/dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie osady znikają po zakończeniu leczenia ceftryaksonem. W rzadkich przypadkach powstawanie osadów soli wapniowej ceftryaksonu towarzyszyło objawom klinicznym. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się leczenie zachowawcze niechirurgiczne, a lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, opierając się na ocenie korzyści i ryzyka w danym przypadku (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zastój żółci. Zarejestrowano przypadki zapalenia trzustki, które mogły być spowodowane niedrożnością dróg żółciowych u pacjentów przyjmujących ceftryakson (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania mułu żółciowego, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba i pełne żywienie dojelitowe. Nie można wykluczyć, że inicjującym lub dodatkowym czynnikiem rozwoju tego zaburzenia może być powstawanie osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania leku Medaxon.

Choroba kamica nerek. Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które ustępowały po zakończeniu stosowania ceftryaksonu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamieni nerkowych lub hiperkalcyurii podejmuje lekarz, opierając się na ocenie korzyści i ryzyka w danym przypadku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Ceftryakson przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftryaksonu u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/łódź, rozwój okołoporodowy i poporodowy. W okresie ciąży, szczególnie w I trymestrze, ceftryakson można stosować wyłącznie wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Okres karmienia piersią. Ceftryakson przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie spodziewa się żadnego wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka wystąpienia biegunki i grzybicy błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub o przerwaniu/stanowieniu stosowania ceftryaksonu, biorąc pod uwagę korzyści płynące z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści płynące z terapii dla kobiety.

Plodność. Badania funkcji rozrodczych nie wykazały objawów niepożądanego wpływu na męską lub żeńską płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Podczas leczenia ceftryaksonem mogą wystąpić takie działania niepożądane, jak zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z złożonymi maszynami (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawka leku zależy od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu infekcji, a także od wieku oraz funkcji wątroby i nerek pacjenta. Poniżej podano ogólne zalecane dawki. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą z zalecanych dawek.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg).

*W przypadku potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

**W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku 2 razy na dobę (w odstępie 12 godzin).

Wskazania u dorosłych i dzieci powyżej 12. roku życia (≥50 kg), wymagające specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego. Można zastosować jednorazową dawkę wewnątrzmięśniową 1–2 g leku. Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu pacjenta lub niewystarczającej skuteczności poprzedniego leczenia ceftryksanon może być skuteczny przy wewnątrzmięśniowym podaniu dawki 1–2 g na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją. 2 g jednorazowo przed operacją.

Gonoreja. Jednorazowa dawka 500 mg w dawce wewnątrzmięśniowej.

Zajadźwa. Zalecanymi dawkami są 500 mg – 1 g raz na dobę, z możliwością zwiększenia dawki do 2 g raz na dobę przez 10–14 dni w przypadku zajadźwy neurologicznej. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zajadźwie, w tym zajadźwie neurologicznej, oparte są na ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane borelioza Lyme (wczesna (II stadium) i późna (III stadium)). Po 2 g raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12. roku życia (<50 kg)

U dzieci o masie ciała 50 kg lub większej należy stosować zwykłe dawki dla dorosłych.

* W przypadku potwierdzonej dokumentalnie bakteremii należy rozważyć zastosowanie najwyższej z zalecanych dawek.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u noworodków, niemowląt i dzieci do 12. roku życia (<50 kg), wymagające specjalnych schematów dawkowania

Profilaktyka infekcji przedoperacyjnych w miejscu zabiegu chirurgicznego: 50–80 mg/kg jednorazowo przed operacją.

Zastrze: ogólnie zalecanymi dawkami dla dzieci są 75–100 mg/kg (maksymalnie – 4 g) jednorazowo na dobę przez 10–14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania w przypadku zastrzę, w tym neurozastrzę, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również uwzględnić zalecenia krajowe lub lokalne.

Rozsiane boreliozy (wczesne (II stadium) i późne (III stadium)): 50–80 mg/kg jednorazowo na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również uwzględnić zalecenia krajowe lub lokalne.

Ostre zapalenie ucha środkowego: do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego może być stosowana jednorazowa wewnątrzmięśniowa iniekcja ceftrylaksonu w dawce 50 mg/kg. Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu dziecka lub braku skuteczności poprzedniej terapii ceftrylakson może być skuteczny przy wewnątrzmięśniowym podawaniu w dawce 50 mg/kg na dobę przez 3 dni.

Noworodki w wieku 0–14 dni

Ceftrylakson jest przeciwwskazany u wcześniaków w wieku do 41 tygodnia z uwzględnieniem okresu rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu).

*W przypadku potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej z zaleconych dawek.

Nie należy przekraczać maksymalnej dobowej dawki 50 mg/kg masy ciała.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagających specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego: do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować pojedynczą wstrzyknięcie domięśniowe ceftryaksonu w dawce 50 mg/kg masy ciała.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją: 20–50 mg/kg masy ciała jednorazowo przed operacją.

Zastrzeżenie: ogólnie zalecaną dawką jest 50 mg/kg masy ciała raz dziennie przez 10–14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania w przypadku zastrzeżenia, w tym neurozastrzeżenia, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę zalecenia krajowe lub lokalne.

Czas trwania leczenia. Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi zaleceniami dotyczącymi terapii antybiotykowej, leczenie ceftryaksonem należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu eradukacji infekcji bakteryjnej.

Sposób podania

Podanie domięśniowe: ceftryakson można podawać za pomocą głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego. Wstrzyknięcie domięśniowe należy wykonywać w środek stosunkowo dużej masy mięśniowej. Zaleca się nie podawać więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli lidokainę stosuje się jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Aby uzyskać szczegółowe informacje, zaleca się zapoznanie się z instrukcją lekarską lidokainy.

Stosowanie lidokainy wymaga wcześniejszego wykonania próby w celu ustalenia indywidualnej wrażliwości na ten lek.

Podanie dożylne: ceftryakson można podawać za pomocą dożylnej infuzji trwającej co najmniej 30 minut (preferowana metoda) lub za pomocą powolnego wstrzyknięcia dożylnego trwającego ponad 5 minut. Przerwane dożylne podawanie należy przeprowadzać przez 5 minut, zazwyczaj do dużych żył. Dawki dożylne w dawce 50 mg/kg masy ciała lub wyższe należy podawać metodą infuzyjną niemowlętom i dzieciom do 12 roku życia. Noworodkom dawki dożylne należy podawać przez 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej. Podanie domięśniowe należy rozważyć, gdy droga dożylna jest niemożliwa lub mniej odpowiednia dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylnie. Ceftryakson jest przeciwwskazany u noworodków (≤28 dni), którzy wymagają (lub u których przewiduje się konieczność) leczenia roztworami dożycnymi zawierającymi wapń, w tym roztworami infuzyjnymi zawierającymi wapń, takimi jak żywienie pozajelitowe, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftryaksonu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie wolno stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryaksonu w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Powstawanie osadów soli wapniowych ceftryaksonu może również wystąpić przy mieszaniu ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożylnego. Dlatego nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Niezgodność”).

W celu profilaktyki zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją ceftryakson należy podawać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Pacjenci w podeszłym wieku: przy dobrej funkcji nerek i wątroby nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby: istniejące dane wskazują, że nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, o ile funkcja nerek nie jest zaburzona. Brak danych dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek: nie ma potrzeby zmniejszania dawki ceftryaksonu, jeśli funkcja nerek nie jest zaburzona. Tylko w przypadku niewydolności nerek w stadium przedkońcowym (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min) dobową dawkę ceftryaksonu nie należy przekraczać 2 g. U pacjentów poddawanych dializie nie ma potrzeby podawania dodatkowej dawki po dializie. Ceftryakson nie jest usuwany z organizmu podczas dializy peritonealnej ani hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby i nerek: w przypadku jednoczesnego ciężkiego zaburzenia funkcji nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Dzieci.

Lek należy stosować dzieciom zgodnie z dawkowaniem podanym w sekcji „Sposób podania i dawki”.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania hemodializa lub dializa otrzewnowa nie zmniejszą nadmiernego stężenia leku we krwi. W przypadku przedawkowania może wystąpić nudności, wymioty, biegunka. Nie istnieje specyficzny antydotum. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Działania niepożądane.

Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożadanymi podczas stosowania ceftryksonezu są eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych. Częstość występowania działań niepożądanych po ceftryksonezie określono na podstawie danych z badań klinicznych. Według częstości występowania działania niepożądane sklasyfikowano następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000 < 1/1000); częstość nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje: rzadko – grzybicze infekcje narządów płciowych; bardzo rzadko – kolit pseudobłoniastyb; częstość nieznanaa – nadinfekcjeb.

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: często – eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia; rzadko – granulocytopenia, anemia, zaburzenia krzepnięcia; częstość nieznanaa – anemia hemolitycznab, agranulocytoza.

Ze strony układu odpornościowego: częstość nieznanaa – wstrząs anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilaktycznokształtne, reakcje nadwrażliwości b, reakcja Jarischa-Herxheimerab.

Ze strony układu nerwowego: rzadko – ból głowy, zawroty głowy; bardzo rzadko – encefalopatia; częstość nieznanaa – drgawki.

Ze strony narządów słuchu i równowagi: częstość nieznanaa – zawroty głowy.

Ze strony serca: częstość nieznana – zespół Kounisa.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia: bardzo rzadko – skurcz oskrzeli.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – biegunkab, stolec wodnista; rzadko – nudności, wymioty; częstość nieznanaa – zapalenie trzustki b, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzowego: często – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; częstość nieznanaa – osady w pęcherzu żółciowym b, żółtaczka jądrowa, zapalenie wątroby c, cholestazyjne zapalenie wątroby b,c.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – wysypka; rzadko – swędzenie; bardzo rzadko – pokrzywka; częstość nieznanaa – zespół Stevensa-Johnsona b, toksyczny epidermalny nekrolioza b, rumień wielopostaciowy, ostra ogólnikowa pustulka egzantematyczna, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS) b.

Ze strony nerek i układu moczowego: bardzo rzadko – hematuria, glukozuria; częstość nieznanaa – oliguria, powstawanie osadów w nerkach (odwracalne).

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania leku: rzadko – zapalenie żył, ból w miejscu wstrzyknięcia, dreszcze; bardzo rzadko – obrzęk, dreszcze.

Dane badań laboratoryjnych: rzadko – podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi; częstość nieznanaa – fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa b, fałszywie dodatnie wyniki badania na galaktozemię b, fałszywie dodatnie wyniki nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy b.

a Na podstawie doniesień z okresu po wprowadzeniu na rynek. Ponieważ informacje o tych reakcjach są zgłaszane dobrowolnie z nieokreślonej liczby osób, nie można wiarygodnie oszacować ich częstości, dlatego częstość ta jest określana jako nieznana.

b Zob. rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

c Zazwyczaj odwracalne po odstawieniu ceftryksonezu.

Infekcje i inwazje: przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryksonezu mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (zob. rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Osady soli wapniowej ceftryksonezu: rzadkie przypadki ciężkich działań niepożądanych, czasem zakończone śmiercią, odnotowano u noworodków przedwczesnych i dojrzałych (w wieku < 28 dni), którym podawano ceftryksonez i leki zawierające wapń dożylnie. Podczas sekcji zwłok w płucach i nerkach wykryto osady soli wapniowej ceftryksonezu. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi oraz dłuższego okresu półwydalenia ceftryksonezu w porównaniu z dorosłymi (zob. rozdziały „Farmakodynamika”, „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryksonezu w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. Według danych z badań prospektywnych częstość powstawania osadów u dzieci po podaniu dożylnym leku była różna, w niektórych badaniach – powyżej 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadów wydaje się niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie jest towarzyszone objawami, jednak w rzadkich przypadkach wystąpiły takie objawy kliniczne jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po odstawieniu ceftryksonezu osady zazwyczaj znikają (zob. rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych. Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowo uprawnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci. Przygotowane roztwory są stabilne przez 24 godziny w temperaturze 2–8 °C oraz przez 6 godzin w temperaturze pokojowej.

Niezgodność. Medaxon nie może być mieszany z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana. Ceftryksonez jest niezgodny z amsakryną, wancomycyną, flukenazolem oraz aminoglikozydami. Nie należy mieszać z innymi rozpuszczalnikami poza tymi, które są wymienione w rozdziale „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie. Po 1 g lub 2 g proszku w fiolce nr 10 w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Medochemie Limited / Medochemie Limited.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Obszar Przemysłowy Agios Athanassios, Michail Irakleous 2, Agios Athanassios, Limassol, 4101, Cypr / Agios Athanassios Industrial Area, Michail Irakleous 2, Agios Athanassios, Limassol, 4101, Cyprus.