INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku MAXICIN (MAXICIN)

Skład:

substancja czynna: moxifloxacin;

1 tabletka zawiera 454,27 mg chlorowodorku moxifloksacyny monohydratu, co odpowiada 400 mg moxifloksacyny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, manitol (E 421), sodowa sól kroskarboksylocelulozy, stearynian magnezu, powłoka (mieszanka do powłoki filmowej Opadry Y-1-7000: makrogol 400, dwutlenek tytanu (E 171), hydroksypropyloceluloza).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: białe lub prawie białe tabletki o kształcie owalnym, pokryte powłoką filmową, z wytłoczonym oznaczeniem „S9” po jednej stronie i bez oznaczeń po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwdrobnoustrojowe do stosowania systemowego. Środki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów.

Kod ATC J01M A14.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Moksifloksacyna – lek fluorochinolonowy z grupy 8-metoksychinolonów o szerokim zakresie działania bakteriobójczego. In vitro moksifloksacyna jest skuteczna wobec wielu bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych.

Stwierdzono, że moksifloksacyna jest skuteczna wobec bakterii opornych na leki β-laktamowe i makrolidy.

Działanie bakteriobójcze moksifloksacyny wynika z hamowania obu typów topoizomerazy II (DNA-girazy i topoizomerazy IV), niezbędnych do replikacji, transkrypcji i naprawy bakteryjnego DNA.

Uważa się, że reszta metoksylowa w pozycji C8 sprzyja poprawie aktywności i osłabia selekcję odpornych mutantów bakterii Gram-dodatnich w porównaniu z resztą C8-H. Obecność dużej reszty dicykloaminowej w pozycji C7 zapobiega aktywnemu wypompowywaniu związanemu z genami norA lub pmrA, które wykryto u niektórych bakterii Gram-dodatnich.

Moksifloksacyna wykazuje zależną od stężenia aktywność bakteriobójczą. Minimalne stężenia bakteriobójcze (MBK), zazwyczaj odpowiadają minimalnym stężeniom hamującym (MIC).

Wpływ na florę jelitową u człowieka

W dwóch badaniach z udziałem ochotników po doustnym podaniu moksifloksacyny zaobserwowano poniższe zmiany w mikroflorze jelitowej. Obserwowano zmniejszenie liczby E.coli, Bacillus spp., Enterococcus oraz Klebsiella spp., a także beztlenowców: Bacteroides vulgatus, Bifidobacterium spp., Eubacterium i Peptostreptococcus. Stwierdzono wzrost liczby Bacteroides fragilis. Liczba wymienionych wyżej mikroorganizmów wracała do normy w ciągu dwóch tygodni.

Odporność

Mechanizmy odporności, które inaktywują penicyliny, cephalosporyny, aminoglikozydy, makrolidy i tetracykliny, nie wpływają na skuteczność antybakteryjną moksifloksacyny. Inne mechanizmy oporności, takie jak bariery przenikania (występujące u Pseudomonas aeruginosa) i mechanizmy wypompowywania, mogą wpływać na wrażliwość na moksifloksacynę.

Formowanie oporności na moksifloksacynę in vitro obserwowano jako proces stopniowy, polegający na mutacjach punktowych obu typów topoizomerazy II – DNA-girazy i topoizomerazy IV. Moksifloksacyna jest słabym substratem dla mechanizmów aktywnego wypompowywania u mikroorganizmów Gram-dodatnich.

Obserwuje się oporność krzyżową z innymi fluorochinolonami. Jednakże, ponieważ moksifloksacyna hamuje obie topoizomerazy II i IV z podobną aktywnością u niektórych bakterii Gram-dodatnich, bakterie te mogą być oporne na inne chinolony, ale wrażliwe na moksifloksacynę.

Punkty odniesienia

Kliniczne MIC i punkty odniesienia dyfuzyjnych testów krążków dla moksifloksacyny (01.01.2012) według danych EUCAST (Europejskiego Komitetu ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki)

Tabela 1

* Punkty odniesienia niezależne od gatunku zostały ustalone głównie na podstawie danych farmakokinetycznych/farmakodynamicznych i nie zależą od rozprzestrzenienia się MIC dla określonych gatunków. Dane te stosuje się wyłącznie w odniesieniu do gatunków, którym nie przypisano punktów odniesienia specyficznych dla gatunku, i nie stosuje się do gatunków, dla których kryteria interpretacyjne podlegają określeniu.

Wrażliwość mikrobiologiczna

Częstotliwość nabytej oporności może się różnić w zależności od położenia geograficznego regionu oraz w czasie, określonego dla określonych gatunków mikroorganizmów. Wskazane jest posiadanie dostępu do lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji.

W razie potrzeby należy skonsultować się z ekspertem w zakresie oporności na antybiotyki, gdy lokalna dominacja oporności okazuje się na tyle silna, że skuteczność określonego leku przynajmniej w odniesieniu do niektórych patogenów infekcji pozostaje pod znakiem zapytania.

Wrażliwe gatunki

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie

Gardnerella vaginalis

Staphylococcus aureus * (wrażliwy na metycylinę)

Streptococcus agalactiae (grupa B)

Grupa Streptococcus milleri* (Streptococcus anginosus, Streptococcus constellatus oraz Staphylococcus intermedius)

Streptococcus pneumoniae *

Streptococcus pyogenes * (grupa A)

Grupa Streptococcus viridans (Streptococcus viridans, Streptococcus mutans, Streptococcus mitis, Streptococcus sanguinis, Streptococcus salivarius, Streptococcus thermophilus)

Aerobowe bakterie Gram-ujemne

Acinetobacter baumanii

Haemophilus influenzae *

Haemophilus parainfluenzae *

Legionella pneumophila

Moraxella (Branhamella) catarrhalis *

Beztlenowce

Fusobacterium spp.

Prevotella spp.

Inne mikroorganizmy

Chlamydophila (Chlamydia) pneumoniae *

Chlamydia trachomatis*

Coxiella burnetii

Mycoplasma genitalium

Mycoplasma hominis

Mycoplasma pneumoniae *

Gatunki z możliwą nabytą opornością

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie

Enterococcus faecalis*

Enterococcus faecium*

Staphylococcus aureus (oporny na metycylinę)+

Aerobowe bakterie Gram-ujemne

Enterobacter cloacae*

Escherichia coli*#

Klebsiella pneumoniae*#

Klebsiella oxytoca

Neisseria gonorrhoeae*+

Proteus mirabilis*

Beztlenowce

Bacteroides fragilis*

Peptostreptococcus spp.*

Gatunki oporne

Aerobowe bakterie Gram-ujemne

Pseudomonas aeruginosa

* Wykazano odpowiednią aktywność wobec wrażliwych szczepów podczas badań klinicznych w ramach zatwierdzonych wskazań klinicznych.

Szczepy produkujące ESBL są zazwyczaj oporne na fluorochinolony.

• Wskaźnik oporności > 50% w jednym lub więcej krajach.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i biodostępność

Po doustnym podaniu moxifloksacyna jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana. Absolutna biodostępność osiąga około 91%.

W zakresie dawek 50–800 mg po pojedynczym podaniu oraz przy dawce 600 mg na dobę przez 10 dni farmakokinetyka jest liniowa. Stan równowagi osiągany jest w ciągu 3 dni. Po przyjęciu doustnej dawki 400 mg stężenie szczytowe we krwi osiągane jest w ciągu 0,5–4 godzin i wynosi 3,1 mg/l. Maksymalne i minimalne stężenia osoczowe w stanie równowagi (400 mg raz na dobę) wynoszą odpowiednio 3,2 i 0,6 mg/l.

Rozkład

Moxifloksacyna szybko rozkłada się w przestrzeni pozanaczyniowej; po podaniu dawki 400 mg AUC wynosi 35 μg/h/ml. Objętość rozkładu w stanie równowagi wynosi 2 l/kg. Jak ustalono w badaniach in vitro i ex vivo, wiązanie z białkami osocza wynosi około 40–42% i nie zależy od stężenia leku.

Stężenie szczytowe (średnia geometryczna) po doustnym przyjęciu pojedynczej dawki moxifloksacyny 400 mg. Tabela 2

* Wewnątrzżylna dawka jednorazowa 400 mg.

1 10 godzin po podaniu.

2 Wolna stężenie.

3 Od 3 do 36 godzin po podaniu dawki.

4 Na końcu infuzji.

Metabolizm

Moksifloksacyna podlega biotransformacji fazy II i wydalana jest z organizmu przez nerki oraz kał/żółć zarówno w postaci niezmienionej, jak i w postaci nieaktywnych związków siarczanowych (M1) i glukuronidów (M2). M1 i M2 są jedynymi metabolitami istotnymi dla człowieka; oba są mikrobiologicznie nieaktywne. W badaniach in vitro oraz klinicznych badaniach fazy I nie zaobserwowano metabolizmu farmakokinetycznego interakcji z innymi lekami zaangażowanymi w biotransformację fazy I z udziałem enzymów cytochromu P450. Nie ma oznak metabolizmu oksydacyjnego.

Wydalanie z organizmu

Okres półwydalenia leku wynosi około 12 godzin. Średni całkowity klirens po podaniu dawki 400 mg wynosi od 179 do 246 ml/min. Klirens nerkowy wynosi około 24–53 ml/min i wskazuje na częściową resorpcję kanalikową leku przez nerki. Po podaniu dawki 400 mg wydalanie z moczem (około 19 % – lek w niezmienionej formie, około 2,5 % – M1 oraz około 14 % – M2) oraz z kałem (około 25 % – lek w niezmienionej formie, około 36 % – M1 oraz brak wydalania w formie M2) łącznie wyniosło około 96 %. Współpodawanie ranitydyny i probenecydu nie zmienia klirensu nerkowego leku.

Farmakokinetyka u różnych grup pacjentów.

Pacjenci w podeszłym wieku oraz pacjenci o niskiej masie ciała

U zdrowych ochotników o niskiej masie ciała (szczególnie u kobiet) oraz u zdrowych ochotników w podeszłym wieku obserwowano wyższe stężenie leku w osoczu.

Niewydolność nerek.

Nie wykazano istotnych zmian farmakokinetyki moksifloksacyny u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (w tym u pacjentów z klirensą kreatyniny > 20 ml/min/1,73 m²). W miarę obniżania się funkcji nerek stężenie metabolitu M2 (glukuronidu) wzrasta do wartości 2,5 (u pacjentów z klirensą kreatyniny < 30 ml/min/1,73 m²).

Zaburzenia funkcji wątroby.

Na podstawie danych z badań farmakokinetyki przeprowadzonych u pacjentów z niewydolnością wątroby (klasy A–C wg klasyfikacji Childa–Pugha) nie można ustalić, czy istnieje różnica w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. Zaburzenia funkcji wątroby były związane z większym stężeniem M1 w osoczu, podczas gdy stężenie substancji leczniczej pierwotnej było porównywalne do stężenia u zdrowych ochotników. Brakuje wystarczającego doświadczenia klinicznego z zastosowaniem moksifloksacyny w leczeniu pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie poniższych zakażeń bakteryjnych wywołanych wrażliwymi na lek mikroorganizmami (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”, „Działania niepożądane”, „Właściwości farmakologiczne”) u pacjentów w wieku od 18 lat. Moksifloksacyna powinna być stosowana tylko wtedy, gdy zastosowanie środków przeciwbakteryjnych zwykle zalecanych jako terapia wstępna dla poniższych zakażeń jest niemożliwe lub nieefektywne.

• Ostry bakteryjny zatokowy (zdiagnozowany z wysokim stopniem pewności).
• Przewlekły zaostrzony zapalenie oskrzeli (zdiagnozowane z wysokim stopniem pewności).
• Zapalenie płuc nabyte spoza szpitala, z wyjątkiem ciężkiego przebiegu zapalenia płuc nabytego spoza szpitala.
• Średnie i umiarkowane zapalenia narządów miednicy mniejszej (w tym infekcyjne uszkodzenie górnych odcinków układu płciowego u kobiet, w tym salpingit i endometrit), nie związane z ropniem tubo-owarialnym ani ropniami narządów miednicy mniejszej. Postać tabletkowa leku Maxicyne nie jest zalecana do stosowania jako monoterapia w średnich i umiarkowanych zapaleniach narządów miednicy mniejszej, ale może być stosowana w połączeniu z innymi odpowiednimi środkami przeciwbakteryjnymi (np. cephalosporynami) z powodu rosnącej oporności moksifloksacyny na Neisseria gonorrhoeae (z wyjątkiem szczepów moksifloksacyny-opornych na Neisseria gonorrhoeae) (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”, „Właściwości farmakologiczne”).

Postać tabletkową leku Maxicyne zaleca się stosować w celu ukończenia leczenia, którego terapia wstępną formą dożylną leku Maxicyne była skuteczna i wskazana w następujących przypadkach:

• zapalenie płuc nabyte spoza szpitala;
• powikłane infekcje skóry i tkanek podskórnych.

Postać tabletkowa leku Maxicyne nie jest zalecana jako terapia wstępna w przypadku żadnych infekcji skóry i tkanek podskórnych ani w przypadku ciężkiego przebiegu zapalenia płuc nabytego spoza szpitala.

Należy zwrócić uwagę na oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

• Znana nadwrażliwość na moksifloksacynę lub inne chinolony lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.
• Wiek poniżej 18 lat.
• Ciąża lub okres karmienia piersią (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).
• Pacjenci z wywiadem chorób ścięgien związanych z leczeniem chinolonami.

W badaniach przedklinicznych i klinicznych po podaniu moksifloksacyny obserwowano zmiany w elektrofizjologii serca w postaci wydłużenia odcinka QT. Z uwagi na bezpieczeństwo lek jest przeciwwskazany u pacjentów z:

• wrodzonym lub rozpoznanym nabytym wydłużeniem odcinka QT;
• zaburzeniami równowagi elektrolitowej, w szczególności z niekorygowaną hipokaliemią;
• klinicznie istotną bradykardią;
• klinicznie istotną niewydolnością serca z obniżoną frakcją wyrzutu lewej komory;
• objawowymi zaburzeniami rytmu w wywiadzie.

Nie należy stosować leku jednocześnie z innymi lekami, które wydłużają odcinek QT (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Z uwagi na ograniczone dane kliniczne dotyczące stosowania leku, przeciwwskazany jest również u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby (klasa C wg klasyfikacji Childa-Pugha) oraz u pacjentów z podwyższonym poziomem transaminaz (5-krotnie wyższym niż górna granica normy).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Nie można wykluczyć efektu addytywnego moksifloksacyny i innych leków, które mogą powodować wydłużenie odcinka QT. Wymieniona interakcja może prowadzić do zwiększenia ryzyka wystąpienia arytmii komorowych, w tym komorowej tachyarytmii typu „pistolet” (torsade de pointes). Z tego powodu stosowanie moksifloksacyny w połączeniu z którymkolwiek z poniższych leków jest przeciwwskazane (patrz także sekcja „Przeciwwskazania”):

• leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid);
• leki przeciwpsychotyczne (np. fenotiazyny, pimozyd, sertindol, haloperidol, sulpiryd);
• trójcykliczne leki przeciwdepresyjne;
• niektóre środki przeciwmikrobowe (sakwinawir, sparfloksacyna, erytromycyna do wstrzykiwań dożylnych, pentamidyna, leki przeciwmalarialne, w tym halofantryna);
• niektóre leki przeciwhistaminowe (terfenadyna, astemizol, mizolastyna);
• inne (cizapryd, winkamin IV, beprydył, difemanil).

Moksifloksacynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom przyjmującym leki, które mogą obniżać poziom potasu (np. diuretyki pętlowe i tiazydowe, klistry i środki przeczyszczające (w wysokich dawkach), kortykosteroidy, amfoterycyna B) lub leki, których działanie związane jest z klinicznie istotną bradykardią.

Między przyjęciem leków zawierających kationy dwu- lub trójwartościowe (takie jak antacidy zawierające magnez lub glin, tabletki didanosyny, sukralfat oraz środki zawierające żelazo lub cynk) a moksifloksacyną należy zachować odstęp około 6 godzin.

Przy jednoczesnym stosowaniu węgla aktywowanego i moksifloksacyny doustnie w dawce 400 mg dostępność biologiczna leku zmniejsza się o ponad 80% w wyniku hamowania jego absorpcji. Z tego powodu jednoczesne stosowanie tych dwóch leków nie jest zalecane (z wyjątkiem przypadków przedawkowania, patrz także sekcja „Przedawkowanie”).

Po wielokrotnym stosowaniu moksifloksacyny u zdrowych ochotników obserwowano wzrost Cmax cyfogliku o około 30% w stanie stacjonarnym bez wpływu na AUC (pole pod krzywą „stężenie–czas”) ani na niższe poziomy. W związku z tym nie ma potrzeby podejmowania środków ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu cyfogliku.

W badaniach z udziałem ochotników i chorych na cukrzycę jednoczesne stosowanie moksifloksacyny doustnie i glibenklamidu prowadziło do obniżenia stężenia glibenklamidu w szczytowym stężeniu o około 21%. Połączenie glibenklamidu z moksifloksacyną teoretycznie może prowadzić do niewielkiej, krótkotrwałej hiperglikemii. Jednak zmiany farmakokinetyczne, które zaobserwowano, nie prowadziły do zmian parametrów farmakodynamicznych (stężenie glukozy we krwi, stężenie insuliny). W związku z tym nie wykazano klinicznie istotnej interakcji między moksifloksacyną a glibenklamidem.

U pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwkrzepliwe w połączeniu z lekami przeciwbakteryjnymi, w tym fluorochinolonami, makrolidami, tetracyklinami, kotrimoksazolem i niektórymi cefalosporynami, odnotowano liczne przypadki nasilenia aktywności przeciwkrzepliwej. Czynnikami ryzyka są choroby zakaźne (i towarzyszące zapalenie), wiek i ogólny stan pacjenta. Z tych powodów trudno ocenić, czy zakażenie czy leczenie powodują odchylenia wskaźnika INR. Jako środek ostrożności możliwe jest częstsze monitorowanie INR. W razie potrzeby należy przeprowadzić odpowiednią korektę dawki doustnego leku przeciwkrzepliwego.

Substancje, dla których wykazano brak klinicznie istotnej interakcji z moksifloksacyną: rydynityna, suplementy wapnia, teofilina, doustne środki antykoncepcyjne, cyklosporyna, itrakonazol, morfina przy podaniu dożylnej, probenecyd. Badania in vitro enzymów cytochromu P450 u ludzi potwierdziły powyższe. Ze względu na te wyniki, metaboliczna interakcja poprzez enzymy cytochromu P450 jest mało prawdopodobna.

Wchłanianie moksifloksacyny nie zależy od spożycia pokarmu (w tym produktów mlecznych). Z tego powodu moksifloksacynę można stosować niezależnie od posiłku.

Szczególności stosowania.

Zgłaszano nadwrażliwość i reakcje alergiczne na fluorochinolony, w tym na moxifloksacynę, po pierwszym zastosowaniu. Reakcje anafilaktyczne mogą postępować do stanu zagrożenia życia w postaci szoku anafilaktycznego nawet po pierwszym zastosowaniu. W takich przypadkach należy przerwać przyjmowanie leku i rozpocząć odpowiednią terapię (np. przeciwwstrząsową).

Podczas stosowania moxifloksacyny u niektórych pacjentów możliwe jest wydłużenie się odcinka QT w elektrokardiogramie. Analiza wyników EKG uzyskanych w ramach programu badań klinicznych wykazała, że wydłużenie odcinka QTc pod wpływem moxifloksacyny wynosiło 6 ms ± 26 ms – 1,4% w porównaniu z poziomem wyjściowym.

Ponieważ u kobiet obserwuje się dłuższy odcinek QT niż u mężczyzn, mogą one okazać się bardziej wrażliwe na leki wydłużające odcinek QT. Starsi pacjenci mogą również być bardziej podatni na efekty związane z lekiem dotyczące odcinka QT.

Pacjentom przyjmującym moxifloksacynę należy ostrożnie stosować leki, które mogą prowadzić do obniżenia poziomu potasu (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Należy ostrożnie przepisywać moxifloksacynę pacjentom z trwałymi stanami proarytmicznymi (szczególnie kobietom i starszym pacjentom), takimi jak ostra ischemia mięśnia sercowego lub wydłużenie odcinka QT, ponieważ może to prowadzić do zwiększenia ryzyka wystąpienia arytmii komorowych, w tym tzw. tachykardii typu „torsade de pointes” oraz zatrzymania serca (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Stopień wydłużenia odcinka QT może wzrastać wraz ze wzrostem stężenia leku. Dlatego nie należy przekraczać zalecanej dawki.

Należy rozważyć korzyści z leczenia moxifloksacyną, szczególnie w przypadkach infekcji o lekkim stopniu ciężkości, zgodnie z informacjami zawartymi w sekcji „Szczególności stosowania”.

Jeśli podczas leczenia lekiem wystąpią objawy arytmii, należy przerwać leczenie i wykonać EKG.

Podczas stosowania moxifloksacyny zgłaszano przypadki fulminującego zapalenia wątroby, które może potencjalnie prowadzić do niewydolności wątroby (w tym zakończonej śmiercią) (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentom należy zalecić skontaktowanie się z lekarzem przed kontynuacją leczenia, jeśli wystąpią takie objawy i znaki fulminującego zapalenia wątroby jak astenia towarzysząca żółtaczce, szybko postępująca, ciemny mocz, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobowa.

W przypadku wystąpienia objawów dysfunkcji wątroby należy przeprowadzić badania czynności wątroby/obrazowanie.

Zgłaszano przypadki reakcji pęcherzowych na skórze podczas stosowania moxifloksacyny, takie jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekrolioza (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Jeśli wystąpią reakcje skórne i/lub błon śluzowych, pacjentom należy zalecić natychmiastowe skontaktowanie się z lekarzem przed kontynuacją leczenia.

Wiadomo, że chinolony mogą wywoływać napady drgawkowe. Moxifloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami układu nerwowego środkowego lub z innymi czynnikami ryzyka, które mogą wywołać napady drgawkowe lub obniżyć próg ich wystąpienia. W przypadku wystąpienia drgawek należy przerwać stosowanie moxifloksacyny i podjąć odpowiednie działania.

U pacjentów przyjmujących chinolony, w tym moxifloksacynę, zgłaszano przypadki polineuropatii czuciowej lub czuciowo-ruchowej, prowadzącej do parestezji, hipozestezji, dysestezji lub osłabienia. Jeśli wystąpią takie objawy neuropatii jak ból, pieczenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, pacjenci otrzymujący leczenie moxifloksacyną powinni poinformować o tym lekarza przed kontynuacją leczenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Reakcje psychiczne mogą się rozwijać nawet po pierwszym zastosowaniu chinolonów, w tym moxifloksacyny. W rzadkich przypadkach depresja lub reakcje psychiczne prowadziły do myśli samobójczych i zachowań autoagresywnych, w tym prób samobójstwa (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia takich reakcji u pacjenta należy przerwać stosowanie moxifloksacyny i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne przepisywanie moxifloksacyny pacjentom z historią chorób psychicznych lub z historią psychóz.

W związku ze stosowaniem antybiotyków o szerokim spektrum działania, w tym moxifloksacyny, zgłaszano występowanie biegunki związanej z antybiotykami (AAD) oraz zapalenia okrężnicy związanego z antybiotykami (AAC), w tym kolitu pseudomembranoznego i biegunki związanej z Clostridium difficile, które różnią się stopniem ciężkości od umiarkowanej biegunki do zapalenia okrężnicy zakończonego śmiercią. Dlatego ważne jest rozważenie tej diagnozy u pacjentów, u których podczas lub po stosowaniu moxifloksacyny występuje ciężka biegunka. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia AAD lub AAC leczenie antybiotykami, w tym moxifloksacyną, należy przerwać i natychmiast podjąć odpowiednie działania terapeutyczne. Ponadto należy podjąć odpowiednie środki sanitarno-epidemiologiczne w celu zmniejszenia ryzyka rozprzestrzeniania się choroby. Leki hamujące perystaltykę są przeciwwskazane u pacjentów z ciężką biegunką.

Moxifloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z miastenią w związkach z możliwym nasileniem objawów.

Zapalenie i zerwanie ścięgien (szczególnie ścięgna Achillesa), czasem dwustronne, mogą występować podczas leczenia chinolonami, w tym moxifloksacyną, nawet w ciągu pierwszych 48 godzin od rozpoczęcia leczenia. Zgłaszano również przypadki, które wystąpiły kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Podczas terapii chinolonami, w tym moxifloksacyną, istnieje zwiększony ryzyko zapalenia i zerwania ścięgien, szczególnie u starszych pacjentów i u pacjentów otrzymujących terapię towarzyszącą kortykosteroidami.

W przypadku pierwszych objawów bólu lub zapalenia pacjenci powinni przerwać leczenie moxifloksacyną, zapewnić odpoczynek dotkniętej (-ym) kończynie (-om) i natychmiast skontaktować się z lekarzem w celu uzyskania odpowiedniego leczenia (np. założenia szyny) dotkniętego ścięgna (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Działania niepożądane”).

Należy ostrożnie stosować moxifloksacynę u starszych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, którzy nie mogą zapewnić przyjmowania wystarczającej ilości płynów, ponieważ odwodnienie może zwiększyć ryzyko wystąpienia niewydolności nerek.

Jeśli wystąpią zaburzenia wzroku lub inne objawy dotyczące narządu wzroku, należy natychmiast skontaktować się z okulistą (patrz sekcje „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn”, „Działania niepożądane”).

Podczas stosowania chinolonów u pacjentów występują reakcje fotowrażliwości. Badania wykazały jednak, że moxifloksacyna charakteryzuje się niższym ryzykiem wystąpienia fotowrażliwości. Mimo to pacjentom należy zalecić unikanie zarówno promieniowania ultrafioletowego, jak i długotrwałego i/lub intensywnego działania światła słonecznego podczas leczenia moxifloksacyną.

Pacjenci z rodowym lub osobistym wywiadem niewystarczającej aktywności glukozo-6-fosfodehydrogenazy mają skłonność do reakcji hemolitycznych podczas leczenia chinolonami. Takim pacjentom należy stosować moxifloksacynę z ostrożnością.

Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi problemami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktozy Lapp lub zespolem złego wchłaniania glukozy i galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Pacjentom z powikłanym zapaleniem narządów miednicy (np. związanym z ropniem jajowodowo-jajnikowym lub ropniem miednicy), u których uznaje się za konieczne leczenie dożylne, nie zaleca się leczenia tabletkami powlekanymi Maxicyne w dawce 400 mg.

Zapalenie narządów miednicy może być spowodowane bakterią Neisseria gonorrhoeae oporną na fluorochinolony. W takich przypadkach empiryczne stosowanie moxifloksacyny należy zastosować jednocześnie z innym odpowiednim antybiotykiem (np. cefalosporyną), jeśli nie można całkowicie wykluczyć obecności Neisseria gonorrhoeae opornej na moxifloksacynę.

Jeśli po 3 dniach leczenia nie ma poprawy stanu klinicznego, należy przeanalizować terapię.

Moxifloksacyna powoduje uszkodzenia chrząstki u młodych zwierząt, dlatego stosowanie leku u dzieci (do 18 roku życia) jest przeciwwskazane.

Moxifloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji wywołanych metycylinowo opornym Staphylococcus aureus (MRSA). W przypadku podejrzenia lub potwierdzonej infekcji wywołanej MRSA należy rozpocząć leczenie odpowiednim środkiem przeciwbakteryjnym (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Kliniczna skuteczność dożylnej moxifloksacyny w leczeniu ciężkich infekcji związanych z oparzeniami, faszcytem i stopą cukrzycową z towarzyszącym osteomyelitem nie została ustalona.

Leczenie z zastosowaniem moxifloksacyny może utrudniać przeprowadzenie analizy kulturowej w celu wykrycia Mycobacterium spp. z powodu hamowania wzrostu mikroorganizmów, co z kolei może prowadzić do fałszywie ujemnych wyników w próbkach od pacjentów aktualnie przyjmujących moxifloksacynę.

Badania na zwierzętach nie wykazały pogorszenia płodności (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Disglikemia

Tak jak w przypadku innych fluorochinolonów, podczas stosowania Maxicyne obserwowano zaburzenia poziomu glukozy we krwi, w tym hipoglikemię i hiper-glikemię. Dysglikemia podczas stosowania Maxicyne występowała głównie u starszych pacjentów z cukrzycą, którzy otrzymywali terapię towarzyszącą lekami hipoglikemicznymi doustnymi (np. sulfonylokarbamide) lub insuliną. U pacjentów z cukrzycą zalecany jest staranny nadzór poziomu glukozy we krwi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Bezpieczeństwo stosowania moxifloksacyny w czasie ciąży nie zostało ustalone. Wyniki badań na zwierzętach wskazują na toksyczność rozrodczą (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Potencjalne ryzyko dla człowieka nie zostało ustalone.

Z powodu ryzyka uszkodzenia przez fluorochinolony stawów nośnych u młodych zwierząt (na podstawie danych eksperymentalnych) oraz odwracalnych uszkodzeń stawów opisanych u dzieci leczonych niektórymi fluorochinolonami, moxifloksacyny nie należy przepisywać kobietom w ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią

Moxifloksacyna, podobnie jak inne chinolony, jak wykazano, powoduje uszkodzenia chrząstki stawów u młodych zwierząt. Wyniki badań przedklinicznych wskazują, że niewielka ilość moxifloksacyny może przenikać do mleka matki. Brak danych dotyczących stosowania leku u kobiet karmiących piersią. Z tego powodu w okresie karmienia piersią stosowanie moxifloksacyny jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono badań wpływu moxifloksacyny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Jednak fluorochinolony, w tym moxifloksacyna, mogą prowadzić do pogorszenia zdolności prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami z powodu wystąpienia reakcji ze strony układu nerwowego środkowego (np. zawroty głowy, nagła tymczasowa utrata wzroku, patrz sekcja „Działania niepożądane”) lub nagła, krótkotrwała utrata przytomności (nieprzytomność, patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentom należy zalecić obserwację własnej reakcji na moxifloksacynę przed prowadzeniem pojazdów lub pracą z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli

Zaleca się stosowanie 1 tabletka (400 mg) moxifloksacyny jednokrotnie na dobę.

Tabletki należy przyjmować nie żując, popijając wystarczającą ilością wody. Lek można przyjmować niezależnie od czasu przyjmowania posiłków.

Czas trwania terapii

Czas trwania terapii tabletkami leku Maxicyne zależy od typu infekcji i wynosi:

• zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli – 5–10 dni;
• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem – 10 dni;
• ostre bakteryjne zapalenie zatok – 7 dni;
• zapalne choroby narządów miednicy małej o umiarkowanym i średnim nasileniu – 14 dni.

Zgodnie z danymi z badań klinicznych czas leczenia tabletkami leku Maxicyne wynosił do 14 dni.

Terapia stopniowa (dożylne, a następnie doustne leczenie)

W trakcie badań klinicznych terapii stopniowej większość pacjentów przechodziła z drogi dożylnej na doustną podawanie moxifloksacyny w ciągu 4 dni (zapalenie płuc nabyte poza szpitalem) lub 6 dni (skomplikowane infekcje skóry i tkanek podskórnych). Zalecany całkowity czas leczenia tabletkami i roztworem do wlewu dożylnej Maxicyne wynosi 7–14 dni w przypadku zapalenia płuc nabytego poza szpitalem oraz 7–21 dni w przypadku skomplikowanych infekcji skóry i tkanek podskórnych.

Nie zaleca się przekraczania wskazanej dawki (400 mg raz na dobę) oraz czasu trwania leczenia dla każdego wskazania.

Pacjenci w podeszłym wieku/pacjenci o niskiej masie ciała

Korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku/pacjentów o niskiej masie ciała nie jest wymagana.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby korekta dawki nie jest wymagana (patrz także sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Niewydolność nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek o umiarkowanym i średnim nasileniu (w tym przy klirensie kreatyniny < 30 ml/min/1,73 m²), a także u pacjentów poddawanych ciągłemu hemodializowaniu i długotrwałemu ambulatoryjnemu dializowaniu opuszkowemu, korekta dawki nie jest wymagana (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Dzieci.

Moxifloksacyna jest przeciwwskazana u dzieci (do 18. roku życia). Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania moxifloksacyny u dzieci nie zostały ustalone (patrz także sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

W przypadku przypadkowego przedawkowania nie zaleca się żadnych specyficznych działań. W przypadku przedawkowania należy kierować się obrazem klinicznym, stosować leczenie objawowe wspierające oraz monitorowanie EKG ze względu na możliwość wydłużenia interwału QT.

Jednoczesne stosowanie węgla aktywowanego z doustną dawką moxifloksacyny 400 mg powoduje zmniejszenie dostępności systemowej leku o więcej niż 80%. W przypadku przedawkowania w wyniku doustnego przyjęcia leku, stosowanie węgla aktywowanego w wczesnym etapie absorpcji może być skuteczne w zapobieganiu zwiększeniu działania systemowego moxifloksacyny.

Niepożądane działania.

Poniżej przedstawiono działania niepożądane zaobserwowane w wyniku wszystkich badań klinicznych z zastosowaniem moxifloksacyny 400 mg (terapia doustna i stopniowa) oraz ich częstość. Niepożądane działania wymienione w kolumnie „często” występowały z częstością mniejszą niż 3%, z wyjątkiem nudności i biegunki.

W każdej grupie niepożądane zdarzenia są wymienione w kolejności zmniejszającego się nasilenia. Częstość występowania określono następująco: często (≥ 1/100, <1/10), rzadko (≥ 1/1000, <1/100), pojedyncze (≥ 1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000).

Tabela 3

W rzadkich przypadkach po leczeniu innymi fluorochinolonami zaobserwowano działania niepożądane, które mogą również wystąpić przy stosowaniu moxifloksacyny: hipernatremię, hiperkalcemię, anemię hemolityczną, rabdomiolizę, reakcje fotosensybilizacji (patrz punkt «Szczególne środki ostrożności»).

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

5 lub 7 lub 10 tabletek w blistrze; 1 blister w kartonie.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

Sanshine Lake Farm Co., Ltd./Sunshine Lake Pharma Co., Ltd.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby przedsiębiorstwa.

Norcen Industry Road, Norcen Industry Park of Song Shan Lake No. 1, Dongguan, Guangdong Province, 523808, Chiny / Northern Industry Road, Northern Industry Park of Song Shan Lake No. 1, Dongguan, Guangdong Province, 523808, China.

Wniosek składający: Spółka z o.o. «Yuria-Farm».

Miejsce zamieszkania wnioskodawcy oraz adres miejsca wykonywania działalności.

Ukraina, 03680, miasto Kijów, ul. M. Amosova, 10. Tel.: (044) 246-83-83, (044) 275-01-08.